Key Takeaways: The article argues that discipleship focuses on joyfully gaining Christ, not sacrificing the past. The core message is: "There is no sacrifice in discipleship." ചില യുവസന്ന്യാസികളുമായുള്ള അഭിമുഖങ്ങള്‍ നല്ല ഉദ്ദേശത്തോടെ അപ്ലോഡ് ചെയ്യപ്പെട്ടതു യുട്യൂബില്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവരില്‍ ചിലരൊക്കെ പരിചയക്കാരുമാണ്. എല്ലാ അഭിമുഖങ്ങളുടെയും ഒരു പൊതു നറേറ്റിവ് ഇതാണ്: നല്ല നിലയില്‍ ജീവിച്ചുവന്നവരായിരുന്നു അവര്‍. വലിയ ജോലി, വലിയ ശമ്പളം, വലിയ പ്രശസ്തി... എന്നാല്‍, ക്രിസ്തുവിന്‍റെ

ദൈവരാജ്യമെന്നതു മരണത്തിനുശേഷം നമ്മള്‍ പ്രവേശിക്കാന്‍ പോകുന്ന ഒരിടമായിട്ടാണ് ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ പൊതുവെ കാണുന്നത് എന്നു തോന്നുന്നു. എന്നാല്‍, ദൈവരാജ്യത്തിന്‍റെ വരവോടെ ഈ മണ്ണില്‍, പ്രത്യേകിച്ചും ഇസ്രായേലില്‍, സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് പഴയനിയമത്തിലെ പരാമര്‍ശങ്ങളെല്ലാംതന്നെ. ഒരുദാഹരണംമാത്രം മതി കാര്യം വ്യക്തമാകാന്‍: "അപ്പോള്‍, അന്ധരുടെ കണ്ണുകള്‍ തുറക്കപ്പെടും. ബധിരരുടെ ചെവി ഇനി അടഞ്ഞിരിക്കുകയില്ല. അപ്പോള്‍ മുടന്തന്‍ മാനിനെപ്പോലെ കുതിച്ചുചാടും. മൂകന്‍റെ നാവ് സന്തോഷത്തിന്‍റെ

ഫലശൂന്യമായ അത്തിമരത്തിന്‍റെ ഉപമ ലൂക്കായില്‍ (13:6-9) മാത്രമേ നാം കാണുന്നുള്ളൂ. മത്തായിയിലും (21:18-19) മര്‍ക്കോസിലും (11:12-14) ഒരു അത്തിമരത്തെ യേശു ശപിക്കുന്നതായും തുടര്‍ന്നത് ഉണങ്ങിപ്പോയതായും നാം വായിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. ഈ അത്ഭുതത്തെ ലൂക്കാ ഉപമയായി അവതരിപ്പിച്ചതാണെന്ന വാദമുണ്ട്.

വേദധ്യാനം "ഇത്രത്തോളം യഹോവ സഹായിച്ചു, ഒന്നുമില്ലായ്മയില്‍ നിന്നെന്നെ ഉയര്‍ത്തി" എന്ന് മലയാളഗാനം പാടുന്നു. "There shall be showers of blessings, this is the promise of love" എന്ന് ഇംഗ്ലീഷ് ഗാനവും. ഈദൃശ ഗാനങ്ങള്‍ പള്ളികളിലും മറ്റു പ്രാര്‍ത്ഥനാ സ്ഥലങ്ങളിലും കേട്ടുകേട്ട് ക്രിസ്തു അനുഗ്രഹത്തിന്‍റെ തോരാത്ത മഴ പെയ്യിക്കുന്നവനാണെന്ന പൊതുബോധം ശക്തമാണു നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ എന്നാണു തോന്നുന്നത്. അതേ സമയം, അവന്‍റെ സുവിശേഷം മാരകമാണെന്നും, അതു "ചേതനയിലും ആത്മാവിലും സന്ധിബന്ധങ്ങളിലും മജ്ജയില

വേദധ്യാനം ആമുഖം മിറോസ്ലാവ് വുള്‍ഫിന്‍റെ പ്രസിദ്ധമായ ഒരു നിരീക്ഷണം ചോദ്യമാക്കി മാറ്റിപ്പറയുകയാണ്: "യേശുവില്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന എത്ര പേര്‍ അവന്‍റെ ആശയങ്ങളില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്" (Exclusion and Embrace, p. 276)? വിശ്വാസമെന്നത് ചേരിതിരിഞ്ഞുള്ള പോര്‍വിളികള്‍ക്കും തെറിവിളികള്‍ക്കുമുള്ള സാധൂകരണമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ ഈ ചോദ്യത്തിന്‍റെ മുഴക്കം കൂടുകയാണ്. വുള്‍ ഫിന്‍റെ നിരീക്ഷണം മറ്റൊരു രീതിയില്‍ ബൈബിളില്‍തന്നെ കാണാം: "താന്‍ പ്രകാശത്തിലാണെന്നു പറയുകയും, അതേസമയം തന്‍റെ സഹോദരനെ ദ

യേശു പറഞ്ഞിട്ടുള്ള ചില ഉപമകൾ (parables) അന്യാപദേശ കഥകളോട് (allegories) സാമ്യം തോന്നുമെങ്കിലും അവൻ പറഞ്ഞതത്രയും ഉപമകളായിരുന്നു (parables) എന്നാണ് പൊതുവേ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന വസ്തുത. ഉപമകളും അന്യാപദേശങ്ങളും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്. ഉപമകൾ ഏതെങ്കിലും ഒരൊറ്റ ബിന്ദുവിൽ ഉപമേയവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നവയും, അന്യാപദേശങ്ങൾ കഥയും കഥ ദ്യോതിപ്പിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യവുമായി മിക്കവാറും എല്ലാ തലത്തിലും അംശത്തിലും ബന്ധപ്പെട്ട് സമാന്തരമായി പുരോഗമിക്കുന്നവയും ആണ്. യേശു പറഞ്ഞവയത്രയും ഉപമകൾ ആയിരുന്നു. എങ്കിലു

താലന്തുകളുടെ ഉപമ മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തിലും (25:14 -30) നാണയങ്ങളുടെ ഉപമ ലൂക്കായുടെ (19:11-27) സുവിശേഷത്തിലും മാത്രം കാണുന്ന ഉപമകളാണ്....

ക്ഷമയും ശത്രുസ്നേഹവും കാരുണ്യവുമെല്ലം വാക്കിലൂടെയും പ്രവൃത്തിയിലൂടെയും പഠിപ്പിക്കയും ജീവിക്കയും ചെയ്ത ആ യേശു പഴങ്ങളുടെ കാലം പോലുമല്ലാത്ത ഒരു സമയത്ത് തന്റെ വിശപ്പടക്കാൻ പഴങ്ങളില്ലാഞ്ഞതിന്റെ പേരിൽ ഒരത്തിമരത്തെ ശപിച്ചുണക്കിക്കളഞ്ഞുവെന്ന് കരുതുന്നത് അവിടത്തെ വ്യക്തിത്വവും സ്വഭാവവുമായി തീർത്തും ചേരാത്ത ഒരു കാര്യമത്രേ.... യേശു ഇപ്രകാരം മറ്റാരുടെയോ ഉടമസ്ഥ‌തയിലുള്ള ഒരത്തിമരത്തെ ശപിച്ചുണക്കി അതിന്റെ ഉടമസ്‌ഥനോട് അനീതി ചെയ്തുവെന്ന് കരുതാനാവില്ലല്ലോ.