ഒരു ദിവസം സ്കൂളില് നിന്നും വരുമ്പോള് പോലീസ് വണ്ടികള് മൂന്നെണ്ണം പാഞ്ഞു പോകുന്നത് കണ്ടു. അക്കാലത്ത് പോലീസ് വണ്ടികള് ഒക്കെ കണ്ടാല് ഞങ്ങളും പുറകെ ഓടും. പണ്ട് ഏലക്കാടുകളില് തടി കടത്തുന്ന ചേട്ടന്മാരെ പോലീസ് ഓടിച്ചു പിടിക്കുന്നതൊക്കെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോള് ഒരു കയറ്റം ഉണ്ട്. താഴെ നിന്നതേ കണ്ടു പോലീസ് ജീപ്പുകള് നിര്ത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നത്, ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയുടെ സൈഡില് ആണ്. ഒരു വലിയ ആള്ക്കൂട്ടവും അവിടെയുണ്ട്. എന്തൊക്കെയോ സ്വരവും കേള്ക്കാം. ഞങ്ങള് പിള്ളേര് കൗതുകത്തോടെ ഇങ്ങനെ നോക്കി നില്ക്കുകയാണ്. അന്ന് ആദ്യമായിട്ടാണ് ഒരാളെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത് കാണുന്നത്. സാബു ചേട്ടനെയാണ് അറസ്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ മുന്വശത്ത് കൂടിയുള്ള വഴി അവസാനിക്കുന്നത് പുള്ളിയുടെ വീട്ടിലാണ്. ആള് അല്പം തരികിടയാണെങ്കിലും കേസുകള് ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. ആദ്യമായിട്ടാണ് പോലീസ് പിടിക്കുന്നത്.
വീട്ടില് ചെന്നപ്പോള് അമ്മയാണ് പറയുന്നത്, 'സാബു ചേട്ടന്റെ പേരില് ഒരു മോഷണ കേസ് ഉണ്ട് എന്ന്'. പിന്നെ കുറെ നാള് സാബു ചേട്ടനെ ഞങ്ങള് കണ്ടിട്ടില്ല. അന്നുവരെ കുറ്റം പറയാത്ത ആള്ക്കാരെല്ലാം പുള്ളിയെ കുറ്റം പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. നാട്ടില് മറ്റെല്ലാവരെക്കാളും സാബു കൊള്ളരുതാത്തവന് ആയിമാറി. അയാളുടെ ഭാര്യയോടും മക്കളോടും പോലും ആരും സംസാരിക്കാതായി. എല്ലാവരും വളരെ പുച്ഛത്തോടെ അവരെ നോക്കി. ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലുള്ള വീട്ടു വര്ത്തമാനങ്ങളില് പോലും പുള്ളിയുടെ മോഷണം സംസാരവിഷയമായി. അവസാനം കള്ളന് സാബു എന്ന് ഒരു വിളിപ്പേരും ആ നാട്ടുകാര് ഇട്ടു കൊടുത്തു. കുറേ ദിവസങ്ങള്ക്കുശേഷം സാബു ചേട്ടന് തിരികെ വന്നു. അത് ഒരു കള്ളക്കേസ് ആയിരുന്നത്രെ. നിയമം വെറുതെ വിട്ടിട്ടും നാട്ടുകാര് വെറുതെ വിടുന്ന ലക്ഷണമില്ല. കള്ളന് സാബു എന്ന പേര് മാറിയില്ല. ഒരു ദിവസം ഞങ്ങള് ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കുമ്പോള് അയാള് റോഡിലൂടെ നടന്നു പോവുകയാണ്. പെട്ടെന്ന് ഞങ്ങടെ കൂടെയുള്ള ഒരു ചേട്ടായി ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില് ഇരുന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു 'അയ്യോ പോലീസ് ഓടിക്കോ..' പാവം സാബു ചേട്ടന്. സങ്കടത്തോടെ നടന്നു പോകുമ്പോള് ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടച്ചിരി. ഇന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട് അത് അത്രമേല് അപകടം പിടിച്ച കളിയാക്കല് ആയിരുന്നുവെന്ന്. സാബു ചേട്ടനോട് പിള്ളേര് മിണ്ടുന്നത് പോലും ഇഷ്ടമില്ലാത്ത വീടുകള് ഉണ്ടായിരുന്നു. പാവം സാബു ചേട്ടന് എത്രമാത്രം സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കണം. ചില കാര്യങ്ങള് അങ്ങനെയല്ലേ; ആള്ക്കൂട്ടത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങള് മാറ്റിയെടുക്കണമെങ്കില് ദൈവം ഇറങ്ങി വരണം. അതിനുപോലും സാധിക്കുമെന്ന് തോന്നാറില്ല. കുറച്ചു വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷം സാബു ചേട്ടന് ഒക്കെ സ്ഥലം മാറിപ്പോയി. ഒരു കണക്കിന് അത് നല്ലതായിരുന്നു. ഒരു ജീവിതം മുഴുവന് എങ്ങനെയാണ് വിങ്ങി വിങ്ങി ജീവിക്കുന്നത്. ഉള്ളില് ആ മനുഷ്യന് എന്തുമാത്രം കരഞ്ഞിരിക്കണം.
'കരയുന്ന മനുഷ്യനെ എപ്പോഴെങ്കിലും തൊട്ടിട്ടുണ്ടോ ?
തൊട്ടുനോക്കണം. അപ്പോള് തീ പൊള്ളല് ഏറ്റപോലെ അയാള് കൂടുതല് മുറിയും... സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവിന്റെ പൊള്ളലാണ് അത്. അല്ലെങ്കില് തൊടുമ്പോള് അയാള് ഏങ്ങിയേങ്ങി കരയുന്നത് എന്തിനായിരിക്കും?'
നൗഫലിന്റെ ഈ വരികള് എത്ര സത്യമാണ്. കൈവിട്ടു പോകുന്ന മനുഷ്യര് നമ്മുക്ക് ചുറ്റുമുണ്ട്. ജീവിതം കൈവിട്ടു പോയ ചില പാവം മനുഷ്യര്. നമ്മുടെ ചില തൊടലുകള്, വാക്കുകള് എത്ര അഗാധമായി അവരിലേക്ക് ഇറങ്ങുമെന്ന് ഇനിയെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ..? ചില മനുഷ്യരെ നമ്മള് തിരിച്ചറിയുന്നത് അവരുടെ മരണത്തിന് ശേഷമാണ്. മരിച്ചു കഴിയുമ്പോള് മാത്രം വിശുദ്ധരാകുന്ന ചില ജന്മങ്ങള്. ചിലരാണെങ്കില് ഇവിടെ തുടരുന്നത് തന്നെ മരിച്ചുകൊണ്ടാണ് എന്നുള്ളതാണ് സത്യം.
മനോഹരമായ ഒരു പേര്ഷ്യന് സിനിമയാണ് 'The Song of Sparrows'. ജീവിതത്തോട് ചേര്ന്ന് നില്ക്കുന്ന മികച്ച ഒരു സിനിമ. സ്വന്തം ജീവിതത്തില് നാമെല്ലാം കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്ന ചില മൂല്യങ്ങള് ഉണ്ട്. ചിലപ്പോഴെങ്കിലും അത് നാമറിയാതെ നമ്മളില് നിന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയേക്കാം.
