Search Results

ചരിത്രം ശക്തിയാണ്. ചരിത്രമുള്ളവർക്ക് എപ്പോഴും മേൽക്കൈ ഉണ്ടായിരിക്കും. ഭൂതമുള്ളവരുടേതാവും വർത്തമാനവും ഭാവിയും. അതുകൊണ്ടാണ് കാലാകാലങ്ങളായി ആധിപത്യ സമൂഹങ്ങൾ തങ്ങൾക്കനുകൂലമായ ചരിത്ര നിർമ്മിതികൾ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ചരിത്രം ഇക്കാലമത്രയും സ്വാധീനമുള്ളവരുടേതായിരുന്നു. എന്നാൽ കാലം മാറുകയാണ്. കാലാകാലങ്ങളായി ചരിത്രത്തിൽനിന്ന് സംഘാതമായി മായിച്ചുകളയപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ജനതകളും അവരുടെ അടയാളപ്പെടുത്തലുകളും 'ചരിത്രം' എന്ന ഒരൊറ്റ മേഖലയിൽ മാത്രം അന്വേഷിച്ചാൽ ഇനി തെളിഞ്ഞുവന്നു എന്ന് വരില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ഇൻ്റർ-ഡിസിപ്ലിനറി ആയ പുതുമേഖലകൾക്ക് പ്രാമുഖ്യം കൈവരുന്നത്. ചരിത്രരചനാ വിശകലനത്തിൽ തുടങ്ങി, പാരിസ്ഥിതിക ചരിത്രവുമായും, ലൈംഗികതയുടെ ചരിത്രവുമായും മറ്റും ഇഴചേർന്ന് ആഗോളതലത്തിൽ പരസ്പരാശ്രിതവും ബന്ധിതവുമായ ചരിത്രാഖ്യാനങ്ങൾ മെല്ലെ ഉണ്ടായി വരുന്നുണ്ട്. ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പുകൾ സംഭവിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. അധീശത്വക്രമങ്ങൾ ഇല്ലാതാകും. സാമ്പ്രദായികമല്ലാത്ത ആഖ്യാനങ്ങൾ മുളയെടുക്കും. അപഖ്യാതിപ്പെടുത്തുന്ന, നിന്ദിക്കുന്ന, ദോഷാരോപണം നടത്തുന്ന - ആഖ്യാനങ്ങൾക്ക് നിറം മങ്ങിപ്പോവും. ചോദ്യം: വിദ്യാഭ്യാസത്തിൻ്റെ മാനദണ്ഡം സ്കൂളുകളാണോ? ഉത്തരം പെട്ടന്നുതന്നെ: അല്ല. ചോദ്യം: ആരോഗ്യത്തിൻ്റെ മാനദണ്ഡം ആസ്പത്രികളാണോ? അല്ലേയല്ല. ചോദ്യം: അറിവിൻ്റെ മാനദണ്ഡം ലൈബ്രറികളാണോ? ആണെന്ന് പറയുന്നവർ നമ്മുടെയിടയിൽ എത്രയെങ്കിലുമുണ്ട്. എന്നാൽ, നികുതിദായകരുടെ നികുതിപ്പണം പറ്റി പ്രവർത്തിക്കുന്ന പബ്ളിക് ലൈബ്രറികൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽപ്പോലും ഏതുതരം അറിവാണ് വിനിമയം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അന്വേഷണങ്ങൾ ആവശ്യമില്ലേ? ആരുടെ ചരിത്രമാണ് അവിടെ ആലേഖനം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് എന്ന് അന്വേഷിക്കണ്ടേ? ബഹുസ്വരമായ ഒരു സമൂഹത്തിൻ്റെ പൊതുപ്പണം ഉപയോഗിച്ച് വാർത്തെടുക്കപ്പെടുന്ന അറിവുകളും ചരിത്രങ്ങളും വേണ്ടത്ര ബഹുസ്വരതയുള്ളതാണോ എന്നും അന്വേഷണം വേണ്ടേ?

ഇക്കാലത്ത് നമ്മൾ ബിബ്ലിക്കൽ നാടുകൾ സന്ദർശിക്കുമ്പോൾ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെയോ ഓർത്തഡോക്സ് സഭകളുടെയോ സ്വാധീനത്തിലിരിക്കുന്നതായി എന്തുമാത്രം സ്മാരകയിടങ്ങളാണ്! യേശു അഷ്ടഭാഗ്യങ്ങൾ പ്രസംഗിച്ചയിടം, അപ്പം വർദ്ധിപ്പിച്ചയിടം, യേശു കരഞ്ഞയിടം, ജനിച്ചയിടം, വളർന്നയിടം, മരിച്ചയിടം, അടക്കപ്പെട്ടതും ഉത്ഥാനം ചെയ്തതുമായ ഇടം, സ്വർഗ്ഗാരോഹണം ചെയ്തയിടം, പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് പ്രാതൽ ഒരുക്കിയയിടം, അമ്മ മറിയം ജനിച്ചയിടം, മംഗളവാർത്ത കേട്ടയിടം, മരിച്ചയിടം, അടക്കപ്പെട്ടയിടം, സ്നാപകൻ ജനിച്ചയിടം, സ്നാനം നല്കിയ ഇടം, എന്നിങ്ങനെ എല്ലായിടത്തും പുരാതന കാലം തൊട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നതും പുതുക്കി പണിയപ്പെട്ടതുമായ ദേവാലയങ്ങളോ ആശ്രമങ്ങളോ സ്മാരകങ്ങളോ ഉണ്ട്. യേശുവിൻ്റെ ശിഷ്യരായ അപ്പസ്തോലന്മാർ ഏറ്റവുമധികം ഇടപഴകിയിട്ടുണ്ടായിരിക്കാവുന്ന- ക്രിസ്തീയ സ്മരണാഗൃഹങ്ങളിൽ അതീവ പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരിക്കേണ്ട ഒരു സ്ഥലം മാത്രം ഇന്നും ഒരു ദേവാലയം ഇല്ലാതെ, അഥവാ ദേവാലയം ആയല്ലാതെ കാണപ്പെടും. മേല്പറഞ്ഞയിടങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുന്നവരെ പരിഭ്രമിപ്പിക്കും അത്തരമൊരു അസാന്നിധ്യം. യേശുവും ശിഷ്യർ മിക്കവരും ഗാലീലേയരായിരുന്നല്ലോ. പലനാളുകൾ യാത്ര ചെയ്താണ് ഓരോ വർഷവും പല തവണ അവർ ഓരോരോ തിരുനാളുകൾക്കായി ജറൂസലേമിൽ എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. അവർ പ്രായേണ ദരിദ്രരുമായിരുന്നു. ജറൂസലേമിൽ അഥവാ നഗര കവാടത്തിന് തൊട്ടുവെളിയിൽ അവർ കൂടിച്ചേർന്നതായും പാർത്തതായും പറയുന്നത് യേശുവിൻ്റെ മരണത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പും അതിനുശേഷം കുറേ നാളുകൾ കൂടിയായിരുന്നു. തന്നെ പിൻചെന്നവരോടൊപ്പം യേശു അന്ത്യഅത്താഴം / പെസഹാ ഭക്ഷിക്കാനായി ഒരുമിച്ചുകൂടിയതും (വിശുദ്ധ കുർബാന സ്ഥാപിച്ചത്) ശിഷ്യരുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയതും, സുദീർഘമായ അന്ത്യോപദേശങ്ങൾ നല്കിയതും, അതിനു ശേഷവും ശിഷ്യരെല്ലാം യഹൂദരെ ഭയന്ന് കതകടച്ച് കഴിഞ്ഞതും, ഉത്ഥിതനായ ക്രിസ്തു പല തവണ ശിഷ്യർക്ക് പ്രത്യക്ഷനായതും, സ്വർഗ്ഗാരോഹണത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചതിനു ശേഷം വീണ്ടും പന്തക്കുസ്താവരെ ശിഷ്യരും പരിശുദ്ധ അമ്മയും മറ്റും ഒരുമിച്ച് കഴിഞ്ഞതും പരിശുദ്ധാത്മാവ് അവരുടെയെല്ലാം മേൽ ആവസിച്ചതും അതിനു ശേഷവും കുറേനാൾ കഴിഞ്ഞതും യൂദാസിനു പകരം മത്തിയാസ് എന്ന അപ്പസ്തോലനെ കുറിയിട്ട് തെരഞ്ഞെടുത്തതും മറ്റുമായ "സെനക്കിൾ" എന്നറിയപ്പെടുന്ന 'മേലേമുറി' യെക്കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്. ലത്തീനിൽ വിരുന്ന് / അത്താഴം എന്നതിനുള്ള പദം 'ചേന' (cena) എന്നാണ്. 'ഉൾതിമ ചേന' എന്നാൽ അന്ത്യ അത്താഴം. Cenaculum ചേനകുളും എന്നാൽ അത്താഴ മുറി അല്ലെങ്കിൽ വിരുന്നുശാല. അതിൽ നിന്നാണ് സെനക്കിൾ (Cenacle) എന്ന അംഗലപദം ഉണ്ടാകുന്നത്. മലയാളത്തിൽ നാം 'സെഹിയോൻ മാളിക' എന്നാണ് ഉപയോഗിക്കാറ്. സെഹിയോനിലെ മേലേ മുറി അല്ലെങ്കിൽ മാളിക മുറി എന്നും പറയാം. സീയോൻ മലയിലെ പഴയ ജെറൂസലേമിൻ്റെ സെഹിയോൻ കവാടം (Zion Gate) നോട് ചേർന്നാണ് മേല്പറഞ്ഞ കെട്ടിടം നിലനിന്നത്. യേശുവിൻ്റെ കാലത്ത് അതൊരു സിനഗോഗ് ആയിരുന്നെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഒരുപക്ഷേ പ്രസ്തുത സിനഗോഗധികാരി യേശുവിൽ വിശ്വസിച്ച ഒരു ശിഷ്യൻ ആയിരുന്നിരിക്കാം. അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകൾതട്ട് യേശുവിനും ശിഷ്യർക്കുമായി അദ്ദേഹം ഉപയോഗത്തിന് നൽകിയത്. ഏതായാലും CE 70 -ൽ റോമാ ചക്രവർത്തിയായിരുന്ന ടൈറ്റസിൻ്റെ കല്പനയാൽ ജറൂസലേം ദേവാലയവും യാഹൂദികമായ സർവ്വതും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. യഹൂദർ മിക്കവരും പല ദിക്കുകളിലേക്ക് പലായനം ചെയ്തു. റോമാ ചക്രവർത്തിയായിരുന്ന ഹേഡ്രിയൻ CE 135 -ൽ എല്ലാ യഹൂദ - ക്രൈസ്തവ വിശുദ്ധയിടങ്ങളും നിലംപരിശാക്കി അവിടങ്ങളിൽ റോമൻ ദേവതകളുടെ ക്ഷേത്രങ്ങൾ പടുത്തുയർത്തി. വിഖ്യാതമായ ജറൂസലേം ദേവാലയം സ്ഥിതിചെയ്ത സ്ഥലം നികത്തി അവിടെ ജൂപ്പിറ്റർ ദേവനും മിനർവ്വ ദേവതക്കുമായി ഒരു ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചു. ക്രിസ്ത്യാനികൾ കാൽവരിക്കുന്നും അതിനു ചുവടെ അതിപരിശുദ്ധമായ തിരുവുത്ഥാനക്കല്ലറയും സന്ദർശിച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതറിഞ്ഞ് അവിടം നികത്തി ആഫ്രോഡിറ്റ് ദേവതക്ക് ഒരു ക്ഷേത്രവും അദ്ദേഹം പണിതു. കോൺസ്റ്റൻ്റൈൻ ചക്രവർത്തി CE 313 -ലെ തൻ്റെ മിലാൻ വിളംബരത്തിലൂടെ ക്രിസ്തുമതത്തെ നിയമവിരുദ്ധമല്ലാതാക്കി. അദ്ദേഹമാണ് പരിശുദ്ധ കല്ലറക്കുമുകളിലെ ആഫ്രോഡിറ്റിൻ്റെ ക്ഷേത്രം മാറ്റിയിട്ട് അവിടെ ക്രൈസ്തവ ദേവാലയം പണിയിക്കുന്നത്. താമസിയാതെ നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽത്തന്നെയാവണം ബൈസൻ്റൈൻ രീതിയിൽ 'ഹാഗിയ സീയോൻ' എന്നൊരു ദേവാലയം സീയോൻ സിനഗോഗ് നിലകൊണ്ട സ്ഥലത്ത് പണികഴിക്കപ്പെടുന്നത്. ചിത്രം: സെനക്ക്ൾ ദേവാലയം CE 550 ൽ വിരചിതമായ മാഡബ മാപ്പിൽ സെനക്ക്ൾ പിന്നീട് CE 614 -ൽ പേർഷ്യൻ പടയോട്ടത്തിൽ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും ജെറൂസലേമിലെ പേട്രിയാർക്ക് ആയിരുന്ന വി. മൊദേസ്തൂസിൻ്റെ കാലത്ത് (632 - 634) പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെട്ടതായാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടുവരെ ലോകമെമ്പാടും അങ്ങനെതന്നെയായിരുന്നല്ലോ കാര്യങ്ങൾ. ആര് ഒരു നാട് പിടിച്ചടക്കുന്നോ, അവരുടേതായി മാറുകയായിരുന്നു എല്ലാം. ജറൂസലേം ദേവാലത്തിൻ്റെ സ്ഥാനത്ത് 135 -ൽ റോമാ ചക്രവർത്തി പണിത ജൂപ്പിറ്റർ ദേവൻ്റെ ക്ഷേത്രം മാറ്റി അവിടെ 'ഗോൾഡൺ ഡോം ഓഫ് ദ റോക്ക്' എന്ന് പൊതുവേ അറിയപ്പെടുന്ന കബാത്ത്-അൽ-സക്ര മോസ്ക് പണിയുന്നത് ഇസ്ലാമിക അധിനിവേശ സൈന്യമാണ്. അബ്രാഹവും യേശുവും മറിയവും മറ്റുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഇടങ്ങൾ തങ്ങൾക്കുകൂടി പുണ്യപ്പെട്ട ഇടങ്ങളായിട്ടാണല്ലോ അവർ കണക്കാക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ക്രൈസ്തവ വിശുദ്ധയിടങ്ങളും ഒട്ടൊരു കാലത്തേക്ക് രൂപമാറ്റത്തോടെ അവർ ഉപയോഗിച്ചു. എന്നാൽ, CE 965-ൽ ജെറൂസലേമിൻ്റെ പേട്രിയാർക്കായിരുന്ന ജോൺ ഏഴാമനെ ഒരു ഇസ്‌ലാമിക ആൾക്കൂട്ടം വധിക്കുകയും സെനക്ക്ൾ ദേവാലയം അഗ്നിക്കിരയാക്കുകയും ചെയ്തു. CE 1009 ൽ ഫാതിമിഡ് കാലിഫ് അൽ ഹക്കീമിൻ്റെ ആജ്ഞയാൽ ജറൂസലേമിലുള്ള എല്ലാ ക്രൈസ്തവ ദേവാലയങ്ങളും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ക്രൈസ്തവ ദേവാലയങ്ങൾ നിലനിന്നാൽ അവ തിരിച്ചു പിടിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി യുദ്ധങ്ങൾ ഉണ്ടാകും എന്ന് ഭയന്നിട്ടാവണം അവർ മേല്പറഞ്ഞ നശീകരണം നടത്തിയത്. എന്നാൽ, ആയത് കുരിശുയുദ്ധങ്ങൾക്ക് വിത്തു പാകുകയാണ് ചെയ്തത്. പിന്നീട് പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ പലപ്പോഴായി കുരിശു യുദ്ധ സൈന്യങ്ങൾ ജറൂസലേം പിടിക്കുകയും തകർക്കപ്പെട്ടുപോയിരുന്ന പല ദേവാലയങ്ങളും പുനരുദ്ധരിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ 'ഹാഗിയ സീയോൻ' നിന്നിരുന്നിടത്തും ഗോഥിക് വാസ്തുശില്പ മാതൃകയിൽ അവർ പുതിയ ദേവാലയം പടുത്തുയർത്തി. 1187 ൽ കുരിശുയുദ്ധ സൈന്യം പിൻവാങ്ങുമ്പോൾ സെനക്ക്ൾ സിറിയൻ ക്രിസ്ത്യാനികളെ ഭരമേല്പിച്ചിട്ടാണ് പോയത്. അഞ്ചാം കുരിശുയുദ്ധകാലത്ത് ഡമാസ്കസിലെ ഭരണാധിപനായിരുന്ന സുൽത്താൻ അൽ-മുഅസമിൻ്റെ കല്പനയിൽ അയ്യൂബിദ് സൈന്യം ജെറൂസലേമിൻ്റെ കോട്ട മതിലുകളും അതോടൊപ്പം സെയ്ൻ്റ് മേരി ഓഫ് മൗണ്ട് സയൻ എന്ന്, ദേവാലയം പടുത്ത മുൻ ക്രൂസേഡ് സൈന്യം പേരിട്ട ദേവാലയവും തകർക്കപെട്ടു. അതിനുള്ള കാരണം മതപരം എന്നതിനെക്കാൾ തന്ത്രപരമായിരുന്നു എന്നാണ് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇനി വരുന്ന കുരിശുയുദ്ധ സൈന്യത്തിന് അകത്തു പ്രവേശിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അതവർക്ക് സുരക്ഷിതമായ താവളമാകും എന്നതായിരുന്നു കാരണം. സുൽത്താൻ അൽ-മുഅസം സുൽത്താൻ മാലിക് അൽ-കമിലിൻ്റെ സഹോദനായിരുന്നു. (അതേ വർഷം അസ്സീസിയിലെ വി. ഫ്രാൻസിസ് സുൽത്താൻ അൽ-കമിലിനെയാണ് സന്ദർശിക്കുന്നത്.) മാംലുക് സൈന്യം 1291-ൽ കുരിശുയുദ്ധ സൈന്യത്തിൻ്റെ മുഖ്യതാവളമായിരുന്ന ഐകർ ആക്രമിക്കുകയും കുരിശുയുദ്ധ സൈന്യം പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്തതോടെ ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ തിരിച്ചു പിടിക്കാമെന്ന വ്യാമോഹങ്ങൾ ഏതാണ്ട് അസ്തമിച്ചു. അതിനു മുമ്പുതന്നെ സമാധാനത്തിൻ്റെ വഴിയേ ചെന്ന വിശുദ്ധ ഫ്രാൻസിസിന് അവിടെ അനുഭാവം സിദ്ധിച്ചിരുന്നു. ഫ്രാൻസിസ്കൻ സന്ന്യാസിമാർ 1333 -ൽ സെനക്ക്ൾ വില കൊടുത്ത് വാങ്ങുകയും അവിടെ ദേവാലയം പുനരുദ്ധരിക്കുകയും ചെയ്തു. 1342 -ൽ ക്ലെമൻ്റ് VI-ാം മാർപാപ്പ വിശുദ്ധ നാടുകളിലെ തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രങ്ങളുടെ സംരക്ഷണം ഫ്രാൻസിസ്കൻ സന്ന്യാസിമാരെ ഏല്പിച്ചു. അതിനുശേഷം ഏതാണ്ട് രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടോളം അവിടെ വീണ്ടും തീർത്ഥാടനങ്ങളും പ്രാർത്ഥനകളും നടന്നു. മാംലുക്കുകളെ തോല്പിച്ച് 1516 ഡിസംബറിൽ ഓട്ടൊമൻ സൈന്യം ജറൂസലേം പിടിച്ചടക്കുകയും സെനക്ക്ൾ ദേവാലയം ഭാഗികമായി വീണ്ടും നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഫ്രാൻസിസ്കൻ സന്ന്യാസിമാരെ മറ്റ് വിശുദ്ധ സ്ഥലങ്ങളിൽ തുടരാൻ അനുവദിച്ചെങ്കിലും സെനക്ക്ൾ ദേവാലയത്തിൽ നിന്ന് അവർ അകറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു. പിന്നീട് കൃത്യം നാനൂറ്റൊന്ന് വർഷം ജറൂസലേം ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിനു കീഴിൽ ആയിരുന്നു. ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധ കാലത്ത് 1917 ഡിസംബറിലാണ് ഓട്ടോമൻ സിംഹാസനത്തിൽ നിന്ന് ബ്രിട്ടിഷ് സൈന്യം ആ ഭൂപ്രദേശം പിടിച്ചെടുക്കുന്നത്. ക്രിസ്റ്റ്യാനിറ്റിയുടെ ഏറ്റവും പവിത്രമായ മൂന്ന് സ്ഥാനങ്ങൾ ബേത്‌ലേഹമിലെ ജന്മസ്ഥലവും ഉത്ഥാനത്തിൻ്റെ തിരുക്കല്ലറയും, അന്ത്യഅത്താഴവും (പരിശുദ്ധ കുർബാന) പന്തക്കുസ്തയും നടന്ന സെനക്ക്ളും ആയിരിക്കും. ഭക്തിപ്രധാനമായതും, അത്രതന്നെ ഭക്തിപ്രധാനമല്ലാത്തതുമായ നൂറുകണക്കിന് ദേവാലയങ്ങൾ വേറെ ഉണ്ട് എന്നത് മറക്കാനാവാത്ത സത്യമാണ്! ആരുടെ കൈയിലാണ് നിയന്ത്രണം എന്നതല്ല പ്രധാനം. ഏതു മതവിഭാഗത്തിൻ്റെ കൈവശം ഉടമസ്ഥതയും നിയന്ത്രണവും ആയിരുന്നാലും ഒരു ദേവാലയമായി പരിരക്ഷിക്കപ്പെടണം എന്നതും ഭക്തർക്ക് അവിടം സന്ദർശിക്കാനും പ്രാർത്ഥിക്കാനുമുള്ള അവസരം ലഭ്യമാകണം എന്നും വത്തിക്കാൻ താല്പര്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ, അതിൻ്റെ പേരിൽ മതങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും സൗഹൃദവും നഷ്ടപ്പെടരുതെന്നും നിർബന്ധമുണ്ട്. ചുരുക്കത്തിൽ സ്നേഹത്തിനും സമാധാനത്തിനുമാണ് ഭക്തിയെക്കാൾ പ്രാധാന്യം. അന്ധകാര യുഗങ്ങൾ പലത് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, സമീപകാലത്ത് അതാണ് കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ നിലപാട്.

കഥപറയുന്ന അഭ്രപാളി Key Takeaways: *The article discussing love as a theme and background in cinema, focusing on February. *The article mentions classic and modern films that use romance to enhance their narratives. *The article connects the universal emotion of love to various film milestones, from early shorts to recent blockbusters. ഫെബ്രുവരി: വിശുദ്ധ വാലന്‍റൈന്‍റെ ഓര്‍മ്മകളാല്‍ പ്രണയം പൂക്കുന്ന മാസം. പ്രണയം; ഏറ്റവും നൈസര്‍ഗ്ഗികമായ മനുഷ്യ വികാരങ്ങളില്‍ ഒന്ന്. എപ്പോള്‍ മുതലായിരിക്കാം മനുഷ്യന്‍ പ്രണയിച്ചുതുടങ്ങിയത്? കൃത്യമായി ഒരുത്തരമറിയില്ലെങ്കിലും ഏതാണ്ട് മനുഷ്യകുലത്തോളം തന്നെ പഴക്കമുണ്ടാവുമതിന്. ഇണയെ ആകര്‍ഷിക്കാന്‍ മനുഷ്യന്‍ ആര്‍ജ്ജിച്ച ഏറ്റവും ലളിതമായ ഉപായമായിരുന്നു പ്രണയം. മനുഷ്യരാശിയുടെ വളര്‍ച്ചയില്‍ അവന്‍റെ സര്‍ഗാത്മകതയും, സംസ്കാരവും, ശാസ്ത്രവും വളര്‍ന്നു. സര്‍ഗാത്മകതയുടെ കൈവഴികളിലൊരെണ്ണം സിനിമയ്ക്ക് ജന്മമേകി. സിനിമയില്‍ സര്‍ഗ്ഗാത്മകത ശാസ്ത്രത്തോടിഴചേര്‍ന്ന് അത്ഭുതങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിച്ചു. പ്രണയം എന്നത് മനുഷ്യന്‍റെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ വികാരമായതുകൊണ്ടാവാം കലകള്‍ അതിനോടിഴചേര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നത്. സിനിമയെന്ന കലയുടെ ചരിത്രവും മറ്റൊന്നല്ല. 1896ല്‍ 18 സെക്കന്‍റ് മാത്രം ദൈര്‍ഘ്യമുള്ള ദി കിസ്സ് എന്ന ആദ്യ പ്രണയ ചിത്രം, 1919 ല്‍ ബ്രോക്കണ്‍ ബ്ലോസ്സം എന്ന ആദ്യ നാടകീയ പ്രണയ സിനിമ, സിനിമയക്ക് ശബ്ദവും, വര്‍ണ്ണങ്ങളും സ്വന്തമായശേഷം 1939 ല്‍ നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ട ആദ്യ ഇതിഹാസ പ്രണയചിത്രം " ഗോണ്‍ വിത്ത് ദി വിന്‍ഡ് ", 1942ല്‍ റിലീസ് ചെയ്ത " കാസാബ്ലാങ്ക " എന്ന ത്രികോണ പ്രണയകഥ; ഇങ്ങനെ പോകുന്നു ആ പട്ടിക. ഈ പറഞ്ഞ പ്രണയചിത്രങ്ങളുടെ 'മൈല്‍ സ്റ്റോണു'കള്‍ക്കിടയില്‍ പിറന്നുവീണ അസംഖ്യം പ്രണയ സിനിമകള്‍ വേറെ. ഒന്നുകില്‍ മുഖ്യപ്രമേയം പ്രണയമായി അല്ലെങ്കില്‍ മുഖ്യ പ്രമേയത്തോട് ഇഴചേര്‍ന്ന്. പരിണാമപരമായ ആനുകൂല്യമുള്ളതുകൊണ്ട് മുഖ്യപ്രമേയം യുദ്ധവും, കലാപവും, ദുരന്തങ്ങളുമൊക്കെയായിരുന്നാലും എഴുത്തുകാര്‍ മിക്കപ്പോഴും ഒരു 'പ്രണയം' അതില്‍ എഴുതിചേര്‍ത്തു. എഴുത്തുകാരെ സംബന്ധിച്ച് ഇത്തരം പ്രമേയങ്ങളിലേയ്ക്ക് കൂടുതല്‍ ആഴത്തില്‍ ഇറങ്ങിചെല്ലാന്‍ അവരെ അത് സഹായിച്ചു. എന്നാല്‍ ആസ്വാദകരെ സംബന്ധിച്ച് പശ്ചാത്തലമെന്തുതന്നെയായലും തിരശ്ശീലയിലെ പ്രണയത്തെ അവനവന്‍റെ ജീവിതത്തോടവര്‍ ചേര്‍ത്തു വായിച്ചു. തങ്ങളുടെ നഷ്ടപ്രണയത്തിന്‍റെയും, പ്രേമവികാരങ്ങളുടെയും ഓര്‍മ്മകളിലേയ്ക്കവര്‍ ഊളിയിട്ടു. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വേദനകളില്‍ ഹൃദയം വിതുമ്പി. കേവലം കഥകളാണെന്ന് മറന്നുകൊണ്ട് കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടിയവര്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. പ്രതിനായക കഥാപാത്രങ്ങളെ ശപിച്ചു. കൊട്ടകയിലെ ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്‍ കൊണ്ട് അതിലും വലിയ ജീവിത്തിലെ ക്യാന്‍വാസുകളിലേയ്ക്കവര്‍ പറന്നിറങ്ങി. ഗോണ്‍ വിത്ത് ദി വിന്‍ഡ് എന്ന സിനിമയില്‍ സ്കാര്‍ലെറ്റിന്‍റെ പ്രണയസങ്കങ്ങള്‍ക്ക് അമേരിക്കന്‍ ആഭ്യന്തരകലാപവും കാസാബ്ലാങ്ക യില്‍ ഇല്‍ സായുടെ പ്രണയത്തിന് രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധ വുമൊക്കെ പശ്ചാത്തലമായി വരുന്നത് മേല്‍ പറഞ്ഞപോലുള്ള സൃഷ്ടികളാണ്. ഇവരിലൂടെ യുദ്ധത്തിന്‍റേയും, കലാപത്തിന്‍റെയും കെടുതികള്‍ക്കുള്ളിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാന്‍ എഴുത്തുകാര്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ സാദ്ധ്യതകള്‍ തുറന്നുകിട്ടും. ഈ ഗണത്തില്‍ ഏറ്റവും എളുപ്പത്തില്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാവുന്ന ജനകീയ സിനിമയാണ് ടൈറ്റാനിക് . ടൈറ്റാനിക് എന്ന കപ്പലിന്‍റെ തകര്‍ച്ചയില്‍ അതിലുള്ളവര്‍ അനുഭവിച്ച കെടുതികള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും ആസ്വാദകന് അനുഭവഭേദ്യമാകുന്നത് ജാക്കിന്‍റേയും റോസിന്‍റെയും പ്രണയ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. മറ്റേതെങ്കിലും വിധത്തിലാണ് സംവിധായകന്‍ ജെയിംസ് കാമറൂണ്‍ ഈ ഉദ്യമത്തിന് ശ്രമിച്ചിരുന്നതെങ്കില്‍ ആ സിനിമയെ തലമുറകള്‍ക്കപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമുള്ളവര്‍ ഒരു പക്ഷേ ഇതുപോലേറ്റെടുക്കില്ല. ഒടുവില്‍ റോസ് ഈ ലോകത്ത് ഒറ്റക്കായി ആസ്വാദകരോട് അവരുടെ പ്രണയകഥ വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ചലച്ചിത്രം വാരിക്കൂട്ടിയത് അന്നത്തെക്കാലത്ത് രണ്ട് ബില്യണ്‍ ഡോളറിനു മുകളിലാണ്. അതുപോലെ മറ്റൊരുദാഹരണമാണ് ഡാനിബോയല്‍ സംവിധാനം ചെയ്ത് 2009ല്‍ റിലീസ് ചെയ്ത സ്ലംഡോഗ് മില്ലിയണയര്‍ . ഇന്ത്യ യില്‍ ഏറെ കോളിളക്കം സൃഷ്ടിച്ച ഒരു സിനിമ യാണിത്. വികാസ് സ്വരൂപിന്‍റെ ക്യു ആന്‍റ് എ എന്ന നോവലിനെ ആധാരമാക്കി ഒരുക്കിയ സിനിമയിലെ നായകനായ ജമാല്‍ മാലികിന് ലളിതയോടുള്ള പ്രണയം സിനിമയുടെ മുഖ്യപ്രമേയത്തിന് മാറ്റു കൂട്ടുന്ന ഒന്നാണ്. ഇന്ത്യയിലെ ചേരികള്‍, അധോ ലോകജീവിതം, കലാപം തുടങ്ങിയവയെല്ലാമാണ് സിനിമയുടെ പ്രധാന പശ്ചാത്തലം. എന്നാലവയെല്ലാം തമ്മില്‍ കോര്‍ത്തിണക്കപ്പെടുന്നത് ജമാല്‍-ലളിത പ്രണയ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. സിനിമ ഓസ്കാറില്‍ പത്ത് നോമിനേഷന്‍ നേടുകയും അതില്‍ എട്ടും സ്വന്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. മേല്‍ പറഞ്ഞ സ്വഭാവത്തില്‍ വരുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സിനിമയാണ് 2009ല്‍ റിലീസ് ചെയ്ത " അവതാര്‍" . ഭൂമി വാസയോഗ്യമല്ലാതായതുമൂലം മറ്റൊരു ഗ്രഹം കീഴടക്കാന്‍ മനുഷ്യന്‍ നടത്തുന്ന ക്രൂരമായ അധിനവേശത്തിന്‍റെ കഥയാണ് അവതാര്‍ പറയുന്നത്. എന്നാല്‍ പണ്ടോര എന്ന ആ ഗ്രഹത്തിലെ പെണ്‍കുട്ടി നൈത്തീരിക്ക് ഭൂമിയില്‍ നിന്നും ചെല്ലുന്ന ജെയ്ക്കിനോടുള്ള പ്രണയം സിനിമയുടെ പ്രധാന ഇതിവൃത്തത്തിന് കൂടുതല്‍ വൈകാരികത നല്‍കുന്നു. ഏകദേശം മൂന്ന് ബില്യണ്‍ ഡോളറാണ് ഇരുവരും ചേര്‍ന്ന് വാരിക്കൂട്ടിയത്. വിഷ്വല്‍ എഫക്റ്റിന്‍റെ അതികായകത്വം സിനിമയുടെ വിജയത്തിന് പിന്നിലെ പ്രധാന സംഗതിയാണെന്നത് വിസ്മരിച്ചുകൊണ്ടല്ല; മറിച്ച് സിനിമയ്ക്ക് വൈകാരികതയും പിരമുറുക്കവും വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നതില്‍ ജെയ്ക്കിന്‍റേയും നൈത്തീരിയുടേയും പ്രണയം പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു. 2008 ല്‍ റിലീസ് ചെയ്ത " ദി റീഡര്‍ " ഇതേ പട്ടികയില്‍ പെടുത്താവുന്ന മറ്റൊരു ഇതിഹാസ സിനിമയാണ്. ബെര്‍ണാര്‍ഡ് ഷ്ളിങ്കിന്‍റെ നോവലിനെ ആസ്പദമാക്കി അതേ പേരില്‍തന്നെ നിര്‍മ്മിച്ച സിനിമയാണ് " ദി റീഡര്‍ " രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധ കാലത്ത് നാസി കോണ്‍സെന്‍ട്രേഷന്‍ ക്യാമ്പില്‍ ജോലി ചെയ്യുകയും, യുദ്ധാനന്തം ജര്‍മ്മനിയിലാകമാനം നടന്ന കോടതി വിചാരണകളിലൊന്നില്‍ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത ഹന്ന ഷ്മിറ്റ്സ് എന്ന സ്ത്രീയുടെ കഥപറയുന്ന സിനിമയാണ് റീഡര്‍. അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു കുറവ് ഒളിപ്പിക്കാന്‍ അവര്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിന്‍റെ ഭാഗമായി അവര്‍ സ്വന്തമായി വരുത്തിവയ്ക്കുന്ന ദുരന്തങ്ങളാണ് സിനിമയുടെ പ്രധാന പ്രമേയം. എന്നാല്‍ മധ്യവയസ്കയായിരുന്ന കാലത്ത് തന്നെക്കാള്‍ ഇരുപത് വയസ്സോളം പ്രായം കുറഞ്ഞ മൈക്കിള്‍ ബര്‍ഗ് എന്ന കൗമാരക്കാരനുമായുള്ള ഹന്നയുടെ ഹൃസ്വപ്രണയം ഒടുവില്‍ സിനിമയുടെ തന്നെ വഴിത്തിരിവാകുന്ന ഒന്നാണ്. എന്തെന്നാല്‍ ലോകസിനിമയില്‍ മൈക്കിളിനോളം പോന്ന ഒരു കാമുകനിന്നോളം ആരും ജന്മം കൊടുത്തിട്ടില്ല. ഈ മൈക്കിളില്‍ നിന്നാണ് അവസാനകാലത്തെങ്കിലും അവള്‍ അതുവരെ രഹസ്യമായി സൂക്ഷിച്ച തന്‍റെ കുറവിനെ മറികടക്കുന്നത്. വാര്‍ദ്ധക്ക്യത്തിലെങ്കിലും തന്‍റെ ഒരാഗ്രഹം സാധിച്ച് അവള്‍ മരണത്തിന് കീഴങ്ങുന്നതോടെ ചിത്രം അവസാനിക്കുന്നു. മുഖ്യപ്രമേയത്തോടൊപ്പം ചേര്‍ന്നുകിടക്കുന്ന മൈക്കിള്‍-ഹന്ന പ്രണയം ചിത്രത്തിന്‍റെ വൈകാ രികാഘാതം ഇരട്ടിയാക്കുന്നു. ഡേവിഡ് ഹെര്‍ തിരക്കഥയും, സ്റ്റീഫന്‍ ദാല്‍ദ്രി സംവിധാനവും ചെയ്ത സിനിമ നിരവധി നോമിനേഷനുകളും, അതിലെ ഹന്നയെ അവതരിപ്പിച്ച കേറ്റ് വിന്‍സ്ലേറ്റ് മികച്ച നടിയ്ക്കുള്ള ഓസ്കാറും, ബാഫ്റ്റയും ഉള്‍പ്പെടെ ആറോളം അവാര്‍ഡുകള്‍ സ്വന്തമാക്കി. 1998ല്‍ റിലീസ് ചെയ്ത " ഷേക്സ്പിയര്‍ ഇന്‍ ലൗ " അത്ഭുതകരമായ ഭാവനയുടെ മറ്റൊരു മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. 'റോമിയോ ആന്‍റ് ജൂലിയറ്റ് ' എഴുതുന്ന സമയത്ത് ഷേക്സ്പിയര്‍ വയോള എന്ന സ്ത്രീയുമായി പ്രണയത്തിലാകുന്നതായി സങ്ക ല്‍പ്പിച്ചാണ് മാര്‍ക് നോര്‍മാനും, റ്റോം സ്റ്റോപ്പാര്‍ഡും " ഷേക്സ്പിയര്‍ ഇന്‍ ലൗ " എന്ന സിനിമയുടെ കഥ എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. വയോളയോടുള്ള ഷേക്സ്പിയറിന്‍റെ പ്രണയത്തിലൂടെയാണ് ചിത്രത്തില്‍ റോമിയോയുടേയും ജൂലിയറ്റിന്‍റെയും നാടകം വികസിക്കുന്നത്. ജോണ്‍ മാഡന്‍ എന്ന സംവിധാ യകന്‍ അല്‍പ്പം നര്‍മ്മം കലര്‍ന്ന ഒരു ഇതിഹാസ രൂപം ചിത്രത്തിനുനല്‍കിയപ്പോള്‍ ആസ്വാദകര്‍ ഇരു കൈയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിച്ചു. ലോക പ്രശസ്തമായ നിരവധി അവാര്‍ഡുകള്‍ക്കുപുറമേ 13 ഓസ്കാര്‍ നോമിനേഷനില്‍നിന്നായി ഏഴ് അവാര്‍ഡുകള്‍ ചിത്രം സ്വന്തമാക്കി. സിനിമ ഒരു മോഡേണ്‍ ആര്‍ട്ടായിട്ടാണ് കരുതപ്പെടുന്നത് എങ്കിലും കലയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏതാണ്ട് ക്ലാസ്സിസം മുതലുള്ള കലാസൃഷ്ടികളുടെ പുനരവതരണം സിനിമയ്ക്ക് പ്രമേയമായിട്ടുണ്ട്. ആ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഒരു കലാ സൃഷ്ടിയായിരിക്കുമ്പോഴും ചില സിനമകള്‍ക്കെങ്കിലും ഒരു നവേത്ഥാന മുഖവുമുണ്ട്. പ്രണയത്തെതന്നെ മുഖ്യ പ്രമേയമാക്കി അത്തരം സിനിമകള്‍ നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ടിട്ടുമുണ്ട്. അതില്‍ ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തേതാണ് "ഇറ്റ് എന്‍ഡ് വിത്ത് അസ്". 2024ല്‍ റിലീസ് ചെയ്ത ഈ ചിത്രം 'വിഷലിപ്തമായ പുരുഷത്വ'ങ്ങളെ ആഘോഷമാക്കുന്ന സമൂഹങ്ങള്‍ തീര്‍ച്ചയായും കണ്ടിരിക്കേണ്ട ചലച്ചിത്രമാണ്. എന്താണ് പ്രണയമെന്ന് ഇത് പഠിപ്പിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും എന്തല്ല പ്രണയമെന്ന് ഈ ചലച്ചിത്രം കൃത്യമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഇപ്പറഞ്ഞ സിനിമകളെല്ലാം തന്നെ പ്രണയത്തെ പശ്ചാത്തലമാക്കി എഴുത്തുകാര്‍ മറ്റുകഥകള്‍ പറഞ്ഞതിനുദാഹരണമാണ്. കേലവം നാലോ അഞ്ചോ സിനിമകള്‍ മാത്രമാണ് ഇവിടെ പ്രതിപാദിച്ചതെങ്കിലും ഇതിനു മുന്നിലും, പിന്നിലുമായി എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്തത്ര സിനിമകള്‍ വേറെയുമുണ്ട്. ഏറ്റവും ചുരുക്ക രൂപത്തില്‍ ചില മൈല്‍സ്റ്റോണുകളെ ഇവിടെ കുറിച്ചിട്ടു എന്നു മാത്രം. ഇത്തരം ചലച്ചിത്രങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം പ്രണയത്തെ മാത്രം മുഖ്യപ്രമേയമായെടുത്ത വേറെയും ധാരാളം സിനിമകള്‍ നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളിലുംപെട്ട സിനിമകളുടെ പട്ടിക ഒരിക്കലും അവസാനിക്കില്ല. കാരണം മനുഷ്യൻ പ്രണയത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായി അതിജീവിക്കുന്നവരാണ്. അവന്‍ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കും. കലയും, സാഹിത്യവും, സിനിമയുമൊക്കെ അതിനൊരു മാര്‍ഗ്ഗം മാത്രം. ആത്മാവിഷ്ക്കാരത്തിനും, ആസ്വാദനത്തനുമപ്പുറം പ്രണയം ജീവനുറ്റ പ്രതിഭാസമായി മനുഷ്യനില്‍ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കണം. പ്രകൃതി നിയമമാണത്. പ്രകൃതിയുടെ നിലനില്‍പ്പിനുതന്നെ ആധാരമാണത്. എപ്പോഴെങ്കിലും അതിന്‍റെ ഒഴുക്കുനിലച്ചാല്‍ ഇല്ലാതാകുന്നത് മനോഹരമായ ഈ ജീവിതം തന്നെയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എപ്പോഴെങ്കിലും അങ്ങനെയൊന്ന് സംഭവിച്ചാല്‍ വിശുദ്ധ വാലന്‍റൈനെപ്പോലുള്ള ദൈവദൂതന്മാര്‍ ഭൂമിയില്‍ അവതരിക്കും. അത് കാലത്തിന്‍റെ കാവ്യ സൗന്ദര്യമാണ്. ഇതില്‍ പറഞ്ഞ ദി റീഡര്‍ എന്ന സിനിമയിലെ വരികള്‍ കടമെടുത്താല്: നീ തേടി നടന്ന മാലാഖയാണ് ഞാന്‍... ജീവിതം ആരംഭിച്ചതിലും മനോഹരമായി നീ അതിനോട് വിട പറയും. സ്വര്‍ഗ്ഗം നിന്നെ തിരികെ സ്വീകരിക്കും; പിന്നെ നിന്നോട് പറയും "ഒരു ആത്മാവിനെ പൂര്‍ണ്ണമാക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് നീ അറിയുക... അത് പ്രണയം മാത്രമാണ്..! പശ്ചാത്തലം പ്രണയം! വിനീത് ജോണ്‍ അസ്സീസി മാസിക, ഫെബ്രുവരി 2026

Key takeaways: *Be watchful of these 7 kinds of people around us. *Be careful of 7 types of persons who can harm your peace. Learn to identify and be careful of 7 types of persons to protect your well-being. *Be watchful not to become such kinds of persons മനുഷ്യരെല്ലാവരും ഒരു യാത്രയിലാണ്. ആയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയില്‍ നിന്നും ആയിത്തീരേണ്ട അവസ്ഥയിലേക്കുള്ള യാത്രയാണിത്. കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടു രസിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ മനുഷ്യരെ വിലയിരുത്തുന്നതിലും ശ്രദ്ധിക്കണം. പല വിധത്തിലുള്ള മനുഷ്യരെ നാം കണ്ടുമുട്ടും. ഓരോരുത്തരെയും വിശദമായി പഠിച്ചുവേണം ബന്ധങ്ങള്‍ സ്ഥാപിക്കേണ്ടത്. ചില മനുഷ്യരെ നാം പ്രത്യേകമായി പഠിച്ചു അവരില്‍ നിന്നും അകന്നുനില്‍ക്കണം. ഒരു മനുഷ്യന്‍റെ വസ്ത്രമോ, പഠനമോ ഒന്നും നോക്കി സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കരുത്. താഴെ പറയുന്നവരെ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം. ഏതു ചെറിയ കാര്യത്തിലും മറ്റുള്ളവരെ പരിഹസിക്കുന്നവരെ ശ്രദ്ധിക്കണം. ശരീരഘടന, വസ്ത്രധാരണം, വന്നുപോയ വീഴ്ചകള്‍ എന്നിവയെ മറ്റുള്ളവരില്‍ കണ്ടിട്ടു അതിനെ പരിഹസിക്കുന്നവരെ വിശ്വസിക്കരുത്. നമ്മുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ മുറിപ്പെടുത്തുന്നവരാണ് ഇവര്‍. സ്വന്തമായി ക്രിയാത്മകമായിട്ട് ഒന്നും ചെയ്യുവാന്‍ കഴിവില്ലാത്ത ഇക്കൂട്ടര്‍ സമൂഹത്തിന് ശാപമാണ്. ഇവരെ ശ്രദ്ധിക്കുക, ജീവിതത്തില്‍ നന്ദികേടു കാണിക്കുന്നവരാണ്. മറ്റൊരുകൂട്ടര്‍, ക്രിസ്തുശിഷ്യനായ യൂദാസ് അത്തരക്കാരനായിരുന്നു. പട്ടിക്കുപോലും, തീറ്റ കൊടുക്കുന്നവരോട് നന്ദിയുണ്ട്. കാര്യം നേടുന്നതുവരെ കാലുപിടിച്ചിട്ട് കാര്യം സാധിച്ചുകഴിയുമ്പോള്‍ ഒറ്റികൊടുക്കുന്നവരെ പ്രത്യേകം സൂക്ഷിക്കണം. ചെറിയ ഒരു അതൃപ്തി വന്നാല്‍ എന്തും വിളിച്ചുപറയും. എത്ര സഹായം ചെയ്തവരെയും ചെറിയ ഒരു അതൃപ്തിയുടെ പേരില്‍ തള്ളിപ്പറയുന്നവരെ ശ്രദ്ധിക്കണം. അഹങ്കാരികളെ നാം സൂക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഹൃദയത്തില്‍ അഹങ്കരിക്കുന്നവരെ ദൈവം ചിതറിക്കുമെന്ന് പരിശുദ്ധ മറിയം സ്തോത്രഗീതത്തില്‍ പറയുന്നുണ്ട്. വിനയം അല്പം പോലും ഇല്ലാത്തവരെ നാം കാണാറില്ലേ. ഞാന്‍ പറയുന്നതു മാത്രമാണ് ശരി. മറ്റുള്ളവരെല്ലാം വിവരമില്ലാത്തവരാണ്. മറ്റുള്ളവര്‍ സംസാരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ കയറി സംസാരിക്കുന്നവര്‍. ഇങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യരുമായുള്ള സഹവാസം നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ തകര്‍ക്കും. പല ശക്തന്മാരും ജീവിതത്തില്‍ വീണുപോയത് അഹങ്കാരം കൊണ്ടാണ്. നിസ്സാരപ്പെട്ട മനുഷ്യര്‍ ഉയര്‍ന്നുവരുന്നത് വിനയം കൊണ്ടുമാണ്. വളരെ കരുതലോടെ നമ്മള്‍ ഇടപഴകേണ്ട മറ്റൊരു കൂട്ടരുണ്ട്. മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റം പറയുന്നവരാണവര്‍. നമ്മുടെ കൂടെയില്ലാത്തവരെക്കുറിച്ച് നമ്മോടു കുറ്റം പറയുന്നവര്‍ നമ്മളില്ലാത്തപ്പോള്‍ നമ്മെക്കുറിച്ചും കുറ്റം പറയും. ഒരുമിച്ചിരുന്ന് സംസാരിച്ച ഒരാള്‍ എന്തെങ്കിലും ആവശ്യത്തിനായി എണീറ്റുപോയാല്‍ ആ വ്യക്തിയെക്കുറിച്ച് ഉടന്‍ കുറ്റം പറയുന്നവരുണ്ട്. ഒരിക്കലും ഇക്കൂട്ടരെ വിശ്വസിക്കരുത്. അതവരുടെ സ്വഭാവമാണ്. ഞാനില്ലാത്ത അവസരത്തില്‍ എന്നെക്കുറിച്ചു ഇതുതന്നെ പറയുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്. ഇത്തരക്കാരുമായി ബന്ധങ്ങള്‍ സ്ഥാപിക്കരുത്. നമ്മുടെ ആത്മീയ ജീവിതത്തെ തകര്‍ക്കുന്ന പൈശാചിക ശക്തിയായി ഇവരെ കാണേണ്ടതുണ്ട്. നമ്മെക്കാള്‍ പദവി കൂടിയവരോടു ബഹുമാനവും നമ്മെക്കാള്‍ താഴ്ന്നവരോടു പുച്ഛഭാവവും പുലര്‍ത്തുന്നതും നാം കാണാറില്ലേ. സ്വാധീനമുള്ള, സമൂഹത്തില്‍ വലുപ്പമുള്ള ഒരു വ്യക്തിയുടെ മുമ്പില്‍ ആദരവോടെ നില്‍ക്കും. സ്വാധീനമില്ലാത്ത പാവപ്പെട്ടവന്‍റെ മുമ്പില്‍ അഹന്തയോടെ നില്‍ക്കും. തന്നെക്കാള്‍ താഴ്ന്നവരോട് ആദരവില്ലാതെ പെരുമാറുന്നവര്‍ നല്ലവരല്ല. അവരില്‍ തിന്മയുണ്ട്. ചെറിയവരില്‍ ഒരുവനില്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ മുഖം കാണുന്നവരാണ് വിലപ്പെട്ടവര്‍. ജീവിതത്തില്‍ തെറ്റുകള്‍ സംഭവിക്കുന്നവരുണ്ട്. സ്വന്തം തെറ്റുകള്‍ ന്യായീകരിക്കുന്നവരെ ശ്രദ്ധിക്കണം. വന്നുപോയ തെറ്റുകള്‍ക്ക് മറ്റുള്ളവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നവരാണിവര്‍. സ്വന്തം മദ്യപാനത്തിനു കാരണം ഭാര്യയുടെ സ്നേഹമില്ലായ്മയാണ്. വഴിപിഴച്ച ജീവിതത്തിന് ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ കരുതലില്ലായ്മയാണ് കാരണം. മറ്റുള്ളവര്‍ മൂലമാണ് ഞാനിങ്ങനെയായിത്തീര്‍ന്നത് എന്നു പറയുന്നവരെ കാണാം. സത്യത്തില്‍ ഇക്കൂട്ടര്‍ തന്നെയാണ് തെറ്റുകാര്‍. ആരെങ്കിലും ഇക്കൂട്ടരുടെ തെറ്റുകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചാല്‍ അവരെ ശത്രുക്കളായി കാണും. സ്വന്തം തെറ്റുകള്‍ ഏറ്റുപറയുകയും അപരന്‍റെ നന്മയെ അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരാണ് മഹത്വ്യക്തികള്‍. വന്നുപോയ തെറ്റുകള്‍ ഏറ്റുപറയുവാന്‍ ധൂര്‍ത്തപുത്രന്‍ ഒരുങ്ങിയപ്പോള്‍തന്നെ അവനെ സ്വീകരിക്കുന്ന വാത്സല്യനിധിയായ പിതാവിനെ സുവിശേഷത്തില്‍ നാം ധ്യാനിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും ഒരു സഹാനുഭൂതിയില്ലാത്ത ചിലരെ കാണാം. മനുഷ്യത്വത്തിന്‍റെ അഭാവമുള്ള ഇത്തരക്കാര്‍ സമൂഹത്തിന്‍റെ ശാപമാണ്. അപരന്‍റെ അല്ലലില്‍ വേദന തോന്നാത്തവര്‍ മൃഗമാണ്. ദൈവികതയുടെ അംശം ലവലേശമില്ലാത്ത ഇത്തരക്കാര്‍ സ്വാര്‍ത്ഥരാണ്. കാല്‍പ്പാദത്തില്‍ തിളച്ച വെള്ളം വീഴുമ്പോള്‍ പൊള്ളല്‍ തോന്നാത്തവര്‍ കുഷ്ഠം ബാധിച്ചവരാണ്. അയല്‍ക്കാരന്‍റെ തകര്‍ച്ചയില്‍ നൊമ്പരം തോന്നാത്തവര്‍ ഹൃദയത്തില്‍ കുഷ്ഠം ബാധിച്ചവരാണ്. സഹാനുഭൂതിയുടെയും മനുഷ്യത്വത്തിന്‍റെയും അഭാവം മനുഷ്യനെ മൃഗതുല്യനാക്കും. കരുണയുള്ളവര്‍ ഭാഗ്യവാന്മാരാണെന്നും അവര്‍ക്കു കരുണ ലഭിക്കുമെന്നുമുള്ള ക്രിസ്തുവിന്‍റെ തിരുവചനത്തെ ധ്യാനിക്കണം. കരുണയില്ലാത്ത മനുഷ്യരോടു ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നവരിലും സാവധാനം കാരുണ്യത്തിന്‍റെ ഉറവകള്‍ വറ്റിപ്പോവും. അവസാനമായി ഒരു കൂട്ടരെക്കൂടി നാം ശ്രദ്ധയോടെ പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അസൂയയും വിദ്വേഷവും ഹൃദയത്തില്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നവരാണവര്‍. അപരന്‍റെ ഉയര്‍ച്ചയില്‍ ഹൃദയത്തില്‍ നൊമ്പരവും, അപരന്‍റെ തകര്‍ച്ചയില്‍ ഉള്ളില്‍ ആനന്ദവും അനുഭവിക്കുന്നവരുണ്ട്. ഇതിന്‍റെ പേരാണ് അസൂയ. ഹൃദയത്തില്‍ അസൂയയും വിദ്വേഷവും സൂക്ഷിക്കുന്നവരോട് ഒരിക്കലും സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കരുത്. അകന്നുനില്‍ക്കേണ്ടവരില്‍ നിന്ന് അകന്നുനിന്നും അടുക്കേണ്ടവരോട് അടുത്തുനിന്നും ജീവിതയാത്രയില്‍ മുന്നേറുക. ഇവരെ സൂക്ഷിക്കുക ഫാ. ജോസഫ് പുത്തന്‍പുരയ്ക്കല്‍

"നിത്യമാം പ്രകാശമേ നയിക്കുകെന്നെ നീ ചുറ്റിലുമിരുൾപരന്നിടുന്ന വേളയിൽ അന്ധകാരപൂർണ്ണമായ രാത്രിയാണുപോൽ എൻ ഗൃഹത്തിൽ നിന്നുമേറെ ദൂരെയാണു ഞാൻ ..." ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഗാനങ്ങളിലൊന്നാണ്. കർദിനാൾ ന്യൂമാൻ രചിച്ചത്. 'ഏറെ ദൂരേക്ക് എനിക്ക് കാണണമെന്നില്ല, തൊട്ടടുത്ത ഒരു ചുവട് വക്കാൻ മാത്രമുള്ള വെട്ടം തന്നാൽ മതി' എന്ന അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വരി എത്രയോ ഹൃദയസ്പർശിയാണ്. ആത്മീയ ജീവിതം നയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർക്കെല്ലാം പെട്ടന്ന് റിലേറ്റ് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത്. 1801-ൽ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ജനിച്ച് ഒരു ആംഗ്ലിക്കൻ വിശ്വാസിയായി വളർന്ന് അതേ സഭയിൽ പട്ടമേറ്റ്, 44-ാം വയസ്സിൽ കത്തോലിക്കാ സഭയിലേക്ക് കടന്നു വന്ന് ഒരു കർദ്ദിനാൾ വരെ ആയി 1890-ൽ പ്രകാശത്തിൻ്റെ ലോകത്തിലേക്ക് കടന്നുപോയ ജോൺ ഹെൻറി ന്യൂമൻ. 2019-ൽ പോപ്പ് ഫ്രാൻസിസ് അദ്ദേഹത്തെ വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. മൂന്നു മാസം മുമ്പ് പോപ്പ് ലിയോ അദ്ദേഹത്തെ വേദപാരംഗതനായും (Doctor of the Church) ഉയർത്തി. അദ്ദേഹത്തിൻ്റേതായി "എൻ്റെ ജീവിതദൗത്യം" എന്ന പേരിൽ പ്രസ്വമായ ഒരു കുറിപ്പുള്ള കാര്യം ഈയ്യിടെയാണ് ശ്രദ്ധയിലേക്ക് വന്നത്. അതിവിടെ പകർത്താം: ദൈവം എന്നെ സൃഷ്ടിച്ചത് - അവന് ഒരു നിശ്ചിത സേവനം ചെയ്യാൻ വേണ്ടിയാണ്. അവൻ എന്നെ ചില പ്രവൃത്തികൾ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു - അവനത് മറ്റൊരാളെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടുമില്ല. എനിക്ക് എന്റേതായ ദൗത്യമുണ്ട്. അത് എന്താണെന്ന് ഈ ജീവിതത്തിൽ ഒരുപക്ഷേ എനിക്ക് അറിയില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ അതെന്താണെന്ന് അടുത്ത ജീവിതത്തിൽ എന്നോട് പറയപ്പെടും. ഒരു ശൃംഖലയിലെ ഒരു കണ്ണിയാണ് ഞാൻ, വ്യക്തികൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ഒരു കണ്ണി. അവൻ എന്നെ ചുമ്മാതെ സൃഷ്ടിച്ചതല്ല. ഞാൻ നന്മ ചെയ്യും, അവന്റെ പ്രവൃത്തി ഞാൻ ചെയ്യും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഞാൻ അവനിൽ വിശ്വസിക്കും. ഞാൻ എന്തായിരുന്നാലും, എവിടെയായിരുന്നാലും, എന്നെ ചുമ്മാ വലിച്ചെറിയാനാവില്ല. ഞാൻ രോഗത്തിലാണെങ്കിൽ എന്റെ രോഗം അവനെ സേവിച്ചേക്കാം. ഞാൻ ദുഃഖത്തിലാണെങ്കിൽ, എന്റെ ദുഃഖം അവനെ സേവിച്ചേക്കാം. അവൻ വെറുതേ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല, അവൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് അവനറിയാം. എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ അവൻ കൊണ്ടുപോയേക്കാം. അപരിചിതരുടെ ഇടയിലേക്ക് അവൻ എന്നെ എറിഞ്ഞേക്കാം, അവൻ എന്നെ ശൂന്യനാക്കിയേക്കാം, എന്റെ ഉന്മേഷത്തെ കെടുത്തിയേക്കാം; എന്റെ ഭാവി എന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചേക്കാം. എന്നാലും അവൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് അവന് നന്നായറിയാം.

Key Takeaways: *This article explores the meaning and history of "Plenary Indulgence" after a conversation with a former seminarian. *The priest explains the concept from the early church through the Second Vatican Council and addresses current understanding. ഒരു ശവസംസ്ക്കാര ശുശ്രൂഷയുടെ സിമിത്തേരിയിലെ കര്‍മ്മങ്ങളുടെ അവസാന ഭാഗമായപ്പോഴേക്കും മഴ ചാറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. കുട കരുതാഞ്ഞതുകൊണ്ടു നനഞ്ഞാണു പള്ളിമുറിയിലെത്തിയത്. ഒരുകപ്പു ചൂടുകാപ്പിയുംകുടിച്ചു വണ്ടിക്കടുത്തേക്കു പോകാന്‍ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ കുടയുമായിട്ട് ഓടിവന്നു. കണ്ടിട്ടു ചെറിയൊരു മുഖപരിചയം. "അച്ചന്‍ ഭരണങ്ങാനത്തുണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ സെമിനാരീലുണ്ടായിരുന്നതാ. ഫിലോസഫി കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ തിരിച്ചുപോന്നു." "ഓ, എനിക്കിയാളുടെ മുഖം ഏതാണ്ട് ഓര്‍മ്മവരുന്നുണ്ട്. ഇതാണോ തന്‍റെ ഇടവക?" "അല്ലച്ചാ, വൈഫിന്‍റെ റ്റീച്ചറായിരുന്നു ഈ മരിച്ച അമ്മച്ചി. അച്ചനെന്നെ ശരിക്കും ഓര്‍ക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഒരു സംഭവം പറഞ്ഞാല്‍ അച്ചനെന്നെ ഓര്‍മ്മവരും. ഒരിക്കല്‍ ഒരു കുരുത്തക്കേടു കാണിച്ചതിന് അച്ചന്‍ എനിക്കിട്ടു വടിയില്ലാതെ തന്ന അടി, അതോടെയാ ഞാന്‍ നന്നാകാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്. അതുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും എനിക്കതു മറക്കാന്‍ പറ്റത്തില്ല. അച്ചനാ സംഭവം മറന്നുകാണും. ഒരു ദിവസം ആശ്രമത്തിന്‍റെ വരാന്ത അടിച്ചു വൃത്തിയാക്കാനുള്ള ഡ്യൂട്ടി കിട്ടിയത് എനിക്കാരുന്നു. വരാന്തയിലെ പൊടിമാത്രം അടിച്ചു മുറ്റത്തുകളയാം, ബാക്കിയെല്ലാം തൂത്തുകൂട്ടി വാരിക്കളയണം എന്നായിരുന്നു ഓര്‍ഡര്‍. നീണ്ട വരാന്തയില്‍ അന്ന് ഏതാണ്ടെല്ലാം കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതെല്ലാം വാരിക്കൂട്ടാന്‍ പോയാല്‍ നല്ല പണിയുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയെങ്ങും ആ സമയത്ത് അച്ചന്മാരാരെയും കാണാനുമില്ലായിരുന്നു. ആരും കാണുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഓരോ മുറീടേം വാതില്‍ക്കലുണ്ടായിരുന്ന കയറ്റുപായപൊക്കി അതിനടിയിലേക്കു ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നതൊക്കെ ഞാനടിച്ചുകയറ്റി, പെട്ടെന്നു പണിതീര്‍ത്തു. പോകാന്‍തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ എവിടെ നിന്നെത്തിയെന്നറിയില്ല, അച്ചന്‍ പുറകില്‍ നില്‍ക്കുന്നു. എന്‍റെ കൈയ്യില്‍ ചൂലും, വെറും കാലിപ്ലാസ്റ്റിക് കുട്ടയും. എന്‍റെ അഭ്യാസം അച്ചനു മനസ്സിലായി. അടുത്തുകിടന്ന കയറ്റുപായ പൊക്കാന്‍ അച്ചനെന്നോടു പറഞ്ഞു. മടിച്ചുമടിച്ചു ഞാനതു പൊക്കി, അടുത്തതും പൊക്കാന്‍ പറഞ്ഞു അതുംപൊക്കി. നാണംകെട്ടുനിന്ന എന്നോട് അച്ചനന്നു പറഞ്ഞത് ഒരിക്കലും ഞാന്‍ മറക്കത്തില്ല: 'ഇവിടെ ഇതുകൊണ്ടൊക്കെ നീ രക്ഷപെടും. പക്ഷേ, എങ്ങാനും നീ കപ്പൂച്ചിന്‍സഭേന്നു ചാടിപ്പോയി വല്ല പെണ്ണും കെട്ടാനിടയായാല്‍, ആ പെണ്ണിന്‍റെ കാര്യമായിരിക്കും കഷ്ടം. ആ ചൂലും കൊട്ടയും അവിടെവച്ചിട്ടു നീ പൊയ്ക്കോ.' അന്നു ഞാന്‍ സോറി പറഞ്ഞ് വീണ്ടും അടിച്ചുവാരാമെന്നു പലപ്രാവശ്യം പറഞ്ഞിട്ടും അച്ചന്‍ എന്നെക്കൊണ്ടതു ചെയ്യിച്ചില്ല. എന്നോടു പൊയ്ക്കോളാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട്, അച്ചന്‍തന്നെ ഒരറ്റം മുതല്‍ ഓരോ കയറ്റുപായും എടുത്തുമാറ്റി, വരാന്ത മുഴുവന്‍ അടിച്ചുവാരി. അതിന്‍റെ പേരില്‍ എന്നെ പറഞ്ഞുവിടുമെന്നായിരുന്നു ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചത്. അതൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല. പക്ഷേ അതില്‍പിന്നെ അച്ചനെ കാണുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ മാറിക്കളയുമായിരുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ അതുകഴിഞ്ഞ് അച്ചന്‍റെ മുമ്പില്‍ നേരെനില്‍ക്കുന്നത് ഇന്നാണ്. അതോടെ ഞാന്‍ നന്നായാരുന്നച്ചാ. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെ ഇടവകദിനത്തിന്, എന്‍റെ ഇടവകയിലെ മാതൃകാ കുടുംബനാഥനായിട്ടു വികാരിയച്ചന്‍ ആദരിച്ചത് എന്നെയായിരുന്നു. അതിനുകാരണം അച്ചന്‍റെ അന്നത്തെ ആ പ്രയോഗമായിരുന്നു." ആ സംഭവം ഓര്‍മ്മയിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഇവനായിരുന്നു അന്നത്തെപ്രതി എന്നുള്ളത് പാടെ മറന്നുപോയിരുന്നു. "സത്യത്തില്‍ അതു നിന്നെ കൊണംപിടിപ്പിക്കാനൊന്നും ചെയ്തതൊന്നുമല്ലായിരുന്നു. എന്‍റെ അരിശം തീര്‍ത്തതായിരുന്നു. എന്തായാലും ആ മരുന്നു ഫലിച്ചൂന്നു പറയാന്‍ എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഓടിവന്നതില്‍ സന്തോഷം. കൈയില്‍ കുടയുണ്ടല്ലോ, എന്നെ ആവണ്ടിയുടെ അടുത്തൊന്നെത്തിച്ചാല്‍ ഉപകാരമായി." "അച്ചാ, ഒരു സംശയം ചോദിക്കാനും കൂടിയാണു ഞാനോടിവന്നത്. രോഗപീഡനങ്ങള്‍ യാതൊരു പരാതികളുമില്ലാതെ സഹിച്ച ഈ അമ്മച്ചിക്ക് ഇനിയും ദോഷപൊറുതീം ദണ്ഡവിമോചനവും ഒന്നും കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരത്തില്ല, കര്‍ത്താവിന്‍റെയടുത്തമ്മച്ചിയെത്തി എന്നുതന്നെ നമുക്കു വിശ്വസിക്കാം എന്നച്ചന്‍ കുറച്ചുമുമ്പ് ചരമപ്രസംഗത്തില്‍ പറഞ്ഞില്ലേ. ഞാനെന്‍റെ ഇടവകയിലെ സണ്‍ഡേസ്കൂള്‍ ഹെഡ്മാസ്റ്ററാണ്. 'ദണ്ഡവിമോചനം' എന്താണെന്നു പത്താം ക്ലാസ്സിലെ ഒരുകുട്ടി ചോദിച്ച സംശവുമായി ആ ക്ലാസ്സില്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന റ്റീച്ചര്‍ എന്‍റടുത്ത് കഴിഞ്ഞദിവസം വന്നു. ആ കുട്ടിയുടെ വീട്ടില്‍ ഒരുപാടു പ്രായമുളള അവളുടെ വല്യമ്മച്ചിയുണ്ട്. അവരുടെ കട്ടിലിനടുത്ത് എപ്പോഴും ഒരുകെട്ടു പഴയ പ്രാര്‍ത്ഥനാപുസ്തകങ്ങളുമുണ്ട്. കുടുംബപ്രാര്‍ത്ഥന കഴിഞ്ഞ് എല്ലാദിവസവും അതിനകത്തുള്ള മൂന്നുനാലു നൊവേനകളും പ്രാര്‍ത്ഥനകളും ചൊല്ലണമെന്ന് അമ്മൂമ്മയ്ക്കു നിര്‍ബ്ബന്ധമാണ്. അതിനെല്ലാം ദണ്ഡവിമോചനം കിട്ടുന്നതാണെന്നാണ് അവരുടെവാദം. ദണ്ഡവിമോചനത്തെപ്പറ്റിയൊന്നും ഇപ്പളത്തെ അച്ചന്മാരാരും പിള്ളേര്‍ക്കു പറഞ്ഞുകൊടുക്കാത്തതിന് അമ്മൂമ്മയ്ക്ക് ഭയങ്കര അരിശമാണ്. അവരു പുസ്തകത്തില്‍ കാണിച്ചുകൊടുക്കും, ഓരോ പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെയും അടിയില്‍ പൂ.ദ.വി. എന്നെഴുതിയിരിക്കുന്നത്. പൂ.ദ.വി. കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ അവരെല്ലാം നൂറ്റാണ്ടുകളു ശുദ്ധീകരണസ്ഥലത്തു കിടന്നു നരകിക്കേണ്ടി വരുമെന്നും പറഞ്ഞാണ് അമ്മൂമ്മയ്ക്കു ദണ്ഡം! പൂ.ദ.വി. എന്നുപറഞ്ഞാല്‍ 'പൂര്‍ണ്ണ ദണ്ഡ വിമോചനം' എന്നാണെന്നു കേട്ടിട്ടുള്ളതല്ലാതെ, അതെന്താണെന്നറിയില്ലെന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍, സെമിനാരീലിതൊക്കെ പഠിച്ചിട്ടല്ലേ ചാടിപോന്നതെന്നായിരുന്നു റ്റീച്ചറിന്‍റെ ന്യായം. സംശയവുമായിട്ടു ഞങ്ങളു വികാരിയച്ചന്‍റെയടുത്തു ചെന്നു. അച്ചന്‍ പറഞ്ഞു അതൊക്കെ വിശദീകരിക്കാന്‍ നിന്നാല്‍ പിള്ളേര്‍ക്കു പിന്നേം ഏച്ചുകെട്ടി ഏച്ചുകെട്ടി സംശയങ്ങളായിരിക്കും, അതുകൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും വിശദീകരണം കൊടുത്ത് തല്‍ക്കാലം കേസുകെട്ട് ഒതുക്കാന്‍. അങ്ങനെതന്നെ ഒതുക്കുകേംചെയ്തു. എന്നാലും എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ആ പ്രശ്നം അങ്ങനെതന്നെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. സെമിനാരീന്നു എന്നെ പറഞ്ഞുവിട്ടപ്പോള്‍, അതിനു പല കാരണങ്ങള്‍ പറഞ്ഞതില്‍ പ്രധാനപ്പെട്ടത് 'റ്റൂ ക്യൂറിയസ് എബൗട്ട് അണ്‍നെസ്സസ്സറി തിംങ്സ്' എന്നായിരുന്നു. 'ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളില്‍ അമിതമായ ജിജ്ഞാസ'യാണെന്ന്. അതുകൊണ്ട് ഇതും കൂടുതല്‍ ചികയേണ്ടെന്നു കരുതിയിരുന്നപ്പളാണ്, ഇന്ന് അച്ചന്‍ ചരമപ്രസംഗത്തില്‍ ദണ്ഡവിമോചനത്തെപ്പറ്റിപ്പറഞ്ഞത്. തന്നെയല്ല, ലിയോ മാര്‍പ്പാപ്പാ ഫ്രാന്‍സിസ് അസ്സീസിയുടെ വര്‍ഷവും പ്രത്യേക ദണ്ഡവിമോചനവും പ്രഖ്യാപിക്കുകയുംകൂടി ചെയ്തിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അച്ചനെ കാണുകയുംചെയ്യാം ഇതിനെപ്പറ്റിയൊന്നു ചോദിക്കുകയും ചെയ്യാമല്ലോന്നോര്‍ത്താണ് ഓടിവന്നത്. " "ഇതിപ്പം പുലിവാലായല്ലോടോ, പ്രസംഗത്തില്‍ പറഞ്ഞുവന്നവഴി അങ്ങുപറഞ്ഞുപോയെന്നല്ലാതെ ദണ്ഡവിമോചനത്തിന്‍റെ കാര്യമോര്‍ത്തോണ്ടൊന്നും ഞാന്‍ പറഞ്ഞതല്ലാരുന്നെന്നേ. സത്യത്തില്‍ എനിക്കും തന്നോടു വികാരിയച്ചന്‍ പറഞ്ഞ മറുപടി തന്നെ പറയാനാണിഷ്ടം. കാരണം, ഈ നേരം വൈകിയനേരത്ത് കുടയുംചൂടി നിന്നു പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കാവുന്ന കാര്യമല്ലല്ലോ ഇതൊന്നും." "എങ്കില്‍ നമുക്ക് എന്‍റെ വീട്ടിലേക്കുപോകാമച്ചാ. വരുമെങ്കില്‍ അച്ചനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവീട്ടില്‍ പോകാമെന്നുംപറഞ്ഞു വൈഫും കുട്ടികളും വണ്ടിക്കടുത്തു നില്പുണ്ട്. അച്ചനെപ്പറ്റി ഞാനവരോടു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അച്ചനു പോകാനുള്ള റൂട്ടില്‍തന്നെയാണ് എന്‍റെ വീടും. ഞാനും അച്ചന്‍റെ കൂടെ കാറില്‍കയറാം. ഞങ്ങളുടെ കാറുമായിട്ട് വൈഫ് പൊയ്ക്കൊള്ളും." പത്തുമിനിറ്റുകൊണ്ട് വീട്ടിലെത്താമെന്നും, ജസ്റ്റൊന്നു കയറുകയല്ലാതെ താമസിപ്പിക്കുകയില്ലെന്നുമുള്ള ഉറപ്പില്‍ ഞാന്‍ ചെല്ലാമെന്നു സമ്മതിച്ചു. അയാള്‍ വൈഫിനെ മൊബൈലില്‍ വിളിച്ച്, വണ്ടിയുമെടുത്ത് ഉടനെ പൊയ്ക്കൊള്ളാനും ഞങ്ങളു പിന്നാലെ ഉണ്ടെന്നും അറിയിച്ചു. വണ്ടി നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു: "സംശയങ്ങള്‍ കൂടുകയല്ലാതെ തീരുകയില്ലെന്നറിയാവുന്നതു കൊണ്ടുതന്നെയാണ് ദണ്ഡവിമോചനം പോലെയുള്ള വിഷയങ്ങളില്‍ വിശദീകരണം തരാന്‍ അച്ചന്മാരു മടിക്കുന്നത്. ഇതു വിശ്വാസത്തിന്‍റെ വിഷയമായതുകൊണ്ട്, എത്ര വിശദീകരിച്ചാലും കേള്‍ക്കുന്നവന്‍റെ തലമണ്ടയ്ക്കകത്തിരിക്കുന്ന ധാരണകളോട് അതു യോജിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെയും സംശയങ്ങളായിരിക്കും ബാക്കി. മരണത്തിനു ശേഷമുള്ള അവസ്ഥയെപ്പറ്റി നമുക്കുള്ള അവ്യക്തതയാണ് ഇതിനൊക്കെ കാരണം. നിരീശ്വരവാദികള്‍ക്കിതൊന്നും പ്രശ്നമല്ല, കന്നുകാലികളെപ്പോലെ ചത്താല്‍ മണ്ണാകും, അതോടെ എല്ലാം തീര്‍ന്നു എന്നാണല്ലോ അവരുടെ വിശ്വാസം. പക്ഷേ ദൈവവിശ്വാസിക്കങ്ങനെയല്ലല്ലോ. 'മരണംകഴിഞ്ഞ് എന്ത്' എന്നുള്ളചോദ്യത്തിന് അവനുത്തരം വേണം. ഹിന്ദുവാണെങ്കില്‍ പുനര്‍ ജന്മമോ, നിര്‍വ്വാണമോ ഉറപ്പാണ്. ഇസ്ലാമിനും മരണശേഷം എന്ത് എന്നുള്ളതിനു കൃത്യമായ ഉത്തരം മദ്രസകളില്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അതുപോലെ ഓരോ മതത്തിനും അതതിന്‍റെതായ ഉത്തരങ്ങളുണ്ട്. എന്നാല്‍ നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തില്‍, മരണശേഷം സ്വര്‍ഗ്ഗമോ നരകമോ എന്നും, സ്വര്‍ഗ്ഗമെങ്കില്‍ ഉടനെയോ പിന്നാലെയോ എന്നും, പിന്നാലെയെങ്കില്‍ എത്ര കാലത്തിനുശേഷം എന്നുമൊക്കെയുള്ള സംശയങ്ങള്‍ക്ക് കൃത്യമായ ഉത്തരം തരാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴിയാതെവരുന്നു. ഞാനീ പറഞ്ഞതു ശരിയല്ലേ?" "ശരിയാ അച്ചാ, എന്‍റെ വല്യപ്പന്‍ മരിച്ചിട്ട് അമ്പതു കൊല്ലത്തിനു മേലായി. എന്നാലും അപ്പന്‍റെ നിര്‍ബ്ബന്ധം കൊണ്ട് ഇപ്പോഴും വല്യപ്പനുവേണ്ടി മുടങ്ങാതെ ആണ്ടിനു കുര്‍ബ്ബാന ചൊല്ലിക്കുമ്പോള്‍, വല്യപ്പനിപ്പോഴും ശുദ്ധീകരണസ്ഥലത്തു തന്നെ ആയിരിക്കുമോ അതോ രക്ഷപെട്ടു പോയിക്കാണുമോന്നു ഞാനും ചിന്തിക്കാറുണ്ട്." "ഈ 'ദണ്ഡവിമോചനം' എന്ന ആശയമുണ്ടല്ലോ അതിന്‍റെ തുടക്കം ആദിമ ക്രൈസ്തവരുടെ ഇടയിലായിരുന്നു. അന്ന് അതിന് ഇന്നുള്ള അര്‍ത്ഥമൊന്നുമല്ലായിരുന്നു താനും. കര്‍ത്താവ് ഉടനെ വീണ്ടും വരുമെന്നും, അതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും എപ്പോഴും ഒരുങ്ങിയിരിക്കണം എന്നുമായിരുന്നു അന്നത്തെ ഉറച്ചവിശ്വാസം. അതുകൊണ്ട് ചെറിയ ഒരു പാപത്തിനുപോലും പരിഹാരമായി കഠിനമായ ഉപവാസവും, ജാഗരണ പ്രാര്‍ത്ഥനയും, മറ്റു വിശ്വാസികളുടെ കാലുകഴുകുന്നതു പോലെയുള്ള പരിഹാര കര്‍മ്മങ്ങളുമൊക്കെ അടങ്ങിയ വലിയ ശിക്ഷയായിരുന്നു സഭാമൂപ്പന്മാരു കല്പിച്ചിരുന്നത്. മതപീഡന കാലമായിരുന്നതുകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെടാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി ക്രസ്ത്യാനികളില്‍ പലരും വിഗ്രഹങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നതിനും, വിശ്വാസം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിനുമൊക്കെ തയ്യാറാകാറുമുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള വലിയ പാപം ചെയ്തവര്‍ പശ്ചാത്തപിച്ചു തിരിച്ചു വരാനിടയായാല്‍ അവര്‍ക്കു കൊടുത്തിരുന്നത്, വര്‍ഷങ്ങള്‍ നീളുന്നതും മുമ്പു പറഞ്ഞതിനേക്കാളും കഠിനവുമായ പ്രായശ്ചിത്തങ്ങളോടു കൂടിയ ശിക്ഷകളായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ശിക്ഷയനുഭവിച്ചിരുന്ന കാലയളവിനെ 'ദണ്ഡനകാലം' എന്നാണു വിളിച്ചിരുന്നത്. ഈ കുറ്റവാളികളൊക്കെ തങ്ങളുടെ തെറ്റുകള്‍ക്കു പൊറുതികിട്ടി, സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെത്തണമെന്ന തീവ്രമായ ആഗ്രഹമുള്ളവരായിരുന്നതിനാല്‍, കിട്ടിയിരുന്ന എത്രയും കഠിനമായ ശിക്ഷയും അതിനേക്കാളും കൂടുതലും ചെയ്യാനും അവര്‍ തയ്യാറായിരുന്നുതാനും. അങ്ങനെയുള്ളവരുടെ ആത്മാര്‍ത്ഥതയും തീക്ഷ്ണതയും കണക്കിലെടുത്ത്, പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്‍റെ കാഠിന്യത്തിനോ, അതിനു കല്പിച്ചിരുന്ന ദിവസങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിലോ ഒക്കെ ചില ഇളവുകള്‍ സഭാ മൂപ്പന്മാര്‍ പിന്നീടു നല്‍കിത്തുടങ്ങി. ഈ ഇളവുകളെയായിരുന്നു 'ദണ്ഡവിമോചനം' എന്ന് അന്നു പറഞ്ഞിരുന്നത്." "ഓ, അതുശരി, അപ്പോള്‍ നല്ലനടപ്പിനു ജീവപര്യന്തം തടവുകാര്‍ക്കു പരോളു കിട്ടുന്നതുപോലെ." "അതു തന്‍റെ വ്യാഖ്യാനം. തീര്‍ന്നില്ല, ഒന്നൂടെയുണ്ട്. രക്തസാക്ഷികളുടെ റെക്കമന്‍റേഷന്‍ വഴി ഇങ്ങനെയുള്ള ശിക്ഷയനുഭവിച്ചിരുന്നവര്‍ക്ക് ഇളവു കൊടുക്കുന്ന മറ്റൊരു കീഴ്വഴക്കവും കൂടി സഭയുടെ പാരമ്പര്യത്തില്‍ വന്നുചേര്‍ന്നു. അതായത്, യേശുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിന്‍റെ പേരില്‍ പിടികൂടപ്പെട്ട്, വധശിക്ഷ കാത്ത് ജയിലില്‍ കിടന്നിരുന്നവര്‍, തങ്ങളുടെ ആ വലിയത്യാഗം പരിഗണിച്ച്, പ്രായശ്ചിത്ത ശിക്ഷ അനുഭവിച്ചിരുന്ന ചിലരുടെയൊക്കെ 'ദണ്ഡനങ്ങള്‍ക്കോ, ദണ്ഡനകാലത്തിനോ' ഇളവു കൊടുക്കണമെന്നു സമര്‍പ്പിച്ചിരുന്ന അപേക്ഷ, സഭാശ്രേഷ്ടന്മാര്‍ അനുഭാവപൂര്‍വ്വം പരിഗണിക്കുകയും പലര്‍ക്കും ഇളവു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു തുടങ്ങിയെന്നര്‍ത്ഥം. അങ്ങനെ ആഴ്ചയില്‍ നാലുദിവസമായിരുന്ന ഉപവാസം രണ്ടുദിവസമായും, ഒരുവര്‍ഷക്കാലത്തേക്ക് എന്നുള്ളത് അരവര്‍ഷമായുമൊക്കെ കൊടുത്തിരുന്ന ആ ഇളവുകളേയും 'ദണ്ഡവിമോചനം' എന്നുതന്നെയായിരുന്നു അന്നു വിളിച്ചിരുന്നത്. വാസ്തവത്തില്‍ ഇതായിരുന്നു ദണ്ഡവിമോചനത്തിന്‍റെ തുടക്കവും ശരിക്കുള്ള അര്‍ത്ഥവും. മുന്നൂറ്റിപ്പതിമൂന്നാമാണ്ടില്‍ കോണ്‍സ്റ്റന്‍റൈന്‍ ചക്രവര്‍ത്തി ക്രിസ്തുമതത്തിനു സ്വാതന്ത്ര്യം കൊടുത്തുകൊണ്ട് 'മിലാന്‍ വിളമ്പരം' ഇറക്കിയതോടെ മതപീഡനം പൊതുവെ അവസാനിച്ചു. അന്തരീക്ഷമാകെ മാറി. ക്രൈസ്തവസഭ സ്വതന്ത്രമാവുകയും ശക്തിയാര്‍ജ്ജിക്കുകയും അതിവേഗം പ്രചരിക്കുകയും ചെയ്തതോടെ 'ദണ്ഡവിമോചന'ത്തെപ്പറ്റിയുള്ള കാഴ്ചപ്പാടിലും വലിയമാറ്റങ്ങള്‍ സംഭവിച്ചു. പാപങ്ങള്‍ക്കുള്ള ശിക്ഷകളുടെ കാഠിന്യംതന്നെ കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വന്നു എന്നു മാത്രമല്ല, 'കുമ്പസാര'മെന്ന കൂദാശ ആറാം നൂറ്റാണ്ടുമുതല്‍ പ്രചാരത്തിലായതോടെ, പാപങ്ങള്‍ക്കുള്ള ശിക്ഷ, കഠിനമായ ശാരീരിക പരിത്യാഗ പ്രവര്‍ത്തികള്‍ക്കു പകരം, ചില പ്രാര്‍ത്ഥനകളുടെ ആവര്‍ത്തനം, നൊവേനകള്‍, തീര്‍ത്ഥാടനങ്ങള്‍, ദാനധര്‍മ്മം തുടങ്ങിയവയുടെ അനുഷ്ഠാനങ്ങളിലേക്കു മാറുകയും ചെയ്തു." "ഓ, അതായിരിക്കും ഇപ്പോളും കുമ്പസാരിക്കുമ്പോള്‍ കിട്ടുന്ന പ്രായശ്ചിത്തം." "കറക്റ്റ്. തനിക്കു കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. അതാണു സെമിനാരീല്‍ പഠിച്ചതിന്‍റെ ഗുണം. കാലക്രമത്തില്‍, സഭയുടെ ദൈവശാസ്ത്രമൊക്കെ സാവകാശം രൂപപ്പെട്ടുവന്നതോടെ, കത്തോലിക്കാസഭയുടെ മതബോധനത്തില്‍, മാമ്മോദീസായിലൂടെ എല്ലാ പാപങ്ങളും, പാപങ്ങളുടെ എല്ലാകളങ്കങ്ങളും പൂര്‍ണ്ണമായും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നുഎന്നും, എന്നാല്‍ കുമ്പസാരത്തില്‍ അങ്ങനെയല്ല എന്നും പഠിപ്പിച്ചുതുടങ്ങി. പഴയ നിയമത്തിലെ സാമുവലിന്‍റെ രണ്ടാം പുസ്തകം പന്ത്രണ്ടാമദ്ധ്യായത്തില്‍ നാഥാന്‍ പ്രവാചകന്‍, പശ്ചാത്തപിച്ച ദാവീദിനോട് 'ദൈവം നിന്നോടു ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നു എങ്കിലും നീ ഈ പ്രവൃത്തികൊണ്ട് ദൈവത്തെ അവഹേളിച്ചതിനാല്‍ നിന്‍റെകുഞ്ഞു മരിച്ചുപോകും' (12:13,14) എന്നു ശിക്ഷ വിധിച്ചതുപോലെ, കുമ്പസാരത്തില്‍ പാപങ്ങളെല്ലാം ദൈവം ക്ഷമിക്കുമെങ്കിലും, സഭ ഏകശരീരവും ഓരോവിശ്വാസിയും ആ ശരീരത്തിലെ അവയവങ്ങളുമെന്ന നിലയ്ക്ക്, ഒരു വിശ്വാസിയുടെ പാപത്തിലൂടെ സഭാശരീരത്തിനുണ്ടാകുന്ന കളങ്കത്തിനുള്ള ശിക്ഷ, അതായത് 'ഇഹത്തിലെ ശിക്ഷ' (Temporal punishment) അവശേഷിക്കുന്നു എന്ന വിശ്വാസം, സഭയില്‍ രൂപപ്പെട്ടു. സൂനഹദോസുകളിലൂടെ അതു വിശ്വാസ സത്യമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഈ 'ഇഹത്തിലെ ശിക്ഷ'യില്‍നിന്നുള്ള മോചനമാണ് പിന്നീട് 'ദണ്ഡവിമോചനം' എന്നു നിര്‍വചിക്കപ്പെട്ടത്. സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെത്തുവാന്‍ ഐഹീകമായ ഈ ശിക്ഷയില്‍ നിന്നുമുള്ള മോചനവും കൂടി അനിവാര്യമായതുകൊണ്ട്, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ഓരോരുത്തരും പരിഹാരപ്രവൃത്തികള്‍ വഴി ഈ മോചനം നേടണമെന്നും, അതിനു സാധിക്കാതെ വന്നാല്‍, മരണശേഷമായാലും ഈ ശിക്ഷ അനുഭവിച്ച് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടണമെന്നും, അതിനുള്ള സ്ഥലമാണ് 'ശുദ്ധീകരണസ്ഥലം' എന്നും, അവിടെയുള്ള ആ ശുദ്ധീകരണകാലത്തെ 'ദണ്ഡനകാലമെന്നും' സഭ പ്രബോധിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി. ഈ ശുദ്ധീകരണ പ്രക്രിയയെ എരിയുന്ന തീയും നിലവിളിയുമൊക്കെയായി വ്യാഖ്യാനിക്കുകയും, മനുഷ്യരു കണക്കുകൂട്ടുന്നതു പോലെ തമ്പുരാനും ഓരോരുത്തരെയും അവരവരുടെ തെറ്റുകള്‍ക്കനുസരിച്ച് ദിവസങ്ങളും വര്‍ഷങ്ങളും കണക്കാക്കിയാണു ശുദ്ധീകരണ സ്ഥലത്തില്‍ ശിക്ഷിച്ചിടുന്നത് എന്ന 'അന്ധവിശ്വാസവും', കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ ഭാഗമായി. അതായത്, ആദിമസഭയില്‍ പാപത്തിനുള്ള ശിക്ഷകള്‍ കഠിനവും ദീര്‍ഘനാളത്തേക്ക് അനുഭവിക്കേണ്ടിയുമിരുന്നതുപോലെ, മരിക്കുന്നവരൊക്കെ ശുദ്ധീകരണസ്ഥലത്ത് പീഡകള്‍ അനുഭവിക്കണമെന്നും, തെറ്റിന്‍റെ ഗൗരവമനുസരിച്ച് അതിന്‍റെ ശിക്ഷയുടെ ദൈര്‍ഘം ഏറിയും കുറഞ്ഞുമിരിക്കുമെന്നും, ഈ ശിക്ഷാ കാലഘട്ടത്തില്‍ ശുദ്ധീകരണസ്ഥലത്തുള്ള ഈ ആത്മാക്കള്‍ക്ക് ആ കാലാവധി അവിടെക്കിടന്ന് അനുഭവിച്ചു തീര്‍ക്കുകയല്ലാതെ സ്വയമായി യാതോരു പ്രതിവിധിയും ചെയ്യുവാന്‍ ആവുകയില്ലെന്നുമുള്ള വിശ്വാസവും സഭ പഠിപ്പിച്ചു." "ആദിമസഭയില്‍, വിശ്വാസികള്‍ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍തന്നെ ചെയ്തുതീര്‍ക്കേണ്ടിയിരുന്ന 'ദണ്ഡനങ്ങള്‍', പിന്നെപ്പിന്നെ, മരണശേഷം ശുദ്ധീകരണസ്ഥലത്ത് അനുഭവിച്ചു തീര്‍ക്കേണ്ടതാണ് എന്ന വിശ്വാസമായി മാറിയെന്നല്ലേ അച്ചന്‍ പറഞ്ഞതിനര്‍ത്ഥം?" "കറക്റ്റ്. മാത്രമല്ല, ആദിമസഭയില്‍ രക്തസാക്ഷികളുടെ യോഗ്യത കണക്കിലെടുത്ത് ദണ്ഡവിമോചനം അനുവദിച്ചിരുന്നതുപോലെ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് അവരുടെ പുണ്യകര്‍മ്മങ്ങളും പരിഹാരപ്രവര്‍ത്തികളും വഴി ശുദ്ധീകരണത്തില്‍ പീഡകളനുഭവിക്കുന്നവരുടെ പീഡന തീവ്രതയും അതിന്‍റെ കാലാവധിയും കുറയ്ക്കുവാന്‍ സാധിക്കുമെന്നതും സഭയുടെ വിശ്വാസമായി പഠിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി. അങ്ങനെയാണ് മരിച്ചവര്‍ക്കു വേണ്ടിയുള്ള കര്‍മ്മങ്ങള്‍ക്കു പ്രാധാന്യം കിട്ടിത്തുടങ്ങിയത്. ഇതുകൂടാതെ വി. യോഹന്നാന്‍റെ ഒന്നാമത്തെ ലേഖനത്തില്‍ 'അവന്‍ നമ്മുടെ പാപങ്ങള്‍ക്കു പരിഹാരബലിയാണ്; നമ്മുടെ മാത്രമല്ല ലോകം മുഴുവന്‍റെയും പാപങ്ങള്‍ക്ക്' (2: 2), എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതിന്‍റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍, ഈശോയുടെ കുരിശുമരണത്തിന്‍റെ അളവില്ലാത്ത യോഗ്യതയുടെ സംഭരണിയും, പരിശുദ്ധ അമ്മയുടെയും സഭയിലെ സര്‍വ്വവിശുദ്ധരുടെയും യോഗ്യതകളുടെയും ഭണ്ഡാരവുമാണ് സഭ, എന്ന സിദ്ധാന്തവും സഭ പഠിപ്പിച്ചുതുടങ്ങി. അക്കാരണത്താല്‍ സഭയുടെ താക്കോല്‍ സ്ഥാനങ്ങളിലിരിക്കുന്നവര്‍ക്ക്, ഈ ഭണ്ഡാരം ആവശ്യാനുസൃതം തുറക്കുവാനും, അര്‍ഹതപ്പെട്ടവരിലേക്ക് ആ സംഭരണിയില്‍ നിന്നും ചൊരിഞ്ഞുകൊടുക്കുവാനും അധികാരമുണ്ട് എന്ന ദൈവശാസ്ത്ര കാഴ്ചപ്പാട് അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയുംകൂടി ചെയ്തതോടെ, ദണ്ഡവിമോചനങ്ങള്‍ അനുവദിക്കുന്നതിന് മാര്‍പ്പാപ്പാമാര്‍ക്കും മെത്രാന്മാര്‍ക്കും അധികാരമുണ്ടെന്നുമുള്ള പ്രബോധനവും രൂപപ്പെട്ടു. പശ്ചാത്തപിച്ചു കുമ്പസാരിച്ചു പാപമോചനം നേടിയതിനു ശേഷം, ഉരുവിടുന്ന നമസ്ക്കാരങ്ങളും ആവര്‍ത്തിച്ചുള്ള പ്രാര്‍ത്ഥനകളും, ചില ആദ്ധ്യാത്മിക കര്‍മ്മങ്ങളുടെ അനുഷ്ഠാനങ്ങളും, തീര്‍ത്ഥാടനവും ദാനധര്‍മ്മങ്ങളുംപോലെ ചില ഭക്തകൃത്യങ്ങളുടെ ആചരണവും, ഉപവാസവും മാംസ വര്‍ജ്ജനവും പോലെ ചില താപസ കര്‍മ്മങ്ങളുടെ നിര്‍വ്വഹണവുമൊക്കെ ദണ്ഡവിമോചന ലബ്ധിക്കു നിബന്ധനകളായി സഭ നിര്‍ണ്ണയിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ ദണ്ഡവിമോചനങ്ങളുടെയെല്ലാം ഉദ്ദേശം അവനവന്‍റെ പാപങ്ങള്‍ക്ക് ശുദ്ധീകരണസ്ഥലത്തു ആയിരിക്കാന്‍ സാദ്ധ്യതയുള്ള നാളുകളുടെ എണ്ണവും, മരിച്ചു ശുദ്ധീകരണസ്ഥലത്തായിരിക്കുന്നവരുടെ പീഡനകാലത്തിന്‍റെ നീളവും കുറയ്ക്കുക എന്നുള്ളതായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഇത്ര ദിവസത്തെ അല്ലെങ്കില്‍ ഇത്ര വര്‍ഷത്തെ ദണ്ഡവിമോചനം എന്നൊക്കെ കാലഗണന നടത്തി പൂ.ദ.വി. തുടങ്ങിയത്. പതിനൊന്നു, പന്ത്രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടുകളിലേക്കെത്തിയപ്പോള്‍, മാര്‍പ്പാപ്പാമാര്‍ പ്രഖ്യാപിച്ച കുരിശുയുദ്ധങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നതും, സഭയുടെ ആവശ്യത്തിനായി സഭയുടെ പൊതുഖജനാവിലേക്ക് സംഭാവനകള്‍ നല്കുന്നതും വരെ ദണ്ഡവിമോചനത്തിന് യോഗ്യതകളായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടതോടുകൂടിയാണ് വിവാദങ്ങള്‍ക്കു കാരണമായതും സഭയില്‍ ഭിന്നിപ്പുണ്ടായതുമൊക്കെ. പ്രത്യേകിച്ചും വത്തിക്കാനിലെ സെന്‍റ് പീറ്റേഴ്സ് ബസിലിക്കയുടെ നിര്‍മ്മിതിക്കുവേണ്ടി സംഭാവന നല്‍കുന്നവര്‍ക്ക് ദണ്ഡവിമോചനം അനുവദിച്ചുകൊണ്ടുള്ള 1516-ലെ ലിയോ പത്താമന്‍ പാപ്പായുടെ പ്രഖ്യാപനം വലിയ കോളിളക്കങ്ങളുണ്ടാക്കി. അതിനെതിരെ അഗസ്റ്റീനിയന്‍ സന്യാസിയായിരുന്ന മാര്‍ട്ടിന്‍ ലൂഥര്‍ ജര്‍മ്മനിയില്‍ ആരംഭിച്ച പ്രക്ഷോഭണമാണ് പ്രോട്ടസ്റ്റന്‍റ് വിപ്ലവമായി പരിണമിച്ചത്. തുടര്‍ന്ന് 1545-ല്‍ പോള്‍ മൂന്നാമന്‍ പാപ്പാ വിളിച്ചുകൂട്ടിയ, ഇറ്റലിയിലെ ത്രെന്തോസില്‍ സമ്മേളിച്ച സുപ്രസിദ്ധമായ ത്രെന്തോസ് സുനഹദോസില്‍വച്ച് ദണ്ഡവിമോചനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ ദുരാചാരങ്ങളും ഉച്ചാടനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. പിന്നെയും അവിടിവിടെയായി അവശേഷിച്ചിരുന്നതെല്ലാം 1962-ല്‍ ജോണ്‍ ഇരുപത്തിമൂന്നാമന്‍ പാപ്പാ വിളിച്ചുകൂട്ടിയ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ രണ്ടാം വത്തിക്കാന്‍ സൂനഹദോസിലൂടെ പരിഹരിക്കപ്പെട്ടു. 'ദണ്ഡവിമോചനം' എന്നുപറഞ്ഞാല്‍ എന്താണെന്നു താന്‍ ചോദിച്ചതിനുള്ള ഉത്തരം ഞാന്‍ പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു. നമ്മളു വീടെത്താറായോ?" "അടുത്ത ജംങ്ഷനീന്നു തിരിഞ്ഞ് ഒരഞ്ചുമിനിറ്റൂടെ മതിയച്ചാ." "ഇന്നിപ്പോള്‍ ദണ്ഡവിമോചനമൊന്നും അത്ര വലിയ വിഷയമായി ആരും കണക്കാക്കുന്നില്ല, കാരണം, ദൈവവചനത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ ക്ഷമയും സ്നേഹവും മനസ്സിലാക്കാനുംമാത്രം വിശ്വാസികള്‍ വളര്‍ന്നു. താന്‍ ക്യാറ്റിക്കിസം ഹെഡ്മാസ്റ്ററല്ലേ, അതുകൊണ്ട് ദണ്ഡവിമോചനത്തെപ്പറ്റി ഇന്നു നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതെന്താണെന്നുകൂടെ പറഞ്ഞങ്ങവസാനിപ്പിക്കാം. നമ്മളോടുള്ള ദൈവത്തിന്‍റെ ക്ഷമയും, അതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ശുദ്ധീകരണവും എന്നുള്ളത്, അതായത് 'ദണ്ഡവിമോചനം' എന്നു നാം പറയുന്ന സംഗതി, രണ്ടായിട്ടു വേറെ വേറെ നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങളല്ല. അതിന് ഏറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണം സുവിശേഷത്തിലുണ്ട്. ജീവിതം മുഴുവന്‍ കുലദ്രോഹിയായി ജീവിച്ചു നശിപ്പിച്ചിട്ട് മരണം മിനിറ്റുകള്‍ക്കകലെ മാത്രമായിരുന്നപ്പോള്‍ അവസാന നിമിഷം കുരിശില്‍ കിടന്ന് മാനസാന്തരപ്പെട്ട്, അവനെക്കൂടി ഓര്‍മ്മിക്കുമോ എന്നു, കുരിശില്‍ കിടന്ന ഈശോയോടു ചോദിച്ച കള്ളന് ഈശോ കൊടുത്ത മറുപടിയാണത്. 'ഇന്നു നീ എന്നോടു കൂടെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലായിരിക്കും' എന്ന്. അതായത്, അത്രമാത്രം നീചനായി ജീവിതം മുഴുവന്‍ നശിപ്പിച്ചിട്ടും, തെറ്റുപറ്റി എന്ന് ഏറ്റുപറഞ്ഞ് സമ്പൂര്‍ണ്ണമായി അനുരഞ്ജനപ്പെട്ട ആ നിമിഷംതന്നെ അവനു പാപമോചനവുമായി, ദണ്ഡവിമോചനവുമായി, ശുദ്ധീകരണവുമായി, അവന്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിന് അര്‍ഹനുമായി എന്നു കര്‍ത്താവ് ഉറപ്പുകൊടുത്തു. കുറേപരിഹാരംചെയ്തതിനുശേഷമല്ല, പിന്നാലെ പോലുമല്ല, 'ഇന്നു നീ എന്നോടുകൂടെ', സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലായിരിക്കും എന്നല്ലേ കര്‍ത്താവു പറഞ്ഞത്? അതാണു ശരിയായ വിശ്വാസം. മനുഷ്യരായ നമ്മളെപ്പോലെ ദൈവത്തെയും സമയത്തിന്‍റെ കണക്കുവച്ചു നോക്കുന്നതാണ് സംശയങ്ങള്‍ക്കു കാരണം. ഇന്നലെയും, ഇന്നും, നാളെയും, ദിവസങ്ങളും, മാസങ്ങളുമൊക്കെ നമുക്കാണ്. സമയത്തിന് അതീതനാണ് ദൈവം. തമ്പുരാന് ഒരുമിനിറ്റ് ഒരായിരം വര്‍ഷംപോലെയും ഒരായിരം വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒരുനിമിഷംപോലെയും എന്നുസാരം. ഇതു നമ്മുടെ മുനുഷ്യബുദ്ധിക്കു നിരിക്കാത്തതായി തോന്നാം. പക്ഷേ അതാണു ദൈവം. നമുക്കു പ്രശ്നമുണ്ടാക്കുന്ന മറ്റൊന്നു കൂടിയുണ്ട്. നമ്മില്‍ നിന്നും വേര്‍പിരിയുന്നവര്‍ അത്രമാത്രം സമ്പൂര്‍ണ്ണമായി അനുരഞ്ജനപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ, ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നു നമുക്ക് അജ്ഞാതമായതുകൊണ്ടും, മാനുഷിക പരിമിതികള്‍ മൂലം ഈ അനുരഞ്ജനം സാധിച്ചിട്ടില്ലായിരിക്കാം എന്നസംശയം നമ്മില്‍ നിലനില്ക്കുന്നതുകൊണ്ടും, മരണമടയുന്നവരൊക്കെ ശുദ്ധീകരണസ്ഥലത്ത് ആയിരിക്കാം എന്ന ധാരണ നമ്മുടെ തലയില്‍ കയറിക്കൂടിയിരിക്കുന്നു എന്നുള്ളതാണ് സത്യം. ഞാനിനി എത്ര വിശദീകരിച്ചാലും താന്‍ 'റ്റൂ ക്യൂരിയസ് എബൗട്ട് അണ്‍നെസ്സസ്സറി തിംങ്സ്' ആയതുകൊണ്ട് തന്‍റെയുള്ളിലും ശുദ്ധീകരണസ്ഥലമുണ്ടോ, ദണ്ഡവിമോചനമുണ്ടോ, മരിച്ചവര്‍ക്കുവേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണമോ തുടങ്ങി പഴയതിലും കൂടുതല്‍ സംശയങ്ങളിപ്പോള്‍ ഉണ്ടായിക്കാണും. അതാണു വികാരിയച്ചനും പറഞ്ഞത് വിശദീകരിക്കാന്‍ പോയാല്‍ ഏച്ചുകെട്ടി സംശയങ്ങളുണ്ടാകുമെന്ന്." "ചിന്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ ഒരന്തോമില്ല, ചിന്തിക്കാതിരുന്നാല്‍ ഒരു കുന്തോമില്ലെന്നു ചിന്തിച്ചു ഞാനങ്ങു സമാധാനപ്പെട്ടോളാമച്ചാ. നമ്മളു വീടെത്തി, ആ ഇടതുവശത്തെ ഗെയിറ്റാണച്ചാ." "താന്‍ പറഞ്ഞതു ശരിയാ, പറഞ്ഞുഫലിപ്പിക്കാന്‍ നോക്കിയാല്‍ അന്തോംകുന്തോമില്ലാത്ത പലതുമുണ്ട്, നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തില്‍. അതിലൊന്നാണ് 'ദണ്ഡവിമോചനം.' അന്തോം കുന്തോമില്ലാത്ത... ഫാ. ജോസ് വെട്ടിക്കാട്ട് അസ്സീസി മാസിക, ഫെബ്രുവരി 2026

"അക്കാലത്ത് സ്നാപകയോഹന്നാന്‍ വന്നു യൂദയായില്‍ പ്രസംഗിച്ചു: അനുതപിക്കുക; കാരണം സ്വര്‍ഗ്ഗരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു" (മത്താ. 3:1). സഹവാസമാണ് കാലം നിശ്ചയിക്കുന്നത്. ഞാന്‍ എന്തുമായി സഹവസിക്കുന്നു എന്നതാണ് എന്‍റെ കാലം നിശ്ചയിക്കുന്നത്. അവിടെ 'നേരമില്ല' എന്ന പല്ലവി സഹവാസത്തിനുള്ള വേലി കെട്ടലാണ്. വേണ്ടതിന് നമുക്ക് സമയം തികയാതെ പോവുകയും, വേണ്ടാത്തതിന് നേരം ഇല്ലാതെ പോവുകയും ചെയ്യുന്നു. സഹവാസനം ഉപവാസമാണ്. കൂടെ വസിക്കലാണ്. ചിലരുടെ കൂടെ പൊറുക്കാന്‍ എളുപ്പമാണ്. എന്നാല്‍ വേറെ ചിലരുടെ കൂടെ പൊറുക്കാനാവില്ല. പുരാണങ്ങളിലെ സ്വപ്നവാസവദത്തയോട് 'സമയമായില്ലപോലും' എന്ന് പറഞ്ഞ് സഹവസിക്കാന്‍ നേരമില്ലാതിരുന്ന ഉപഗുപ്തന്‍ വേറെ എവിടെയോ ഉപവസിച്ചു. എന്ത് ഉപവാസമാണ് നമുക്ക് നേരമില്ലാതാക്കുന്നത്? 'അക്കാലത്ത്' എന്ന പദം ശ്രദ്ധിക്കണം. ഞാന്‍ എന്തുമായി സഹവസിക്കുന്നു എന്നത് എന്‍റെ കാലം നിര്‍വ്വചിക്കുന്നു. സ്നാപകന്‍ സഹവസിച്ച കാലം ജറുസലേം അതിന്‍റെ സാംസ്കാരിക പ്രൗഢിയിലും, യൂദയാ അതിന്‍റെ വളര്‍ച്ചയുടെ പാതയിലും, ജോര്‍ദാന്‍ അതിന്‍റെ സമൃദ്ധതീരങ്ങളിലും ആയിരുന്നു. എന്നാല്‍ സ്നാപക യോഹന്നാന്‍ അക്കാലത്തിന് അനുയോജ്യമായ വസ്ത്രധാരണമല്ല സ്വീകരിച്ചത്. അക്കാലഘട്ടത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ ഭക്ഷണശീലങ്ങളായിരുന്നില്ല അയാളുടേത്. അക്കാലത്തിലെ ജനങ്ങള്‍ താമസിച്ചിരുന്ന താവളങ്ങളിലല്ല സ്നാപകന്‍ താമസിച്ചിരുന്നത്. പക്ഷേ എല്ലാ തരത്തിലും വ്യത്യസ്തനായിരുന്ന സ്നാപകനെ ജനം ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒട്ടകരോമം കൊണ്ടുള്ള വസ്ത്രം, വെട്ടുകിളിയും കാട്ടുതേനും ഭക്ഷണം. മരുഭൂമിയിലെ വാസം. അവനെ ജനം ശ്രദ്ധിച്ചു എന്നതിന് അവര്‍ സ്വീകരിച്ച സ്നാനം തെളിവായിരുന്നു. കാണാന്‍ അഴകില്ലാത്തവനെ കണ്ട് കേള്‍ക്കാന്‍ സുഖമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ പൊള്ളിക്കുന്ന ഭൂപ്രദേശത്തേക്ക് ആളുകള്‍ ഒഴുകിയെത്തി. അക്കാലം അവര്‍ക്ക് മാനസാന്തരത്തിനും, നവീകരണത്തിനുമുള്ള കാലമായി മാറി. സഹവാസമാണ് കാലം നിശ്ചയിക്കുന്നത്. മരുഭൂമിയിലെ പ്രവാസക്കാലത്ത് സമാഗമകൂടാരത്തിലൂടെ ദൈവമനുഷ്യബന്ധത്തിന്‍റെ ആഴമുള്ള അനുഭവം ഇസ്രായേല്‍ ജനത്തിനുണ്ടായി. എന്നാല്‍ ഇസ്രായേല്‍ വ്യവസ്ഥാപിത രാജ്യവും സമ്പന്നമായ ജനതയുമായതോടെ അവരുടെ വൈകാരികബന്ധത്തിന് ഉലച്ചില്‍ തട്ടി. സ്നാപകന്‍ ജനത്തെ തിരികെ വിളിക്കുന്നു. അക്കാലത്തിലേക്ക്, മരുഭൂവനുഭവത്തിന്‍റെ തീവ്രവികാരങ്ങളിലേക്ക്. വയോധികന്‍ എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും ദേവാലയത്തിലെത്തും. രണ്ട് മിനിറ്റ് കണ്ണടച്ച് കൈകള്‍കൂപ്പി നില്‍ക്കും. രണ്ട് മിനിറ്റിനകം ഇറങ്ങിപ്പോകുകയും ചെയ്യും. പല ദിവസങ്ങളായി ഇത് ശ്രദ്ധിക്കുന്ന ഒരാള്‍ വയോധികനോട് ചോദിച്ചു: "നിങ്ങളെന്താണ് രണ്ട് മിനിറ്റ് മാത്രം പള്ളിയില്‍ നിന്നിട്ട് ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നത്? എന്താണ് പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ പങ്കെടുക്കാത്തത്?" വയോധികന്‍ പറഞ്ഞു: "എനിക്കതിന് കഴിയില്ല". പള്ളിക്കമ്മിറ്റി കൂടി. അവരുടെ തീരുമാനം വയോധികനെ അറിയിച്ചു: "നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇഷ്ടംപോലെ വരാനും, ഇഷ്ടമുള്ളപ്പോള്‍ ഇറങ്ങിപ്പോകാനുമുള്ള ഇടമല്ല ഇത്. ഇവിടെ പ്രധാനം പ്രാര്‍ത്ഥനയാണ്. അതില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ ദൈവത്തെ അപമാനിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്. അതുകൊണ്ട് ദയവുചെയ്ത് നിങ്ങള്‍ ഇനി ഇവിടെ വരേണ്ടതില്ല". അയാള്‍ കണ്ണീരോടെ നടന്നകന്നു. ആഴ്ചകള്‍ക്കുശേഷം ദേവാലയത്തിലേക്ക് ഒരു ഫോണ്‍ വിളി വന്നു. "നിങ്ങളുടെ പള്ളിയിലെ ഒരു സന്ദര്‍ശകന്‍ മരിച്ചു". ആരാണെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു: "ഞായറാഴ്ചകളില്‍ രണ്ടേ രണ്ട് മിനിറ്റ് സമയം വന്നിരുന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചിട്ട് പോയ മനുഷ്യന്‍. അയാള്‍ക്ക് ക്യാന്‍സറായിരുന്നു. വേദനസഹിച്ച് അതില്‍ കൂടുതല്‍ നേരം അയാള്‍ക്ക് ഇരിക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല". സഹവാസമാണ് കാലം നിശ്ചയിക്കുന്നത്. ഞാന്‍ എന്തുമായി സഹവസിക്കുന്നു എന്നതാണ് എന്‍റെ കാലം നിശ്ചയിക്കുന്നത്. വയോധികന്‍ കഠിനവേദനകളിലും രണ്ട് മിനിറ്റ് ദൈവത്തോടൊത്ത് ആയിരിക്കാന്‍ സമയം കണ്ടെത്തി. പള്ളിക്കാര്‍ പള്ളിയില്‍ വരുന്നവര്‍ എപ്പോള്‍ വരുന്നു. എപ്പോള്‍ പോകുന്നു എന്ന് കണക്കെടുക്കാന്‍ സമയം കണ്ടെത്തി. ഓരോ ജീവിതവും വ്യത്യസ്ഥമാണ്. തനിക്കു മാത്രമറിയാവുന്ന ഭാണ്ഡവുമായാണ് ഓരോരുത്തരും യാത്ര ചെയ്യുന്നത്. സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്‍റെ ഉത്തരസൂചികകള്‍ ഉപയോഗിച്ച് അപരന്‍റെ ജീവിതത്തിന് മാര്‍ക്കിടരുത്. 'ആദിയില്ലല്ലോ അന്തമില്ലല്ലോ അക്കാലമ്പോലായുഗത്തില്‍...' അക്കാലത്ത് ഫാ. ഷാജി സി എം ഐ അസ്സീസി മാസിക, ഫെബ്രുവരി 2026

The temple built by Solomon in cedar was modeled after the tabernacle, the tent of meeting, which Moses had built at God’s command, but was twice or more in size. In both the tabernacle and the temple, the things enshrined in the Holy Place (Kodesh) and in the Holy of Holies (Kodesh HaKodeshim), were the same. What was being enshrined in the Holy of Holies? The Ark of the Covenant, the symbol of the Most Holy Presence (Shekinah), was a wooden box about two and a half feet high and wide, and three and a half feet long (about the size of our small writing desk). It had poles on either side for the priests to carry it on their shoulders. It was made of acacia wood. The whole thing was covered with gold. The top lid of the box was also called the mercy seat. I believe that the idea was that God was being seated on top of this box. The figure of two cherubim angels made of gold sheets, facing each other, was created on the top of the box - on both ends of the mercy seat. Their wings were touching each other above their heads, casting a shadow on the mercy seat. Now, what was preserved inside this ark of the covenant (the box)? There were three objects in it. 1 The tablets of the covenant - or the stone tablets on which the Ten Commandments were written which God had given through Moses 2 The bread of the desert journey called 'manna', which Aaron collected and sealed in a golden jar as instructed by God through Moses 3 Aaron's rod that miraculously blossomed Why were these three objects? It can be said that God's special intervention was visible in all three objects. All three objects point to the God of the Exodus; To the covenant. I think there is another way to approach this. The Ten Commandments are the law. At the same time, they are also the word of God. Aaron was the first high priest appointed by God. His miraculously blossomed staff was symbol of God's selection of him. In short, Aaron's staff that blossomed, buried in the Ark of the Covenant, is a symbol of the priesthood itself. An omer (about two liters) of 'manna', a bread preserved in a golden jar, is a symbol of God's Providence during the desert-journey. In the morning, the Jewish people saw a white substance lying on the sand of the desert and asked - "What is this?" From that question of surprise and amazement comes "manna"! Seemingly, the Law/Word of God, the Bread that came down from heaven, and the holy priesthood - these are the three most holy relics of the Old Testament times. Now, what was in the Holy Place outside the Curtain? Again, there were three things. 1 On the right side was the seven-branched golden lampstand called the Menorah 2 The weekly showbread on the gold-covered table. 3 The daily incense offered by the priests on the gold-covered altar of incense. What was outside was the copy of what was inside. Moses first received God's revelation while he was tending the sheep of Jethro in Midian. It was there that God called Moses, gave him a mission, and revealed himself as 'Yahweh'. In short, the source of the first Word of God was a burning but unburnt bush. If you look closely, the seven-branched lampstand called the Menorah is the representation of the burning bush. The 12 showbreads were brought to the Lord from the twelve tribes of the Hebrews. Again the symbol of God's Providence. The incense offered on the altar of incense was done by the priests to represent the worship to and prayer before God. In short, the Law/Word of God that is still burning, the Providence of God that is still in operation, and the priesthood that still exists- are the representations in the Kodesh. The New testament and the Church teach that Jesus summed up or integrated all the three into Himself: the Law/the Word, the Bread, and the Priesthood.

MG Gandhi Key Takeaways: This cover story titled "Fascism and Marxism: Is One Better Than the Other?" The article compares the ideologies and views of Indian leaders on both Fascism and Marxism. 1. രാഷ്ട്രീയ, സാമ്പത്തിക, സാംസ്കാരിക അധികാരം കൈയ്യടക്കുക എന്ന വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യ മുള്ള പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളാണ് മാര്‍ക്സിസവും ഫാസിസവും. രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവും സാമ്പ ത്തികവുമായ അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കുന്നതിനും അതിനെ ന്യായീകരിക്കുന്നതിനുമായി പടച്ചെടു ക്കുന്ന ആശയസംഹിതയാണ് പ്രത്യയശാസ്ത്ര മെന്ന് ഫ്രഞ്ച് താത്വികന്‍ ജാക്ക് മാരിട്ടന്‍ (Jacquis Maritain) അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. ഭാഗിക സത്യത്തെ ആത്യന്തിക സത്യമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനാല്‍ പ്രത്യയശാസ്ത്രം സത്യത്തെ വളച്ചൊടിക്കുന്നു. 2. മാര്‍ക്സിസ്റ്റ്, ഫാസിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്ര ങ്ങള്‍ തങ്ങളുടെ യഥാര്‍ത്ഥ ലക്ഷ്യത്തെ സമര്‍ത്ഥ മായി മറച്ചുപിടിക്കുകയും പ്രായേണ നല്ലതും ഹിതക രവും നിരുപദ്രവകരവുമായ ആശയങ്ങള്‍ തുടക്കത്തില്‍ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പൗരാണിക സംസ്കാരവും പാരമ്പര്യവും സംര ക്ഷിക്കുമെന്ന് ഫാസിസം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. വര്‍ഗരഹിത സമത്വ സമൂഹം, സാര്‍വലൗകിക സാഹോദര്യം തുടങ്ങിയ മുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍ മാര്‍ക്സിസം മുന്നോട്ടു വയ്ക്കുന്നു. 3. വിലക്കെടുത്ത സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളി ലൂടെയും ഗവണ്‍മെന്‍റിന്‍റെ ഉടവസ്ഥതയിലും നിയന്ത്രണത്തിലുമുള്ള മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയും പച്ചനുണകളും വളച്ചൊടിച്ച വസ്തുതകളും ആസൂത്രിതമായി ജനങ്ങളില്‍ കുത്തിവെച്ച് പൊതു സമ്മതി നിര്‍മ്മിച്ചെടുക്കുന്നതില്‍ ഇരു പ്രത്യയ ശാസ്ത്രങ്ങളും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. 4. പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തോട് കൂറുള്ളവരെ ന്യായാധിപന്മാരായി നിയോഗിച്ചും പ്രീതിപ്പെ ടുത്തിയും പ്രതിഫലം നല്‍കിയും ന്യായാധിപരെ സ്വാധീനിച്ചും വഴങ്ങാത്തവരെ ഭീഷണിപ്പെ ടുത്തിയും ഇരു പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയെ ദുരുപയോഗിക്കുന്നു. 5. 'ലക്ഷ്യം മാര്‍ഗത്തെ സാധൂകരിക്കുന്നു' എന്ന സിദ്ധാന്തത്തെ ഇരു കൂട്ടരും പിന്തുടരുന്നു. ലക്ഷ്യം നേടാന്‍ ഏത് അധാര്‍മ്മിക മാര്‍ഗവും സ്വീക രിക്കുന്നു. സൗഹാര്‍ദപൂര്‍ണമായ പ്രേരണകളും യുക്തിസഹമായ സംവാദങ്ങളും സാവധാനം സമ്മര്‍ദ്ദങ്ങള്‍ക്കും, കള്ളങ്ങളിലും വളച്ചൊടിച്ച വസ്തുകളിലും ഊന്നിയ പ്രചാരണങ്ങള്‍ക്കും വഴി മാറുന്നു. 6. ഇരുകൂട്ടരും മതത്തെ തങ്ങളുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിനായി ദുരുപയോഗിക്കുന്നു. പൊതു സമ്മതി നിര്‍മ്മിച്ചെടുത്ത് വെറുപ്പും വിഭജനവും സംഘര്‍ഷവും ഊതിക്കത്തിക്കുന്നു. 7. കേഡര്‍മാരുടെ കര്‍ക്കശമായ അച്ചടക്കത്തില്‍ അഭിമാനം കൊള്ളുകയും ജീവത്യാഗത്തിനും സന്നദ്ധമാം വിധം അന്ധമായ അവരുടെ വിശ്വസ്ത ത പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതില്‍ താല്‍പര്യപ്പെടു കയും ചെയ്യുന്നു. രക്തസാക്ഷികള്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെ ടുന്നു. ക്രൈസ്തവ രക്തസാക്ഷികളുടെ കാര്യ ത്തില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, പ്രതികാര ചിന്തയും തിരിച്ചടിക്കാനുള്ള പ്രേരണയും അണികളുടെ മനസില്‍ ഊതിക്കത്തിക്കാന്‍ രക്തസാക്ഷിത്വത്തെ ഇരുകൂട്ടരും ഉപയോഗിക്കുന്നു. 8. അധികാരത്തിലെത്തിയാല്‍ വാഗ്ദാനങ്ങളാല്‍ മോഹിപ്പിച്ചോ പ്രത്യാഘാതങ്ങളാല്‍ ഭീഷണിപ്പെടു ത്തിയോ പൊലീസിനെയും അര്‍ധസൈനിക വിഭാഗങ്ങളെയും വരുതിയിലാക്കുന്നതില്‍ ഇരു കൂട്ടരും വലിയ വിരുതു കാട്ടുന്നു. തങ്ങള്‍ സ്വപ്നം കാണുന്ന സമൂഹത്തിന്‍റെ സൃഷ്ടിക്കായി വഞ്ച നയും ചതിയും അഴിമതിയും കുതന്ത്രങ്ങളും കൊല പാതകങ്ങളും തെറ്റല്ലെന്ന് അവര്‍ കരുതുന്നു. അവയൊക്കെയും പക്ഷേ സമഗ്രാധി പത്യത്തി ലേക്കും സ്വജനപക്ഷപാതത്തിലേക്കുമാണ് സമൂഹത്തെ നയിക്കുക. 9. സംവാദത്തിനും സൗഹാര്‍ദപരമായ സഹ വര്‍ത്തിത്വത്തിനും പരസ്പര ബഹുമാനത്തിനും ഉപരിയായി, സ്വരാജ്യത്തിന് അഭിമാനവും അയല്‍ രാജ്യത്തിന് ഭീഷണിയുമായ സൈനിക ശക്തിക്ക് ഇരു പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും ഊന്നല്‍ നല്‍കുന്നു. 10. ഭരണവര്‍ഗത്തിന്‍റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തെ ചെറുക്കുന്നു എന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താല്‍ സ്വന്തം ജനതയ്ക്കു നേരെ സൈനിക ശക്തി ഉപയോഗി ക്കാനും അവരുടെ ഇടയില്‍ ചാരവൃത്തി നടത്താനും ഇരുകൂട്ടരും, ഫാസിസ്റ്റുകളും മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകളും മടിക്കില്ല. 11. വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തെ തങ്ങള്‍ക്കനു കൂലമായി പ്രത്യയശാസ്ത്രവല്‍ക്കരിക്കുന്നതിന് പാഠപുസ്തകങ്ങളും പാഠ്യ പദ്ധതിയും തിരു ത്തുന്നു. ഇതിനായി 'പ്രത്യയശാസ്ത്ര പ്രതിഭ' കളെ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ തലപ്പത്ത് നിയോ ഗിക്കുന്നു. 12 . തങ്ങളുടെ മുന്‍നിര പോരാളികള്‍ക്കും വിശ്വസ്തര്‍ക്കും വാരിക്കോരി പ്രതിഫലങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നു. തങ്ങളോടൊപ്പം അണിചേരാനുള്ള ആകര്‍ഷണവും പ്രലോഭനവുമായി അതിനെ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു. ഫാസിസവും മാര്‍ക്സിസവും മഹാന്മാരായ ഇന്ത്യക്കാരുടെ കണ്ണില്‍ വിവേകാനന്ദന്‍ Swami Vivekananda ഫാസിസത്തെ നേരില്‍ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും അധീശത്വത്തെയും അടിച്ചമര്‍ത്തലിനെയും അന്ധമായ അനുസരണത്തെയും വിവേകാനന്ദന്‍ ശക്തമായി എതിര്‍ത്തു. അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട വരെക്കുറിച്ച് മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകള്‍ പുലര്‍ത്തുന്ന ആകുലത അദ്ദേഹവും പങ്കുവച്ചു. എന്നാല്‍ മാര്‍ക്സിസത്തിലെ ഭൗതികവാദത്തെയും നിരീശ്വര വാദത്തെയും അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള സായുധ വിപ്ലവമാര്‍ഗത്തെയും അദ്ദേഹം തള്ളിക്കളഞ്ഞു. രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗോര്‍ Rabindranath Tagore ഫാസിസത്തിന്‍റെയും തീവ്രദേശീയതയുടെയും കടുത്ത വിമര്‍ശകനായിരുന്നു ടാഗോര്‍. സ്വാതന്ത്ര്യ ത്തെയും വൈവിധ്യത്തെയും സര്‍ഗാല്‍മകത യെയും അടിച്ചമര്‍ത്തുന്നതിനെയും അക്രമത്തെയും അച്ചടക്കത്തെയും അന്ധമായ അനുസരണ ത്തെയും മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതിനെയും അദ്ദേഹം എതിര്‍ത്തു. മനുഷ്യരാശിയുടെ ആത്മീയ ഐക്യത്തെ ഫാസിസം ഒറ്റുകൊടുക്കുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. ദരിദ്രരോടും ചൂഷിതരോടുമുള്ള പരിഗണ നയുടെ പേരിലും നീതിക്കും സമത്വത്തിനുമായുള്ള നിലപാടുകളുടെ പേരിലും അദ്ദേഹം മാര്‍ക്സി സത്തെ പ്രശംസിച്ചു. എന്നാല്‍ സാമ്പത്തിക സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തെ അദ്ദേഹം വിമര്‍ശിച്ചു. വര്‍ഗശത്രുതയെയും സായുധ വിപ്ലവത്തെയും തള്ളിക്കളഞ്ഞു. വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ അടിച്ചമര്‍ ത്തുന്നതിനെ എതിര്‍ത്തു. ഗാന്ധിജി MG Gandhi വഴിപിഴച്ച ആത്മീയതയായി ഗാന്ധിജി ഫാസിസത്തെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു ആത്മീയതയെ നിരസിക്കുന്നതിന്‍റെ പേരിലും ഭൗതികതയോടും സമഗ്രാധിപത്യത്തോടുമുള്ള ആദിമുഖ്യത്തിന്‍റെ പേരിലും മാര്‍ക്സിസത്തെ ഗാന്ധിജി വിമര്‍ശിച്ചു. എങ്കിലും അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ടവരോടും സാമൂഹിക നീതിയോടും മാര്‍ക്സിസത്തിനുള്ള പരിഗണനയെ അദ്ദേഹം പ്രശംസിച്ചു. ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്റു Jawaharlal Nehru അക്രമത്തിലൂടെയും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ അടിച്ചമര്‍ത്തലിലൂടെയും ജനാധിപത്യത്തിന്‍റെ തകര്‍ച്ചയിലൂടെയുമാണ് ഫാസിസം വളരുന്നതെന്ന് ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്റു ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. ബ്രിട്ടീ ഷുകാരില്‍ നിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ വൈകിപ്പി ക്കുമെങ്കില്‍ തന്നെയും ഫാസിസത്തെ എതിര്‍ ത്തു തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ അമാന്തിച്ചുകൂടായെന്ന് നെഹ്റു കരുതി. മുതലാളിത്തത്തോടും സാമ്രാജ്യത്വത്തോ ടുമുള്ള വിമര്‍ശനത്തില്‍ നെഹ്റു മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് പക്ഷത്തായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ലെനിന്‍റെയും സ്റ്റാലിന്‍റെയും സായുധ വിപ്ലവ, സമഗ്രാധിപത്യ നിലപാടുകളെ അദ്ദേഹം പാടെ തള്ളി. തൊഴിലാളി വര്‍ഗസര്‍വാധിപത്യമെന്ന ആശയത്തെ അദ്ദേഹം അംഗീകരിച്ചില്ല. മതത്തെയും സാംസ്കാരികവും ആത്മീയവുമായ പൈതൃകങ്ങളെയും പാടെ നിരസിക്കുന്ന മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് നിലപാടുകളും അദ്ദേഹത്തിന് സ്വീകാര്യമായിരുന്നില്ല. ബി ആര്‍ അംബേദ്കര്‍ Bhimrao Ramji Ambedkar മനുഷ്യത്വ വിരുദ്ധവും ജനാധിപത്യവിരുദ്ധവു മായ ഫാസിസത്തെ അംബേദ്കര്‍ നിശിതമായി എതിര്‍ത്തു. ഒരു നേതാവിനെയും ഒരു വംശ ത്തെയും ഒരു മതത്തെയും ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്ര ത്തെയും മഹത്വപ്പെടുത്തുന്ന ഫാസിസ്റ്റ് പ്രവണ തയെയും അദ്ദേഹം നിരാകരിച്ചു. ദരിദ്രരെയും അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ടവരെയും ചൂഷണത്തില്‍ നിന്ന് രക്ഷിക്കാന്‍ നടത്തുന്ന പരിശ്രമങ്ങളുടെ പേരിലും സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക സമത്വമാണ് നീതിയുടെ അടിസ്ഥാനമെന്ന നിലപാടിന്‍റെ പേരിലും അംബേദ്കര്‍ മാര്‍ക്സി സ്റ്റുകളെ ശ്ലാഘിച്ചു. എങ്കിലും സായുധവര്‍ഗ വിപ്ലവത്തെയും സാമ്പത്തികത്തെ മാത്രം അടി സ്ഥാനമാക്കിയ യാന്ത്രികമായ സാമൂഹിക ചരിത്ര വിശകലനത്തെയും തൊഴിലാളിവര്‍ഗ സര്‍വാധി പത്യത്തെയും അദ്ദേഹം തള്ളിക്കളഞ്ഞു. അഹിംസ യുടെയും മൈത്രിയുടെയും മാര്‍ഗത്തിലായിരുന്നു അംബേദ്കറുടെ വിശ്വാസം. ഫാസിസവും മാര്‍ക്സിസവും: ഒന്ന് മറ്റേതിനേക്കാള്‍ മെച്ചമോ? മാത്യു പൈകട അസ്സീസി മാസിക, ഫെബ്രുവരി 2026 Read the English version: Do we have to choose between Fascism and Marxism?

ദൈവത്തിൻ്റെ അഭീഷ്ടപ്രകാരം മോശ നിർമ്മിച്ച സമാഗമ കൂടാരം എന്ന തുണിക്കൂടാരത്തിന്റെ അതേ മാതൃകയിൽ എന്നാൽ അതിൻ്റെ ഇരട്ടിയോ ഇരട്ടിയിലധികമോ വലിപ്പത്തിൽ ആയിരുന്നു സോളമൻ ദേവതാരുവിൽ നിർമ്മിച്ച ദേവാലയം. കൂടാരത്തിലാവട്ടെ, ദേവാലയത്തിലാവട്ടെ, ഒരേ വസ്തുക്കൾ തന്നെയാണ് വിശുദ്ധ സ്ഥലത്തും (Kodesh) വലിയ വിരിയിട്ട് മറച്ച വിശുദ്ധിയുടെ വിശുദ്ധ സ്ഥലത്തും (Kodesh HaKodeshim) സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്. എന്തായിരുന്നു വിശുദ്ധിയുടെ വിശുദ്ധ സ്ഥലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നത്? ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായ തിരു സാന്നിധ്യത്തിൻ്റെ (Shekinah) അടയാളമായി ഉണ്ടായിരുന്നത് ഉടമ്പടി പേടകം ആയിരുന്നു. ഏതാണ്ട് രണ്ടേകാൽ അടി ഉയരവും അത്ര തന്നെ വീതിയും മൂന്നേകാൽ അടി നീളവുമുള്ള (നമ്മുടെ ഒരു ചെറിയ എഴുത്തുമേശയുടെ വലിപ്പം എന്നു പറയാം) ഒരു മരപ്പെട്ടിയായിരുന്നു അത്. പുരോഹിതർക്ക് ചുമലിൽ വഹിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കുന്നതിനായി ഇരുവശവും ഓരോ തണ്ടും ഉണ്ടായിരുന്നു. കരുവേലകത്തിൻ്റെ തടി കൊണ്ടാണ് (അക്കേഷ്യ എന്നാണ് ഇംഗ്ലീഷിൽ) നിർമ്മിച്ചിരുന്നത്. മൊത്തം സ്വർണ്ണത്തകിടുകൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. പെട്ടിയുടെ അടപ്പ് തന്നെയാണ് കൃപാസനം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്. അതായത് ഈ പെട്ടിയുടെ മുകളിൽ ദൈവം ഇരിക്കുന്നു എന്നായിരുന്നു സങ്കല്പം. മുഖാമുഖം നോക്കുന്ന വിധം സ്വർണ്ണത്തകിട് കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച രണ്ട് കെരൂബ് മാലാഖാമാരുടെ രൂപം പെട്ടിയുടെ മുകളിൽ - കൃപാസനത്തിന് രണ്ടറ്റത്തുമായി നിർമ്മിച്ചിരുന്നു. അവയുടെ ചിറകുകൾ അവയുടെ തലക്കുമുകളിലായി പരസ്പരം സ്പർശിക്കാനായും വിധം കൃപാസനത്തിൽ നിഴൽ വീഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് നിന്നിരുന്നു. ഇനി, ഈ വാഗ്ദാന പേടകത്തിനകത്ത് (പെട്ടി) എന്തായിരുന്നു അടക്കം ചെയ്തിരുന്നത്? മൂന്ന് വസ്തുക്കളാണ് അതിലുണ്ടായിരുന്നത്. 1 ഉടമ്പടി ഫലകങ്ങൾ - അഥവാ ദൈവം മോശ വഴി നൽകിയ പത്ത് കൽപ്പനകൾ എഴുതിയ ശിലാഫലകങ്ങൾ 2 ദൈവം മോശ വഴി നിർദേശിച്ചതനുസരിച്ച് അഹറോൻ സംഭരിച്ച് സ്വർണ്ണ കുംഭത്തിൽ അടച്ച, 'മന്നാ' എന്ന മരുഭൂയാത്രയിലെ അപ്പം 3 അത്ഭുതകരമായി പുഷ്പിച്ച അഹറോൻ്റെ വടി എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കാം ഈ മൂന്ന് വസ്തുക്കൾ? ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രത്യേക ഇടപെടൽ ദൃശ്യമാണ് ഈ മൂന്ന് വസ്തുക്കളിലും എന്നുപറയാം. മൂന്നുവസ്തുക്കളും വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് പുറപ്പാടിൻ്റെ ദൈവത്തിലേക്കാണ്; ഉടമ്പടിയിലേക്കാണ്. മറ്റൊരു വിധത്തിൽക്കൂടി ഇതിനെ സമീപിക്കാൻ എനിക്ക് തോന്നുന്നു. പത്ത് കൽപ്പനകൾ നിയമം ആണ്. അതേസമയം തന്നെ ദൈവവചനവും ആണ്. അഹറോൻ ആയിരുന്നു ദൈവം നിയോഗിച്ച ആദ്യത്തെ പ്രധാന പുരോഹിതൻ. അദ്ദേഹത്തെ ദൈവം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച വിധമാണ് അത്ഭുതകരമായി പുഷ്പിച്ച അയാളുടെ വടി. ചുരുക്കത്തിൽ, വാഗ്ദാന പേടകത്തിൽ അടക്കം ചെയ്ത അഹറോൻ്റെ പുഷ്പിച്ച വടി പൗരോഹിത്യത്തിൻ്റെ തന്നെ പ്രതീകമാണ്. സ്വർണ്ണ കലശത്തിൽ അടക്കം ചെയ്ത ഒരു ഓമർ (ഏതാണ്ട് രണ്ടു ലിറ്റർ) 'മന്നാ' എന്ന അപ്പം മരുഭൂയാത്രയിലെ ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രത്യേകമായ പരിപാലനയുടെ പ്രതീകമാണ്. രാവിലെ വെളുത്ത നിറമുള്ള ഒരു വസ്തു മണൽപ്പരപ്പിൽ എമ്പാടും വീണുകിടക്കുന്നതുകണ്ട് യഹൂദർ ചോദിക്കുന്നു- "എന്താണിത്?" ആശ്ചര്യത്തിന്റെ ആ ചോദ്യമാണ് "മന്നാ"! വചനം, അപ്പം, പൗരോഹിത്യം - ഇവ മൂന്നുമാണ് എന്നു പറയാം പഴയനിയമത്തിൻ്റെ അതിവിശുദ്ധികൾ. ഇനി എന്തായിരുന്നു വിരിക്കിപ്പുറത്തെ വിശുദ്ധസ്ഥലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നത്? വീണ്ടും മൂന്ന് വസ്തുക്കൾ തന്നെ. 1 വലതു വശത്തായി ഏഴ് ശിഖരങ്ങളുള്ള മിനോറാ എന്ന സ്വർണ്ണതിരിക്കാല് (ഏഴുതിരി കത്തുന്ന ദീപം) 2 സ്വർണ്ണം പൊതിഞ്ഞ മേശമേൽ ഓരോ ആഴ്ചയും കാഴ്ചവച്ച തിരുസാന്നിധ്യത്തിൻ്റെ കാഴ്ചയപ്പം. 3 സ്വർണ്ണം പൊതിഞ്ഞ ധൂപപീഠത്തിന്മേൽ ഓരോ ദിവസവും പുരോഹിതന്മാർ അർപ്പിച്ച ധൂപം. അകത്തുള്ളവയുടെ തന്നെ പകർപ്പാണ് പുറത്തും. മോശക്ക് ആദ്യം ദൈവ വെളിപാട് ഉണ്ടായത് അയാൾ മിദിയാനിലെ ജെത്രോയുടെ ആടുകളെ മേയിച്ചുകൊണ്ട് നടക്കവേ ആയിരുന്നു. അവിടെ വെച്ചാണ് ദൈവം മോശയെ വിളിക്കുന്നതും ദൗത്യം ഏൽപ്പിക്കുന്നതും തന്നെത്തന്നെ 'യാഹ്‌വേ' എന്ന നാമത്തിൽ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതും. ചുരുക്കത്തിൽ ആദ്യത്തെ ദൈവവചനം ലഭിച്ച സ്രോതസ്സ് കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ദഹിച്ചുപോകാത്ത മുൾച്ചെടിയായിരുന്നു. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാൽ ഏഴ് ശിഖരങ്ങൾ ഉള്ള മിനോറാ എന്ന ദീപം കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മുൾച്ചെടിയുടെ രൂപമാണ്. ഹെബ്രായരുടെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളിൽ നിന്നുമായി കൊണ്ടുവന്ന തിരുസന്നിധിയിൽ കാഴ്ച വെച്ചിരുന്ന 12 കാഴ്ചയപ്പങ്ങൾ. ദൈവതിരു മുമ്പാകെ ആരാധനയും പ്രാർത്ഥനയുമായി പുരോഹിതർ അർപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു ധൂപപീഠത്തിലെ ധൂപം. ചുരുക്കത്തിൽ, ഇപ്പോഴും കത്തുന്ന ദൈവവചനം, ഇപ്പോഴും നടത്തുന്ന ദൈവപരിപാലന, ഇപ്പോഴും നിലനില്ക്കുന്ന പൗരോഹിത്യം. വചനം, അപ്പം, പൗരോഹിത്യം- ഇവ മൂന്നിനെയും യേശു തന്നിലേക്ക് സമാഹരിച്ചു എന്നാണ് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നത്.

വലിയ ആർഭാടങ്ങളും കെട്ടുകാഴ്ചകളും ഇല്ലാതെ ലളിതമായി ജീവിക്കാൻ കൊതിക്കുന്നവർ. തങ്ങളുടെ തന്നെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും ദുഷ്ടതകളാൽ ലോകത്തിനുണ്ടാകുന്ന സഹനങ്ങളോർത്ത് ദുഃഖിക്കുന്നവർ. വിനയവും സൗമ്യതയും സ്വന്തം മുഖമുദ്രകളാക്കിയിട്ടുള്ളവർ. തങ്ങളിലും തങ്ങൾക്കുചുറ്റിലും എല്ലാവിധേനയും നന്മ വിളയുവാനായി ഏറെ ദാഹിക്കുന്നവർ. എല്ലാവരോടും എല്ലാറ്റിനോടും കാരുണ്യത്തോടെ മാത്രം പെരുമാറുന്നവർ. എപ്പോഴും ഹൃദയ നൈർമ്മല്യവും വിശുദ്ധിയും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നവർ. തങ്ങളിലും ലോകത്തിലും അഹിംസയും ശാന്തിയും വിളയിക്കുന്നവർ. സത്യത്തിന്റെയും ധർമ്മത്തിന്റെയും പേരിൽ അകാരണമായി പീഡനം ഏല്ക്കേണ്ടി വരുന്നവർ. ലോകം പരാജിതരായി എണ്ണുന്നവരാണ് അത്തരക്കാരെല്ലാം. എന്നാൽ, അവരൊക്കെയാണ് ഭൂമിയുടെ സൗന്ദര്യവും ഉർവ്വരതയും. മെല്ലെ മെല്ലെ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും, പൂർണ്ണതയിലേക്ക് മാനവരെയെല്ലാം ചേർത്തുനടത്തുന്നതും അത്തരം ജന്മങ്ങളാണ്. ഭൂമിയിലെ ദൈവിക സാന്നിധ്യങ്ങൾ!

'.....ബഹു. മന്ത്രി ഭദ്രദീപം തെളിയിച്ചു' ഇന്നു വായിച്ച ഒരു വാര്‍ത്തയിലേതാണിത്. മുഖ്യമായ ചടങ്ങുകള്‍ക്ക് നിലവിളക്കു തെളിക്കുക എന്നൊരു രീതി നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ പണ്ടേയുണ്ട്. വാര്‍ത്തയില്‍ പക്ഷേ, നിലവിളക്കു തെളിച്ചു എന്നല്ല കൊടുക്കാറുള്ളത്, 'ഭദ്രദീപം തെളിയിച്ചു' എന്നാണ്.! ഭദ്രദീപം തെളിയിക്കരുത്, തെളിച്ചാല്‍മതി.! 'തെളിക്കുക' എന്നതിനര്‍ത്ഥം, പ്രകാശിപ്പിക്കുക എന്നാണ്. (മേയ്ക്കുക, നിര്‍മ്മലമാക്കുക, കാടുവെട്ടി നിരപ്പാക്കുക തുടങ്ങിയ പല അര്‍ത്ഥങ്ങളും ഈ പദത്തിനുണ്ട്.) തെളിയിക്കേണ്ടത് മറ്റുചിലതാണ്... വക്കീലിനു കോടതിയില്‍ വാദിച്ചു, കേസ് തെളിയിക്കാം. ആരോപണ വിധേയന്, ഉചിതമായ തെളിവുകള്‍ നിരത്തി തന്‍റെ നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കാം. തെളിക്കേണ്ടത് ഭദ്രദീപമാണ്; തെളിയിക്കേണ്ടത് കേസും