മരിക്കാത്ത പ്രതീക്ഷകളുടെ പ്ലാറ്റ് ഫോം

പഴകിയ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ്റെ സിമൻ്റ് ബെഞ്ചിൽ മാധവൻ ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കാലമേറെയായി. നരച്ചുതുടങ്ങിയ അയാളുടെ മുടിയിഴകളിൽ സ്റ്റേഷനിലെ കരിപ്പുകയും പകലിലെ വെയിലും മാറി മാറി ചായം പൂശിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ലോകം വേഗതയുടെ പുതിയ പാതകൾ തേടുമ്പോഴും മാധവൻ മാത്രം കാലം തറച്ചുനിന്ന ഒരു നാഴികക്കല്ലുപോലെ അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ പാളങ്ങൾക്കിടയിലെ ഏകാന്തതയിലേക്ക് നീളുകയായിരുന്നു.

കാത്തിരിപ്പ് എന്നത് വെറുമൊരു സമയത്തിന്റെ ദൈർഘ്യമല്ല, മറിച്ച് അതൊരു തപസ്സാണ്. മധുരമായ ഒരു വേദന പോലെ അത് ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ വേരുപിടിക്കുന്നു. മാധവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, വിടപറഞ്ഞുപോയ തന്റെ പ്രിയതമ തിരിച്ചുവരുമെന്ന ശുഭപ്രതീക്ഷയല്ല ആ കാത്തിരിപ്പ്; മറിച്ച്, അവൾ ബാക്കിവെച്ചുപോയ ഓർമ്മകളുടെ സുഗന്ധം ആ സ്റ്റേഷനിലെ കാറ്റിൽ എവിടെയോ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു എന്ന വിശ്വാസമാണ്. "സ്മൃതികളുടെ നിശബ്ദ താഴ്വരകളിൽ അനുരണനം ചെയ്യുന്ന മന്ത്രം പോലെ" അയാൾ ആ പേര് ഉള്ളിൽ ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.

മഴയും വെയിലും മാധവന് കൂട്ടുകാരായി മാറി. കർക്കിടകത്തിലെ കനത്ത മഴ പെയ്യുമ്പോൾ, സ്റ്റേഷന്റെ ചോരുന്ന മേൽക്കൂരയ്ക്കടിയിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി അയാൾ പാളങ്ങളിലേക്ക് നോക്കും. വെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന പാളങ്ങളിൽ വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ തീർക്കുന്ന കുമിളകൾ പോലെയാണ് ജീവിതമെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. "ക്ഷണികമായ പ്രഭാവലയങ്ങൾ തീർത്ത് അസ്തമിക്കുന്ന നീർക്കുമിളകൾ"; മനുഷ്യബന്ധങ്ങളും അത്രയേയുള്ളൂ എന്ന് കാലം അയാളെ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ സ്റ്റേഷൻ മാസ്റ്റർ അയാളോട് ചോദിച്ചു, "മാധവാ, ഇനി ആരും വരാനില്ലെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ? എന്തിനാണ് ഈ പാഴായ കാത്തിരിപ്പ്?" മാധവൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ആയിരം വാക്കുകളുണ്ടായിരുന്നു. ചില കാത്തിരിപ്പുകൾ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ളതല്ല, മറിച്ച് യാത്രയുടെ ഭാഗമാണ്. കാത്തിരിക്കുന്നവൻ അനുഭവിക്കുന്ന ആത്മസംതൃപ്തതി, ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തുന്നവന് ലഭിക്കണമെന്നില്ല. ആ സ്റ്റേഷൻ ബെഞ്ച് അയാളുടെ ലോകമായിരുന്നു, അവിടുത്തെ ഓരോ കല്ലും മണ്ണും അയാളുടെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് സാക്ഷികളായിരുന്നു.

സന്ധ്യാസമയങ്ങളിൽ സ്റ്റേഷനിലെ വിളക്കുകൾ തെളിയുമ്പോൾ മാധവന്റെ മനസ്സിന് വല്ലാത്തൊരു ഭാരം തോന്നും. ഇരുട്ട് പടരുമ്പോൾ കാഴ്ചകൾ മങ്ങുന്നു, പക്ഷേ ഓർമ്മകൾക്ക് തെളിച്ചമേറുന്നു. പണ്ട് അവളോടൊപ്പം ഇതേ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ വെച്ച് പങ്കിട്ട കട്ടൻചായയുടെ ചൂട് ഇപ്പോഴും അയാളുടെ വിരൽത്തുമ്പുകളിൽ അനുഭവപ്പെടും. "കാലത്തിന്റെ കരിങ്കൽ പാളികളിൽ കൊത്തിവെച്ച ശില്പം പോലെ" ആ സ്മരണകൾ മാറ്റമില്ലാതെ നിന്നു.

പ്രായം അയാളെ തളർത്താൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കൈകാലുകളിലെ വിറയലും മങ്ങിയ കാഴ്‌ചയും യാത്ര ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നുവെന്ന് അയാൾ അറിഞ്ഞു. എന്നിട്ടും, ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും അയാൾ ആ ബെഞ്ചിലെ തന്റെ സ്ഥിരം ഇരിപ്പിടം കണ്ടെത്തി. കാത്തിരിപ്പ് എന്നത് ഒരു ലഹരിയായി മാറിയിരുന്നു. പ്രതീക്ഷയുടെ അവസാന തരി വെളിച്ചവും അണയുന്നത് വരെ കാത്തിരിക്കുക എന്നത് പ്രണയത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഭാവമാണ്.

ഒടുവിൽ ഒരു തണുത്ത വെളുപ്പാൻകാലത്ത്, ദൂരെ നിന്ന് ആദ്യത്തെ തീവണ്ടിയുടെ ചൂളംവിളി കേട്ടു. പതിവിനു വിപരീതമായി മാധവൻ എഴുന്നേറ്റില്ല. അയാളുടെ ശിരസ്സ് ആ സിമന്റ് ബെഞ്ചിന്റെ വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു കിടന്നു. കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും ആ പാളങ്ങളിലേക്ക് തന്നെ നീണ്ടിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, ആ അവസാന നിമിഷത്തിൽ അയാൾ കാത്തിരുന്ന രൂപം ഒരു മരീചികയായെങ്കിലും അയാളുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകാം.

ജീവിതം ഒരു വലിയ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനാണ്. എല്ലാവരും ആർക്കൊക്കെയോ വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്നു. ചിലർ വരുന്നു, ചിലർ പോകുന്നു, മറ്റുചിലർ എങ്ങും എത്താതെ പാതിവഴിയിൽ യാത്ര അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. മാധവന്റെ കാത്തിരിപ്പ് അവിടെ അവസാനിച്ചു. പക്ഷേ, ആ പഴയ ബെഞ്ചിലും സ്റ്റേഷനിലെ കാറ്റിലും അയാളുടെ നിശബ്ദമായ പ്രണയത്തിന്റെ ഗന്ധം ഇന്നും അവശേഷിക്കുന്നു. മൃതിയുടെ അഗാധതയിലേക്കുള്ള യാത്രയിലും കാത്തിരിപ്പിന്റെ മധുരം അയാൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തിരുന്നു. യാത്രക്കാർ വന്നുപോകുന്നു, തീവണ്ടികൾ ചൂളം വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

പാളങ്ങൾക്കിടയിൽ വിരിഞ്ഞ ചെറിയ കാട്ടുപൂക്കൾ മാധവൻ്റെ ഇരിപ്പിടത്തിന് താഴെ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചം അതിന്റെ പ്രയാണം തുടരുമ്പോഴും, ആ സ്റ്റേഷൻ മുറ്റത്ത് ഒരാൾ കാത്തുനിന്നിരുന്നു എന്നത് കാലത്തിന്റെ താളുകളിൽ മായാതെ കിടക്കും. ഏതു വലിയ യാത്രയെപ്പോലെയും സുന്ദരമാണ് അർത്ഥവത്തായ ഒരു കാത്തിരിപ്പെന്ന് ആ ശൂന്യമായ ബെഞ്ച് നിശബ്ദമായി പറയുന്നു.