സംബോധന
- ചാക്കോ സി. പൊരിയത്ത്
- Oct 2, 2024
- 1 min read
ദീര്ഘസ്വരാന്തമായ പദങ്ങളില്, സംബോധനയ്ക്ക് (to address) പ്രധാനമായ സ്ഥാനമാണുള്ളത്. പക്ഷേ, എഴുതുകയോ അച്ചടിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോള് ഇക്കാര്യം മിക്കവരും ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല. വ്യക്തമാക്കാം:
ഈശ്വരാ, രക്ഷകാ, നാഥാ, നാഥേ, മാഷേ, ടീച്ചറേ, മാന്യരേ, സദസ്യരേ, പ്രിയപ്പെട്ടവരേ - എന്നിങ്ങനെയുള്ള സംബോധനാരൂപങ്ങള് ദീര്ഘസ്വരത്തിലായിരിക്കും. (സാറെ, മാന്യരെ, മാഷെ, പ്രിയരെ - പോലുള്ളവ തെറ്റ്).
അല്ലേ, അതേ, ഇല്ലേ, പക്ഷേ, കേട്ടോ, കണ്ടോ, എടുത്തോ, കൊടുത്തോ - മുതലായ പദങ്ങളും ദീര്ഘസ്വരത്തിലേ അവസാനിക്കാവൂ. അന്തിമാക്ഷരം ഹ്വസ്വമാക്കുന്നതു തെറ്റാണ്.
ബസ്സ്റ്റാന്റുകളിലും റെയില്വേ സ്റ്റേഷനുകളിലും ഇങ്ങനെയൊരറിയിപ്പ് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടാവും:
"പോക്കറ്റടിക്കാരെ സൂക്ഷിക്കുക".
യാത്രക്കാര്ക്കുള്ള മുന്നറിയിപ്പാണ്. അര്ഥം വ്യക്തം.
എവിടെയോ ഒരിടത്ത് പക്ഷേ ഈ ബോര്ഡിലെഴുത്ത് മറ്റൊരു തരത്തില് വായിച്ചതോര്ക്കുന്നു. അതിങ്ങനെ:
"പോക്കറ്റടിക്കാരേ, സൂക്ഷിക്കുക".
ഹ്രസ്വചിഹ്നത്തിനുപകരം ദീര്ഘചിഹ്നമാണ് ഇവിടെ കുഴപ്പമുണ്ടാക്കാനിടയാകുന്നത്. ഈ മുന്നറിയിപ്പ് യാത്രക്കാരെയുദ്ദേശിച്ചല്ല, പോക്കറ്റടിക്കാരെയുദ്ദേശിച്ചാണ്! പോക്കറ്റടിക്കാര് പോലീസിന്റെ പിടിയില്പ്പെടാതെ സൂക്ഷിച്ചുകൊള്ളണമെന്ന്!
സൂക്ഷ്മസംവേദനശേഷിയുള്ള, ജൈവികമായ ഒന്നാണ് ഭാഷ. നിസ്സാരമായ ഒരശ്രദ്ധ, ഉദ്ദിഷ്ടാര്ഥത്തിനാകെ മാറ്റം വരുത്തിയേക്കാം എന്നു നാമോര്ക്കണം.
ഭാഷയുടെ ശുദ്ധിയെക്കുറിച്ച് ആകുലപ്പെടുന്നവരുടെ കാലമല്ലല്ലോ ഇത്. ആശയവിനിമയം മാത്രം ഭാഷാധര്മ്മമായി കണക്കാക്കുന്നവരുടേതാണ് വര്ത്തമാനകാലം!
