

മനുഷ്യനെന്നല്ല പൊതുവില് സമസ്ത ജീവജാലങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചും സ്പര്ശം അവശ്യവിഭവമാണ്. ബാല്യംമുതല് വാര്ദ്ധക്യംവരെ അല്ലെങ്കില് ജനനംമുതല് മരണംവരെ എല്ലാ ദശകളിലും അവരതാഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
ഒരു കുഞ്ഞിനെ അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവര് വാരിപ്പുണരുമ്പോള്, അവന് ഒരു മുത്തം നല്കുമ്പോള്, അവനെ ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കുകയും ആശയവിനിമയം നടത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോള് എല്ലാമെല്ലാം ഇതാണ് സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഇത് ഒരുതരം സുരക്ഷിതാവസ്ഥയാണ്. അനുനിമിഷം ജീവികള് ഒരുതരത്തിലല്ലെങ്കില് മറ്റൊരുതരത്തില്, ഒന്നില്നിന്നല്ലെങ്കില് മറ്റൊന്നില്നിന്ന് ഇതാഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. സ്വത്വബോധവും സഹജീവിസ്നേഹവും ആത്മവിശ്വാസവും ജീവിതവിജയവുമെല്ലാം ഇതിന്റെ ഉപോത്പന്നങ്ങളാണ്.
നമ്മുടെ സ്വകാര്യജീവിതത്തില് നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവര്ക്കിടയില് ഈ വഴിയിലൂടെ ഒരന്വേഷണം നടത്തിയാല് നമുക്ക് കണ്ടെത്താനാകുന്നത് എത്രമാത്രം ആശാസ്യമായ സംഗതികളായിരിക്കും? പലപ്പോഴും നമ്മുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തില് ഇത്തരം പുനരാലോചനകള് കൊണ്ടുവരുമ്പോള് അത് നമ്മുടെ കൃത്യവിലോപങ്ങളുടെ നീണ്ടപട്ടികകളിലാണ് ചെന്നവസാനിക്കുക. തിരക്കേറിയതെന്ന് നാം വിശ്വസിക്കുന്ന നമ്മുടെ ദിനചര്യകള്ക്കിടയില് നാം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് അതിലുമൊക്കെ വിലയേറിയ മറ്റെന്തൊക്കെയോ അല്ലേ? കാഫ്കാ തന്റെ 'പതനം' എന്ന നോവലില് എത്ര ക്രൂരമായാണ് മനുഷ്യന്റെ ഇത്തരം മുഖാവരണങ്ങള് വലിച്ചുകീറുന്നത്. ചിന്തിച്ചുവരുമ്പോള് കാര്യങ്ങള് നിസ്സാരമാണ്. എന്നാല് അതേ നിസ്സാരതയുടെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും ഗുരുതരമായിത്തീരുന്നത്.
അടുത്തയിടെ ഇന്റര്നെറ്റ് യൂറ്റ്യൂബില് "what is that" (അതെന്താ) എന്ന ഒരു ചെറിയ സിനിമ കാണുകയുണ്ടായി. ഒരച്ഛന്റെയും മകന്റെയും കഥ. മാനസികവും ശാരീരികവുമായ വാര്ദ്ധക്യാസുഖങ്ങളൊക്കെയുള്ള ഒരച്ഛന്. ഒരുപാടിനം അഭിനവ തിരക്കുകള്ക്കിടയിലെ മകന്. ഒരിക്കല് അവരുടെ വീട്ടുദ്യാനത്തില് വന്നിരുന്ന ഒരു കിളിയെച്ചൂണ്ടി അച്ഛന് മകനോട് ചോദിക്കുകയാണ്, "അതെന്താ?" "ഒരു കുരുവി," തന്റെ തിരക്കിനിടയില്നിന്ന് തലയുയര്ത്തിനോക്കി മകന് മറുപടി പറയുന്നു. പലയിടങ്ങളിലേക്കും മാറിമാറി പറന്നിരിക്കുന്ന കിളിയെച്ചൂണ്ടി ശിശുസഹജമായ ആനന്ദത്താല് നിറഞ്ഞ് അച്ഛന് ചോദ്യമാവര്ത്തിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു:
"അതെന്താ? അതെന്താ?"
മൂന്നുനാലു ഉത്തരങ്ങള്ക്കപ്പുറം ചോദ്യം മകനു താങ്ങാനാവുന്നില്ല. മാത്രമല്ല അയാള് പെട്ടെന്ന് ഒരു അധമരൂപിയാകുന്നു. വല്ലാതെ ക്ഷോഭിക്കുന്നു. വൃദ്ധനെ മൃഗീയമായി ചീത്തവിളിക്കുന്നു. പകച്ചുപോയ വൃദ്ധന് കുറേസമയം അനങ്ങാതിരുന്നു. മകനിലെ അസ്വസ്ഥതയുടെ കനലുകള് അവസാനിക്കും വരെ. പിന്നീട് പൊടിതട്ടിയെടുത്ത തന്റെ ഒരു പഴയ ഓര്മ്മപ്പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകളിലൂടെ അവനെ പഴയകാലങ്ങളിലേക്ക് മടക്കിക്കൊണ്ടുപോവുകയാണ്.
മകന് രണ്ടാംക്ലാസ്സില് പഠിക്കുന്ന കാലം. അന്നൊക്കെ അവന് സ്കൂള്വിട്ട് വന്നാല് അച്ഛനും മകനും നടക്കാനിറങ്ങും. തെരുവുകളിലൂടെ, കുന്നിന്പുറങ്ങളിലൂടെ, കൃഷിയിടങ്ങളിലൂടെ കളിച്ചും കഥകള് പറഞ്ഞും പഠിച്ചും അറിഞ്ഞും അവര് നടക്കും. അന്ന് അവര് നഗരത്തിലെ പാര്ക്കിലേക്കാണ് പോയത്. ഒരു ബഞ്ചില് നിശ്ശബ്ദരായിരുന്ന് അവര് ആ ഉദ്യാനത്തെ കാണുമ്പോള് അതാ, കുറച്ചകലെ ഒരു കുരുവി. മകന് അച്ഛനോട് ചോദിക്കുന്നു:
"അതെന്താ?"
"ഒരു കുരുവി" ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന സ്നേഹത്തോടെ അച്ഛന് മറുപടി പറയുന്നു.
ചിലച്ചുകൊണ്ട് കുരുവി മറ്റൊരിടത്ത് പറന്നിരിക്കുന്നു. മകന് വീണ്ടും ചോദിക്കുന്നു:
'