Search Results

ആമുഖം മൂന്നാം ലോകമഹായുദ്ധം ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു നിശ്ശബ്ദ യുദ്ധം. എങ്കിലും ഒട്ടും അപകടം കുറഞ്ഞതല്ല. ബ്രസീലിനെയും ലാറ്റിനമേരിക്കയെയും മൂന്നാംലോക രാഷ്ട്രങ്ങളെയാകെത്തന്നെയും അത് പിച്ചിച്ചീന്തിക്കഴിഞ്ഞു. പട്ടാളക്കാരല്ല ശിശുക്കളാണ് മരിക്കുന്നത്. ഈ യുദ്ധത്തില്‍ ലക്ഷോപലക്ഷംപേര്‍ മുറിവേറ്റുഴലുന്നവരല്ല, തൊഴിലില്ലാത്തവരാണ്. തകര്‍ത്തിട്ടിരിക്കുന്നത് പാലങ്ങളല്ല, സ്കൂളുകളും ആശുപത്രികളും ഫാക്ടറികളും സമ്പത്ത് വ്യവസ്ഥ  മുഴുവനുമാണ്. അമേരിക്കയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ സാമ്രാജ്യത്വശക്തികള്‍ മൂന്നാം ലോകരാഷ്ട്രങ്ങള്‍ക്കുമേല്‍ നടത്തുന്ന യുദ്ധമാണത്. വിദേശക്കടമാണതില്‍ പ്രയോഗിക്കുന്ന പ്രധാന ആയുധം. ആറ്റംബോംബിനെക്കാള്‍ മാരകവും ലേസര്‍ രശ്മികളെക്കാള്‍ ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നതുമായ ആയുധം. ബ്രസീലിയന്‍ തൊഴിലാളി നേതാവ് ലൂയിസ് ഇഗ്നോഷ്യോ സില്‍വയുടേതാണ് ഈ വാക്കുകള്‍. ആഗോളവല്‍ക്കരണത്തിന്‍റെ കെടുതികളും വിനാശങ്ങളും വിശദമാക്കാന്‍ വാക്കുകള്‍ക്ക് ഇതിനെക്കാള്‍ മൂര്‍ച്ച കൈവരിക്കാന്‍ സാധിക്കുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല.   ലൂയിസ് ഇഗ്നോഷ്യോയുടെ ബ്രസീലില്‍ ഒരു പത്രപ്രവര്‍ത്തകയ്ക്കുണ്ടായ അനുഭവം ബ്രസീലിയന്‍ ഇവാഞ്ചലിക്കല്‍ ലൂഥറന്‍ ചര്‍ച്ചിന്‍റെ ഇന്‍ഫോര്‍മേഷന്‍ ന്യൂസ് ലെറ്ററില്‍ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്.  ബ്രസീലിലെ ഒരു ദരിദ്രഭവനത്തിലെത്തിയ പത്രപ്രവര്‍ത്തകയെ അഞ്ചുകുട്ടികള്‍ ചേര്‍ന്ന് സ്വീകരിച്ചു. അവരുടെ മാതാപിതാക്കള്‍ കുപ്പതെരയാന്‍ പോയിരിക്കുകയായിരുന്നുവത്രേ! തലേന്ന് എന്താണ് അവര്‍ ഭക്ഷിച്ചത് എന്ന ചോദ്യത്തിന് പേപ്പര്‍ കേക്ക് എന്നായിരുന്നു ഉത്തരം. പേപ്പര്‍ കേക്ക് തിന്ന് ആവശ്യത്തിന് വെള്ളവും കുടിക്കുമ്പോള്‍ വയറുനിറഞ്ഞതായി തോന്നുമത്രേ! വെള്ളത്തിലിട്ട് കുതിര്‍ത്ത പേപ്പര്‍ ചുരുളുകള്‍ കേക്കായി ചുട്ടെടുക്കുന്നതാണ് പേപ്പര്‍ കേക്ക്!   കൊള്ളയുടെ പരിഷ്കൃതരൂപം കരളലിയിക്കുന്ന ദാരിദ്ര്യം ഇന്ന്  ബ്രസീലിനെ വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിന്‍റെ കാരണം അന്വേഷിക്കുമ്പോള്‍ ചെന്നെത്തുന്നത് ഭീകരമായ കടക്കെണിയിലാണ്- ലോകബാങ്കിലൂടെയും ഐ.എം.എഫിലൂടെയൂം വച്ചുനീട്ടപ്പെട്ട സഹായം. സാവോപോളോയിലെ ആര്‍ച്ചുബിഷപ്പായിരുന്ന കര്‍ദ്ദിനാള്‍ പൗലോ ഇവാരിസ്റ്റോ പറയുന്നു: തിന്നാന്‍ പറ്റുന്നതെല്ലാം ഉപയോഗിച്ചിട്ടും ജനസംഖ്യയുടെ മൂന്നില്‍ രണ്ടും പട്ടിണിയിലാണ്. കടമെടുത്തപ്പോള്‍ 4% പലിശ ആയിരുന്നത് പിന്നീട് 8% ആയി. ഇപ്പോള്‍ 21%വും. വിശപ്പും തുച്ഛമായ ശമ്പളവും സഹിച്ചുകൊണ്ട് ഈ കടമൊക്കെ വീട്ടേണ്ട ഭാരം ജനങ്ങള്‍ക്കാണ്. ഞങ്ങള്‍ കൊടുത്ത പലിശ കണക്കാക്കിയാല്‍ രണ്ടിലേറെ തവണ കടം മുഴുവന്‍ വീട്ടിക്കഴിഞ്ഞു. (ലാ ലിബെര്‍ട്ടി, 1985 ഒക്ടോബര്‍)   ഇത് മൂന്നാം ലോകരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ മുഴുവനും കഥയാണ്. പൗരാണിക സംസ്കാരത്തിന് കേള്‍വികേട്ട ആഫ്രിക്കന്‍ രാജ്യമായ എത്യോപ്യ  1970കള്‍ മുതല്‍ കടുത്ത പട്ടിണിയിലാണ്. ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ ഹരിതാഭ ഭൂമി, സമൃദ്ധമായ വനങ്ങള്‍, ഉത്സാഹികളായ ജനങ്ങള്‍. ഇതെല്ലാമായിരുന്നു എത്യോപ്യ. എത്യോപ്യയിലെ റിഫ്റ്റ് താഴ്വരയിലൂടെ അവാഷ്നദിയൊഴുകുന്നു. എത്യോപ്യയുടെ രക്തധമനി. കരകളില്‍ കൃഷിചെയ്തും കന്നുകാലികളെ വളര്‍ത്തിയും നദിയില്‍ മീന്‍പിടിച്ചും ജനങ്ങള്‍ സന്തോഷത്തോടെ  ജീവിച്ചുപോന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് അവാഷ്നദിയില്‍ അണക്കെട്ട് എന്ന ആശയം ലോകബാങ്ക് മുന്നോട്ടുവച്ചത്. അതിനുള്ള വായ്പയും വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. വൈദ്യുതി ഉല്‍പാദനം, ജലസേചനം, കാര്‍ഷികാഭിവൃദ്ധി ഇവയൊക്കെക്കൊണ്ട് ഭദ്രമാകുന്ന സാമ്പത്തികനിലയാണ് ലോകബാങ്ക് വാഗ്ദാനം ചെയ്തത്. മോഹിച്ചുപോയ എത്യോപ്യയ്ക്ക് സമ്മതിക്കാതെയും തരമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സംഭവിച്ചതെന്താണ്? ആദ്യമായി അണക്കെട്ടിനുവേണ്ടി റോഡുകളുണ്ടാക്കാന്‍ കാടുനശിപ്പിച്ചു. കൃഷിഭൂമികളും കാലികള്‍ മേഞ്ഞിരുന്ന പുല്‍മൈതാനങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമായി. കൃഷിയും കാലിവളര്‍ത്തലുംകൊണ്ട് ജീവിച്ചിരുന്ന ഒന്നരക്കോടി മനുഷ്യര്‍ ഭവനരഹിതരായി ഭിക്ഷക്കാരായിത്തീര്‍ന്നു. അണക്കെട്ട് കൃഷിഭൂമികളില്‍ എക്കല്‍ കയറുന്നത് തടഞ്ഞു. മണ്ണിന്‍റെ ഫലഭൂയിഷ്ഠി കുറഞ്ഞു. ലോകബാങ്കിന്‍റെതന്നെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം രാസവളങ്ങള്‍ ഉപയോഗിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി. രാസവളങ്ങളാകട്ടെ അമേരിക്കയുള്‍പ്പെടെയുള്ള രാജ്യങ്ങളില്‍നിന്നാണ് ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്നത്. ഇറക്കുമതി എത്യോപ്യയുടെ വിദേശനാണയശേഖരം മുഴുവന്‍ ചോര്‍ത്തി. പരിസ്ഥിതി സംതുലിതാവസ്ഥയാകട്ടെ സര്‍വ്വത്ര തകിടം മറിഞ്ഞു. ഭൂമിയില്‍ കീടങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ കീടനാശിനി ഇറക്കുമതി ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. ചുരുക്കത്തില്‍ എല്ലാംകൊണ്ടും ഭക്ഷ്യോല്‍പാദനം കുറഞ്ഞു. ക്ഷാമം തുടങ്ങി. ഗവണ്‍മെന്‍റിന് ഭക്ഷ്യധാന്യങ്ങള്‍ ഇറക്കുമതി ചെയ്യാന്‍ വീണ്ടും അതേ ലോകബാങ്കിന്‍റെ സഹായം തേടേണ്ടിവന്നു. ഉത്തമര്‍ണ്ണന്മാരുടെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം എത്യോപ്യ വിലകുറഞ്ഞ പരുത്തിയും കരിമ്പും കൃഷിചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. ഭക്ഷ്യക്ഷാമം അതിരൂക്ഷമായി. ക്ഷാമം  സ്ഥിരം പ്രതിഭാസമായി. ആശ്വാസനടപടികള്‍ എന്നപേരില്‍ കൂടുതല്‍ കര്‍ക്കശമായ വ്യവസ്ഥകളോടെ ലോകബാങ്ക് കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ വായ്പകള്‍ നല്‍കിത്തുടങ്ങി. അങ്ങനെ എത്യോപ്യ നിത്യദാരിദ്ര്യത്തിന്‍റെ, തീരാത്ത ബാധ്യതയുടെ നാടായി. ആഗോളവല്‍ക്കരണത്തിന്‍റെ കാലത്ത് വ്യക്തികളും ജനസമൂഹങ്ങളും രാജ്യങ്ങളുമെല്ലാം എങ്ങനെ പാര്‍ശ്വവല്‍ക്കരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതിന് ഇപ്രകാരം എത്രയോ ഉദാഹരണങ്ങള്‍! ലോകത്ത് ഏതു ജനസമൂഹത്തെ എടുത്താലും ജനങ്ങള്‍ വന്‍തോതില്‍ തെരുവിലാക്കപ്പെടുന്നു. തൊഴിലില്‍നിന്ന്, വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തുനിന്ന്, സമൂഹത്തിന്‍റെ മുഖ്യധാരയില്‍നിന്ന് ഒക്കെ ജനങ്ങള്‍ പുറന്തള്ളപ്പെടുകയാണ്. തള്ളിമാറ്റപ്പെടുന്ന തൊഴിലാളികള്‍ ജനതകളെ സാമ്പത്തികമായും സാംസ്കാരികമായും കശക്കിയെറിഞ്ഞ ആഗോളവല്‍ക്കരണം അതിന്‍റെ അനിവാര്യ പരിണിതിയായ ആഗോളസാമ്പത്തികമാന്ദ്യത്തില്‍ ഇന്ന് എത്തിനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ബീഭത്സരൂപം ഭാവനാതീതമാണ്. സാമ്പത്തികമാന്ദ്യം മൂലം നഷ്ടമായ തൊഴിലുകളുടെ കണക്കുകള്‍ ഇതു വെളിപ്പെടുത്തും.   അമേരിക്കയും യൂറോപ്പും ഒരുമിച്ചെടുത്താല്‍ 2008-ല്‍ ജോലിയില്‍നിന്നു പിരിച്ചുവിടപ്പെട്ടവരുടെ എണ്ണം 26 ലക്ഷമായിരുന്നുവെങ്കില്‍ 2009 ജനുവരിയില്‍മാത്രം 20 ലക്ഷംപേര്‍ക്ക് തൊഴില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടു (പി.റ്റി.ഐ).  2008 നവംബറില്‍ ജപ്പാനിലെ തൊഴില്‍രഹിതരുടെ എണ്ണം 25 ദശലക്ഷം കവിഞ്ഞു (ആനന്ദബസാര്‍ പത്രിക, 28-12-2008). ലോകത്തെ തൊഴില്‍രഹിതരുടെ എണ്ണം 2008-ല്‍ 19 കോടി ആയിരുന്നത് 2009 പൂര്‍ത്തിയാകുമ്പോള്‍ അത്രയുംകൂടെ വര്‍ദ്ധിക്കുമെന്നാണ് കണക്ക്.  456 ദശലക്ഷംപേര്‍  ദാരിദ്ര്യരേഖയ്ക്ക്. (അതായത് പ്രതിദിനം 1.25 ഡോളറില്‍താഴെമാത്രം വരുമാനം) താഴെയാണ്. (ഗ്രാന്‍മാ ഇന്‍റര്‍നാഷണല്‍, ഏപ്രില്‍,2009). ഈ പ്രതിസന്ധി മറ്റൊരു 200 ദശലക്ഷം തൊഴിലാളികളെകൂടി തീവ്രമായ ദാരിദ്ര്യത്തിലേയ്ക്ക് തള്ളിവിടും. പ്രത്യേകിച്ച് ആഫ്രിക്കയിലും ദക്ഷിണേഷ്യയിലുമായി കഴിയുന്ന അങ്ങേയറ്റം അസംഘടിതവും അനൗപചാരികവും കുറഞ്ഞ വേതനം ലഭിക്കുന്നതും അസ്ഥിരവുമായ പണികളെടുത്ത് ജീവിക്കാനായി പെടാപ്പാടുപെടുന്ന തൊഴിലാളികളാണിവര്‍. (ഐഎല്‍ഒ റിപ്പോര്‍ട്ട്, 2009 ജനുവരി).   ആഗോളവല്‍കൃതമായ ഇന്ത്യ ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥിതിയും ഒട്ടും വ്യത്യസ്തമല്ല. വികസനത്തിന്‍റെ രഥം, വളര്‍ച്ചാനിരക്കില്‍ വന്‍കുതിപ്പിനുള്ള  സുനിശ്ചിത ഉപാധി എന്നെല്ലാമുള്ള പ്രചാരണഘോഷങ്ങളോടെയാണ് ആഗോളവല്‍ക്കരണ നയങ്ങള്‍ കടന്നുവന്നത് എന്നോര്‍മ്മിക്കുക. വികസനത്തിന്‍റെ അവസാനത്തെ വണ്ടി എന്നുവരെ ചിലര്‍ ഇതിനെ വിശേഷിപ്പിച്ചു. എന്നാല്‍ കാല്‍നൂറ്റാണ്ടിന്‍റെ അനുഭവം വ്യക്തമാക്കുന്നത് എന്താണ്?  ഇന്ത്യയിലെ നൂറിലേറെക്കോടിവരുന്ന സാധാരണക്കാരില്‍ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും മുഖ്യധാരയില്‍നിന്നും, പരിമിതമായെങ്കിലും അനുഭവിച്ചുവന്നിരുന്ന സൗകര്യങ്ങളില്‍നിന്നും പുറന്തള്ളപ്പെടുന്നതായി കണക്കുകള്‍ തെളിയിക്കുന്നു. കമ്പോളത്തിന്‍റെയും വന്‍കിട കുത്തകകളുടെയും താല്‍പര്യങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ചാണ് നയനടപടികള്‍ മുന്നേറുന്നത് എന്ന് സന്ദേഹത്തിനിടയില്ലാത്തവിധം നിത്യേന തെളിയിക്കപ്പെടുന്നു. തകരുന്ന കൃഷി, ഉയരുന്ന വില വിലക്കയറ്റത്തിന്‍റെ കാര്യകാരണങ്ങളിലേയ്ക്ക് കടന്നുചെന്നാല്‍ കാര്‍ഷികരംഗത്തിന്‍റെ തകര്‍ച്ച കാണാതിരിക്കാനാകില്ല. കൃഷി ചെലവേറിയതായി മാറിയിരിക്കുന്നു. കൃഷിയില്‍ പിടിച്ചുനില്‍ക്കാനാകാതെ കര്‍ഷകന്‍ ആത്മഹത്യയിലഭയം തേടുന്നു എന്നത് ഏതാണ്ട് ഒരു പതിറ്റാണ്ടിലേറെയായി നാം കാണുന്ന കാഴ്ചയാണ്. മഹാരാഷ്ട്രയിലെ വിദര്‍ഭയും കേരളത്തിലെ വയനാടും കര്‍ഷകരുടെ ഉയര്‍ന്ന ആത്മഹത്യാനിരക്കുകൊണ്ട് വാര്‍ത്തയില്‍ നിറഞ്ഞ പ്രദേശങ്ങളാണല്ലോ.  വിദര്‍ഭയില്‍ ദിനംപ്രതി ഒരാള്‍ ആത്മഹത്യചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് കണക്ക്. ചെറുകിട കര്‍ഷകര്‍ക്ക് കൃഷിയില്‍ പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ ആസൂത്രിതമായി സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തുകൊണ്ട് വന്‍കിട കുത്തകകള്‍ കാര്‍ഷികരംഗത്തേയ്ക്ക് വന്‍തോതില്‍ പ്രവേശിക്കുകയാണ്. ഒപ്പം ചില്ലറ വില്‍പ്പനയുടെ രംഗവും സമ്പൂര്‍ണ്ണമായും കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കാനുള്ള കൊണ്ടുപിടിച്ച പരിശ്രമത്തിലാണവര്‍. വന്‍കുത്തകകള്‍ക്ക് ചില്ലറ വ്യാപാരരംഗത്തേയ്ക്ക് കടന്നുവരാനും എല്ലാത്തരം നിത്യോപയോഗ സാധനങ്ങളും യഥേഷ്ടം സംഭരിച്ചു കുന്നുകൂട്ടാനും അങ്ങനെ കൃത്രിമമായ വിലവര്‍ദ്ധനവിന് പഴുത് കണ്ടെത്താനും സാധിക്കുമാറ്  കുത്തക സംഭരണനിയമം ഇന്ത്യന്‍ പാര്‍ലമെന്‍റില്‍ മാറ്റിയെഴുതിയെന്നതാണ് കുതിച്ചുയരുന്ന വിലക്കയറ്റത്തിനുള്ള ഒരു പ്രധാന കാരണം. പൊതുവിതരണ സംവിധാനത്തെ തകര്‍ക്കുകയും എഫ്.സി.ഐ ഗോഡൗണുകള്‍ അടച്ചുപൂട്ടുകയും പൂട്ടിയവ റിലയന്‍സുപോലുള്ള വന്‍കുത്തകകള്‍ക്ക് കൈമാറുകയും ചെയ്യുന്നതുള്‍പ്പെടെയുള്ള നടപടികളും,  എപിഎല്‍, ബിപിഎല്‍ വിഭജനത്തിലൂടെ സാധാരണക്കാരെ വന്‍തോതില്‍ റേഷന്‍ ആനുകൂല്യത്തിന് പുറത്താക്കുന്നതുമെല്ലാം ഇതോടൊപ്പം കൂട്ടിവായിക്കപ്പെടേണ്ടവയാണ്. അവശ്യസാധനങ്ങള്‍ക്ക് വില കുതിച്ചുകയറുമ്പോഴും അവ ഉല്‍പ്പാദിപ്പിക്കുന്ന സാധാരണ കര്‍ഷകന് ന്യായമായ വില, എന്തിന് ആ രംഗത്ത് പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍പോലുമുള്ള വില ലഭിക്കുന്നില്ല എന്നതും നാം കാണണം.  വിശാല ജനവിഭാഗങ്ങളെ ജീവിതത്തില്‍നിന്ന് ബഹിഷ്കൃതമാക്കുന്ന കഠോരനടപടികള്‍ അനുസ്യൂതം തുടരുന്നു. വിപണിക്കുവേണ്ടിയുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം പുതിയ സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയുടെയും കമ്പോളത്തിന്‍റെയും ആവശ്യകതകളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നതായിരിക്കണം വിദ്യാഭ്യാസം എന്നതാണ് വിദ്യാഭ്യാസത്തെ സംബന്ധിച്ചുള്ള ലോകബാങ്ക് കാഴ്ചപ്പാട്. അതനുസരിച്ച് കമ്പോളത്തില്‍ വിറ്റഴിക്കാവുന്ന വൈദഗ്ദ്ധ്യങ്ങള്‍ മാത്രം കുട്ടികളില്‍ സൃഷ്ടിക്കാനുതകുന്ന രീതിയില്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ പരിഷ്കരിക്കാന്‍ കൊണ്ടുപിടിച്ച ശ്രമങ്ങള്‍ നടത്തപ്പെടുന്നു. നുണകളെ സത്യങ്ങളായി എഴുന്നെള്ളിച്ചും സത്യങ്ങളെ കെട്ടുകഥകളാക്കിയും വൈദഗ്ദ്ധ്യത്തോടെ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന ഡി.പി.ഇ.പി പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ ഒന്നരപതിറ്റാണ്ടു പൂര്‍ത്തിയാക്കുമ്പോള്‍ സ്കൂളുകളുടെയും വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെയും സ്ഥിതി എന്തായിരിക്കുന്നു  എന്നതിന് വിശദീകരണം വേണ്ടതില്ല. അക്ഷരജ്ഞാനം പോലും അന്യമാകുന്ന തലമുറ, വന്‍തോതിലുള്ള കൊഴിഞ്ഞുപോക്ക്, പൂട്ടപ്പെടുന്ന സ്കൂളുകള്‍. സ്വഭാവരൂപവല്‍ക്കരണത്തെക്കുറിച്ച് പിന്നെന്തുപറയാന്‍. ഒന്നാംകിട ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളുകളില്‍ ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിന് വിദ്യാഭ്യാസം ഉറപ്പാക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ ബഹുഭൂരിപക്ഷംവരുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ പിന്നാമ്പുറങ്ങളിലേയ്ക്ക് തള്ളപ്പെടുന്നു.   വിദ്യാഭ്യാസ പരിഷ്കരണങ്ങള്‍ പരാജയപ്പെടുന്നു എന്നതിന് സാംസ്കാരികരംഗമാണ് സാക്ഷി. കുട്ടികളിലെ ക്രിമിനല്‍ വാസന വര്‍ദ്ധിക്കുന്നു. ക്രിമിനലുകളില്‍ കുട്ടിക്കുറ്റവാളികളുടെ എണ്ണം വര്‍ദ്ധിക്കുന്നു. ഇതൊക്കെ ഇന്ന് നിത്യക്കാഴ്ചകള്‍. നാഷണല്‍ ക്രൈം റെക്കോര്‍ഡ്സ് ബ്യൂറോയുടെ കണക്കു പ്രകാരം ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ക്രിമിനല്‍ കുറ്റങ്ങള്‍ നടക്കുന്ന സംസ്ഥാനം എന്നപദവി കേരളത്തിന് സ്വന്തം. ഈ ഭയാനകമായ സാംസ്കാരിക തകര്‍ച്ചയ്ക്ക് വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തെ പരിഷ്കാരങ്ങളോടൊപ്പം ഉപഭോക്തൃസംസ്കാരത്തിന്‍റെയും ലാഭതൃഷ്ണയുടെയും സീമാതീതമായ കുത്തൊഴുക്കിന്‍റെ ആഗോളവല്‍കൃത ഉദാരവല്‍കൃത സാഹചര്യവും ഉത്തരവാദിയാണ്.   വികസനമെന്ന ചൂഷണം ആഗോളവല്‍ക്കരണ കാലഘട്ടത്തിലെ വികസനവും പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ബഹുഭൂരിപക്ഷത്തിന്‍റെയും താല്‍പര്യം സംരക്ഷിക്കാന്‍ വികസനനടപടികള്‍ക്ക് സാധിക്കുന്നില്ല എന്നതോ പോകട്ടെ, അതിന്‍റെ നേര്‍വിപരീത ദിശയില്‍ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നതുമാണത്. കേരളത്തില്‍തന്നെ വികസനത്തിന്‍റെ പേരില്‍ നടത്തപ്പെടുന്ന വന്‍കിടപദ്ധതികള്‍ പരിശോധിച്ചാല്‍ ഈ വൈപരീത്യം വ്യക്തമാകും.   ഭരണാധികാരികള്‍ ഏറെ കൊട്ടിഘോഷിച്ച ഒന്നായിരുന്നു വിഴിഞ്ഞം പദ്ധതി. എന്നാല്‍ ഒരു പ്രദേശത്തെ പതിനായിരക്കണക്കിനാളുകളെ ഭീതിയിലാഴ്ത്തുകയായിരുന്നു  പ്രസ്തുത പദ്ധതി. വിഴിഞ്ഞം തുറമുഖ വികസനത്തിന് ഭൂമി ആവശ്യമായി വരുമെന്നും അതിനായി 227 കുടുംബങ്ങളെ മാത്രമേ ഒഴിപ്പിക്കുകയുള്ളുവെന്നും മുഖ്യമന്ത്രി പറയുമ്പോള്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ഉത്തരവുപ്രകാരം ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകള്‍ക്ക് ഭൂമി നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് പ്രദേശവാസികള്‍ തെളിവുസഹിതം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. സര്‍ക്കാരിന്‍റെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം അനുബന്ധവ്യവസായ പദ്ധതിക്കുവേണ്ടി സ്ഥലം കണ്ടെത്താന്‍ സര്‍വ്വേ നടത്തിയത് ലോകബാങ്കിന്‍റെയും ഏഷ്യന്‍ വികസനബാങ്കിന്‍റെയും രജിസ്റ്റേഡ് കണ്‍സള്‍ട്ടന്‍റായ കിറ്റ്കോ ആണ്. ഈ റിപ്പോര്‍ട്ടിലാണ് ആദ്യഗഡുവായി 1088 ഹെക്ടര്‍ ഭൂമിയുടെ സര്‍വ്വേ നമ്പര്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. ഇതിന്‍പ്രകാരം ആറുവില്ലേജുകളിലായി ഏകദേശം പതിനായിരം കുടുംബങ്ങള്‍ കുടിയിറങ്ങേണ്ടിവരും. പദ്ധതിയാകട്ടെ പ്രത്യേക സാമ്പത്തികമേഖല എന്ന പരിഗണനയിലാണ് ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നത്. തൊഴില്‍ നിയമങ്ങളോ തൊഴിലവകാശങ്ങളോ ബാധകമല്ലാത്ത സ്ഥലമാണ് പ്രത്യേകസാമ്പത്തിക മേഖലകള്‍. സാധാരണ ജനങ്ങള്‍ക്ക് അവിടെ പ്രവേശനമുണ്ടാകില്ല. അതായത്,  ഈ പദ്ധതികൊണ്ട് നാട്ടിലെ സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ തൊഴില്‍ അടക്കമുള്ള സ്വപ്നങ്ങള്‍ ഒന്നുംതന്നെ സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുകയില്ല. അതേസമയം വന്‍കിട കുത്തകകള്‍ക്ക് കുറഞ്ഞ ചെലവില്‍ ചരക്കുകള്‍ കൈമാറ്റം നടത്താനാകും. എന്നുമാത്രമല്ല വന്‍കിട റിസോര്‍ട്ടുകളും ബിസിനസ്സ് സ്ഥാപനങ്ങളും ജനങ്ങളുടെ ഭൂമിയില്‍ തഴച്ചുവളരും. അതിനായി ജനങ്ങള്‍  കുടിയൊഴിഞ്ഞുപോകണം. അല്ലെങ്കില്‍ കുടിയൊഴിപ്പിക്കപ്പെടും. ജനങ്ങള്‍ സംഘംചേര്‍ന്ന് ശക്തമായ ചെറുത്തുനില്‍പ്പ് ഉയര്‍ത്തിയതുകൊണ്ട് അവരുടെ കൂര സംരക്ഷിക്കാനായി. മറിച്ചൊന്നല്ല വല്ലാര്‍പാടത്തും സംഭവിച്ചത്. ആറേഴുവര്‍ഷംകൊണ്ട് ചര്‍ച്ചചെയ്യുന്ന പദ്ധതി ജനങ്ങളുടെ പുനരധിവാസമൊഴിച്ച് എല്ലാം ചര്‍ച്ചചെയ്തു. ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ ജനങ്ങളെ ബലംപ്രയോഗിച്ച് ഇറക്കിവിട്ടു. രോഗികളും വൃദ്ധരും ഗര്‍ഭിണികളും സ്ത്രീകളും കുഞ്ഞുങ്ങളുമെല്ലാം കൊടുംക്രൂരതയ്ക്ക് ഇരയാക്കപ്പെട്ടു. മാസങ്ങളെത്ര പിന്നിട്ടു? ഇനിയുമവര്‍ക്ക് പുനരധിവാസമെന്നത്  സ്വപ്നം മാത്രം! സ്മാര്‍ട്ട് സിറ്റിയുടെ കഥയും വ്യത്യസ്തമല്ല. ജനങ്ങളെ നിഷ്കരുണം കുടിയിറക്കി,ആ സ്ഥലത്ത്  കെട്ടിപ്പൊക്കാനൊരുങ്ങിയ സ്വപ്നപദ്ധതികള്‍, ഏറ്റെടുത്ത സ്വകാര്യകമ്പനികളുടെ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികൊണ്ട് മുടങ്ങിപ്പോകുന്നു എന്നതാണ് നടപ്പുകാഴ്ച. മുതലാളിക്ക് നഷ്ടപ്പെടാനൊന്നുമില്ല. ഇടനില നിന്നവര്‍ക്ക് കണക്കിനുമപ്പുറത്ത് കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞു. കിടപ്പാടവും തലമുറകളുടെ ഭാവിയുമടക്കം കൈവിട്ടുപോയത് ജനങ്ങള്‍ക്കു മാത്രം.  കൊട്ടിഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന വികസനത്തിന്‍റെ നേര്‍ക്കാഴ്ചകള്‍ ഇനിയുമെത്രയോ പറയാനുണ്ട് ഈ കൊച്ചുകേരളത്തിന്‍റെ മണ്ണില്‍പോലും.   ഉപസംഹാരം ചുരുക്കത്തില്‍ ആഗോളവല്‍ക്കരണ - ഉദാരവല്‍ക്കരണ - സ്വകാര്യവല്‍ക്കരണ നയങ്ങള്‍ നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ ദശലക്ഷക്കണക്കായ സാധാരണജനങ്ങളെ നിത്യദാരിദ്ര്യത്തിലേയ്ക്കും കൊടുംയാതനകളിലേയ്ക്കും തള്ളിവിട്ടിരിക്കുന്നു. രാജ്യത്ത്  5000 കോടിയോ അതില്‍ക്കൂടുതലോ ആസ്തിയുള്ളവര്‍ 50ലേറെ വരും. ഇവരുടെ മൊത്തം ആസ്തി 16,87,000 കോടിരൂപയാണ്. ലോകത്തെ ഏറ്റവും ധനികരായ 10 പേരില്‍ 4 പേര്‍ ഇന്ത്യക്കാരാണ്. എന്നാല്‍ 83 കോടിയില്‍പ്പരം ഇന്ത്യന്‍ ജനത പ്രതിദിനം  വെറും 20രൂപയില്‍ താഴെമാത്രം പ്രതിശീര്‍ഷ വരുമാനമുള്ളവരാണ്. ആഗോളവല്‍ക്കരണ നയങ്ങള്‍ കേവലം ഒരു സാമ്പത്തികനയമെന്നതിനുമപ്പുറം സാമൂഹ്യജീവിതത്തിന്‍റെ സമസ്ത മേഖലകളെയും സംബന്ധിക്കുന്നതും ബഹുഭൂരിപക്ഷംവരുന്ന സാധാരണക്കാരെ അത്യന്തം വിനാശകരമായി ബാധിക്കുന്നതും ഒരുപിടിവരുന്ന വമ്പന്‍കുത്തകകള്‍ക്ക് സമ്പല്‍സമൃദ്ധിയിലും അത്യാഡംബരത്തിലും ആറാടിക്കളിക്കാന്‍ മാത്രമുതകുന്നതുമായ സമഗ്ര ചൂഷണത്തിന്‍റെ കര്‍മ്മസംഹിതയാണെന്നത് നിസ്സംശയം തെളിയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.   ഒരുരാജ്യത്തെ സംബന്ധിച്ച് നിര്‍ണ്ണായകശക്തി ജനങ്ങളാണ്. സമൂഹത്തിന്‍റെ നിലനില്‍പ്പ് അദ്ധ്വാനിക്കുന്ന മഹാഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളുടെ ശ്രേയസ്സിനെ ആധാരപ്പെടുത്തിയാണിരിക്കുന്നത്. അതായത് ജനങ്ങളുടെ മാനസികവും ശാരീരികവുമായ ആരോഗ്യമാണ് ഒരു രാജ്യത്തിന്‍റെ ആന്തരികബലം. ഏവര്‍ക്കും വിദ്യാഭ്യാസവും തൊഴിലും ആരോഗ്യപരിപാലനസൗകര്യങ്ങളും കൈവരുമ്പോള്‍ മാത്രമേ ഉല്‍ക്കര്‍ഷാത്മകവും ചലനാത്മകവുമായ ഒരു സാമൂഹ്യാവസ്ഥയ്ക്ക് നിലനില്‍പ്പുണ്ടാകുകയുള്ളൂ. അല്ലാത്തപക്ഷം ജഡത്വവും അന്ധകാരവും സര്‍വ്വത്ര വ്യാപിക്കും. ആഗോളവല്‍ക്കരണത്തിന്‍റെ ശക്തികള്‍ നിസ്സന്ദേഹം സംജാതമാക്കിയിരിക്കുന്നത് ഈയൊരു ദുഷിച്ച സ്ഥിതിവിശേഷമാണ്. മാനവികതയെയും സംസ്കൃതിയെയും സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാള്‍ക്കും നിഷ്ക്രിയരായി നിലകൊള്ളാനാകാത്ത സ്ഥിതിവിശേഷം. അതിശക്തമായ പ്രതികരണത്തിന്‍റെ വേദിയിലേയ്ക്ക് കൈമെയ് മറന്ന് വരാതിരിക്കാനാകാത്ത സ്ഥിതിവിശേഷം.

ഉണ്മയുടെയും ജീവിതത്തിന്‍റെയും മഹാരഹസ്യത്തിന്‍റെ മാന്ത്രിക സാന്നിധ്യം എപ്പോഴെങ്കിലും അനുഭവപ്പെടാത്തവര്‍ ആരുണ്ട്? പൂച്ച ഇളംവെയില്‍ കാഞ്ഞ് മലര്‍ന്നുകിടന്ന് ആകാശം കാണുമ്പോള്‍ ഈ അത്ഭുതപാരാവശ്യമുണ്ടെന്നു തോന്നിപ്പോകുന്നു. മനുഷ്യന്‍ തന്‍റെ വയലില്‍ മൂളിപ്പാട്ട് ഈണമിട്ടു നടക്കുമ്പോള്‍ അനന്തമജ്ഞാതമവര്‍ണ്ണനീയമായ ഈ ഗോളം നോക്കി അമ്പരക്കുന്നു. ഈ ആശ്ചര്യാത്മകബോധത്തിന്‍റെ മാന്ത്രിക രഹസ്യം മതാത്മകതയും അതിന്‍റെ കാവ്യാനുഷ്ഠാനങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പ്രവാചകനും വക്കീലന്മാരുടെ ആദിഗുരുവുമായ ഡാനിയേല്‍ എന്ന ബൈബിള്‍ പുരുഷന്‍ അങ്ങനെയൊരുത്തനാണ്. അദ്ദേഹം രാജാവിനു പ്രിയനായി. പക്ഷേ, രാജാവ് ആരാധിക്കുന്ന ബാലിന്‍റെ വിഗ്രഹത്തെ പൂജിക്കാന്‍ അയാള്‍ തയ്യാറായില്ല. രാജാവ് വിശദീകരണം ആവശ്യപ്പെട്ടു. വിഗ്രഹത്തിന്‍റെ അകം വെറും പൊള്ളയാണെന്നും അതിന്‍റെ പുറം ഓടാണെങ്കിലും അകത്തു മണ്ണാണെന്നും ഡാനിയേല്‍ പറഞ്ഞു. വിഗ്രഹത്തിനു ജീവനില്ല എന്നുകൂടി പറഞ്ഞപ്പോള്‍ രാജാവ് കോപിച്ചു. എന്നും സന്ധ്യാബലിക്കു അര്‍പ്പിക്കുന്ന 12 പറ ധന്യാഹാരവും 40 ആടുകളുടെ മാംസവും 6 ഭരണി വീഞ്ഞും പിന്നെ ആരാണ് കഴിക്കുന്നത്? ബാല്‍ ദേവന്‍ ഭക്ഷിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ആര്? ബാല്‍ദേവന്‍റെ പൂജാരികളെ വരുത്തി ചോദ്യം ചെയ്തു. വിഗ്രഹം അതു കഴിക്കുന്നില്ലെന്നു തെളിയിച്ചാല്‍ ഞങ്ങളെ കൊന്നുകൊള്ളട്ടെ. അല്ല ദേവനാണ് ഭുജിക്കുന്നത് എന്നു തെളിഞ്ഞാല്‍ ദൈവദോഷിയായ ഡാനിയേല്‍ മരിക്കണം. ഡാനിയേലിനും അതു സമ്മതമായിരുന്നു. നിശ്ചിതദിവസം സന്ധ്യാപൂജയ്ക്ക് ആഹാരപദാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ വിഗ്രഹത്തിനു സമര്‍പ്പിച്ചു. പൂജാരികള്‍ അമ്പലം പൂട്ടി താക്കോലുകള്‍  രാജാവിനെ ഏല്പിച്ചു. അതിനിടയില്‍ ഡാനിയേല്‍ രാജാവിന്‍റെ അറിവോടും സമ്മതത്തോടും കൂടി ആളൊഴിഞ്ഞ അമ്പലത്തില്‍ ചാരം വിതറി. പിറ്റേന്നു രാവിലെ രാജാവ് താക്കോലുമായി ഡാനിയേലിനെ വിളിച്ചു. പൂട്ടുകളൊക്കെ ഭദ്രം. തുറന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഭക്ഷണം മുഴുവന്‍ അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു. രാജാവ് ഡാനിയേലിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു: "ഇപ്പോള്‍ എന്തായി?" ഡാനിയേല്‍ ശാന്തനായി രാജാവിനോട് തറയില്‍ നോക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. തറയിലെ ചാരത്തില്‍ മനുഷ്യര്‍ - പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും വന്നതിന്‍റെയും പോയതിന്‍റെയും കാല്‍പ്പാടുകള്‍. വിഗ്രഹത്തിനടുത്തുള്ള രഹസ്യവാതിലിലൂടെ പൂജാരിമാരും അവരുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളും വന്നതും ആഹാരം കഴിച്ചുപോയതുമായ കാര്യം അയാള്‍ വിവരിച്ചു. അവരുടെ ഉദരപൂജക്കായിരുന്നു വിഗ്രഹത്തിന്‍റെ പൂജയും നേര്‍ച്ചകളും. ഈശ്വരപൂജയെ ഉദരപൂജയുടെ ഉപാധിയാക്കുന്നവര്‍ എന്നുമുണ്ട്. അതു തുറന്നു കാണിച്ച ഡാനിയേല്‍ പക്ഷേ, ഈശ്വരനിഷേധിയായിരുന്നില്ല. മനുഷ്യര്‍ക്ക് ബുദ്ധിയുണ്ട്; പൂജാരിമാര്‍ക്കും ഡാനിയേലിനും ബുദ്ധിയുണ്ടായിരുന്നു. പൂജാരിമാരുടെ ബുദ്ധി കാപട്യമായി, വക്രതയായി; ഡാനിയേലിന്‍റെ ബുദ്ധി സത്യാന്വേഷണമായി. ബുദ്ധി അസുരമാകുമ്പോള്‍ തന്ത്രവും തട്ടിപ്പുമാകും. അതു ബുദ്ധിയുടെ ആത്മവഞ്ചനയായി. എന്നാല്‍, ഡാനിയേല്‍ ബുദ്ധിയുടെ സൂര്യന്‍ തലച്ചോറില്‍ അസ്തമിക്കാന്‍ അനുവദിക്കാത്ത സത്യാന്വേഷിയായി ഒരു കുറ്റാന്വേഷകന്‍റെ സംശയത്തോടെ ലോകത്തിന്‍റെ ദൈവങ്ങളെ അനവരതം പീഠത്തില്‍നിന്നു താഴെയിറക്കുന്നു. കള്ളദൈവങ്ങളെ നിരന്തരം നിഷേധിക്കുന്ന ഇവര്‍ മതത്തിന്‍റെയോ ദൈവത്തിന്‍റെയോ ശത്രുക്കളല്ല. ഇവരെ ദൈവങ്ങളാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ജനത്തെ ഞങ്ങള്‍ മനുഷ്യരാണ് എന്നു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കല്ലേറുപോലും സമ്പാദിക്കുന്നു. ഇവരുടെ വിശപ്പ് ഉദരപൂര്‍ത്തിക്കല്ല സത്യാശ്ലേഷത്തിനാണ്. നുണയെ സുന്ദരമായ പൊതിച്ചിലില്‍ സത്യമാക്കുമ്പോള്‍ നുണയുടെ വേഷമഴിച്ചു സത്യം പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നു. ഇവര്‍ സ്വന്തം ജീവിതംതന്നെ പരീക്ഷണമാക്കുകയും സ്വയം ഗിനി പിന്നികളായി സത്യത്തിന്‍റെ പരീക്ഷണത്തിനു വിധേയരാകുകയും ചെയ്യും.   ഡാനിയേലിനെപ്പോലുള്ള ഇത്തരക്കാര്‍ നമ്മില്‍നിന്നു ഭിന്നരാണ്. സാധാരണക്കാരായ നാം ചിന്തിക്കുന്നതിനതീതമായി ചിന്തിക്കുന്നില്ല;چജീവിക്കുന്നതിനതീതമായി ജീവിക്കുന്നില്ല. ഇവരാകട്ടെ സ്തൂപങ്ങളുടെ മുകളിലും വെളിച്ചം കേറാത്ത ഗുഹകളിലും ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനടിയിലെ ഇരുട്ടുമുറികളിലും ഏകാകികളായി ചിന്തിക്കുന്നു ആശിക്കുന്നു. എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നത് എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ ഉത്തരം പറയാത്ത ഇവര്‍ അതിനുവേണ്ടി സഹിക്കാന്‍ മാത്രമല്ല മരിക്കാനും തയ്യാറാകുന്നു. ഇവര്‍ വിശ്വാസികളാണോ?  ദൈവങ്ങളെ കൊല്ലുന്ന ഇവരും വിശ്വസിക്കുന്നു- ഭൂരിപക്ഷം വിശ്വാസികളെപ്പോലെയല്ല ഇവരെന്നു മാത്രം. ഇവര്‍ വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോഴും നിശ്ശബ്ദരാകുമ്പോഴും മഹത്വത്തിന്‍റെ ശോഭയും ലോകമുക്തിയുടെ ശുദ്ധതയുമുണ്ടാകുന്നു.

കാല്‍ച്ചുവട്ടിലെ മണ്ണൊലിച്ചു പോകുമ്പോഴും ചില മനുഷ്യര്‍ അക്ഷോഭ്യരായി നില്ക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ലേ? കസന്‍ദ്സാക്കീസ് തന്‍റെ അച്ഛനെ ഓര്‍മ്മിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെ. പെരുമഴയില്‍ ഒരാണ്ടിന്‍റെ മുഴുവന്‍ അദ്ധ്വാനവും ഒലിച്ചുപോകുമ്പോള്‍ എല്ലാം പോയെന്ന് നിലവിളിക്കുന്ന മകനോട് നിശ്ശബ്ദനാകൂ, നമ്മളിവിടെയുണ്ട് എന്ന് ശകാരിക്കുന്ന ഒരാള്‍. ദുരിതങ്ങളുടെ മഴവെള്ളപ്പാച്ചിലിലൊക്കെ ആ മകന്‍ മിഴിപൂട്ടി ആ കാഴ്ചയെ തിരികെ പിടിക്കും. അങ്ങനെ സ്വസ്ഥനാകും. കൊച്ചു കൊച്ചു പ്രതിസന്ധികളില്‍ നിങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില സ്മൃതികള്‍ നിങ്ങളുടെ ഉറ്റവരെ അതിജീവനത്തിന് സഹായിക്കുന്നുണ്ടോ? അയാള്‍ ശകാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ നിലാവിന്‍റെ പ്രസാദം കൊണ്ട് അകം നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ... മറ്റൊരാളുടെ അതിജീവനത്തിന് ത്വരകമാകുകയാണ് മനുഷ്യനെന്ന നിലയില്‍ ഒരാള്‍ക്ക് അനുവര്‍ത്തിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സുകൃതമെന്ന് തോന്നുന്നു. ഒന്നോര്‍ത്താല്‍ ഏതൊരു ജീവജാലത്തിന്‍റെയും ഉള്ളില്‍ ആ പരമചൈതന്യം നിക്ഷേപിച്ചിട്ടുള്ള ഏറ്റവും പുരാതനവും അഗാധവുമായ വിത്താണത്. ഒരു കൊടും ശിശിരത്തില്‍ ധ്രുവപ്രദേശത്ത് സംഭവിക്കുന്നത് നോക്കുക. ചിലര്‍ ദീര്‍ഘമായ ഉറക്കത്തിലാണ്. വേറെ ചിലര്‍ പരസഹസ്രം കാതങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്തുള്ള വൃക്ഷച്ചില്ലകളെ തേടി പറന്നു പറന്നു പോവുകയാണ്. പാറ്റായെ നോക്കി വിസ്മയം കൊളളാന്‍ കുഞ്ഞുമക്കളെ പഠിപ്പിക്കണം. നിലനില്ക്കുന്നവയില്‍ വച്ചേറ്റവും പഴക്കമുളള ജീവസമൂഹമാണത്. സഹാറായിലും, സൈബീരിയായിലും പൊഖ്റാനിലുമൊക്കെ ഒരശുജന്മം സര്‍വൈവ് ചെയ്ത രീതി പറഞ്ഞ്...   ഗുരുക്കന്മാര്‍ നമ്മളെ അഭ്യസിപ്പിക്കുന്നത് ജീവനകല മാത്രമല്ല അതിജീവന ഉപായങ്ങള്‍ കൂടിയാവണം. എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളും വിപരീതമോ, വിരുദ്ധമോ ആയ ഒരാളായിരുന്നു ക്രിസ്തുവെന്നോര്‍ക്കണം. ചെന്നായ്ക്കള്‍ക്കിടയിലേക്ക് അയയ്ക്കപ്പെട്ട കുഞ്ഞാട്ടിന്‍കുട്ടിയെന്ന സുവിശേഷ കല്പന ക്രിസ്തുവിനാവണം കൂടുതല്‍ നിരക്കുക. എന്തൊക്കെയാണെന്ന് പതം പറഞ്ഞ്  നേരം കളയേണ്ടതില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. ഒന്നും അവനിണങ്ങിയതായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും പ്രതിസന്ധികളില്‍ നിന്ന് മാറി നടക്കാനല്ല അയാള്‍ കാംക്ഷിച്ചത്. മറിച്ച് കടല്‍ക്ഷോഭത്തിലേക്ക് കട്ടമരം ഇറക്കുന്ന സാഹസികനായ മുക്കുവനെപ്പോലെ അതിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ നമുക്ക് ജറൂസലേമിലേക്ക് പോകാമെന്ന വാക്കിന്‍റെ പൊരുളെന്താണ്? ജറൂസലേം പ്രവാചകന്‍മാരെ കൊല്ലാന്‍ പതിയിരിക്കുന്ന നഗരമാണ്. ഉയിര്‍പ്പാണ് അതിജീവനത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മത്തിരുനാള്‍. എന്നിട്ടും നീഷെ പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ഭ്രമണപഥത്തില്‍ വലം ചുറ്റുന്നവര്‍ ഇത്രയും ദുര്‍ബലരും പേടിത്തൊണ്ടന്‍മാരുമായതെന്തേ? കഴുമരത്തിലേറിയ പോരാളിയുടെ ചീഞ്ഞളിഞ്ഞു തുടങ്ങുന്ന ശരീരത്തില്‍ തൊട്ടുനോക്കുവാന്‍ ഒരച്ഛന്‍ മകനോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ആരംഭത്തില്‍ പരാമര്‍ശിച്ച ആളു തന്നെ, കസന്‍ദ്സാക്കിസിന്‍റെ പോരാളിയായ അച്ഛന്‍. നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യമെന്ന ഒരായുധത്തെ രാകിരാകി മിനുക്കുക എന്നതാണ് അതിജീവനത്തിന്‍റെ ദിശയിലെ ആദ്യ ചുവടെന്ന് തോന്നുന്നു. നിന്നെ ഭാരപ്പെടുത്തുന്ന നുകങ്ങളില്‍നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാന്‍ നിനക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടോയെന്ന ക്രിസ്തുവിന്‍റെ കുശലം ചോദിക്കല്‍പോലും അതിനുവേണ്ടിയാണ്. അത്തരം ഒരിച്ഛാശക്തിയും ആഭിമുഖ്യവും ഒരാള്‍ എപ്പോഴും പുലര്‍ത്തണമെന്നൊന്നുമില്ല. മുപ്പത്തിയെട്ടുവര്‍ഷമായി കുളക്കടവില്‍ തളര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന ഒരാളോടുപോലും ക്രിസ്തു ചോദിക്കും: ഞാന്‍ നിനക്ക് എന്ത് ചെയ്തുതരണമെന്നാണ് നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. അസാധാരണമാണത്, എങ്കിലും കാരണമുള്ളത്. ദീര്‍ഘകാലമായി ചില അനുഭവങ്ങള്‍ക്ക് വിധേയപ്പെട്ടു കഴിയുന്നവര്‍ കാണെക്കാണെ അതുമായി സമരസപ്പെടുമെന്ന് ക്രിസ്തുവിനറിയാം.   മലകളെ മാറ്റുന്ന വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചാണ് ക്രിസ്തു എപ്പോഴും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്. മനുഷ്യന്‍റെ ഇച്ഛാശക്തിക്ക് മുമ്പില്‍ എന്താണ് വഴിമാറാത്തത്. ഒരാള്‍ക്ക് വ്യക്തവും തീവ്രവുമായ ചില ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവുമ്പോള്‍ മുഴുവന്‍ പ്രപഞ്ചവും അയാളെ അതിന് സഹായിക്കുമെന്ന് പൗലോ കൊയ്ലോ. കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് പഴം പറിക്കാന്‍ വൃക്ഷം ചില്ലചായ്ച്ചു കൊടുക്കുന്നതുപോലെ. തങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി ആ മൂടിക്കല്ല് ആരെടുത്തുമാറ്റുമെന്ന്  ഈസ്റ്റര്‍ പുലരിയില്‍ ഒരുമാത്ര സന്ദേഹികളാകുന്ന അവന്‍റെ സ്നേഹിതരെ ഓര്‍മ്മിക്കുക. എന്നിട്ടും യാത്ര മുറിയുകയോ മുടങ്ങുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. കല്ല് മാറുകതന്നെ ചെയ്യും. പൊതുവേ പുരുഷനെക്കാള്‍ അതിജീവനത്തിന്‍റെ ഊര്‍ജ്ജം നിയതി നിക്ഷേപിച്ചിരിക്കുന്നത് സ്ത്രീയിലാണ്. അതവള്‍ കാണാതെ പോകുന്നത് മാനവരാശിയുടെ ദുരന്തമെന്നല്ലാതെ എന്തു പറയാന്‍.   വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റില്‍ പ്രത്യാശയുടെ ഒരു നാളം ഉലയാതെയും അണയാതെയും സൂക്ഷിക്കുകയെന്നതാണ് മറ്റൊരു പ്രധാന കാര്യം. പരദേശി മോക്ഷയാത്രയെഴുതിയ ജോണ്‍ ബനിയന്‍റെ കണ്ടെത്തല്‍പോലെ ബൈബിളില്‍ ഏകദേശം മുപ്പതിനായിരത്തോളം ദൈവികവാഗ്ദാനങ്ങളുണ്ട്. ഓരോ വാഗ്ദാനവും ശുഭാപ്തിയില്‍ ജീവിക്കാനുള്ള ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലാണെന്ന് അയാള്‍ കരുതി. അതു നിറവേറുമെന്ന കാര്യത്തില്‍ ഒരു തര്‍ക്കവുമില്ലയാള്‍ക്ക്. സംഖ്യ 23.19 ആണ് അയാളുടെ ബലം: വ്യാജം പറയാന്‍ ദൈവം മനുഷ്യനല്ല! പഴയതെല്ലാം കടന്നുപോകും. പുതിയ ആകാശവും പുതിയ ഭൂമിയുമുണ്ടാവും. അവിടെ കരച്ചിലോ, പ്രളയമോ ഉണ്ടാവില്ല - പുഞ്ചിരിയും മഴവില്ലും മാത്രം. ഹെമിംഗ് വേയുടെ കിഴവനും കടലും എന്ന തീരെ ചെറിയ പുസ്തകം ഭൂമിയിലെങ്ങുമുള്ള നഷ്ടധൈര്യര്‍ക്ക് സുവിശേഷമായി മാറിയത് അങ്ങനെയാണ്. ഒരു ദിവസം ഒരു വലിയ മീനെ പിടിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധന്‍. തുടര്‍ച്ചയായ എണ്‍പത്തിരണ്ടു ദിനങ്ങളിലും അയാള്‍ക്കതിനായില്ല. എണ്‍പത്തിരണ്ടാം ദിവസം അയാള്‍ ഒരു വലിയ മീനെ പിടിച്ചതാണ്. എന്നാല്‍, കെട്ടിവലിച്ച് കരയിലെത്തിച്ചപ്പോള്‍ എല്ലും മുളളും മാത്രം. മറ്റ് മത്സ്യങ്ങള്‍കൂടി ആക്രമിച്ചതാണ്. പാഴ്മരം തോളിലേറ്റി ക്രൂശിതനായ ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ തളര്‍ന്നു മടങ്ങുമ്പോള്‍ അയാള്‍ പയ്യനോട് പറയുന്നു. എണ്‍പത്തിമൂന്നാം ദിവസം നല്ല ദിവസമാണ്, എനിക്കൊരു വല്യ മീന്‍ കിട്ടും. മനുഷ്യനെ നിങ്ങള്‍ക്ക് കൊല്ലാം, തോല്പിക്കാനാവില്ല, എന്നതായിരുന്നുവല്ലോ, ഹെമിംഗ്വേയുടെ വിശ്വാസപ്രമാണം. വര്‍ത്തമാനത്തില്‍ ജീവിക്കാന്‍ അഭ്യസിക്കുന്നതാണ് മറ്റൊരു ക്രിസ്തു സൂചന. കലപ്പയില്‍ കൈവച്ചവര്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കരുതെന്ന് - തിരിഞ്ഞു നോക്കിയവരൊക്കെ ഉപ്പുതൂണായിട്ടുണ്ട്. ശരിയാണ് ഹൃദയത്തിന്‍റെ എന്തെങ്കിലും ഒരംശം ബാക്കിയുള്ളവര്‍ക്ക് എങ്ങനെ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതിരിക്കാനാവും. എന്നിട്ടും സിഖ് കൂട്ടക്കൊലയില്‍ തന്‍റെ കുടുംബം നഷ്ടമായ ഒരു ടാക്സി ഡ്രൈവര്‍ മലയാളി പത്രപ്രവര്‍ത്തകനോട് പറഞ്ഞതുപോലെ, സാബ്, വണ്ടിയോടിക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണാടിയിലൂടെ എനിക്ക് പുറകോട്ട് നോക്കേണ്ടിവരും. എന്നാല്‍, പുറകോട്ട് നോക്കി നോക്കി മാത്രം ഒരാള്‍ക്കെങ്ങനെ യാത്ര ചെയ്യാനാവും? ഞാനങ്ങു മുമ്പോട്ട് നോക്കിക്കോട്ടെ. പ്രായോഗിക വാദിയാകുന്നുവെന്ന് അപഹസിക്കരുതേ. ഭൂതകാലത്തില്‍ നുറുങ്ങി നിങ്ങള്‍ ജീവിക്കുന്നത് ആരെയും സഹായിക്കുന്നില്ല. നിങ്ങളയോ, നിങ്ങളുടെ ഉറ്റവരെയോ... പുറത്തു കടക്കണം. ആരുടെ ഇന്നലെകളിലാണ്, ചോരപൊടിയാന്‍ കാരണമില്ലാത്തത്. സൈക്കിള്‍ ചവിട്ടാന്‍ പഠിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ കുട്ടിയാശാന്‍മാര്‍, മുട്ടുപൊട്ടതെ, ഇത് പഠിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ലെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നതുപോലെ... എത്ര വീണിട്ടാണ് ഓരോരുത്തരും നടക്കാന്‍ പഠിക്കുന്നത്... ഇനി അവശേഷിക്കുന്നതെന്തെന്ന് പരിശോധിക്കാനാവണം. കൈവശമെന്തുണ്ട് എന്ന് ക്രിസ്തു ആരാഞ്ഞതുപോലെ. ഏതാനും ചില അപ്പക്കഷണങ്ങള്‍ മാത്രമെന്നൊക്കെ കരുതി ഭാരപ്പെടരുത്. അതില്‍നിന്ന് ആയിരങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്നിരിക്കും.  ഏതു പ്രളയത്തിനുശേഷവും എന്തോ ചിലത് അവശേഷിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു പേടകം, ആലിലയില്‍ ഒരു കുഞ്ഞ്... അങ്ങനെയെന്തെങ്കിലുമൊക്കെ. ക്രിസ്റ്റഫര്‍ കൊയലോ എന്നൊരാളുടെ അനുഭവം വായിക്കുകയായിരുന്നു. യൂറേക്കെയെന്നാണ് ആ  അധ്യായത്തിനയാള്‍ ശീര്‍ഷകമിട്ടിരിക്കുന്നത്. അയാളെക്കാള്‍ വിലയുള്ളതെന്ന് അയാള്‍ കരുതിയ ഒരു കാര്യം നഷ്ടമാകുകയാണ് - ക്യാമറ, അതിന്‍റെ എല്ലാ അക്സസറികളോടും കൂടി. ജീവിതത്തിന്‍റെ സര്‍ഗ്ഗാത്മകതയാണ് ആരോ കവര്‍ന്നത്. ഒരു പരാതി എഴുതി പോലീസ് സ്റ്റേഷനില്‍നിന്ന് പുറത്തുവരുമ്പോള്‍ അതു കിട്ടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയാര്‍ക്കുമില്ല. തിരികെ നടക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിലൊരു പ്രകാശം വീണു. ആദ്യമായി കാണുന്നതുപോലെ അയാള്‍ തന്‍റെ വിരലുകളെ പരിശോധിച്ചു. അയാള്‍ നിരത്തിലേക്കു നോക്കി. അത് സജീവമായിത്തന്നെ നിലനില്ക്കുന്നു. ലോകം കീഴ്മേല്‍ മറിഞ്ഞിട്ടൊന്നുമില്ല. തിരികെ മുറിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഗിത്താര്‍, പുസ്തകങ്ങള്‍, ചിത്രങ്ങള്‍ ഒക്കെയതുപോലെ തന്നെയുണ്ട്. കുളിത്തൊട്ടിയില്‍ നിന്ന് അര്‍ക്കിമീഡസ് ഇറങ്ങി ഓടിയതുപോലെ യുറേക്കായെന്ന് ആര്‍ത്തുവിളിക്കാന്‍ തോന്നി. ജീവിതമേല്‍പ്പിക്കുന്ന ചില പരുക്കുകളെ സ്വീകരിക്കാന്‍ കഴിയാത്തതെന്തേ. അതിജീവനത്തിന്‍റെ ഏറ്റവും പ്രധാനനിയമങ്ങളിലൊന്ന് അഡാപ്റ്റേഷനാണ്. ദിനോസറുകള്‍ കടന്നു പോകുകയും അശുജന്മങ്ങള്‍ നിലനില്ക്കുകയും ചെയ്തതങ്ങനെയാണ്.  ദൈവത്തിന്‍റെ വികൃതിയിലെ അല്‍ഫോന്‍സച്ചന് കഴിയാതെ പോയതും അതാണ്. ദൈവദൂതന്‍ ഹാഗാറിനോട് പറഞ്ഞതുപോലെ ചില സങ്കടകാരണങ്ങളെ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചേ കഴിയൂ. 'ദി ലാസ്റ്റ് ലെക്ച്ചര്‍' എന്ന പുസ്തകം ശ്രദ്ധേയമാകുന്നത് അങ്ങനെയാണ്. അത്തരമൊരു രീതിയുണ്ട്. സ്വന്തം മരണത്തെ ഭാവനയില്‍ കണ്ടുകൊണ്ട് തങ്ങള്‍ക്ക് ഏറ്റവും മൂല്യമുള്ള ചില കാര്യങ്ങള്‍ പങ്കുവയ്ക്കുന്ന രീതി. അത്തരം ഒരു ക്ഷണം Randy Paush എന്ന കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സയന്‍സ്പ്രൊഫസറെ തേടി വന്നപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്കത് സങ്കല്പ്പിക്കേണ്ട ബാധ്യതയില്ലായിരുന്നു. കാരണം ഏതാനും മാസങ്ങള്‍ കൂടിയേ അയാള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കുകയുള്ളെന്ന് വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിനറിയാം. എന്നിട്ടും ഇത് മറ്റൊരു വിലാപത്തിന്‍റെ പുസ്തകമായില്ല. കനം തൂങ്ങിനിന്ന സദസ്സിനെ കുസൃതികൊണ്ടാണയാള്‍ നേരിട്ടത്. പുഷ് - അപ്പ് പോലും ചെയ്തു കാട്ടുന്നത്. ദീര്‍ഘമായ ഭാഷണത്തിനിടയില്‍ അയാളിങ്ങനെയും പറയുന്നുണ്ട്. ഒരു കളിയില്‍ നമ്മുടെ കൈയ്യില്‍ കിട്ടുന്ന ചീട്ടുകള്‍ മാറിയെടുക്കാന്‍ നമുക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല. എന്നാല്‍ അതെങ്ങനെ കളിക്കണമെന്ന് നിശ്ചയിക്കാനാവും. കാര്യങ്ങള്‍ അപ്പോളങ്ങനെയാണ്. കസന്‍ദ്സാക്കിസിന്‍റെ ഫ്രാന്‍സീസ് ക്രിസ്തുവിനോട് പരാതിപ്പെടുന്നു: നിനക്കു ത്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനാവട്ടെ, എപ്പോഴും കുരിശില്‍. ക്രിസ്തു പുഞ്ചിരിച്ചു: നിന്‍റെ കുരിശാരോഹണം തന്നെ നിന്‍റെ ഉത്ഥാനം - ശേഷമല്ലയെന്നര്‍ത്ഥം.   എന്‍റെ വിശ്വാസങ്ങള്‍ എനിക്ക് കൂട്ടുവരേണ്ടതിവിടെയാണ്. സര്‍പ്പത്തെപ്പോലെ വിവേകിയാകാന്‍ ക്രിസ്തു ഒരിക്കല്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എത്ര പ്രഹരമേല്‍ക്കുമ്പോളും ശിരസ്സിനടി കൊള്ളാതെ നോക്കുന്നുവെന്നതാണ് അതിന്‍റെ വിവേകങ്ങളിലൊന്ന്. നിങ്ങള്‍ വിശ്വസിക്കുകയും വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആ പരാശക്തി ഇനിയും ഇടപെടില്ലെന്ന് നിങ്ങള്‍ കരുതുന്നുണ്ടോ? ദിശയറിയാതെ പ്രാണന്‍റെ ചെറിയ യാനപാത്രം വല്ലാതെ ഉലയുമ്പോള്‍ അലമാലകള്‍ക്ക് മീതെ വിരിയുന്ന ഗുരുപാദപത്മങ്ങള്‍. അയാള്‍ കാറ്റിനെയും കടലിനെയും ശകാരിക്കും.  He is Still the Point of My life. ചിലപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്കൊരു ചങ്ങാതിയുടെ മുഖമാണ്. ദൈവം ഒരു നിര്‍മ്മലപാത്രമാണെന്നു തോന്നുന്നു. കൈക്കുടന്നയിലെ സങ്കടങ്ങളൊക്കെ അയാളിലേക്ക് പകര്‍ന്ന് സ്വന്തം സ്വാസ്ഥ്യം വീണ്ടെടുക്കാവുന്നതേയുള്ളു. അതുപോലെ നിന്നോട് പറഞ്ഞു കഴിയുമ്പോള്‍ ഉള്ളൊഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ വീണ്ടും ഉഷാറാവുന്നു. അവരിപ്പോള്‍ ചിരിക്കുന്നു, ഹാ നിറകണ്‍ ചിരി!

"എന്നെപ്രതി മനുഷ്യര്‍ നിങ്ങളെ നിന്ദിക്കുകയും പീഡിപ്പിക്കുകയും എല്ലാവിധ തിന്മകളും നിങ്ങള്‍ക്കെതിരേ വ്യാജമായി പറയുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ ഭാഗ്യവാന്മാര്‍; നിങ്ങള്‍ ആനന്ദിച്ചാഹ്ലാദിക്കുവിന്‍: സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ നിങ്ങളുടെ പ്രതിഫലം വലുതായിരിക്കും. നിങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന പ്രവാചകന്മാരെയും അവര്‍ ഇപ്രകാരം പീഡിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്" മത്താ. 5:11-12. അസ്സീസിയിലെ ഫ്രാന്‍സിസിന്‍റെ ആത്മീയത ക്രിസ്തുവിന്‍റെ പുല്‍ക്കൂട്ടിലെ സാന്നിധ്യം (ജനനം), കുരിശിലെ സാന്നിദ്ധ്യം (മരണം), സക്രാരിയിലെ സാന്നിദ്ധ്യം (ജീവിതം) എന്നീ ത്രിവിധ രഹസ്യങ്ങളെ (CRIB, CROSS, CIBORIUM) ചുറ്റുന്നതായിരുന്നു എന്നു പറയാറുണ്ട്. അവന്‍റെ ജീവിതം ജനനവും മരണവും പേറുന്നു. അഥവാ, യേശുവിന്‍റെ ജീവിതത്തിലങ്ങോളമിങ്ങോളം ജനനവും മരണവും സമമായി ചാലിച്ചുചേര്‍ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. യേശുശിഷ്യന് ജീവിതം വീണ്ടും ജനനവും കുരിശുപേറലുമാണ് - ദിവ്യകാരുണ്യമാണ്. കുരിശിനെ ഉപജീവിച്ച് ഫ്രാന്‍സിസ് തന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ അനേകം പരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടത്തി. പരീക്ഷണങ്ങള്‍ എന്നതിനെക്കാളുപരി അവയൊക്കെയും സാധനകളായിരുന്നു. കുരിശിന്‍റെ ഭോഷത്തത്തോട് താദാത്മ്യപ്പെടുന്നതിന് നിന്ദനവും പീഡകളും സ്വജീവിതത്തില്‍ സ്വാഗതം ചെയ്യുകയും ഏറ്റുവാങ്ങുകയും ചെയ്യുകയെന്നത് ഫ്രാന്‍സിസിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത്തരം സാധനകളിലൊന്നായിരുന്നു. ഫ്രാന്‍സിസ് തന്‍റെ ശിഷ്യരെ ഇക്കാര്യം പ്രത്യേകം ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഈയൊരു താല്പര്യം ആദ്യമേ ഫ്രാന്‍സിസിലുണ്ടായിരുന്നതിനാലാവണം ഫ്രാന്‍സിസിന് തന്‍റെ മാനസാന്തരത്തിന്‍റെ ആദ്യഘട്ടംമുതല്‍തന്നെ ഈ ആത്മീയപാതയില്‍ സാധകം ചെയ്യുന്നതിന് കഴിയുന്നത്. കൊട്ടിഘോഷത്തോടെ യുദ്ധത്തിനിറങ്ങിത്തിരിച്ചിട്ട് മാര്‍ഗ്ഗമദ്ധ്യേ സ്വപ്നദര്‍ശനത്തിന്‍റെ പേരില്‍ പിന്തിരിഞ്ഞ് നാട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തുന്നതുമുതല്‍തന്നെ നിന്ദനത്തിന്‍റെ പാത അവനുമുമ്പില്‍ തുറന്നു കിട്ടുന്നു. പിന്നീട് സ്വന്തം പിതാവിനാല്‍ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോഴും വീട്ടില്‍ പൂട്ടിയിടപ്പെടുമ്പോഴും (Abuse ചെയ്യപ്പെടുക എന്നതാണ് ആധുനിക ഭാഷ്യം) മെത്രാന്‍റെ അരമനയില്‍വച്ച് സ്വന്തപിതാവിനാല്‍ അവഹേളിതനാകുമ്പോഴും സാന്‍ദാമിയാനോ ദേവാലയം പുനരുദ്ധരിക്കുന്നതിനുവേണ്ട കല്ലുകള്‍ക്കായി യാചിച്ചു നടക്കുമ്പോഴും പിന്നീട് സ്വന്തം അന്നത്തിനായി സ്വന്തം നാട്ടിടവഴികളിലൂടെ ഭിക്ഷയാചിച്ച് പോകുമ്പോഴും മാര്‍പ്പാപ്പാ തിരുമനസ്സിനെ മുഖംകാട്ടാന്‍ പോകുമ്പോഴുമെല്ലാം പേര്‍ത്തും പേര്‍ത്തും തന്‍റെ സാധനയിലൂടെ ഫ്രാന്‍സിസ് സ്വയം സ്ഫുടം ചെയ്യുന്നു. മെത്രാന്‍റെ അരമനയില്‍നിന്ന് അര്‍ദ്ധനഗ്നനായി പടിയിറങ്ങി വനമേഖലയായ സുബാസിയോ കുന്നുകളിലേക്ക് ഫ്രഞ്ചുഭാഷയില്‍ ദൈവസ്തുതിപ്പുകള്‍ പാടിക്കൊണ്ട് നടന്നുകയറുമ്പോള്‍ ഒരു കൂട്ടം കൊള്ളക്കാരാല്‍ ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നു. "ആരാണ് നീ?" എന്ന ചോദ്യത്തിന് "ഞാന്‍-മഹാരാജാവിന്‍റെ ദൂതവാഹകന്‍" എന്നാണ് ഫ്രാന്‍സിസിന്‍റെ മറുപടി. അവരുടെ അടിയും തൊഴിയും സ്വതേ ദുര്‍ബലമായ ശരീരത്തെ ദുര്‍ബലമാക്കിയപ്പോള്‍, മഞ്ഞുറഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു കുഴിയിലേക്കവര്‍ അവനെ തൂക്കിയെറിഞ്ഞു. അവര്‍ പോകേണ്ട ക്ഷണം ഫ്രാന്‍സിസ് ആയാസപ്പെട്ട് എഴുന്നേല്ക്കുന്നു. എന്നിട്ടവന്‍ പൂര്‍വ്വാധികം ഉച്ചത്തിലും ആനന്ദത്തോടെയും വനമാകെ പ്രതിധ്വനിക്കുമാറ് ഈശ്വരകീര്‍ത്തനങ്ങള്‍ പാടിക്കൊണ്ട് തന്‍റെ വഴിയേ പോകുന്നു. അനര്‍ഹമായ പീഡകളും വേദനകളും (Unmerited Suffering) ക്രിസ്തുവിനെപ്രതി ക്ഷമാപൂര്‍വ്വം സഹിക്കുകയെന്നത് പരിപൂര്‍ണ്ണതയിലേയ്ക്കുള്ള ആത്മീയപാതയായി ഫ്രാന്‍സിസ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ജീവിതമത്രെയും ഇത്തരം അനര്‍ഹമായ പീഡകളുടെ ഒരു ഘോഷയാത്രയായിരുന്നു. തന്‍റെ ശിഷ്യഗണം പോലും അദ്ദേഹത്തെ പലപ്പോഴും നിന്ദിക്കുന്നുണ്ട്. ദൈവം നല്കിയ ഉള്‍വെളിച്ചത്തില്‍ തനിക്ക് വെളിപ്പെട്ടു കിട്ടിയ സഭാപുനരുദ്ധാരണത്തിന്‍റെ ആത്മീയപാതയില്‍ തന്നെ പിഞ്ചെല്ലാനായി ഇറങ്ങിപ്പോന്നവര്‍ തന്നെയാണവര്‍. സഭയുടെ നേതൃത്വം സ്വയം കൈവിട്ട് ഏലിയാസിനെ ഭരമേല്പിച്ചതിനുശേഷവും ഫ്രാന്‍സിസിന്‍റെ ഈ പാത കഠിനമാണ് എന്നവര്‍ പരിതപിക്കുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, അതിനവര്‍ക്കവകാശമുണ്ട്. എന്നാല്‍ അവരില്‍ചിലര്‍ അവന് വിദ്യാഭ്യാസമില്ലെന്നും വിവരമില്ലെന്നും അവനെ പരിഹസിക്കുന്നു. അപ്പോഴൊക്കെയും ഫ്രാന്‍സിസ് താന്‍ സ്വയം വരിച്ച കുരിശിന്‍റെ ഈ ആത്മീയ സാധനയില്‍ സ്വയം പരിപാകം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ഇത്തരം അവഗണനയുടെയും നിന്ദനത്തിന്‍റെയും മാനസിക പീഡയുടെയും വ്യഥിത മുഹൂര്‍ത്തം ധ്യാനപൂര്‍വ്വം ഉള്‍ക്കൊള്ളുമ്പോഴാണ് തന്‍റെ സന്തതസഹചാരിയും മനഃസാക്ഷി സൂക്ഷിപ്പുകാരനുമായ ലിയോയ്ക്ക് 'ആനന്ദപാരമ്യം' എന്താണെന്നദ്ദേഹം ചൊല്ലിക്കൊടുക്കുന്നത്. "സഹോദരനായ ലിയോ, ഇത് എഴുതിവയ്ക്കുക. ഒരു ദൂതന്‍ പ്രവേശിച്ചിട്ട് നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു. പാരീസിലെ പ്രഭുക്കന്മാരെല്ലാവരും നമ്മുടെ സംഘത്തില്‍ ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ അത് ആന്ദപാരമ്യമല്ല. ആല്‍പ്സ് പര്‍വ്വതങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്തെ എല്ലാ കര്‍ദ്ദിനാളന്മാരും മെത്രാപ്പോലീത്തമാരും മെത്രാന്മാരും നമ്മുടെ സംഘത്തില്‍ ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. അതും പോരാഞ്ഞ് ഫ്രാന്‍സിന്‍റെ രാജാവും ഇംഗ്ലണ്ടിന്‍റെ രാജാവുംകൂടി നമ്മുടെ സംഘത്തില്‍ ചേര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. സഹോദരാ അതൊന്നും ആനന്ദപാരമ്യം ആകുന്നില്ല. നമ്മുടെ സഹോദരന്മാര്‍ ലോകമെമ്പാടുംപോയി എല്ലാവരെയും മാനസന്തരപ്പെടുത്തി. അതുപോലും വാസ്തവമായ ആനന്ദം നല്കുന്നില്ല. രോഗികളെ സുഖപ്പെടുത്താനും അനേകം അത്ഭുതങ്ങള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കാനുമുള്ള ദൈവികവരം എനിക്കു ലഭിച്ചു. ഓ സഹോദരാ, പരമമായ ആനന്ദം അതും നല്കുന്നില്ലല്ലോ." ഇത്രയുമാകുമ്പോഴേക്കും ലിയോയുടെ ജിജ്ഞാസ അയാളുടെ ക്ഷമാശക്തിയെ കത്തിച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു. ഫ്രാന്‍സിസ് ശാന്തനായി തുടര്‍ന്നു: "ഞാന്‍ പെറൂജിയായില്‍നിന്ന് പാതിരാത്രിയില്‍ ഇവിടെ തിരിച്ചെത്തുന്നു. മഞ്ഞുവീഴുന്ന കാലമാണ്. അഴുക്കുപുരണ്ട എന്‍റെ ഉടുപ്പ് നനഞ്ഞ്, വക്ക് മടക്കിത്തുന്നിയിട്ടില്ലാത്ത കീഴറ്റത്ത് ഊര്‍ന്നുതൂങ്ങുന്ന നൂലുകളിന്മേല്‍ ഹിമം ഉറഞ്ഞ് കൂര്‍ത്ത സൂചികള്‍കണക്കെ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. നനഞ്ഞു വിറുങ്ങലിച്ച എന്‍റെ കണങ്കാലുകളും പാദങ്ങളും ഞാന്‍ ആയാസപ്പെട്ട് നടക്കുമ്പോള്‍ ഈ ഹിമസൂചികള്‍ ഉരഞ്ഞ് മുറിവുകളുണ്ടായി അവയില്‍നിന്ന് രക്തം വാര്‍ന്നൊഴുകുന്നുണ്ട്. തണുത്തുറഞ്ഞ്, മണ്ണും മഞ്ഞും പൊതിഞ്ഞ് ഞാന്‍ നമ്മുടെ ആശ്രമത്തിന്‍റെ ഉമ്മറവാതിലില്‍ എത്തുന്നു. ഏറെനേരം കതകില്‍ മുട്ടിവിളിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു സഹോദരന്‍ വന്ന് വാതില്‍തുറന്ന് ചോദിക്കുന്നു - 'നീ ആരാണ്?' 'ബ്രദര്‍ ഫ്രാന്‍സിസ്' - ഞാന്‍ 'ഇത് അലഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് വരാനുള്ള നേരമല്ല- കടന്നുപോകണം. അകത്തേക്കു കടത്താന്‍ തല്ക്കാലം നിര്‍വ്വാഹമില്ല.' ഞാന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹം പറയുന്നു - 'കടന്നു പോ നീ വിവരമില്ലാത്തവനും മണ്ടനുമാണ്. ഇനി ഒരിക്കലും ഇവിടേക്ക് തിരിച്ചുവരണമെന്നില്ല. ഇപ്പോള്‍ത്തന്നെ നിന്നെപ്പോലുള്ള കുറേപ്പേരുണ്ട് ഇവിടെ. ഞങ്ങള്‍ക്ക് നിന്നെ ആവശ്യമില്ല'. ഞാന്‍ വാതില്ക്കല്‍ നിന്ന് കേണു പറയുന്നു - 'ദൈവസ്നേഹത്തെപ്രതി ഈയൊരു രാവു മതി - കയറിക്കിടക്കാന്‍ അനുവദിക്കണം'. അദ്ദേഹം കര്‍ശനമായി പറയുന്നു - 'അനുവദിക്കില്ല ഞാന്‍. നീ ക്രോസസിയേഴ്സിന്‍റെ അടുത്തുപോയി ചോദിക്ക്'. എനിക്ക് മുന്നില്‍ ശക്തിയോടെ വാതിലടയുന്നു." ലിയോയുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഉപ്പുള്ള നനവു പടര്‍ന്ന് അയാളെഴുതിയ വരികളെ അവ്യക്തമാക്കുന്നു. "സഹോദരാ, ഞാന്‍ പറയട്ടെ, എനിക്ക് ക്ഷമയുണ്ടായി, മനസ്സ് നോവാതിരിക്കുമ്പോള്‍, അതാ ആനന്ദപാരമ്യം." ഒരു ജന്മത്തില്‍ തന്‍റെ തപസ്സുകൊണ്ടയാള്‍ അതു നേടുന്നു. ഒരൊറ്റ ആത്മീയസാധനയുടെ സുന്ദരമായ ശൃംഗം. ഒരു ജന്മത്തില്‍ ഒരാള്‍ക്ക് നേടാവുന്ന ഉദാത്തമായ വിജയം തന്‍റെ മേലുള്ള വിജയമാണെന്ന് - അതാണ് ലോകത്തിനുമേലുള്ള വിജയമെന്ന് - ഫ്രാന്‍സിസ്  നമ്മെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുന്നു.

രത്നം വെളിയില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു ഏവരും അതിനായി അന്വേഷണത്തിലാണ്. ചിലര്‍ കിഴക്കും ചിലര്‍ പടിഞ്ഞാറും അതിനായി തിരയുന്നു ചിലര്‍ ജലത്തിലും ചിലര്‍ കല്ലുകള്‍ക്കിടയിലും. എന്നാല്‍ വിനീതനായ കബീര്‍ അതിന്‍റെയഥാര്‍ത്ഥ മൂല്യം കണ്ടെത്തി. അതിനെ ഏറെ കരുതലോടെ പൊതിഞ്ഞെടുത്തു ഹൃത്തിന്‍റെ അകക്കാമ്പില്‍ അതിനെ സൂക്ഷിച്ചു. ചരിത്രവും ഭാവനയും സ്തംഭിച്ചുപോയ നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിലേയ്ക്കും കബീറിന്‍റെ ധ്യാനസാന്ദ്രമായ ഈ മൊഴി സത്യത്തിന്‍റെയും സൗന്ദര്യത്തിന്‍റെയും പുതിയൊരു സൂര്യനെ ഉദിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.  വിശ്വാസത്തിന്‍റെ വീണ്ടെടുപ്പുകള്‍ക്ക് ഏറെ പ്രസക്തിയുണ്ടാകുന്ന കാലമാണിത്.  ചിതറിത്തെറിച്ചുപോയ ഒരു സംസ്കാരത്തിന്‍റെ അവശിഷ്ടങ്ങളിലൂടെ ചോരയില്‍ നനയാതെ ഒരാള്‍ക്കിന്ന് വിശ്വാസത്തെ ജീവിതത്തില്‍ പകര്‍ത്താനാവാതായിട്ടുണ്ട്. സ്വന്തം വിശ്വാസത്തെ ഇത്രമേല്‍ അവിശ്വസിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യന്‍ വര്‍ഗ്ഗീയതയുടെ വാള്‍ കയ്യിലെടുക്കുന്നത്.  വിശ്വാസം കപടവേഷങ്ങളില്‍ ഉന്മാദം കൊള്ളുകയാണ്.  വിനിമയത്തിന്‍റെ പാലങ്ങളെല്ലാം തകര്‍ത്തുകൊണ്ട് ആത്മീയത രാഷ്ട്രീയപാതകികളുടെ കയ്യിലാണ് ഇന്ന്.  ആത്മീയതയുടെ സാംസ്കാരിക ഉള്ളടക്കമാണ് ഇന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടേണ്ടത്. ഏകദേശം ഒരു നൂറ്റാണ്ടുമുമ്പ് രവീന്ദ്രനാഥടാഗോര്‍ സംസ്കാരത്തിന്‍റെ വിപരീതദിശയിലൂടെ പായുന്ന ഭൗതികപുരോഗതിയെക്കുറിച്ചൊരു ചിത്രം വരച്ചുവെച്ചതോര്‍ക്കുന്നു.  സ്വന്തം സംസ്കാരത്തെ അന്യാധീനപ്പെടുത്തുകയും അന്യമായതിനെയെല്ലാം വാരിപ്പുല്‍കുകയും ചെയ്യുന്ന ഭൗതികാര്‍ത്തിയുടെ പരക്കംപാച്ചില്‍ നടുക്കത്തോടെ നോക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.  സംസ്കാരം എന്നാല്‍ സ്വധര്‍മ്മം എന്നാണര്‍ത്ഥം കൊടുക്കേണ്ടത്.  ഒരു മനുഷ്യന്‍റെ ധര്‍മ്മം, അയാള്‍ എന്താണോ അതിന്‍റെ ഏറ്റവും മികച്ച ആവിഷ്ക്കാരമായിരിക്കും.  ധര്‍മ്മവിരുദ്ധമായ എന്തും എത്ര വളര്‍ന്നാലും അടിവേരില്‍ ചീഞ്ഞതായിരിക്കും.  ജീവിതചക്രം എങ്ങോട്ടേയ്ക്കാണ് കെട്ടിവലിക്കപ്പെടുന്നത്?  എന്തിലേയ്ക്കുള്ള പുരോഗതി എന്നോ, ആര്‍ക്കുവേണ്ടിയുള്ള പുരോഗതി എന്നോ ചോദിക്കാന്‍ പോലുമുള്ള ധര്‍മ്മവിവേകം നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിന് നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.   നാം ജീവിക്കുന്ന സമൂഹത്തിന് അതിന്‍റെ ചുവടുവെയ്പുകളില്‍ നൃത്തവും ശബ്ദങ്ങളില്‍ സംഗീതവും അവയവങ്ങളില്‍ സൗന്ദര്യവും വേണം.  നക്ഷത്രങ്ങളിലും പൂക്കളിലും അതിന് ഉപമകള്‍ വേണം.  ദൈവത്തിന്‍റെ സൃഷ്ടിജാലങ്ങളുമായി അതിന് താളലയം വേണം.  ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയിരിക്കേണ്ട ഈ സമൂഹം അളവറ്റ ആര്‍ത്തിയുടെ കിരാതവാഴ്ചയ്ക്കുകീഴില്‍ നിരത്തിലൂടെ തപ്പിത്തടഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന ഒരു പഴഞ്ചന്‍ അങ്ങാടിവണ്ടിയായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. അത് യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളില്‍നിന്ന് ശൂന്യതയിലേയ്ക്കാണ് നീങ്ങുന്നത്.  ജീവിതത്തിന്‍റെ ഹരിതശോഭയെ കീറിമുറിച്ച് ഈ യാത്ര വൃത്തിഹീനമായ വഴിച്ചാലുകള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.  ഈ യാത്ര നമ്മെ ഒരിടത്തും എത്തിക്കുകയില്ല.   നൂറുവര്‍ഷത്തിന്‍റെ പഴക്കമുള്ള വാക്കുകളാണിത്.  ഒരുപക്ഷേ ആര്‍ത്തിയുടെ അക്രമാസക്തികൊണ്ട് വിരൂപമാക്കപ്പെടുന്ന ഈ കാലത്തിലാണ് ഈ വാക്കുകള്‍ കൃത്യമായി കൊത്തിയെടുക്കേണ്ടത്.  ആദര്‍ശങ്ങളുടെ കര്‍മ്മകാണ്ഡങ്ങള്‍ ഇടിഞ്ഞു തകരുകയും ആസക്തിയുടെ പുതിയ വന്‍കരകള്‍ രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ കാലത്തിലാണ് ടാഗോറിന്‍റെ പ്രവചനദര്‍ശനം ഏറെ അനുയോജ്യമാവുക. സുഖം കഴിഞ്ഞുപോയി.  വര്‍ത്തമാനകാലം ഭയങ്കരമായിരിക്കുന്നു.  ഓരോ ദിവസവും പാപമയം.  ഭൂമിയുടെ യൗവ്വനം നശിച്ചിരിക്കുന്നു.چ  മനുഷ്യമഹത്വത്തെ നിലനിര്‍ത്തുന്ന യൗവ്വനത്തിന്‍റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് താക്കീത് നല്‍കിക്കൊണ്ടാണ് മഹാഭാരതം ആരംഭിക്കുന്നത്. ലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍ വ്യാസന്‍റെ വിലാപവും നാം കേള്‍ക്കുന്നു. ഞാനിതാ കയ്യുയര്‍ത്തി നിലവിളിക്കുന്നുആരും അത് കേള്‍ക്കുന്നില്ലല്ലോ. ജീവിതത്തിന്‍റെ അഗാധപ്രശ്നങ്ങളില്‍ ഇടപെടുന്ന വ്യാസഹൃദയം ഒരു പക്ഷേ ഈ കാലത്തോടായിരിക്കും ഏറ്റവും തീക്ഷ്ണമായി പ്രതിസ്പന്ദിക്കുക, അത്രയും നിസ്സഹായമായി.ഭാവനയുടെ അന്ത്യമാണ് നമ്മുടെ കാലത്തിന്‍റെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ ദുരന്തം എന്ന് പ്രവചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.  സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കോ സങ്കല്പങ്ങള്‍ക്കോ ഉള്ള സാധ്യതകളത്രയും അടഞ്ഞുപോയ ഈ കാലം ധാര്‍മ്മിക സംവേദനത്തിലാണ് സമ്പൂര്‍ണ്ണമായി പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.  ഭാവനയില്ലാത്ത ജനതയാണ് ആയുധങ്ങളില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നത്.  യുദ്ധത്തിനും ഹിംസയ്ക്കും വര്‍ഗ്ഗീയതയ്ക്കും ദാരിദ്ര്യത്തിനും കാരണം മനുഷ്യരാശിയുടെ ഭാവനാരാഹിത്യമാണ്.  ഭാവനയുള്ള ഒരാള്‍ക്കും ആരേയും കശാപ്പു ചെയ്യേണ്ടതായിട്ടില്ല.  ആരേയും അപമാനിക്കുകയോ അവഹേളിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടതില്ല.  ഭാവനയുടെ നാശം ലോകത്തെ വിരൂപമാക്കും.  ഹൃദയങ്ങളെയും ആശയങ്ങളേയും കോര്‍ത്തിണക്കുവാനുള്ള ഊര്‍ജ്ജമാണ് ഭാവന.  തന്നില്‍ സകലജീവജാലങ്ങളും, സകലജീവജാലങ്ങളില്‍ താനുമുണ്ടെന്ന് ആരാണോ തിരിച്ചറിയുന്നത് അയാളാണ് ലോകത്തെ ഭാവനയാല്‍ പൂരിപ്പിക്കുന്നത്.   മോചനത്തിന്‍റെ ചാലകശക്തിയാകേണ്ടതിനു പകരം മതവും രാഷ്ട്രീയവും മനുഷ്യരാശിയില്‍ തടവറകള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് സാംസ്കാരികാന്ധത കൊണ്ടാണ്.  വിശ്വാസികളെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേയ്ക്കല്ല, ഭയചകിതമായ ചങ്ങലക്കണ്ണികളുടെ തടവറകളിലേയ്ക്കാണ് അത് കൊണ്ടുപോകുന്നത്.  ആത്മീയാന്ധതയുടെ ഇരുട്ടും ഭയാനകമായ ഹിംസയും മതങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ പെരുകുന്നതതുകൊണ്ടാണ്.  ഓരോ വിശ്വാസിയും തന്‍റെ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ സൗന്ദര്യം കൊണ്ടാകണം വര്‍ഗ്ഗീയതയെ ചെറുക്കേണ്ടത്.  മതേതരത്വത്തിന്‍റെ കപടബോധംകൊണ്ട് വര്‍ഗ്ഗീയതയ്ക്ക് ഉത്തരം നല്‍കാനാവില്ല.   ലാവോത്സെ പറയുന്നുണ്ട്, ആര്‍ത്തിയാല്‍ നേടുന്ന ജീവിതത്തെ വിജയമെന്നു പറയാതിരിക്കുക.  നന്മയുള്ളവന്‍ സ്വന്തം ചുമതലകള്‍ പൂര്‍ത്തീകരിക്കുന്നു.  നന്മയില്ലാത്തവന്‍ സ്വന്തം അവകാശങ്ങള്‍ മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.  നമുക്ക് മരിക്കാം.  പക്ഷേ സ്വയം ജീര്‍ണ്ണിക്കാതിരിക്കാം. നേടുന്നതല്ല, യത്നിക്കുന്നതാണ് ജീവിതം എന്ന ആപ്തവാക്യം ബുദ്ധിയെ ഹൃദയത്തോട് ഇണക്കി നിര്‍ത്തുന്നവരുടെ ജീവിത മന്ത്രമാകണം. പൊളിഞ്ഞുവീണ പ്രപഞ്ചസങ്കല്പങ്ങള്‍ക്ക് നടുവിലിരുന്ന് ഒരു രാജ്യത്ത് അനേകം ലോകങ്ങളുണ്ടാക്കി, ഒരു മനുഷ്യനില്‍ അനേകം മനുഷ്യരെ നിര്‍മ്മിച്ച്, ജാതി, മതം, ഗോത്രം, കക്ഷിരാഷ്ട്രീയം, ലിംഗഭേദം എന്നിവയ്ക്കുള്ളില്‍ സമൂഹത്തെ പലതായി നുറുക്കി, സമഗ്രതയെ പരിഹസിച്ച്, അങ്ങേയറ്റം ശിഥിലമായ ഒരു ജീവിതത്തിന്‍റെ ആത്മാവുനഷ്ടപ്പെട്ട ഭൗതികസമൃദ്ധിക്കുള്ളിലാണ് നമ്മുടെ കാലം കടന്നുപോകുന്നത്.     ഉത്സവങ്ങളില്‍ മാത്രമാണ് നമുക്കിന്നാനന്ദം.  ഉല്ലാസത്തിന്‍റെ ഉപരിപ്ലവതകളില്‍ ജീവിതത്തിന്‍റെ അഗാധമായ പ്രതിസന്ധികളെ മുഴുവന്‍ നാം ഒഴുക്കിക്കളയുന്നു.  പുറമേയ്ക്കെല്ലാം ഭദ്രം.  സുന്ദരം. ചട്ടക്കൂടില്‍ ജനാധിപത്യം മനോഹരം.  പക്ഷെ ഒരു ജനത എന്ന നിലയില്‍ പരസ്പരവിശ്വാസത്തിന്‍റെ എല്ലാ ഘടകങ്ങളെയും നാം കയ്യൊഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എല്ലാവരും സ്വന്തം ജാതിമതരാഷ്ട്രീയാതിര്‍ത്തികളില്‍ അചഞ്ചലരായി നിലയുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.  അതിര്‍ത്തികളെ മായ്ക്കുന്ന അനന്തതയുടെ ഭാവനയില്‍ ആര്‍ക്കാണ് വിശ്വാസം?  മനുഷ്യന്‍ തനിക്കുള്ളിലെ പിളര്‍പ്പുകളും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും മൂടിവെച്ച് എത്രകാലം തുടരും.   നന്മ ചീത്തയായും ചീത്ത നന്മയായും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന വിപരീതങ്ങളുടെ കാലമാണിത്.  സംവാദസംസ്കാരത്തിന് സംഭവിച്ച മരണമാണ് നമ്മുടെ കാലത്തെ ഇത്രയും വിരൂപമാക്കിയത്.  ഒരു ജനത സംവാദത്തിന് തയ്യാറാവുന്നില്ലെങ്കില്‍ ജനാധിപത്യസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ കുഴിച്ചുമൂടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.  ജീര്‍ണ്ണതകള്‍ക്കെതിരായുള്ള പ്രതിരോധത്തിന്‍റെ ഊര്‍ജ്ജമാണ് സംവാദം. മനുഷ്യാനുഭവങ്ങളിലെ യഥാര്‍ത്ഥസത്തയെ ചോര്‍ത്തിക്കളഞ്ഞ് വ്യാജബോധമാക്കിമാറ്റുന്ന കാലം.  മതവും രാഷ്ട്രീയവും സാംസ്കാരികാന്ധതയുടെ വിറങ്ങലിച്ച ജഡരൂപങ്ങളാകുന്ന കാലം. ആഗോളനീതിയെ മുന്‍നിര്‍ത്തിയുള്ള മാനവികതയുടെ പ്രാപഞ്ചികൈക്യത്തെ കുറിച്ചുള്ള പ്രത്യാശയെ ഒരു സങ്കല്പമെന്ന നിലയില്‍ പോലും നമുക്കുള്ളില്‍ നമുക്ക് താലോലിക്കാനാവുന്നുണ്ടോ? മറ്റൊരു പുതുവര്‍ഷത്തിന്‍റെ പടിവാതില്‍ തുറക്കുമ്പോള്‍ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടുവാനുള്ള വിവേകമാണ് നമ്മുടെ പ്രത്യാശ.  വിശ്വാസങ്ങള്‍ക്കുള്ളിലെ സൗന്ദര്യത്തെ സര്‍ഗ്ഗാത്മകതയെ വൈവിധ്യങ്ങളെ സംസ്കാരത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതിലൂടെ നമ്മുടെ കാലം ജീവിതത്തിന്‍റെ വിണ്ടുകീറിയ മണ്ണിനെ നനപ്പിക്കും.  സംസ്കൃതിയുടെ മുറിവുകളെ ഉണക്കും.   വിശ്വാസമെന്നത് മറ്റുള്ളവര്‍ നിരാശരാകുമ്പോള്‍ പ്രത്യാശിക്കുന്നതും പ്രത്യാശിക്കുമ്പോള്‍ നിരാശമാകുന്നതുമാണ്.  നിത്യതയോടുചേര്‍ന്നു നിന്നുള്ള മനുഷ്യന്‍റെ സുസ്ഥിതിയാണത്.  ഭൂമിയെ യൗവ്വനതീക്ഷ്ണമാക്കുവാനുള്ള ഭാവനയുടെ ജ്വലനമാകട്ടെ പുതുവര്‍ഷം.

ലോകത്തില്‍ മനുഷ്യന്‍ സമൂഹവുമായും പ്രകൃതിയുമായും ബന്ധപ്പെട്ടുനില്ക്കുന്നു. പ്രകൃതിയുമായുള്ള മനുഷ്യന്‍റെ ബന്ധം പലരീതികളിലാകാം. ഏറ്റവും സാധാരണമായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്ന രീതി ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതിക സംവിധാനങ്ങളുപയോഗിച്ചുള്ള ഇടപെടലാണ്. ഇതിന്‍റെ വേരുകള്‍ കിടക്കുന്നത് രണ്ടായിരം കൊല്ലം പഴക്കമുള്ള പാശ്ചാത്യ ചിന്താരീതിയിലാണ്. അതുപ്രകാരം ഒരാള്‍ ഒന്നിനെ അറിയുകയെന്നാല്‍ ഒരുവിധത്തിലുള്ള അധീശത്വം അതിന്മേല്‍ സ്ഥാപിക്കുകയെന്നാണര്‍ത്ഥം. പഠിതാവ് പാഠ്യവസ്തുവിനെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ മാത്രം പ്രാപ്തി നേടുമ്പോഴാണ് അയാള്‍ അതിനെക്കുറിച്ച് പൂര്‍ണ്ണമായ അറിവുനേടി എന്നു നാം പറയുക. "എനിക്കു നിന്നെ അറിയാം" എന്നതുകൊണ്ട് അര്‍ത്ഥമാക്കുന്നത് "എനിക്കു നിന്നെ  'പിടി' കിട്ടിയെന്നും നീയെന്‍റെ വരുതിയിലായി" എന്നുമാണ്.   തുടക്കത്തില്‍ ഈ ബൗദ്ധിക അധീശത്വം ഒട്ടുമേ ദോഷകരമായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ കാലപ്പഴക്കത്തില്‍ ഇതു കൂടുതല്‍ വ്യാപകമാകാനും രൂക്ഷമാകാനും തുടങ്ങി. യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ വസ്തുവത്കരിച്ച് അതിനെ ഇഴകീറി പരിശോധിക്കാന്‍ ശാസ്ത്രം ശ്രമിച്ചു. സാങ്കേതികയുഗത്തിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഈ അധീശത്വപ്രവണത കൂടുതല്‍ ക്രൗര്യഭാവം ആര്‍ജ്ജിച്ചു. എല്ലാറ്റിനെയും വളച്ചൊടിക്കാനും ചൂഷണം ചെയ്യാനും മാത്രം മനുഷ്യന്‍  അറിവുനേടി, അതുപയോഗിച്ചു. ഭൂമി മുഴുവനെയും അതൊരു ചന്തയാക്കിത്തീര്‍ത്തു. മനുഷ്യരും വസ്തുക്കളും വെറും ചരക്കുകളുമായി. സര്‍വ്വാധിപതിയാകാനുള്ള മനുഷ്യന്‍റെ ഈ ജൈത്രയാത്രയില്‍ പണവും ലാഭവും മാത്രം അവനെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്ന മൂല്യങ്ങളായിത്തീര്‍ന്നു. സാങ്കേതികജ്ഞാനമുപയോഗിച്ച് മനുഷ്യന്‍ നടത്തുന്ന അധിനിവേശം ഇന്ന് ആഗോളവല്‍ക്കരണം എന്ന പേരില്‍ അറിയപ്പെടുന്നു. ഇന്ന് അധീശത്വത്തിന്‍റെ സംസ്കാരത്തിനു ഒരു പരിഷ്കൃത മുഖമുണ്ടെന്നതു മാത്രമാണ് ആകെയുള്ള വ്യത്യാസം. എല്ലാ വ്യത്യസ്തതകളെയും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെയും ഇല്ലാതാക്കാനും ഏകതാനമായ ഒരു ലോകത്തെ സൃഷ്ടിക്കാനും ശക്തര്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അധികാരശക്തികളുടെ കരങ്ങള്‍ എല്ലാവരേയും എല്ലാറ്റിനേയും നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.   പ്രകൃതിയെ മാത്രമല്ല ഇവ്വിധത്തില്‍ നിയന്ത്രണവിധേയമാക്കുന്നത്, മനുഷ്യനെയും ദൈവത്തെയും കൂടിയാണ്. പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളെ വരുതിയിലാക്കുന്നതുകൊണ്ട് മനുഷ്യന്‍ സംതൃപ്തിയടയുന്നില്ല. തുടര്‍ന്നങ്ങോട്ട് അവന്‍ മറ്റു മനുഷ്യരേയും വരുതിയിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. സ്വന്തം ജീവിതവീക്ഷണവും പ്രത്യയശാസ്ത്രവും മറ്റുള്ളവരുടെമേല്‍ അടിച്ചേല്പിക്കാന്‍ എല്ലാവരും ശ്രമിക്കുന്നു. എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കാനും അധീനമാക്കാനുമുള്ള മനുഷ്യന്‍റെ ത്വര അവിടം കൊണ്ടും നില്ക്കുന്നില്ല. ദൈവത്തിന്‍റെമേലാണ് പിന്നീടുള്ള കടന്നുകയറ്റം. ദൈവത്തെ വെറുമൊരു പാഠ്യവസ്തുവായി അവന്‍ ചുരുക്കുന്നു. തന്‍റെ അഭിരുചിക്കിണങ്ങുന്ന വ്യക്തമായൊരു ധാരണ ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് അവന്‍ നിര്‍മ്മിച്ചെടുത്ത് തന്‍റെ തലയില്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നു. ഈ ധാരണയ്ക്കപ്പുറത്തു പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ ദൈവത്തെപ്പോലും അവന്‍ അനുവദിക്കില്ല. ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള 'സത്യങ്ങള്‍' വളരെ കണിശവും കൃത്യവുമായി പറയുന്ന ഒട്ടുമിക്ക പുസ്തകങ്ങളും ദൈവത്തെ 'പിടി കിട്ടി'യെന്നും തന്‍റെ 'ബുദ്ധിയിലൊതുക്കി'യെന്നും വിചാരിക്കുന്ന മനുഷ്യന്‍റെ ദുരഹങ്കാരത്തിനു തെളിവാണ്.   ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഉത്തരാധുനിക ചിന്തകനായിരുന്ന മിഷേല്‍ ഫുക്കോയുടെ അഭിപ്രായപ്രകാരം എല്ലാ പഠിപ്പിക്കലുകളിലും രൂപീകരണ ശ്രമങ്ങളിലും അപരന്‍റെമേല്‍ നിയന്ത്രണവും സ്വാധീനവും  നേടാനുള്ള അധികാരഭ്രമമുണ്ട്. അറിവും അധികാരവും വളരെയധികം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശക്തിയും പ്രമാണിത്തവും സ്വാധീനവുമുള്ളവര്‍ ചിന്തിക്കുന്നതില്‍നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ചിന്തിക്കുന്നവര്‍ ഭ്രാന്തന്മാരാണ്, മൃഗീയ സ്വഭാവമുള്ളവരാണ്. അതുകൊണ്ട് അവരെ 'പരിഷ്കരിച്ച്'  'യുക്തിബോധ' മുള്ളവരാക്കിത്തീര്‍ക്കേണ്ടതുണ്ട്. മറ്റുള്ളവരെ സംസ്കാരസമ്പന്നരാക്കാന്‍ നടത്തുന്ന ഇത്തരം ശ്രമങ്ങളുടെ പിന്നില്‍ വര്‍ത്തിക്കുന്നത് അപരനെ മാറ്റാനുള്ള ആഗ്രഹമല്ല, അവനെ അധീനപ്പെടുത്താനുള്ള ആവേശമാണ്.   എല്ലാവരേയും എല്ലാറ്റിനേയും വരുതിയിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവനായി മനുഷ്യന്‍ മാറിയിരിക്കുന്നു. വ്യക്തികളും പ്രസ്ഥാനങ്ങളും, രാഷ്ട്രങ്ങളും സംസ്കാരങ്ങളും തങ്ങളില്‍നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ എന്തിനെയും തങ്ങളുടെ കാല്‍ക്കീഴിലാക്കാന്‍ മത്സരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. എല്ലാവരുടെയും മോഹം ഭൂമിയുടെ ഉടമയാകാനാണ്, ഇടയനാകാനല്ല. സകലതും തനിക്കു കീഴ്പ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ കടിഞ്ഞാണില്ലാതെ കുതിക്കുകയാണ്. ഉടമസ്ഥാവകാശം സ്ഥാപിച്ച് ഭൂമിയുടെ അന്തകരാവാതെ, ഇടയരായിത്തീര്‍ന്ന് അതിനെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടവരല്ലേ നമ്മള്‍?

"മാനസാന്തരപ്പെടുവിന്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു" (മത്താ. 4:17). നിങ്ങള്‍ക്കൊരു റേഡിയോ ഉണ്ടെന്നു കരുതുക.  നിങ്ങള്‍ എത്ര ശ്രമിച്ചാലും ഒരൊറ്റ റിലേ - സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്നുള്ള തരംഗങ്ങളെ അതിനു പിടിച്ചെടുക്കാനാവൂ എന്നും സങ്കല്പിക്കുക. അതിന്‍റെ ശബ്ദത്തിന്‍റെമേല്‍ നിങ്ങള്‍ക്കൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ല: ചിലപ്പോള്‍ കഷ്ടിയേ കേള്‍ക്കാനാകൂ; ചിലപ്പോള്‍ ചെവിപൊട്ടിപ്പോകുമാറ് ഉച്ചത്തിലാകും. കൂടാതെ നിങ്ങള്‍ക്കത് ഓഫാക്കാനും ആകുന്നില്ല. ചിലപ്പോള്‍ വളരെ സാവധാനമാകും പ്രതികരണം; ചിലപ്പോള്‍, ഒന്നുറങ്ങാന്‍ നിങ്ങള്‍ ആഗ്രഹിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോള്‍, ഇതാ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുകയായി ഓരോ ശബ്ദങ്ങള്‍. ഇത്തരമൊരു 'സാധനം' ആരെങ്കിലും കൈയില്‍ വച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമോ? പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം  'വട്ടുപിടിച്ച'  രീതിയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു കുഴപ്പമില്ലെന്നു മാത്രമല്ല ഇതാണു ഏറ്റവും നോര്‍മലും മാനുഷികവുമായ പ്രവര്‍ത്തനമെന്നു കരുതുകയും ചെയ്യുന്നു. 'ജീവിക്കണമെങ്കില്‍ ഇതു കൂടിയേ തീരു'  എന്നു നിങ്ങള്‍ കരുതിയ ഒന്നിനു വേണ്ടി നിങ്ങള്‍ കിണഞ്ഞു ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍, 'ഇതില്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കില്ല' എന്നു നിങ്ങള്‍ കരുതിയ ഒന്നിനെ നിങ്ങള്‍ അള്ളിപ്പിടിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍, 'ഇതിന്‍റെ കൂടെ എങ്ങനെ ജീവിക്കും' എന്നു കരുതിയ ഒന്നിനെ നിങ്ങള്‍ എങ്ങനെയും മാറ്റിനിര്‍ത്താന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ അനുഭവിച്ച ദേഷ്യവും നിരാശയും ഉത്ക്കണ്ഠയും ഒന്നോര്‍ത്തു നോക്കുക. വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റങ്ങളില്‍പ്പെട്ട് ആടിയുലഞ്ഞ സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ അനവധിയില്ലേ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തില്‍?   നിങ്ങള്‍ പ്രണയിച്ചവനെ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതായും വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടതായും നിങ്ങള്‍ക്കു തോന്നി. അസൂയയും പകയും കൊണ്ട് മനസ്സു നിറഞ്ഞു. നിങ്ങളുടെ സകല ശ്രദ്ധയും ആ ഒരു വ്യക്തിയില്‍ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടു. ജീവിതമെന്ന സ്വാദിഷ്ഠമായ വിരുന്ന് വെറും ചാരമായി നിങ്ങള്‍ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഒന്നു ജയിച്ചു കയറാന്‍ നിങ്ങള്‍ കൊണ്ടുപിടിച്ചു ശ്രമിച്ചു. ആ ബഹളത്തിനുള്ളില്‍ നിന്നപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു കിളികളുടെ മോഹനഗീതം ഒരിക്കല്‍പ്പോലും കേള്‍ക്കാനായില്ലല്ലോ. നിങ്ങളുടെ മോഹങ്ങള്‍ മറ്റെല്ലാറ്റിനെയും കുഴിച്ചുമൂടി. നിങ്ങള്‍ക്ക് വലിയൊരു രോഗം വന്നു; അല്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടയാളെ മരണം അപഹരിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പായി. തുടര്‍ന്നങ്ങോട്ട് മറ്റൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ആവാതെ വന്നു.   ചുരുക്കത്തില്‍ ഒരു അഭിനിവേശം, അതെത്ര ചെറുതും ആയിക്കൊള്ളട്ടെ. നിങ്ങളെ പിടികൂടിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ, നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിനു സ്വാഭാവികരീതിയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കാനുള്ള കഴിവു നഷ്ടപ്പെടുന്നു. റേഡിയോ നന്നാക്കിയെടുക്കാന്‍ റേഡിയോയുടെ പ്രവര്‍ത്തനരീതി പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതുപോലെ, നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിനാവശ്യമായ മാറ്റം വരുത്തുവാന്‍ നമ്മെ സ്വതന്ത്രമാക്കുന്ന നാലു സത്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് നിങ്ങള്‍ ദീര്‍ഘനേരം അവധാനപൂര്‍വ്വം ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതിനുമുമ്പായി, ആദ്യം നിങ്ങള്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്ന, അല്ലെങ്കില്‍ ഭയപ്പെടുന്ന ഒന്നിനെ നിങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ കൊണ്ടുവരിക. അതു മനസ്സില്‍ വച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ താഴെപ്പറയുന്ന നാലു സത്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക : 1. ഒന്നുകില്‍ നിങ്ങളുടെ അഭിനിവേശം, അല്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങളുടെ സംതൃപ്തി- ഇവയിലേതെങ്കിലുമൊന്ന് നിങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തേ മതിയാകൂ. കാരണം, ഇവ രണ്ടും ഒരേസമയം നിങ്ങള്‍ക്കു സ്വന്തമാക്കാന്‍ സാധ്യമല്ല. നിങ്ങളെ ഒരു അഭിനിവേശം ഗ്രസിച്ചുകഴിയുന്ന വേളയില്‍ത്തന്നെ, ആകുലതകളേതുമില്ലാത്ത ഒന്നും ഭാരപ്പെടുത്താത്ത ഒരു ജീവിതം നിങ്ങള്‍ക്ക് സാധ്യമല്ലാതെ വരുന്നു. നിങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ ഗ്രസിച്ചിരിക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു അഭിനിവേശത്തെ മുന്‍നിറുത്തി ഇപ്പറഞ്ഞതിലെ സത്യം നിങ്ങള്‍ സ്വയം ഗ്രഹിക്കുക. 2. നിങ്ങളുടെ അഭിനിവേശം നിങ്ങള്‍ക്കു ലഭിച്ചത് എവിടെനിന്ന്? ഏതായാലും നിങ്ങള്‍ ജനിച്ചപ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒന്നല്ല അത്. അതുണ്ടായത് ഒരു നുണയില്‍ നിന്നാണ്: ഒരു പ്രത്യേക വ്യക്തിയോ ഒരു പ്രത്യേക സാധനമോ കൂടാതെ നിങ്ങള്‍ സംതൃപ്തയായിരിക്കില്ലെന്നു സമൂഹമോ, സംസ്കാരമോ, നിങ്ങള്‍ തന്നെയോ നിങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ച ഒരു നുണയില്‍നിന്ന്. കണ്ണുതുറന്ന് ഇതിലെ അസത്യം ഒന്നു മനസ്സിലാക്കുക. നിങ്ങള്‍ തീവ്രമായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏതു കൂടാതെ നിങ്ങള്‍ക്കു ജീവിക്കാനാവില്ലെന്നു നിങ്ങള്‍ കരുതുന്നുവോ ആ വ്യക്തിയോ വസ്തുവോ കൂടാതെതന്നെ സംതൃപ്തരായിരിക്കുന്ന എത്രപേര്‍ ഈ ഉലകത്തിലുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കുക. ഒന്നുകില്‍ നിങ്ങളുടെ അഭിനിവേശം, അല്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യവും സംതൃപ്തിയും. 3. നിങ്ങള്‍ക്കു ജീവിതം അതിന്‍റെ പൂര്‍ണ്ണതയില്‍ ജീവിക്കണമെങ്കില്‍ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടു സ്വന്തമാക്കിയേ തീരു. നിങ്ങള്‍ അള്ളിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഈയൊരു ചെറിയ കാര്യത്തെക്കാളും ഒരുപാടു വൈവിധ്യവും വൈപുല്യവുമാര്‍ന്നതാണ് ജീവിതം. ജീവിതത്തിന്‍റെ സമഗ്രതയില്‍നിന്നു നോക്കിക്കാണുമ്പോള്‍ ഇത്തരം ചെറിയ കാര്യങ്ങള്‍ എന്തിനു നിങ്ങളെ ഇത്രമാത്രം അലോസരപ്പെടുത്തണമെന്നു സ്വയം നിങ്ങള്‍ ചോദിച്ചുപോകും. ചെറിയ കാര്യങ്ങളോ? തീര്‍ച്ചയായും അതെ. കാരണം നിങ്ങള്‍ക്കു കുറെയേറെനാള്‍ ജീവിച്ചിരിക്കാന്‍ ഭാഗ്യമുണ്ടായാല്‍, ഒരു ദിവസം നിങ്ങളുടെ അഭിനിവേശം നിങ്ങള്‍ക്കൊട്ടും പ്രാധാന്യമില്ലാത്തതായി തീര്‍ച്ചയായും അനുഭവപ്പെട്ടുകൊള്ളും. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം അനുഭവംതന്നെ അതല്ലേ? പണ്ട് ഒരുപാടു പ്രധാനമെന്നു കരുതിയ പല കാര്യങ്ങളും ഇന്നു നിങ്ങള്‍ ഒന്നോര്‍ക്കുന്നുപോലുമില്ലല്ലോ. 4. ഈ വസ്തുതകള്‍ നിങ്ങളെക്കൊണ്ടെത്തിക്കുന്നത് അനിഷേധ്യമായ ഒരു സത്യത്തിലേക്കാണ്. മറ്റൊരു വ്യക്തിക്കും വസ്തുവിനും നിങ്ങളെ സന്തുഷ്ടയാക്കാനോ അസന്തുഷ്ടയാക്കാനോ ഉള്ള കഴിവില്ല. നിങ്ങള്‍ സമ്മതിച്ചാലും ശരി ഇല്ലെങ്കിലും ശരി, നിങ്ങള്‍ - നിങ്ങള്‍ മാത്രം- ആണ് നിങ്ങളുടെ സംതൃപ്തിക്കോ അസംതൃപ്തിക്കോ ഉത്തരവാദി. ഒരു വ്യക്തിയെയോ വസ്തുവിനെയോ അള്ളിപ്പിടിച്ചിരിക്കണമോ വേണ്ടയോ എന്നു തീരുമാനിക്കേണ്ടതും നിങ്ങളുടെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. ഇക്കാര്യങ്ങളൊക്കെ നിങ്ങള്‍ വേണ്ടത്ര സമയമെടുത്ത് വിചിന്തനത്തിനു വിധേയമാക്കിയാല്‍, ഒരു കാര്യം നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെടും. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം നിങ്ങളുടെ ചിന്തകളെ എതിര്‍ക്കുകയോ, അവയ്ക്കെതിരേ വാദകോലഹലമുണ്ടാക്കുകയോ അവയെ അഭിമുഖീകരിക്കാന്‍ വിസമ്മതിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ അഭിനിവേശങ്ങള്‍ മൂലം വേണ്ടത്ര മുറിവേറ്റിട്ടില്ല എന്നതിന്‍റെ തെളിവാണത്. ഈ ലേഖനത്തിന്‍റെ ആദ്യഭാഗത്തു സൂചിപ്പിച്ച റേഡിയോ നിങ്ങള്‍ക്ക് അരോചകമാണെങ്കിലല്ലേ അതു എന്തു വിലകൊടുത്തും റിപ്പയര്‍ ചെയ്യാന്‍ നിങ്ങള്‍ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടൂ? മറ്റൊരു സാധ്യത കൂടിയുണ്ട് - അതായത്, നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം മുന്‍പറഞ്ഞ സത്യങ്ങളുടെ മുമ്പില്‍ അസ്വസ്ഥമാകുന്നില്ല. അങ്ങനെയാണു സംഭവിക്കുന്നതെങ്കില്‍ ആനന്ദിച്ചുല്ലസിക്കുക. കാരണം, നിങ്ങളില്‍ പശ്ചാത്താപം - ഹൃദയത്തിന്‍റെ പുനഃസൃഷ്ടിയും ദൈവരാജ്യത്തിന്‍റെ ആസ്വാദനവും - ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു. കൃതജ്ഞതയുടെയും ആനന്ദത്തിന്‍റെയും ഗീതങ്ങള്‍ ആലപിച്ചുകൊണ്ടുള്ള, പരിതാപമോ പരിഭവമോ ആകുലതയോ ഇല്ലാത്ത, കുഞ്ഞുങ്ങളുടേതിനു സമാനമായ ഒരു ജീവിതം ഇതാ കൈയെത്തും ദൂരത്തെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതു സ്വന്തമാക്കാന്‍ നിങ്ങളിനി കാലതാമസം വരുത്തില്ല. പരിഭാഷ: കെ.എസ്.

ഒരുഗ്രാമത്തിലെ ഇടവകയില്‍ സഹായത്തിന് കുറച്ച് കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു.  ഏതാനും ദിവസത്തേയ്ക്ക് വികാരിയച്ചന്‍ എവിടെയോ പോയിരുന്ന സമയത്താണ്  ഒരു ഇടവകാംഗം വിഷം കഴിച്ച് മരിച്ചത്. വളരെ ചെറിയ ഒരു സെമിത്തേരി, ഇടവകയിലെ കൂടിയ മരണനിരക്ക്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അടക്കാനുള്ള സ്ഥലം സെമിത്തേരിയില്‍ കണ്ടെത്തുകയെന്നത് ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഒരു കാര്യമാണ്. പള്ളിയില്‍ ഔദ്യോഗികമായ ഒരു കുഴിവെട്ടുകാരനില്ലാത്തതിനാല്‍ കുഴിയെടുക്കാനായി സാധാരണ വരുന്നത് സന്നദ്ധരായ കുറെ ചെറുപ്പക്കാരാണ്.  കാഴ്ചയില്‍ അടുത്തകാലത്തെങ്ങും  അടക്ക് നടന്നിട്ടില്ലായെന്നു തോന്നിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലം സെമിത്തേരിയുടെ ഏകദേശം മദ്ധ്യഭാഗത്തായി ഞങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തി. അപ്പോള്‍ കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചേട്ടന്‍ എന്നെ മാറ്റി നിര്‍ത്തി, "അച്ചാ, ഇത് ആത്മഹത്യാ കേസാ... ഇത്തരം കേസുകളെയൊക്കെ അടക്കുന്ന സ്ഥലം അവിടെയാ..." എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സെമിത്തേരിയുടെ ഒരു കോണിലേയ്ക്ക് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. 'തെമ്മാടിക്കുഴി' എന്ന സങ്കല്പത്തിന്‍റെ കാലം കഴിഞ്ഞെന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്ന ഞാന്‍ അന്നാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്: ഇന്നും ഒരു അലിഖിത നിയമം പോലെ 'ചത്തവനൊന്നും മരിച്ച വിശ്വാസികള്‍ക്കൊപ്പം കിടക്കാന്‍ യോഗ്യനല്ലെന്ന' കാഴ്ചപ്പാട് മനുഷ്യമനസ്സില്‍ ശക്തമായിത്തന്നെ നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ടെന്ന്. ജീവന്‍ അമൂല്യമാണ്. അത് എന്നും സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ജീവിതത്തിന്‍റെ പ്രതിസന്ധികളില്‍ നിന്ന് ഒളിച്ചോടിയെത്താനുള്ള ഇടമല്ല മരണം. വി. പൗലോസ് പറയുന്നതുപോലെ പ്രതിസന്ധികളെ മറികടന്ന് ജീവിതമെന്ന ഓട്ടം വിജയകരമായി പൂര്‍ത്തിയാക്കിയവര്‍ക്ക് ദൈവം ഒരുക്കിവച്ചിരിക്കുന്ന വിജയകിരീടമാണ് മരണം. ഏതൊരു മനുഷ്യനും അംഗീകരിക്കേണ്ടതും ആത്മീയനേതൃത്വം എന്നും വിശ്വാസികളെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടതും പ്രചോദിപ്പിക്കേണ്ടതുമായ സത്യമാണിത്. ദാനമായി കിട്ടിയ അനുഗ്രഹമാണ് ജീവിതം; ദാനം തന്നവന്‍ നിത്യതയിലേയ്ക്ക് കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കുവോളം നന്ദിയോടെ അനുഭവിക്കേണ്ട അനുഗ്രഹം. നിത്യനായവന്‍ വച്ചുനീട്ടിയ ദാനം നിരാകരിച്ചുകൊണ്ട് അവന് മടക്കിയേല്‍പ്പിക്കുന്നതിലെ ധാര്‍ഷ്ട്യവും നന്ദികേടുമാണ് ആത്മഹത്യയെ ഒരു പാപമായി പരിഗണിക്കുന്നതിന്‍റെ ആത്മീയവശം. എന്നാല്‍ ആത്മഹത്യ എപ്പോഴും ധാര്‍ഷ്ട്യത്തിന്‍റെയും  നന്ദികേടിന്‍റെയും അടയാളമായിക്കൊള്ളണമെന്നുണ്ടോ? ഏതാണ്ട് ഇരുപത്തിമൂന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് പിന്നിലുള്ള അവ്യക്തമായ ഓര്‍മ്മകളില്‍നിന്ന് ക്രൂരമായ ഈയൊരു വാചകം മനസ്സില്‍ എത്താറുണ്ട്: "അത് ചത്തതാ അമ്മിണിയെ..!" സ്ഥലത്തെ ആകാശവാണി എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ വാര്‍ത്താവിതരണമാണ്. ഒപ്പം ഒരു കൂട്ടനിലവിളിയോടെ പാഞ്ഞുപോകുന്ന ഒരു ജീപ്പിന്‍റെ ശബ്ദവും. അധികനാളെടുത്തില്ല, എന്നും ഒക്കത്ത് പുസ്തകക്കെട്ടുമായി ഞങ്ങളുടെ നാട്ടുവഴിയിലൂടെ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന പ്രസരിപ്പുള്ള ആ പെണ്‍കുട്ടി ഞങ്ങളുടെയൊക്കെ ഓര്‍മ്മയുടെ ഭാഗമായി മാറാന്‍. കൂലിപ്പണി ചെയ്ത് കുടുംബം പോറ്റിയിരുന്ന അപ്പനമ്മമാരുടെ മൂന്നുപെണ്‍കുട്ടികളില്‍ മൂത്തവള്‍. രണ്ടാം വര്‍ഷം പ്രീ- ഡിഗ്രിയ്ക്ക് പഠിച്ചിരുന്നു, ഒരുപക്ഷേ വലിയ മോഹങ്ങളൊന്നുമില്ലാതിരുന്ന, ആ തനി ഗ്രാമീണ പെണ്‍കുട്ടി. ചാരിത്ര ശുദ്ധി പവിത്രമായി മാത്രം കാണാന്‍  ശീലിച്ച ഇവളുടെ ശരീരത്തെ ബലാത്ക്കാരമായി വശപ്പെടുത്തിയ ആ മനുഷ്യന്‍ ആരാണെന്ന് ഇന്നും ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമവാസികള്‍ക്ക് അറിഞ്ഞുകൂടാ. ഒരുപക്ഷേ അവളുടെ അധ്യാപകന്‍ തന്നെ..? മരിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് മൂന്നു മാസം ഗര്‍ഭമുണ്ടായിരുന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെ അഭിമാനം, അനിയത്തിമാരുടെ ഭാവി, നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ തന്‍റെ ജീവിതം, അപ്പനില്ലാത്ത കുഞ്ഞിനെ വളര്‍ത്തേണ്ടിവരുന്നതിലെ അപമാനം...  എല്ലാം ചേര്‍ന്നു സൃഷ്ടിച്ച ഭയം... ഇതിനെല്ലാം മുമ്പില്‍ ആ കൊച്ചു മനസ്സ് കണ്ടെത്തിയ ഏക പോംവഴി 'ഒരു കുപ്പി വിഷം' മാത്രമായിരുന്നു. മരണത്തിലേയ്ക്ക് അവളെ പറഞ്ഞു വിട്ടതാരെന്നുപോലും ചിന്തിക്കാതെ ഈ കുട്ടിയുടെ വിയോഗത്തെ ഒരു തെരുവ് നായുടെ ചാവിനോട് തുല്യതപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍ ഒരു സമൂഹത്തിന് അവളോട് ചെയ്യാനാവുന്ന അവസാനത്തെ അനീതിയും പൂര്‍ത്തിയായി.   ചില മരണങ്ങളെങ്കിലും, നമ്മള്‍ അനുഗ്രഹമെന്ന് വിളിച്ച ജീവിതം കയ്പാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും പിടിച്ച് നില്ക്കാനാവാതെ തോറ്റുപോയവരുടെ അവസാന സങ്കേതമാണ്. ആധുനിക മനഃശാസ്ത്രം കണ്ടെത്തിയതുപോലെ ആത്മഹത്യകളൊക്കെ തകര്‍ന്നുപോയ മനസ്സിന്‍റേയും ജീവിതത്തിന്‍റേയും പ്രതിഫലനങ്ങളാണ്. ഇവരുടെ ജീവിതത്തേയും മനസ്സിനേയും തളര്‍ത്തിക്കളഞ്ഞതാകട്ടെ ഒരു തരത്തിലല്ലെങ്കില്‍  മറ്റൊരുതരത്തില്‍ നമ്മുടെ സമൂഹവും.  ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ നിരന്തര പീഡനം സഹിക്കവയ്യാതെ തീകൊളുത്തി മരിച്ച ഭാര്യയും കുഞ്ഞുങ്ങളും,  മാനസിക വിഭ്രാന്തിയില്‍പ്പെട്ട് കുളത്തില്‍ചാടി ജീവിതമവസാനിപ്പിച്ച ഒരാള്‍, കൂടുതല്‍ക്കാലം ജീവിച്ചാല്‍ കൂടുതല്‍ കടങ്ങളുണ്ടാകുകയേയുള്ളൂ... ഈ ജന്മം തനിക്ക് ഇവയൊന്നും വീട്ടിത്തീര്‍ക്കാനാവില്ലെന്നറിഞ്ഞ  കീടനാശിനി കഴിച്ച് മരിച്ച കര്‍ഷകന്‍... സത്യമായി പറയൂ, ഇവരുടെയൊക്കെ മരണത്തിനുത്തരവാദികള്‍ ഇവര്‍ തന്നെയോ?   ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് ഇവരെ ഒരു കൈ സഹായിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത നമുക്ക് ഇവരുടെ മരണശേഷം ഇവര്‍ക്ക് കിട്ടാന്‍ പോകുന്ന സ്വര്‍ഗ്ഗ-നരകങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിധി പറയാതിരുന്നു കൂടെ? അത്രയെങ്കിലും കാരുണ്യം നാം അവരോട് കാണിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല നമ്മളൊക്കെച്ചേര്‍ന്ന് ജീവിതമെന്ന അനുഗ്രഹത്തെ കയ്പാക്കിമാറ്റിയ ഇവര്‍ക്ക് നിത്യജീവന്‍ എന്ന അനുഗ്രഹവും ദൈവം നിഷേധിക്കുമെന്ന് പറയുന്നതല്ലെ ഒരുപക്ഷേ ദൈവദൂഷണങ്ങളിലൊന്ന്?   കര്‍ഷക ആത്മഹത്യകളുടെ നീണ്ടനിരയില്‍ ജോസഫിന്‍റെ പേരുമുണ്ട്. ജോസഫ് മരിച്ചിട്ട് ആറുമാസം കഴിഞ്ഞെങ്കിലും നാല് കുഞ്ഞുമക്കളോടൊപ്പം ജീവിതത്തില്‍ അനാഥയായിപ്പോയ ആ കുടുംബിനി എല്ലാ ദിവസവും കുര്‍ബാനയില്‍ പങ്കുകൊണ്ട് കുഴിമാടത്തില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. ഒരു വര്‍ഷം മുഴുവന്‍ ജോസഫിന് വേണ്ടി കുര്‍ബാനയില്‍ പങ്കെടുത്തേക്കാം എന്നവള്‍ നേര്‍ന്നിരിക്കുകയാണ്; ഒപ്പം പത്ത് കുര്‍ബാന ജോസഫിന്‍റെ പേരിലും. ഒരു ദിവസം ഇളയ രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളേയും കൂട്ടി കുഴിമാടത്തില്‍നിന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥന കഴിഞ്ഞ് വരുന്ന അവള്‍ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നു. "സത്യം പറയണം എന്‍റെ ജോസഫേട്ടന്‍റെ ആത്മാവ് സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ പോക്വോ?" ഈ പെങ്ങളോട് ഞാന്‍ എന്ത് പറയും, "തീര്‍ച്ചയായും നിത്യതയുടെ ലോകത്ത് നിന്നോടൊപ്പം അവനുമുണ്ടായിരിക്കു"മെന്ന ദൈവകാരുണ്യത്തിന്‍റെ ഉറപ്പിന്മേലുള്ള എന്‍റെ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ വാക്കല്ലാതെ...?   ആത്മഹത്യ ചെയ്തയാളുടെ ശവസംസ്കാര ചടങ്ങുകളോട് നാം പുലര്‍ത്തുന്ന അവജ്ഞാപൂര്‍വ്വമായ മനഃസ്ഥിതിയ്ക്ക് സഭയുടെ പരിഷ്കരിച്ച കാനോനിക നിയമത്തിന്‍റെ പിന്‍ബലമില്ലായെന്ന വസ്തുതകൂടി നാം അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. പുതുക്കിയ കാനോനിക നിയമത്തില്‍ (കാനോ. 1184) ആത്മഹത്യചെയ്തയാള്‍ക്ക് ആദരപൂര്‍വ്വമായ ക്രിസ്ത്യന്‍ സംസ്കാരം പാടില്ലയെന്ന പഴയകാനോനിക നിയമത്തിലെ (കാനോ. 1240) സൂചന ബോധപൂര്‍വ്വം ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുകയാണ്. സമൂഹത്തിന് ഉതപ്പിന് കാരണമാകാതിരിക്കാനായിരുന്നു പഴയ കാനോനിക നിയമം തന്നെ ഇത് ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിരുന്നത്. എന്നാല്‍ ഏതാണ് സമൂഹ മനസ്സാക്ഷിയ്ക്ക് വലിയ ഉതപ്പ്-തന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്‍റെ/ ളുടെ വിയോഗത്തില്‍ മനം നുറങ്ങുന്നവരോടൊപ്പം  മരിച്ചയാള്‍ക്ക് വേണ്ടി ആദരപൂര്‍വ്വം പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാതിരിക്കുന്നതോ, ജീവിതം തകര്‍ന്നുപോയ ഒരാളുടെ മനസ്സിന്‍റെ ദുര്‍ബല നിമിഷത്തില്‍ സംഭവിച്ച ഈ മരണമോ? തീര്‍ച്ചയായും മരിച്ചവരോട് സമൂഹം കാരുണ്യം കാണിക്കും, എന്നാല്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ സ്നേഹരഹിതമായ പ്രവൃത്തികള്‍ മനുഷ്യര്‍ക്ക് ഉതപ്പിന് കാരണമാകും.  ആത്മഹത്യ ചെയ്തവരാരുമാകട്ടെ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് അവരുടെ തകര്‍ന്ന മനസ്സുകള്‍ക്കും ജീവിതങ്ങള്‍ക്കും താങ്ങാകുവാന്‍ കഴിയാതെ പോയതിന്‍റെ പേരില്‍ ഉള്ളുനിറഞ്ഞ പശ്ചാത്താപത്തോടെ നമുക്ക് അവര്‍ക്കായി കൊടുക്കാന്‍ കഴിയുന്ന അവസാന കാരുണ്യം അന്ത്യവിലാപയാത്രയിലെ പ്രാര്‍ത്ഥന നിറഞ്ഞ സാന്നിധ്യവും,  കണ്ണില്‍ നിന്ന് എന്നേയ്ക്കുമായി മറയുന്നതിന് മുന്‍പ് ആദരവോടെ ഒരുപിടി മണ്ണും മാത്രമാണ്.   ക്രിസ്തുവിന്‍റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രണ്ട് വ്യാഖ്യാനങ്ങളില്‍ ഒന്നിങ്ങനെയാണ്: അവന്‍ മരണത്തിന് സ്വയം ഏല്പിച്ചു കൊടുക്കുകയായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന് കുരിശുമരണത്തില്‍നിന്ന് രക്ഷപെടാന്‍ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ പലതുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ സ്നേഹിതര്‍ക്ക് വേണ്ടി ജീവനര്‍പ്പിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ വലിയ സ്നേഹമില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ക്രിസ്തു മനുഷ്യജീവന് പരസ്നേഹത്തിനേക്കാള്‍ വില കല്പിക്കാന്‍ തയ്യാറായില്ല. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ മരണത്തെ ഒരു ആത്മഹത്യയെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാനുള്ള സാധ്യതകളൊക്കെ അതിനുള്ളിലുണ്ട്. എന്നാല്‍ നാം അതിനെ ബലിയെന്നാണ് വിളിക്കുക.   1998- മെയ് 6 ന് പാക്കിസ്ഥാനിലെ സഭയില്‍ അരങ്ങേറിയതും ഇത്തരം ഒരു സംഭവമായിരുന്നു. ഫൈസ്ലാബാദിലെ ബിഷപ് ജോണ്‍ ജോസഫ് (65)ഷൈവാള്‍ ടൗണിലെ സെഷന്‍ കോടതിയുടെ മുന്നില്‍വച്ച് സ്വയം വെടിവച്ച് മരിച്ചു. സംഭവത്തിന്‍റെ പശ്ചാത്തലമിങ്ങനെ: മദ്ധ്യപഞ്ചാബ് പ്രവിശ്യയിലെ ഒരു കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസി അയ്യൂബ് മാസിഷിനെ ദൈവദൂഷണക്കുറ്റത്തിന്‍റെ പേരില്‍ (തികച്ചും അന്യായമായ ഒരു ആരോപണം) കൃത്യം ഒരുവര്‍ഷം മുന്‍പ് ഷൈവാള്‍  കോടതിവിധിപ്രകാരം വെടിവച്ച് കൊന്നു. തന്‍റെ വിശ്വാസസമൂഹത്തിലെ ഒരാളോട് രാഷ്ട്രം കാണിച്ച അനീതി  ആ നല്ല ഇടയനെ വല്ലാതെ  വേദനിപ്പിച്ചു. അയ്യൂബിന്‍റെ വിയോഗത്തിന്‍റെ ഒന്നാം വാര്‍ഷികത്തില്‍ ഒരു പ്രാര്‍ത്ഥനാ കൂട്ടായ്മ നേതൃത്വം കൊടുത്ത ശേഷം മുന്‍പ് എപ്പോഴോ മനസ്സില്‍ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച പ്രകാരം ആ നല്ലിടയന്‍ അയ്യൂബ് കൊല്ലപ്പെട്ട അതേ സ്ഥലത്ത് വച്ച് സ്വയം വെടിയുതിര്‍ക്കുകയായിരുന്നു. ഈ മരണത്തെക്കുറിച്ച് ആ രൂപതയിലെ ഒരു മുതിര്‍ന്ന വൈദികന്‍ പറഞ്ഞതിങ്ങനെ " ആ ഒരു വെടിയൊച്ചയ്ക്ക് ഒരു ബോംബ് സ്ഫോടനത്തേക്കാള്‍ ശബ്ദമുണ്ടായിരുന്നു. സമൂഹ മനഃസാക്ഷിക്കും കത്തോലിക്ക ധാര്‍മ്മിക ദൈവശാസ്ത്രത്തിനും മുന്നില്‍ ഇതൊരു ചോദ്യചിഹ്നമായി നിലകൊള്ളും." സ്വയം ജീവനൊടുക്കുന്നതെല്ലാം ആത്മഹത്യകളല്ലെന്ന് ഇനി മുതല്‍ നാം പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു... ചിലതൊക്കെ പവിത്രമായ ബലികളുമാവാം. അവയെക്കുറിച്ചുള്ള വിധിതീര്‍പ്പുകള്‍ അത് തിരഞ്ഞെടുത്തവരുടെ മനഃസാക്ഷിക്കും  ദൈവത്തിനും വിട്ടുകൊടുക്കാം. ജീവിതത്തിന്‍റെ നിരന്തരമായ തകര്‍ച്ചയില്‍ മനം തകര്‍ന്ന് ജീവിതം വേണ്ടെന്നുവയ്ക്കുന്നവരേക്കാള്‍, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ആത്മഹത്യ എന്ന പാപത്തിന്‍റെ വിശേഷങ്ങള്‍ കൊടുക്കേണ്ട മറ്റ് പല പ്രവൃത്തികളുമുണ്ട്. സ്വന്തം ജീവനോടും തന്നെ ആശ്രയിച്ച് നില്‍ക്കുന്നവരുടെ ജീവിതങ്ങളോടും ബഹുമാനമില്ലാത്ത എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും ആത്മഹത്യ എന്ന പാപത്തിന്‍റെ നിഴലിലാണ്. ട്രാഫിക് നിയമങ്ങളെപ്പോലും കാര്യമായി ഗൗനിക്കാതെ അമിതവേഗതയില്‍ വാഹനമോടിക്കുന്നയൊരാള്‍, മദ്യം കഴിച്ചും പുകവലിച്ചും മയക്കുമരുന്നുകള്‍ ഉപയോഗിച്ചും സ്വന്തം ആരോഗ്യവും ജീവിതവും നശിപ്പിക്കുന്നവര്‍, രോഗിയാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഡോക്ടര്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്ന മരുന്നുകളും ഭക്ഷണവും യഥാസമയം കഴിക്കാന്‍ വിസമ്മതിക്കുന്നവര്‍.. ഇവരൊക്കെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്‍റെ മൂല്യം ബോധപൂര്‍വ്വം നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട് സാവകാശം മരണത്തെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് വിളിച്ചു വരുത്തുകയാണ്. ജീവിതമൊരു അനുഗ്രഹമാണ് അതിനെ സംരക്ഷിക്കുക. ഒപ്പം ആര്‍ക്കും ജീവിതം ശാപമാണെന്ന് തോന്നാതിരിക്കാന്‍ അപരന്‍റെ ജീവിതത്തിന്‍റെ കൂടി കാവലാളാവണം നാം. തളര്‍ന്നു പോയ മനസ്സുകള്‍ക്ക് താങ്ങായി... നരകിക്കുന്ന ജീവിതങ്ങള്‍ക്ക് ആലംബമായി... ഏവരോടും എന്നും ആദരപൂര്‍വ്വം...

നാലുകൊല്ലങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പുണ്ടായ ഒരപകടമാണ് എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ എന്നില്‍ നിന്നകറ്റിയത്. അവളവിടെ, സ്വര്‍ഗ്ഗലോകത്ത് എന്തെടുക്കുകയാവുമെന്ന് പലവട്ടം ഞാനത്ഭുതത്തോടെ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. സന്തോഷമായിരിക്കുമോ അവള്‍ക്കവിടെ? കുട്ടിയെയും വീട്ടുകാര്യങ്ങളുമൊക്കെ നോക്കി നടത്താനറിയാത്ത ഈ ഭര്‍ത്താവിനെ ഇവിടെയാക്കി പോകേണ്ടിവന്നതില്‍ അവള്‍ക്ക് ഏറെ വിഷമമുണ്ടാവണം. എനിക്ക് അങ്ങനെതന്നെയാണ് തോന്നുന്നത്. ഞാന്‍ പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുകയല്ലേ, കുട്ടിയുടെ ശാരീരിക വൈകാരിക ആവശ്യങ്ങള്‍ നിറവേറ്റിക്കൊടുക്കാനാവാതെ, അച്ഛനുമമ്മയും ഒരുമിച്ചാകാന്‍ കഴിയാതെ. ഒരു ദിവസം എനിക്ക് വളരെ തിരക്കേറിയ ജോലി തീര്‍ക്കാനുണ്ടായിരുന്നു. കുട്ടിയുറങ്ങുകയാണ്, എനിക്ക് പോയേ തീരൂ. അവനു കഴിക്കാന്‍ അല്പം ചോറിരുപ്പുണ്ടല്ലോ എന്നു ചിന്തിച്ച് ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് ഒരു മുട്ട പാകപ്പെടുത്തി  മേശമേല്‍ എടുത്തു വച്ചു. ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന അവനെ തട്ടിവിളിച്ച് ഇക്കാര്യംപറഞ്ഞ് ഞാന്‍ പോയി.വീടിനും ജോലിക്കുമിടയില്‍ ഇത്തരം ഡബിള്‍ റോളുകളില്‍പ്പെട്ട് ഞാന്‍ വല്ലാതെ ആയാസപ്പെട്ടുപോവുകയാണ്. നീണ്ട പണിത്തിരക്കുണ്ടായിരുന്ന ആ ദിവസത്തിനുശേഷം നല്ല ക്ഷീണിതനായി ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തി. കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടിയെ മെല്ലെയൊന്നു കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരു മുത്തവും നല്‍കിയശേഷം അത്താഴം വേണ്ടെന്നു വച്ച് ഞാന്‍ കട്ടിലിലേയ്ക്കു വീണു. ഒപ്പം ഒരു പോഴ്സലിന്‍ പാത്രമുടയുന്ന ശബ്ദം, പിന്നാലെ ചൂടുള്ള നനവ്! ആത്മനിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നിയ ഞാന്‍ കമ്പിളി പുത പ്പുയര്‍ത്തി നോക്കി. പ്രശ്നകാരണം അവിടെത്തന്നെ... പൊട്ടിയുടഞ്ഞ ഒരു പാത്രവും അതിലുണ്ടായിരുന്ന ഇന്‍സ്റ്റന്‍റ് നൂഡില്‍സും പിന്നെ വൃത്തികേടായ ബെഡ്ഷീറ്റും പുതപ്പും! "കുട്ടീ, വട്ടായോ നിനക്ക്!" ഞാന്‍ നന്നായി ദേഷ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. വസ്ത്രങ്ങളിടുന്ന ഒരു ഹാംഗര്‍ കൈയിലെടുത്തു, സന്തോഷത്തോടെ കളിക്കുകയായിരുന്ന കുട്ടിയുടെ നേരെ പാഞ്ഞുചെന്ന് നല്ലൊരു തല്ലും വച്ചുകൊടുത്തു. കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരു ചെറിയ വിശദീകരണം പറഞ്ഞതല്ലാതെ അവനെന്നോട് എതിര്‍പ്പൊന്നും കാട്ടിയില്ല. "ഡാഡീ ചോറുതീര്‍ന്നുപോയിരുന്നു. എനിക്കു വല്ലാതെ വിശക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഡാഡി മടങ്ങിയെത്തിയിരുന്നുമില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ കുറച്ച് ഇന്‍സ്റ്റന്‍റ് നൂഡില്‍ ഉണ്ടാക്കാമെന്നു വച്ചു, ഡാഡിക്കും എനിക്കും. പക്ഷേ അപ്പോഴാണ് ഓർത്തത്  ഡാഡി പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ മുതിര്‍ന്നവര്‍ ഇല്ലാത്തപ്പോള്‍ ഗ്യാസ്സ്റ്റൗ ഓണ്‍ ചെയ്യരുതെന്ന്? അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ബാത്റൂമിലെ ഷവറില്‍നിന്നും ചൂടുവെള്ളമെടുത്തു നൂഡില്‍സ് ഉണ്ടാക്കാമെന്നു വച്ചു. ഡാഡി വരുമ്പോഴേയ്ക്കും അത് തണുത്തുപോയാലോ എന്നു കരുതി ചൂടോടെയിരിക്കാന്‍ ഞാനത് കമ്പിളിപ്പുതപ്പിനടിയില്‍ വച്ചു. ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കളിപ്പാട്ടങ്ങളെടുത്ത് കളിക്കുകയായിരുന്നില്ലേ. അതാ ഡാഡി വന്നപ്പോള്‍ ഇതുപറയാന്‍ ഞാന്‍ മറന്നത്. സോറി ഡാഡീ..." ആ നിമിഷം എന്‍റെ കവിളുകളിലൂടെ കണ്ണുനീരൊലിച്ചിറങ്ങി. പക്ഷേ ഡാഡി കരയുന്നത് അവന്‍ കാണരുതെന്നു കരുതി ഞാന്‍ ബാത്റൂമില്‍ കയറി വാതിലടച്ച് ഓണാക്കിയ ഷവറിനൊപ്പം ആവോളം കരഞ്ഞു. ഇതിനുശേഷം ഞാന്‍ എന്‍റെ മകന്‍റെയടുത്തേക്കു ചെല്ലാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു നല്ല ആലിംഗനത്തിലൂടെ അവന് ആശ്വാസം പകരാന്‍, സ്നേഹത്തോടെ അവനെയുറക്കാന്‍. പക്ഷെ അതിനുമുന്‍പ് വൃത്തികേടായിക്കിടക്കുന്ന കിടക്കയും ഷീറ്റുകളും വൃത്തിയാക്കണമല്ലോ എന്നു കരുതി. എല്ലാം ചെയ്തു തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ സമയം അര്‍ദ്ധരാത്രിയോടടുത്തിരുന്നു. അവന്‍റെ മുറിയിലേയ്ക്കു ഞാന്‍ കടന്നുചെല്ലുമ്പോഴും അവന്‍ കരച്ചില്‍ നിര്‍ത്തിയിരുന്നില്ല. അടിയുടെ വേദനകൊണ്ടല്ല അവന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട മമ്മിയുടെ ഫോട്ടോയിലേയ്ക്കു നോക്കി..... ഈ സംഭവം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഏകദേശം ഒരുവര്‍ഷം കഴിഞ്ഞിരിക്കും. ഇക്കാലങ്ങളിലെല്ലാം അച്ഛന്‍റെയും അമ്മയുടെയും സ്നേഹം അവന് പകര്‍ന്നു നല്‍കാന്‍ ഞാന്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ശ്രമിച്ചിരുന്നു. അവന്‍റെ ആവശ്യങ്ങളെല്ലാം പരമാവധി നിറവേറ്റിക്കൊടുത്തിരുന്നു. അങ്ങനെ അവന് ഏഴു വയസ്സാകാറായി. ഏതായാലും കഴിഞ്ഞ സംഭവങ്ങള്‍ അവനില്‍ ഏറെ മുറിവുണ്ടാക്കിയതായി തോന്നിയില്ല. അവന്‍ സന്തോഷത്തോടെ വളര്‍ന്നു. ഇങ്ങനെയിരിക്കെ ഏറെ നാളുകള്‍ക്കുശേഷം എന്‍റെ കുട്ടിയെ ഞാന്‍ വീണ്ടും വേദനിപ്പിച്ചു. ഇത് ഒരിക്കല്‍ അവന്‍റെ ടീച്ചര്‍ എന്നെ വിളിച്ച് അവന്‍ ക്ലാസില്‍ ആബ്സന്‍റാകുന്നു എന്നു പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്. അന്ന് ഞാന്‍ നേരത്തെതന്നെ ജോലി മതിയാക്കി വീട്ടിലെത്തി, അവനോട് വിശദീകരണം ചോദിക്കാന്‍. അവനെ അവിടെയെങ്ങും കണ്ടില്ല. പേരുവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ വീടിനു ചുറ്റും നടന്നുനോക്കി. ഒടുവില്‍ അപ്പുറത്തുള്ള ഒരു സ്റ്റേഷനറിക്കടയില്‍ അവനെക്കണ്ടു. അവനവിടെയിരുന്ന് കംപ്യൂട്ടര്‍ ഗെയിം കളിക്കുകയായിരുന്നു. ഞാന്‍ ക്ഷോഭംകൊണ്ട് ജ്വലിച്ചുപോയി. അവനെ വീട്ടിലേയ്ക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന് ശക്തിയായി പ്രഹരിച്ചു, ശകാരിച്ചു. അവന്‍ ബഹളമൊന്നും വച്ചില്ല. ഇത്രമാത്രം പറഞ്ഞു. "സോറി ഡാഡി". പക്ഷേ ഞാന്‍ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോള്‍ എനിക്കു മനസ്സിലായി അവനെന്താണ് പോകാതിരുന്നതെന്ന്. അവന്‍റെ സ്കൂളില്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ അമ്മമാരെ പ്രത്യേകം ക്ഷണിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു 'ടാലന്‍റ് ഷോ' നടത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയില്ലാത്ത അവന്‍ ആബ്സന്‍റാകാന്‍ കാരണം അതായിരുന്നെന്ന്.... കുറച്ചു നാളുകള്‍ക്കുശേഷം അവന്‍ എന്‍റെയടുത്തുവന്ന് സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു "ഡാഡീ, കിന്‍റര്‍ ഗാര്‍ട്ടനില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഞങ്ങളെ എഴുതാനും വായിക്കാനും പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്!" അപ്പോള്‍ മുതല്‍ അവന്‍ എപ്പോഴും മുറിയില്‍ തനിച്ചിരുന്ന് ആവേശത്തോടെ എഴുത്ത് പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യാനാരംഭിച്ചു. അവളുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇതുകണ്ട് ഏറെ അഭിമാനിച്ചേനെ എന്നെനിക്കു തോന്നി. കാരണം എനിക്ക് വളരെയധികം അഭിമാനം തോന്നിയിരുന്നു അപ്പോള്‍. സമയം എത്രവേഗമാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്! ഒരു വര്‍ഷംകൂടി കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. ഇതു മഞ്ഞുകാലമാണ്, ക്രിസ്മസ് സമയം. എല്ലാവരും ക്രിസ്മസിന്‍റെ ആവേശത്തിരകളിലാണ് - ക്രിസ്മസ് കരോളുകള്‍, തിരക്കിട്ട് ഷോപ്പിംഗുകള്‍... പക്ഷേ, ഓ, എന്‍റെ മോന്‍ വീണ്ടും ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നു. ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ ജോലി ഏറെക്കുറെ തീര്‍ത്ത് മടങ്ങാന്‍ നേരം പോസ്റ്റ് ഓഫീസില്‍ നിന്നും ഒരു ഫോണ്‍കോള്‍. ഈ തിരക്കേറിയ സീസണില്‍ പോസ്റ്റ്മാന്‍ ഏറെക്കൂറെ ചൂടായ മൂഡിലായിരുന്നു. അദ്ദേഹം വിളിച്ചത് എന്‍റെ മകന്‍ കുറെ വിലാസമില്ലാത്ത കത്തുകള്‍ ഒരുമിച്ച് പോസ്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു പറയാനാണ്. എന്തൊക്കെയായാലും ശരി ഇനി വീണ്ടും എന്‍റെ മകനെ പ്രഹരിക്കില്ലെന്നു ഞാന്‍ പ്രതിജ്ഞയെടുത്തു. എനിക്കവനെ ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ല. എന്‍റെ മകന്‍ എന്‍റെ നിയന്ത്രണത്തിന്നപ്പുറത്താണെന്നു ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഇതേപ്പറ്റി ചോദിക്കവേ മുന്‍പെന്നപോലെ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി അവന്‍ പശ്ചാത്തപിച്ചു പറഞ്ഞു, "സോറി ഡാഡി". മറ്റൊന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. ഞാനവനെ മുറിയുടെ ഒരു കോണിലേയ്ക്കു തള്ളിമാറ്റി നിര്‍ത്തിയിട്ട് പോസ്റ്റ് ഓഫീസിലേയ്ക്കു പോയി കത്തുകള്‍ മുഴുവന്‍ ശേഖരിച്ച് തിരിച്ചുവന്നു. എന്നിട്ട് അവന്‍റെ ഈ സമയത്തെ ഇത്തരം വികൃതിയെക്കുറിച്ച് ദേഷ്യത്തോടെ ചോദ്യം ചെയ്തു. തേങ്ങലിനിടയില്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞതിതായിരുന്നു, "ഡാഡി ഇതെല്ലാം എന്‍റെ മമ്മിക്കുള്ള എഴുത്തുകളാണ്". എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞുതുടങ്ങി. പക്ഷേ, ഞാന്‍ എന്‍റെ വികാരങ്ങളെ അടക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് തുടര്‍ന്നു ചോദിച്ചു: "പക്ഷേ എന്തിനാണ് നീ ഒരേസമയം ഒരുപാട് കത്തുകള്‍ ഒന്നിച്ച് പോസ്റ്റ് ചെയ്തത്?" അവന്‍ പറഞ്ഞു, ഞാന്‍ പലദിവസങ്ങളിലായി മമ്മിക്കെഴുതിയതാണ്. ഓരോ തവണയും ചെല്ലുമ്പോള്‍ പോസ്റ്റ് ബോക്സ് എന്നേക്കാള്‍ ഒരുപാട് ഉയരത്തിലായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇത്തവണ ചെന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് പോസ്റ്റ്ബോക്സില്‍ കൈയെത്തിക്കാനാവുമായിരുന്നു. അതാണ് അതെല്ലാം ഒരുമിച്ച് ഞാന്‍...." ഇതുകേട്ട് എനിക്ക് നിയന്ത്രണം വിട്ടുപോയി. എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ, എന്തുപറയണമെന്നറിയാതെ.... അവനോടു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു "മമ്മി സ്വര്‍ഗ്ഗരാജ്യത്താണല്ലോ, അതുകൊണ്ട് മമ്മിയോട് എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടെങ്കില്‍ എഴുതുന്ന എഴുത്തുകള്‍ കത്തിക്കണം. അപ്പോളത് പുകയായി മമ്മിയുടെ പക്കലെത്തിക്കൊള്ളും. ഇതുകേട്ട് അവന്‍ സമാധാനപ്പെട്ടു, ശാന്തനായി. അതിനുശേഷം സുഖമായി ഉറങ്ങി. അവനുവേണ്ടി ആ എഴുത്തുകള്‍ ഞാന്‍ കത്തിക്കാമെന്നേറ്റു. അവയെല്ലാം കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് ഞാന്‍ പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി. പക്ഷേ കത്തിക്കുംമുന്‍പ് അവ തുറന്നു നോക്കാതിരിക്കാന്‍ എനിക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. അതിലൊരെണ്ണം എന്‍റെ ഹൃദയം നുറുക്കിക്കളഞ്ഞു. "പ്രിയപ്പെട്ട മമ്മീ, എനിക്ക് മമ്മിയെ വല്ലാതെ മിസ് ചെയ്യുന്നു. ഇന്ന് സ്കൂളില്‍ ഒരു 'ടാലന്‍റ് ഷോ' ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ കുട്ടികളുടെയും അമ്മമാരെ ഈ പ്രോഗ്രാമിലേക്ക് പ്രത്യേകം ക്ഷണിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ മമ്മി ഇവിടില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് എനിക്കു പോകാനേ തോന്നിയില്ല... ഞാന്‍ ഇതേപ്പറ്റി ഡാഡിയോട് ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്തെന്നോ? ഡാഡി കരഞ്ഞുപോകുമോ എന്നെനിക്ക് പേടിയുണ്ട്. മമ്മിയെ വല്ലാതെ മിസ് ചെയ്യുന്നതായി ഡാഡിക്കും തോന്നില്ലേ. ഡാഡി എല്ലായിടത്തും എന്നെ തിരഞ്ഞു. ഞാന്‍ ഒരു കടയിലിരുന്ന് കംപ്യൂട്ടറില്‍ ഗെയിം കളിക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ഡാഡി ദേഷ്യപ്പെട്ടാണ് വന്നത്. മറ്റെന്തു ചെയ്യാനാവും ഡാഡിക്ക്? ഡാഡി എന്നെ ഒരു പാടുവഴക്കു പറഞ്ഞു, അടിച്ചു. പക്ഷേ ഞാന്‍ ശരിക്കും കാരണം പറഞ്ഞില്ല.  മമ്മീ, എല്ലാ ദിവസവും ഡാഡി മമ്മിയെ ഒത്തിരി മിസ് ചെയ്യുന്നതു ഞാന്‍ കാണുന്നുണ്ട്. എപ്പോഴെങ്കിലും മമ്മിയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞാല്‍ ഡാഡി വല്ലാതെ സങ്കടപ്പെട്ട് മുറിക്കുള്ളില്‍ പോയി ഒളിച്ച് കരയാറുണ്ട്. എനിക്കു തോന്നുന്നത് ഞങ്ങള്‍ക്കു രണ്ടാള്‍ക്കും മമ്മിയെ വല്ലാതെ നഷ്ടമാകുന്നു എന്നാണ്. പക്ഷേ മമ്മീ, ഞാനിപ്പോള്‍ മമ്മിയുടെ മുഖം മറന്നുപോകാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഒരുപാട് നാളായില്ലേ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ട്? എനിക്ക് മമ്മിയുടെ മുഖമൊന്ന് ഓര്‍ത്തിരിക്കാന്‍ വേണ്ടിയെങ്കിലും എന്‍റെ സ്വപ്നത്തിലൊന്ന് വരുമോ? ആരുടെയെങ്കിലും ഫോട്ടോയുമായി കിടന്നുറങ്ങിയാല്‍ അവരെ സ്വപ്നം കാണാനാവുമെന്ന് ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ മമ്മീ, എന്താ ഒന്നു വരാത്തെ?" കത്തുവായിച്ച് എനിക്കു തേങ്ങലടക്കാനായില്ല. കാരണം എനിക്കൊരിക്കലും എന്‍റെ ഭാര്യയുടെ സ്ഥാനം, പുനസ്ഥാപിക്കാനാവാത്ത ആ വിടവ്, അതു നികത്താനാവില്ലല്ലോ.

കേരളമെന്നു കേട്ടാല്‍ ഞരമ്പുകളിലെ ചോര തിളയ്ക്കണമെന്നു കവി. ചോര തിളയ്ക്കുന്നത് വസ്തുതകള്‍ക്കുപരി ചില വിശ്വാസങ്ങള്‍ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ്. ഞാന്‍ മാത്രം ശരി എന്നതാണ് ചോരതിളയ്ക്കുന്നതിനുപിന്നിലുള്ള ബോധ്യം. എന്നില്‍ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായതെല്ലാം സ്രഷ്ടാവിന്‍റെ ഏതോ കൈപ്പിഴയാണെന്നുള്ളതാണ് അതിന്‍റെ വിശ്വാസം. ഇത്തരത്തിലുള്ള വിശ്വാസവും ബോധ്യവും ഉള്ളപ്പോള്‍ നാമെല്ലാം ഇന്ത്യക്കാര്‍ എന്ന വസ്തുത വിസ്മരിച്ച് തമിഴനെതിരെ കേരളത്തിന്‍റെ ചോര തിളയ്ക്കും. കേരളീയരെല്ലാം മലയാളികളെന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം കാറ്റില്‍പ്പറത്തി ഹിന്ദുവിനെതിരെ ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ ചോര തിളയ്ക്കും. ക്രിസ്ത്യാനികളെന്ന പൊരുത്തം വെടിഞ്ഞ് ഒരു കുടുംബത്തിനെതിരെ മറ്റൊരു കുടുംബത്തിന്‍റെ ചോര തിളയ്ക്കും. ഒരേ കുടുംബക്കാര്‍ എന്ന വൈകാരിക ബന്ധമുപേക്ഷിച്ച് ജ്യേഷ്ഠനെതിരെ അനിയന്‍റെ ചോര തിളയ്ക്കും. കേരളമെന്നു കേട്ടാല്‍ ചോര തിളയ്ക്കാമെങ്കില്‍, ഞാനെന്നു കേട്ടാലും ചോര തിളയ്ക്കാം. ഞാനല്ലാത്തതും എന്‍റേതല്ലാത്തതുമായ എന്തിനെതിരെയും എനിക്കു വികാരം കൊള്ളാം. വികാരം കൊള്ളുന്നവന് ശരിതെറ്റുകളെക്കുറിച്ച് നിശിതമായ അന്വേഷണത്തിന്‍റെയാവശ്യമില്ല. ഞാന്‍ മാത്രം ശരിയെങ്കില്‍ പിന്നെയെന്തന്വേഷണം? അവന് ആക്രോശിക്കാനേ അറിയൂ. കേള്‍ക്കേണ്ടത് ഒരാവശ്യമാണെന്നേ അവനു തോന്നുന്നില്ല. ആക്രോശങ്ങള്‍കൊണ്ട് അന്തരീക്ഷം മുഖരിതമാകുമ്പോള്‍ നിശ്ശബ്ദമാക്കപ്പെടുന്നത് സംവാദമാണ്. അമേരിക്കയുടെ കൂടെയല്ലാത്തവന്‍ (അതായത്, എന്നെപ്പോലെ ചിന്തിക്കാത്തവന്‍) അമേരിക്കക്കെതിരാണ് (അതായത്, എനിക്കെതിരാണ്) എന്ന് പണ്ടൊരു അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്‍റ് ആക്രോശിച്ചു. തന്‍റെ കൂടെയുള്ളവരെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ കോട്ടകള്‍ തീര്‍ത്തു. കൂടെച്ചേരാത്തവര്‍ തിന്മയുടെ അച്ചുതണ്ടാണെന്നു വിധി കല്പിച്ചു. ഇതുപോലെ കേരളത്തിലും കോട്ടകള്‍ ഉയരുകയാണ്: കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കോട്ട, കോണ്‍ഗ്രസ് കോട്ട, നായര്‍ കോട്ട, നസ്രാണി കോട്ട... കോട്ട കെട്ടി, അതിനകത്തിരുന്നു, ചോര തിളയ്ക്കുകയാണ്. കൊടുക്കാനും വാങ്ങാനും ഒന്നുമില്ല; അറിയാനും അറിയിക്കാനും ഒന്നുമില്ല. കേരള പരിസരം കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ അസഹിഷ്ണുവാകുന്നില്ലേ? വെല്ലുവിളികളും പോര്‍വിളികളും മുഴക്കുന്ന നേതാക്കന്മാര്‍ ടി. വി. സ്ക്രീനുകളിലെ സാധാരണ കാഴ്ചകളല്ലേ? തെരഞ്ഞെടുപ്പുകാലത്ത് സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന പരിപാടികളില്‍ ഒരിക്കലെങ്കിലും ആദരവോടും തുറവിയോടും കൂടിയുള്ള സംവാദങ്ങള്‍ കേരളജനതയ്ക്കു കേള്‍ക്കാനായോ? തങ്ങളുടെ ഇത്തിരി വെട്ടത്തിലിരുന്ന് ചില സാര്‍വത്രിക സത്യങ്ങള്‍ മെനയാനും അപരനെക്കുറിച്ച് വിധിതീര്‍പ്പുകള്‍ നടത്താനും നമുക്കിന്ന് എളുപ്പത്തില്‍ കഴിയുന്നു. കോട്ടകള്‍ക്കപ്പുറത്തെ വിശാലമായ ഭൂമികയെ ഒന്നു കാണുക. അപ്പോള്‍ വൈജാത്യങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്ത് ഒട്ടേറെ സമാനതകള്‍ നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെടും. മതവിശ്വാസവും രാഷ്ട്രീയവിശ്വാസവുമൊക്കെ വ്യക്തിയെ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്നത് ശരിതന്നെ. എന്നാല്‍ അവ മാത്രമല്ല വ്യക്തിയെ സ്വാധീനിക്കുന്നത്. ക്രിസ്ത്യാനിയായ മലയാളിക്ക് അതേ വിശ്വാസത്തില്‍പ്പെട്ട ആഫ്രിക്കക്കാരനോടു തോന്നുന്നതിലും എത്രയോ അധികം മനപ്പൊരുത്തം ഹൈന്ദവനായ മലയാളിയോട് അനുഭവപ്പെടും. മതവിശ്വാസം മാത്രമാണ് ഒരുവനെ നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതെങ്കില്‍ ഈ മനപ്പൊരുത്തം എങ്ങനെ അനുഭവവേദ്യമാകുന്നു? മലപ്പുറത്തും കൊല്ലത്തുമുള്ള രണ്ടു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍ തമ്മിലുള്ള സമാനതകളെക്കാള്‍ എത്രയോ അധികമാണ് മലപ്പുറത്തുള്ള ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരനും അവിടുത്തുകാരനായ ഒരു കോണ്‍ഗ്രസുകാരനും തമ്മിലുള്ളത്? ഞാനും നീയും ക്രിസ്തുമത വിശ്വാസികളാണെന്നിരിക്കട്ടെ. പക്ഷേ, ഞാന്‍ ചെങ്ങറ സമരത്തെ അനുകൂലിക്കുന്നവനും നീ എതിര്‍ക്കുന്നവനുമാണെങ്കില്‍, നമുക്കെത്രത്തോളം ഒരുമിച്ചു പോകാനാകും? ചുരുക്കത്തില്‍, ഒരേ വിശ്വാസ സംഹിത പിന്തുടരുന്നവരില്‍ അനേകം വൈജാത്യങ്ങളുണ്ട്. വ്യത്യസ്ത വിശ്വാസങ്ങള്‍ പിന്തുടരുന്നവരില്‍ അനേകം സമാനതകളുമുണ്ട്. എങ്കില്‍പ്പിന്നെ മാറാടിന്‍റെ കാര്യത്തിലോ നിലയ്ക്കലിന്‍റെ കാര്യത്തിലോ ചോര തിളയ്ക്കേണ്ടതുണ്ടോ? എത്ര വൈജാത്യങ്ങളുണ്ടായാലും മനുഷ്യനെന്ന സമാനതയെ ആര്‍ക്കു വിസ്മരിക്കാനാകും? സാമൂതിരി എന്ന ഹിന്ദുരാജാവ് കുഞ്ഞാലി മരയ്ക്കാരെന്ന മുസ്ലീമിനെ സൈന്യാധിപനാക്കിയ നാടാണിത്. പന്തിഭോജനം നടത്തി മതിലുകള്‍ ഇടിച്ചു നിരത്തിയ അയ്യങ്കാളിയുടെ നാടാണിത്. അല്‍ഫോന്‍സാമ്മയും ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയും ഒരുമിച്ചു കളിച്ചുവളര്‍ന്ന നാടാണിത്. കടലുണ്ടിയില്‍ തീവണ്ടിയപകടമുണ്ടായപ്പോള്‍ കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയത്ത് ആശുപത്രികളുടെ മുമ്പില്‍ രക്തദാനത്തിനു മതരാഷ്ട്രീയഭേദമെന്യേ തടിച്ചുകൂടിയ ജനങ്ങളുടെ നാടാണിത്. അപരന്‍റെ മുമ്പില്‍ നമ്മുടെ ചോര തിളയ്ക്കാതിരിക്കട്ടെ. അണികളുടെ ചോര തിളയ്ക്കണമെന്ന് ആക്രോശിക്കുകയും സ്വയം സുഖശയനം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്ന നേതാക്കള്‍ ഈ മണ്ണിന്‍റെ സംസ്കാരത്തെ തച്ചുടയ്ക്കാന്‍ അനുവദിക്കാതിരിക്കുക.

ബുദ്ധിജീവികളെന്താണ് ആ പ്രശ്നത്തിലിടപെടാത്തത്, ഈ പ്രശ്നത്തിലിടപെടാത്തത്, തങ്ങളുദ്ദേശിക്കുന്ന രീതിയിലിടപെടാത്തത്, തങ്ങള്‍ക്കിഷ്ടമുള്ളവര്‍ക്കനുകൂലമായി ഇടപെടാത്തത് എന്നെല്ലാം ചോദിക്കുന്നത് പലപ്പോഴും കേള്‍ക്കാം. എന്തുപറ്റി നമ്മുടെ ബുദ്ധിജീവികള്‍ക്ക്? ബുദ്ധിജീവികളെക്കൊണ്ട് എന്തുപ്രയോജനം എന്ന ഉറക്കെയുള്ള ആത്മഗതവും നാം കേട്ടുകഴിഞ്ഞതാണല്ലോ. ഇടയ്ക്ക് ചില ചായക്കോപ്പ കൊടുങ്കാറ്റുകള്‍ക്കപ്പുറം എന്തെങ്കിലും പറയാനോ ചെയ്യാനോ കഴിയാത്തവിധം നമ്മുടെ ബുദ്ധിജീവികള്‍ റദ്ദായി കഴിഞ്ഞുവോ? ബുദ്ധിപരമായ ജീവിതം ഉള്ളവരെല്ലാം ബുദ്ധിജീവികള്‍ തന്നെ, ബുദ്ധികൊണ്ട് ഉപജീവനം നടത്തുന്നവര്‍ മാത്രമല്ല. അതുകൊണ്ട് ചാനല്‍ ചര്‍ച്ചകളിലിടപെടുന്നവരോ സാംസ്കാരിക നായകരോ മാത്രമല്ല ബുദ്ധിജീവികള്‍. ഡോക്ടറും വക്കീലും എഞ്ചിനീയറും ശാസ്ത്രജ്ഞനും സ്കൂള്‍ ടീച്ചറും പാതിരിയും വായനശാല പ്രവര്‍ത്തകരും പത്രവായനക്കാരും ചാനലിലെ 'ഗൗരവമുള്ള'പരിപാടികള്‍ കാണുന്നവരുമെല്ലാം ബുദ്ധിജീവികള്‍തന്നെ. ബുദ്ധികൊണ്ടും യുക്തികൊണ്ടും വിവേകംകൊണ്ടും വികാര-വിചാരങ്ങള്‍കൊണ്ടും വിശകലനം ചെയ്യാനും ഇടപെടാനും കഴിയുന്നവരെല്ലാം ഒരര്‍ത്ഥത്തിലല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരര്‍ത്ഥത്തില്‍ ബുദ്ധിജീവികള്‍തന്നെ. ആ നിലയ്ക്ക് ബുദ്ധിജീവികള്‍ അതു ചെയ്യാത്തതെന്ത്, ഇത് ചെയ്യാത്തതെന്ത് എന്നു ചോദിക്കുന്നവരില്‍ പലരും സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളില്‍ നിന്നൊഴിഞ്ഞു മാറുകയാണ്. എഴുത്തുകാര്‍ ആ പ്രശ്നത്തിലിടപെട്ടില്ല, ശരി. പക്ഷേ ഡോക്ടറേ, എഞ്ചിനീയറേ, മാഷേ നിങ്ങള്‍ക്കിടപെടാമായിരുന്നല്ലോ, എന്തേ ചെയ്തില്ല? പറയാത്ത തെറിവാക്ക് കെട്ടിക്കിടന്നെന്‍റെ നാവു പൊള്ളുന്നു എന്ന് കവി. നിങ്ങള്‍ക്ക് പറയാനാവാത്ത 'തെറിവാക്ക്' വിളിച്ചു പറയാനുള്ള വാടകക്കൊലയാളിയാണോ ബുദ്ധിജീവി? പരമ്പരാഗത ബുദ്ധിജീവി, ജൈവബുദ്ധിജീവി എന്നീ വിഭജനങ്ങളുണ്ട്. തങ്ങള്‍ക്കു കിട്ടിയ ബുദ്ധി, തത്തമ്മേ പൂച്ച പൂച്ച എന്നാവര്‍ത്തിക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്ന പണ്ഡിതരാണ് ആദ്യ വിഭാഗത്തില്‍പ്പെടുന്നത്. എന്നാല്‍ പരമ്പരാഗതമായല്ലാതെ, ജൈവികമായി ചിന്തിച്ച് തങ്ങളുടെ ചിന്തകള്‍ മൗലികമായും സര്‍ഗ്ഗാത്മകമായും വികസിപ്പിക്കുന്നവരാണ് ജൈവബുദ്ധിജീവികള്‍. ബുദ്ധിജീവികളില്‍ ഭൂരിപക്ഷവും ആദ്യവിഭാഗത്തില്‍പ്പെടുന്നു. ഈ ചേമ്പില ബുദ്ധിജീവികളെ പൊതുപരിപാടികളിലെ സ്ഥിരം 'പ്രഭാഷക'രാക്കാനേ കൊള്ളൂ. അവര്‍ക്ക് ബുദ്ധി കിട്ടിയിട്ടെന്ത്, കിട്ടിയിരുന്നില്ലെങ്കിലെന്ത്? ഒരു ടെക്സ്റ്റ്ബുക്കെഴുതുന്നതുവരെയുള്ള പാതകങ്ങളാണ് ഏറിവന്നാല്‍ ഇവരില്‍നിന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ ജൈവബുദ്ധിജീവികള്‍ തങ്ങള്‍ക്കു കിട്ടുന്ന അറിവുകളിലും വിവരങ്ങളിലും തൃപ്തരല്ല. ബുദ്ധിജീവിയായി നടിക്കാനുള്ളതുമല്ല അവര്‍ക്ക് ബുദ്ധി. തങ്ങള്‍ ജീവിക്കുന്ന കാലത്തും ലോകത്തും അവര്‍ തങ്ങളുടെ ബുദ്ധി പ്രയോഗിക്കുന്നു. സിദ്ധാന്തത്തില്‍നിന്നു പ്രയോഗത്തിലേക്കും പ്രയോഗത്തില്‍നിന്ന് സിദ്ധാന്തത്തിലേക്കുമുള്ള ഹനുമാന്‍ ചാട്ടങ്ങള്‍ നടത്തുന്ന ഇവര്‍ തങ്ങളെത്തന്നെ മൗലികമായും സര്‍ഗ്ഗാത്മകമായും മാറ്റുന്നു. ബുദ്ധിജീവിതത്തില്‍ ചരിത്രപരമായി ഇടപെടുന്ന ഇത്തരക്കാരെക്കൊണ്ടാണ് സമൂഹത്തിനും ജനതക്കും എന്തെങ്കിലും ഗുണമുണ്ടാകുന്നത്. നമുക്കവരെ ആദ്യമാദ്യമൊന്നും മനസ്സിലാവണമെന്നില്ല. അവരവരുടെ സ്വന്തം ജനപഥത്തില്‍പോലും അപരിചിതരാവാം. സ്വന്തം സമൂഹമവരെ കുരിശിലേറ്റുകപോലും ചെയ്തേക്കാം. എങ്കിലുമവരാണ് പ്രവാചകരോ പ്രവാചകതുല്യമായി ഇടപെടുന്നവരോ ആയി അറിയപ്പെടുന്നവര്‍. കേരളത്തില്‍ ശ്രീനാരായണഗുരു മുതല്‍ സി.കെ. ജാനുവും ളാഹ ഗോപാലനും വരെ ഈയിനം ജൈവബുദ്ധിജീവികളില്‍പ്പെടുന്നു. നവോത്ഥാനകാലത്തിന്‍റെ ആദ്യ ദശകങ്ങള്‍ നമുക്കേറെ മികച്ച ബുദ്ധിജീവികളെ തന്നു. ഇപ്പോള്‍ അറിയപ്പെടുന്ന അറുപതേ പ്ലസ് പ്രായത്തില്‍ ഉള്ള ബുദ്ധിജീവികളില്‍ മിക്കവരും പഴയ കുടുംബങ്ങളിലും സമൂഹങ്ങളിലും നിന്നും വന്നവരാണ്. എന്നാല്‍ നവോത്ഥാനാശയങ്ങളാല്‍ ഉത്തേജിതരായവര്‍. ആധുനികതയും നവോത്ഥാനവും പുരോഗമനാശയങ്ങളുടെ അന്തരീക്ഷവുമാണവരെ തല ഉയര്‍ത്തി പിടിക്കുന്നവരാക്കിയത്. നിങ്ങള്‍ക്കു ബഹുമാനമുള്ള ഏറ്റവുമൊടുവിലത്തെ അധ്യാപകരെ, എഴുത്തുകാരെ, ശാസ്ത്രജ്ഞരെ, ഡോക്ടറെ, എഞ്ചിനീയറെ, പ്രഭാഷകരെ, ചിന്തകരെ ഓര്‍ത്തുനോക്കൂ. പഴയ സമൂഹത്തിന്‍റെ മൂല്യബോധവും പുതിയ സമൂഹത്തിന്‍റെ കാല-ലോക ബോധവും സമന്വയിപ്പിച്ച ഇവരോടാണ് കേരളത്തില്‍, മലയാളത്തില്‍ നന്മയുടെയും മേന്മയുടേതുമായ എന്തെങ്കിലും അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അവയ്ക്ക് നാം നന്ദി പറയേണ്ടത്. നാടന്‍ വിത്തുകള്‍ ശേഖരിക്കുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍,സൈക്കിളില്‍ സഞ്ചരിച്ച് രോഗിയുടെ വീട്ടിലെത്തി ചികിത്സിക്കുന്ന ഡോക്ടര്‍, കുട്ടികളുടെ പിറന്നാളിന് വീട്ടിലതിഥിയായെത്തുന്ന അധ്യാപകര്‍, 'ജനപ്രിയ'നാവാന്‍ വിസമ്മതിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരന്‍, ദൈവംതമ്പുരാന്‍ തെറ്റുചെയ്താല്‍പോലും ഞാനത് റിപ്പോര്‍ട്ടു ചെയ്യുമെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന പത്രാധിപര്‍ ഇവരെല്ലാം നവോത്ഥാനത്തിന്‍റെ ആദ്യതലമുറയില്‍ നിന്ന് ഉത്തേജിതരായവരാണ്. പിന്നീട് നമുക്ക് വെറും പ്രൊഫഷണലുകള്‍ വന്നു. വെറും പ്രൊഫസര്‍മാര്‍, വെറും ഡോക്ടര്‍മാര്‍, വെറും ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍, വെറും സാംസ്കാരിക നായകര്‍.... പതിനേഴും പതിനെട്ടും നൂറ്റാണ്ടുകളിലെ ബ്രിട്ടീഷ് വ്യവസായ മുതലാളിത്തത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് നമ്മുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും രൂപപ്പെട്ടതെന്നു പറയാറുണ്ട്. അവയൊന്നും ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ അമേരിക്കന്‍ സാംസ്കാരിക സാമ്രാജ്യത്വത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാനോ പ്രതിരോധിക്കാനോ പ്രാപ്തമല്ല. ഈ നിരീക്ഷണം നമ്മുടെ ബുദ്ധിജീവികളേയും അവരുപയോഗിക്കുന്ന വിനിമയമാധ്യമങ്ങളേയും കുറിച്ചും പറയാവുന്നതാണ്. കഥാപ്രസംഗം, പുസ്തകം, നാടകം, പ്രസംഗം, ചലച്ചിത്രം തുടങ്ങിയ മാധ്യമങ്ങള്‍ കാലഹരണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക. മലയാളികള്‍ ലോകസാഹിത്യവും, മലയാള സാഹിത്യവും പരിചയപ്പെട്ടത് പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിച്ചല്ല, കഥാപ്രസംഗം കേട്ടാണ്. വി.സാംബശിവനും, കെടാമംഗലം സദാനന്ദനുമാണ് യുദ്ധവും സമാധാനവും, കരമസോവ് സഹോദരന്മാര്‍, പ്രഭുക്കളും ഭൃത്യരും, കരുണ, രമണന്‍, റാണി തുടങ്ങിയ കഥാപ്രസംഗങ്ങളിലൂടെ നമ്മെ ക്ലാസിക്കുകളിലേക്കു നയിച്ചത്. ഇന്നാരെങ്കിലും കഥാപ്രസംഗം കേള്‍ക്കാന്‍ തുറന്ന ആകാശത്തിനു കീഴില്‍ മഞ്ഞും കൊണ്ട് ചെന്നിരിക്കുമോ? അമ്പതേ പ്ലസ് തലമുറയുടെ പെന്‍ഷന്‍കാല വിനോദമായല്ലാതെ ഇന്നാരാണ് പുസ്തകവായന ഗൗരവമായെടുക്കുന്നത്? അധ്യാപകര്‍, എഴുത്തുകാര്‍, പ്രസാധകര്‍ - ഇങ്ങനെ പുസ്തകവില്പനയില്‍ സ്ഥാപിതതാല്പര്യമുള്ളവരല്ലാതെ മറ്റാരാണ് പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിക്കാന്‍ കുട്ടികളോട് പറയുക? ചാനലുകളിലെ വിവാദങ്ങള്‍ ചിലപ്പോള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുമെന്നല്ലാതെ നമ്മുടെ ചെറുപ്പക്കാരാരെങ്കിലും സുകുമാര്‍ അഴീക്കോടിന്‍റെ പ്രസംഗം കേള്‍ക്കാന്‍ ഒരു മണിക്കൂര്‍ ടൗണ്‍ഹാളില്‍ ഇരുന്നുതരുമോ? യുവജനോത്സവങ്ങളില്ലെങ്കില്‍ നാടകം എന്നേ ചവിട്ടു നാടകമോ ഓട്ടന്‍ തുള്ളലോ പോലെ അവസാനിച്ചുപോകുമായിരുന്നു. ടി.വി.യുടെ ഭാഗമായല്ലാതെ ഇക്കാലത്ത് ചലച്ചിത്രത്തിന് സ്വന്തമായെന്ത് നിലനില്പ്? നവോത്ഥാനം സൃഷ്ടിച്ച ഈ വിനിമയമാധ്യമങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല അവ കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നവരും അവസാനിക്കുക തന്നെയാണ്. നവോത്ഥാന ആധുനികകാല ബുദ്ധിജീവികളെ ആര് ഗൗരവമായെടുക്കുന്നു? ഒരു സാധാരണ എഴുത്തുകാരന്‍റെ അഞ്ഞൂറോ ആയിരമോ പുസ്തകം വിറ്റഴിയാന്‍ മൂന്നുകൊല്ലമെടുക്കുന്ന സമൂഹമാണിത്. എഴുത്തുകാരെ ആര്‍ക്കുവേണം! എഴുത്തുകാരന്‍റെ അഭിപ്രായവും ആര്‍ക്കുവേണം? 'വാചകമേള'കളും 'ന്യൂസ് അവറു'കളും നല്‍കുന്ന ഔദാര്യമില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ നമ്മുടെ സാംസ്കാരിക നായകര്‍ക്കെന്നേ സിംഹവാലന്‍ കുരങ്ങുകളുടെ ഗതി സംഭവിക്കുമായിരുന്നു! വയലാര്‍ അവാര്‍ഡോ ജ്ഞാനപീഠം പുരസ്കാരമോ, ബുക്കര്‍ പ്രൈസോ, എന്തിന് നോബല്‍ സമ്മാനം നേടുന്നവര്‍പോലും 'ഏക് ദിന്‍ കാ സുല്‍ത്താന്‍മാര്‍' മാത്രം. സര്‍ക്കാര്‍ ഗൗനിക്കാത്ത, ജനങ്ങളറിയാത്ത, ചാനലുകള്‍ക്കു താല്പര്യമില്ലാത്ത ഒരു സാംസ്കാരിക നായകന്‍/നായിക ജനകീയ പ്രശ്നങ്ങളില്‍ ഇടപെട്ടാലെന്ത്, ഇടപെട്ടില്ലെങ്കിലെന്ത്? അവരെ അവരുടെ ദന്തഗോപുരങ്ങളിലടിയാന്‍ അനുവദിക്കുകയല്ലേ നല്ലത്, അവര്‍ക്കും നമുക്കും? ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ, ആഗോളവല്ക്കരണ കാലത്തെ ബുദ്ധിജീവികള്‍ ആരായിരിക്കും? അവരെങ്ങനെയാണ് രൂപപ്പെടുക? ഒരു കാര്യം നമുക്കാദ്യമേ ഉറപ്പിക്കുക. നവോത്ഥാനകാലത്തെ ബുദ്ധിജീവികളുടെ കേവലാവര്‍ത്തനം നമ്മേയും ഈ ബുദ്ധിജീവികളേയും പരിഹാസ്യരാക്കുകയേയുള്ളു. പഴയ ബുദ്ധിജീവികള്‍ അവസാനിക്കുകയും പുതിയ ബുദ്ധിജീവികള്‍ രൂപപ്പെടാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ ഇടവേളയില്‍ എല്ലാ മേഖലകളിലും നാം കാണുന്നത് പാരഡികളാണ്. പി.കൃഷ്ണപിള്ള ഇരുന്ന കസേരയില്‍ പിണറായി വിജയനും കുമാരനാശാന്‍ ഇരുന്നിടത്ത് വെള്ളാപ്പള്ളി നടേശനും മുഹമ്മദ് അബ്ദുള്‍ റഹ്മാന്‍ ഇരുന്ന സ്ഥാനത്ത് രമേശ് ചെന്നിത്തലയും തകഴിയുടെയും ബഷീറിന്‍റെയും കസേരയില്‍ എം.മുകുന്ദനും, ഡോ. എ.ആര്‍. മേനോന്‍ ഇരുന്നിടത്ത് പി.കെ. ശ്രീമതിയും - പാരഡികളുടേയും മിമിക്രികളുടെയും പരേഡല്ലാതെ മറ്റെന്താണ് നാം ഇപ്പോള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടത്? ഓരോ കാലത്തിനും ഓരോ സമൂഹത്തിനും അവരവര്‍ഹിക്കുന്ന ബുദ്ധിജീവികളേയും നേതാക്കളേയും കിട്ടുന്നു. നമ്മുടെ ചെറുപ്പക്കാര്‍ അവരുടെ സ്വന്തം ബുദ്ധിജീവികളേയും നേതാക്കളേയും അവരില്‍നിന്നു തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കും. ലോകം നമ്മുടേതാണ്, അവരുടേതും. എന്നാല്‍ ആത്യന്തികമായി അവരുടേതാണ് ലോകം. യുവാക്കള്‍ക്ക് അവരുടെ ലോകം വിട്ടുകൊടുക്കുക. അവര്‍ അവരുടെ വിധി നിശ്ചയിക്കട്ടെ. ആരോഗ്യരംഗത്ത് ഡോക്ടര്‍, വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് പ്രൊഫസര്‍, കാര്‍ഷികരംഗത്ത് കൃഷിശാസ്ത്രജ്ഞന്‍, ആത്മീയരംഗത്ത് പാതിരി.... ഇങ്ങനെ ഓരോ രംഗത്തുമുണ്ട് പ്രൊഫഷണലുകള്‍. ഈ പ്രൊഫഷണലുകള്‍ക്ക് അതതു മേഖലകള്‍ അടിയറവെക്കാമോ എന്ന ചോദ്യമുയരുന്ന കാലമാണിത്. ഡോക്ടറേയും ആസ്പത്രിയേയും കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ആരോഗ്യ-ചികിത്സാരംഗവും പ്രൊഫസറും സര്‍വ്വകലാശാലയും കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള വിദ്യാഭ്യാസരംഗവും കൃഷിഭവനേയും കൃഷിശാസ്ത്രജ്ഞനേയും കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള കാര്‍ഷികരംഗവും പള്ളിയേയും പാതിരിയേയും കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ആത്മീയരംഗവും നിശിതമായി വിമര്‍ശിക്കപ്പെടുന്ന കാലം. ചികിത്സയുടെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് രോഗിയേയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്‍റെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് വിദ്യാര്‍ത്ഥിയേയും കൃഷിയുടെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് കൃഷിക്കാരനെയും ആത്മീയതയുടെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് വിശ്വാസിയേയും തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാനുള്ള ശ്രമം നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതേപോലെയാണ് രാഷ്ട്രീയക്കാരനും പാര്‍ട്ടി ഓഫീസും കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള രാഷ്ട്രീയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിമര്‍ശനവും. രാഷ്ട്രീയം എന്തിന് രാഷ്ട്രീയക്കാരന് വിട്ടുകൊടുക്കണം? രാഷ്ട്രീയക്കാരനോട് ഡിക്റ്റേറ്റ് ചെയ്യാന്‍, രാഷ്ട്രീയക്കാരന്‍ കളിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയമെന്തെന്ന് നിശ്ചയിക്കാന്‍ വോട്ടര്‍മാര്‍ക്കാവണം. പുതുതായി രൂപപ്പെടുന്ന സിവില്‍ സമൂഹരാഷ്ട്രീയമതാണ്. ജനാധിപത്യത്തില്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കെന്ത് കാര്യം എന്ന് രാഷ്ട്രീയ പ്രൊഫഷണലുകള്‍ പ്രകോപിതരാവുന്നത് ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. ജനാധിപത്യത്തില്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കല്ലാതെ മറ്റാര്‍ക്കാണ് കാര്യമെന്നാണ് നാം രാഷ്ട്രീയക്കാരോട് തിരിച്ചു ചോദിക്കുന്നത്. ബുദ്ധിജീവിതത്തെ സംബന്ധിച്ചും ഇതേപോലെ ചോദിക്കാവുന്നതാണ്. നാം നമ്മുടെ ബൗദ്ധികജീവിതം എന്തിന് ബുദ്ധിജീവികള്‍ക്ക് തീറെഴുതിക്കൊടുക്കണം? നമ്മിലേതാണ്ടെല്ലാവരും ബുദ്ധിജീവികളായിരിക്കേ, അല്ലെങ്കില്‍ ഏതാണ്ടെല്ലാവര്‍ക്കും ബുദ്ധിജീവിതം വികസിപ്പിച്ചെടുക്കുക സാധ്യമാണെന്നിരിക്കേ ഒരു നവകേരളം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന കാര്യം ബുദ്ധിജീവികളേയും രാഷ്ട്രീയക്കാരേയും ഏല്പിച്ച് നാമെന്തിന് അലസരായിരിക്കണം? അല്ലെങ്കില്‍ അങ്ങനെ അലസരായിരിക്കാമോ? 'മലയാളികളുടെ മാതൃഭൂമി' എന്ന നിലയില്‍ അരനൂറ്റാണ്ടിനു മുമ്പ് സ്വപ്നം കണ്ട കേരളം, ആഗോളവത്ക്കരണത്തിന്‍റെ അധിനിവേശത്തിനു മുമ്പില്‍ നിസ്സഹായമായി കിടക്കുമ്പോള്‍ കേരളത്തെ പുനര്‍നിര്‍വചിക്കാനും പുതിയ കാലത്തിനും ലോകത്തിനുമനുയോജ്യമാംവിധം കെട്ടിപ്പടുക്കാനും നമുക്ക് കഴിയേണ്ടതുണ്ട്. പുതിയ കേരളത്തിന്‍റെ സൃഷ്ടി പഴയ കേരളം സൃഷ്ടിക്കുകയും പിന്നീട് തകര്‍ത്തുകളയുകയും ചെയ്തവരെത്തന്നെ ഏല്പിക്കുക വയ്യ. ഒരു യുദ്ധം നടത്തി തോറ്റ ജനറലെ വീണ്ടുമൊരു യുദ്ധമേല്പിക്കാറില്ല. അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് പഴയ ബുദ്ധിജീവികളെ, സാംസ്കാരികനായകരെ മാന്യമായി റിട്ടയര്‍ ചെയ്യാനനുവദിക്കുക. അവരെങ്ങിനെ യുദ്ധം ചെയ്തുവെന്നും തോറ്റു പോയെന്നും ആത്മപരിശോധന നടത്താന്‍ അവര്‍ക്ക് സമയവും സാവകാശവുമനുവദിക്കുക. അവരുടെ ആത്മകഥകള്‍ അവരുടെ തെറ്റുകളാവര്‍ത്തിക്കാതിരിക്കാനെങ്കിലും നമുക്ക് മാര്‍ഗ്ഗദര്‍ശകമാകും. ഇതിന്നിടയില്‍ നാമോരോരുത്തരും നമ്മുടെ ബൗദ്ധിക ജീവിതം വീണ്ടെടുക്കുകയും നമുക്കിടയില്‍നിന്ന് ചെറുപ്പക്കാരായ ജനറല്‍മാരെ പുതിയ യുദ്ധം നയിക്കാന്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കുകയുമാണ് വേണ്ടത്. പഴയ ബുദ്ധിജീവികളെക്കുറിച്ച് നാമെന്തിന് ചുമ്മാ വേവലാതിപ്പെടണം? അവര്‍ക്ക് രോഗപീഡകളില്ലാത്ത സുഖകരമായ റിട്ടയര്‍മെന്‍റ് ജീവിതം ആശംസിക്കുക മാത്രം. ജയ്ഹിന്ദ്! ജയ് കേരളം!

ഒന്ന് മതം ഒരഭിപ്രായമാണ്. ഒരേ അഭിപ്രായത്തില്‍പ്പെട്ട ഇഷ്ടക്കാരുടെ കൂട്ടായ്മയാണത്. ആ കൂട്ടായ്മയിലുള്ളവരുടെ ഏകവിശ്വാസത്തിന്‍റെ ധാര്‍മ്മികതയും സദാചാരവുമാണത്. കാലങ്ങളുടെ ദേശങ്ങളുടെ സ്വരച്ചേര്‍ച്ചകളിലൂടെ, മനുഷ്യസംസ്കൃതിയുടെ ഇടപെടലുകളിലൂടെ, ഇടപാടുകളിലൂടെ ഉരുത്തിരിഞ്ഞുവന്ന സിദ്ധാന്തമാണത്. പല കാലങ്ങള്‍, പല ദേശങ്ങള്‍, പല വര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍, വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍, വംശങ്ങള്‍ അങ്ങനെയങ്ങനെ, പല വിശ്വാസങ്ങള്‍, പല സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍, പല മതങ്ങള്‍, പല ദൈവങ്ങള്‍. വിശ്വാസം സ്വാഭാവികമാണ്. മനനം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യന്‍റെ നൈസര്‍ഗ്ഗിക ചോദനകളില്‍ നിന്നാണ് അതു രൂപപ്പെടുന്നത്. മനുഷ്യന്‍റെ ആത്മാന്വേഷണത്തിന്‍റെ അനന്തരഫലമാണത്. അവന്‍റെ വൈകാരികാവശ്യങ്ങളുടെ തൃപ്തി അതിലുണ്ട്. അങ്ങനെ മതത്തിനൊരു ആത്മീയഭാവവും വൈകാരിക തലവുമുണ്ട്. ക്രമേണ മതത്തിന്‍റെ ആത്മീയത ഭൗതികമായി, വികാരം വിക്ഷോഭമായി. മതങ്ങളുടെ അസ്തിത്വത്തിനു ദൈവം മാത്രം പോരാ, ദൈവത്തെപ്രതിയുള്ള കൂദാശകളും ബലികളും ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും പൂജകളും നിസ്കാരങ്ങളും വേണം. ഇവയുടെ സംസ്ഥാപനത്തിനു പൂജാരികളും പരികര്‍മ്മികളും പുരോഹിതന്മാരും വേണം. പല കാലങ്ങളില്‍ പല ദേശങ്ങളില്‍ രൂപംകൊണ്ട മതങ്ങളുടെ ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളില്‍ പ്രകടമായ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ വളരെ സ്വാഭാവികം. അത്തരം മതങ്ങള്‍ ഒരേ കാലത്ത് ഒരേ ദേശത്ത് ഇടപെടുമ്പോള്‍ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളും സ്വാഭാവികം. അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങള്‍ കലഹത്തിനും കലാപത്തിനും നിമിത്തമാകുമെന്നുള്ളതും സ്വാഭാവികമാണ്. അജ്ഞരും അജ്ഞാനികളും അല്പരും അഹങ്കാരികളുമായ പാവം മനുഷ്യരുടെ വികാരപ്രകടനമായി അപ്പോള്‍ മതം അധപ്പതിക്കുന്നു. ഇതിനെ ചൂഷണം ചെയ്ത് തങ്ങളുടെ അധീശത്വം ഉറപ്പിക്കാന്‍ കുത്സിതശക്തികള്‍ തയ്യാറാകുമ്പോള്‍ മതം ഭീഷണമായ രൂപം പ്രാപിക്കുന്നു. മരണാനന്തരജീവിതവും ആ സ്വര്‍ഗ്ഗസാഫല്യത്തിനു ഭൂമിയില്‍ മൂല്യാധിഷ്ഠിത ജീവിതക്രമങ്ങളും ധാര്‍മ്മിക നിയമങ്ങളും മതം കൊണ്ടുവന്നു. ദയയും കാരുണ്യവും സ്നേഹവും വിശ്വസ്തതയും മതം പഠിപ്പിച്ചു. നല്ല അയല്‍ക്കാരും പരോപകാരികളുമാകുവാന്‍ മതം ഉപദേശിച്ചു. മനുഷ്യന്‍റെ വാസനകളിലേയ്ക്കു വിശുദ്ധിയും ദൈവികതയും സംക്രമിപ്പിച്ചു. ജീവിതത്തിന്‍റെ തിന്മകളെ നേരിടാന്‍, മരണത്തിന്‍റെമേല്‍ വിജയം നേടാന്‍ മനുഷ്യനെ സജ്ജമാക്കി. അതു മനുഷ്യനിനവില്‍ പ്രത്യാശയും പൂര്‍ണ്ണതയും കാണിച്ചുകൊടുത്തു. അദ്ധ്വാനിക്കുന്നവര്‍ക്കും ഭാരംവഹിക്കുന്നവര്‍ക്കുമുള്ള അത്താണിയായി. ദരിദ്രര്‍ക്കും പീഡിതര്‍ക്കും ദുഃഖിതര്‍ക്കും രോഗികള്‍ക്കും കാരാഗൃഹവാസികള്‍ക്കും വസിക്കാനിടമില്ലാത്തവര്‍ക്കും വിശക്കുന്നവര്‍ക്കും ദാഹിക്കുന്നവര്‍ക്കുമുള്ള അനുഗ്രഹമായി. ഇനി ദൈവമില്ലെങ്കില്‍ നമ്മള്‍ ദൈവത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകതന്നെ വേണമെന്നു വോള്‍ട്ടയറെക്കൊണ്ടുപോലും പറയിപ്പിച്ചു. ഞാനല്ലാതെ മറ്റൊരു ദൈവം നിനക്കുണ്ടാകരുത് എന്ന ഏകദൈവശാഠ്യത്തിന്‍റെ കുഞ്ഞാടുകളായി, എന്‍റെ മതമാണു ശരി, എന്‍റെ മതത്തിനപ്പുറത്തുള്ള മതങ്ങളൊന്നും ശരിയല്ല എന്ന തീവ്രവാദത്തിനു ഇരകളായി, ആത്മാവില്‍ ഒന്നുതന്നെയായ മതങ്ങള്‍ ഭൗതികതയില്‍ വിഭിന്നങ്ങളായി, വൈരം, അസഹിഷ്ണുത, വെറുപ്പ്, ദേഷ്യം, വിഭാഗീയത, കലാപം, കലഹം, കുരിശുയുദ്ധങ്ങള്‍, വിഭജനങ്ങള്‍, രക്തസാക്ഷിത്വങ്ങള്‍, അങ്ങനെയങ്ങനെ പിന്നെയും പിന്നെയും മതങ്ങള്‍... രണ്ട് ഇക്കഴിഞ്ഞ ഒക്ടോബര്‍ രണ്ടിന്, ഗാന്ധിജയന്തി ദിനത്തില്‍ ആസിയാന്‍ കരാറിനെതിരെ മാര്‍ക്സിസ്റ്റു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു പാര്‍ട്ടി മനുഷ്യച്ചങ്ങല തീര്‍ത്ത ദിനത്തില്‍, രാവിലെ പത്തരയ്ക്കു, കുമരകം ബാക്ക് വാട്ടര്‍ റിപ്പള്‍സില്‍ ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു. താമസിയാതെ ഓട്ടോറിക്ഷയില്‍ പരിചയത്തില്‍പ്പെട്ട ഫ്രഞ്ചുദമ്പതികള്‍ വന്നിറങ്ങി. ജാക്കൂസ് ബോനിസീന്‍, പാരീസില്‍ താമസിക്കുന്നു. ഇപ്പോള്‍ പാരീസില്‍ 'ഗംഗ ടൂറിസം യൂട്രിമെന്‍റ്' എന്ന ട്രാവല്‍ കമ്പനി നടത്തുന്നു. ഭാര്യയും ഉദ്യോഗസ്ഥയായിരുന്നു. റിട്ടയര്‍ ചെയ്തു. ഇപ്പോള്‍ ഈ ദമ്പതികള്‍ ഇന്ത്യയില്‍ മൂന്നാംവട്ടം സന്ദര്‍ശനത്തിലാണ്. കേരളത്തില്‍ രണ്ടാംവട്ടം വരുന്നു. കുമരകത്ത് ആദ്യം വരികയാണ്. മഴയില്‍ ഞാന്‍ കാറോടിച്ചു. കുമരകത്തിന്‍റെ ഉള്‍വഴികളിലൂടെ ഗ്രാമജീവിതദൃശ്യങ്ങളിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ സഞ്ചരിച്ചു. തോട്ടിന്‍കരയിലെ റസ്റ്റോറന്‍റിലിരുന്നു വാഴയിലയില്‍ പൊള്ളിച്ചെടുത്ത കരിമീന്‍ രുചിച്ചു. പിന്നെ വയല്‍നടുവിലൂടെ കോട്ടയത്തേക്ക്, മീനച്ചിലാറിന്‍റെ തീരത്തുകൂടെ. ഈ മീനച്ചിലാര്‍ 'ഗോഡ് ഓഫ് സ്മോള്‍ തിങ്സ്' എന്ന നോവലിലൂടെ പ്രശസ്തമാണെന്നു ഞാന്‍ സൂചിപ്പിച്ചു. ദമ്പതികള്‍, അരുന്ധതി റോയിയുടെ നോവല്‍ വായിച്ചു രസിച്ചിരിക്കുന്നു. വളരെ സന്തോഷത്തോടെ ജാക്കൂസ് ചാറ്റല്‍ മഴയില്‍ നിന്നു മീനച്ചിലാറിനെ ക്യാമറയില്‍ നിറച്ചു. പിന്നെ കോട്ടയം താഴത്തങ്ങാടി ഇടയ്ക്കാട്ടു ഫൊറോനാപള്ളിയുടെ പഴമയിലൂടെ, വലിയ പള്ളിയുടെ കുന്നിന്‍മുകളിലെത്തി. തൊട്ടപ്പുറത്തു ചങ്ങനാശ്ശേരി രൂപതയുടെ കത്തോലിക്കാപള്ളി കണ്ടു. തൊട്ടുതാഴെ ഇടയ്ക്കാട്ടുപള്ളിയുടെ സിമിത്തേരിയില്‍ മരണത്തിന്‍റെ നിറമുള്ള മഞ്ഞപ്പൂക്കള്‍. താഴത്തങ്ങാടി മുസ്ലീംപള്ളിയില്‍ നിന്നുള്ള വാങ്കുവിളി. തളിയില്‍ക്കോട്ട ക്ഷേത്രത്തിലെ വഴിപാടു വെടി കേട്ട് പേടിച്ചു പറക്കുന്ന പ്രാവുകള്‍. മഴ മാറിയിരുന്നു. ചൂടുകുറഞ്ഞ വെയില്‍ പരന്നിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ വര്‍ത്തമാനം ഇന്ത്യയിലെ കേരളത്തിലെ മതങ്ങളിലേക്കു വഴിമാറി. കോട്ടയം താഴത്തങ്ങാടി രണ്ടുകിലോമീറ്റര്‍ ചുറ്റളവില്‍ ഇരുപതോളം ക്രിസ്തീയ ദേവാലയങ്ങളുണ്ടെന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. അതവര്‍ക്കു ആശ്ചര്യമായി. ക്രിസ്തു വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതോ ക്രിസ്തുവില്‍ വിശ്വാസികള്‍ മുറിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവോ? 80 ശതമാനത്തോളം ഹിന്ദുക്കളുള്ള ഇന്ത്യ, ലോകമുസ്ലീം ജനസംഖ്യയില്‍ മൂന്നാം സ്ഥാനത്താണെന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞതു അവര്‍ക്കു പുതിയ അറിവായിരുന്നു. അഫ്ഗാനിസ്ഥാനും, താലിബാനും, ഇന്ത്യാവിഭജനവും, ബാബ്റി മസ്ജിദും ബി.ജെ.പി.യും, ഗുജറാത്തും നരേന്ദ്രമോഡിയും, ബോംബെ സ്ഫോടനങ്ങളും, കേരളത്തിലെ മാറാടും, അങ്ങനെയങ്ങനെ മതങ്ങളുടെ ശത്രുതകളിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി. ഫ്രഞ്ചു ദമ്പതികളുടെ ഈ മൂന്നാമത്തെ ഇന്ത്യാ സന്ദര്‍ശനത്തില്‍ അവര്‍ ശ്രദ്ധിച്ച ഒരു കാര്യം, ഇതിനു മുന്‍പു ഇന്ത്യയില്‍ വന്നതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ മതത്തിനും മതസംബന്ധിയായ ചിഹ്നങ്ങള്‍ക്കും കൈവന്ന പ്രാധാന്യവും സ്വാധീനവുമാണ്. ഞാനുമതു സമ്മതിച്ചു. വിവേകാനന്ദനെക്കുറിച്ചും നാരായണഗുരുവിനെക്കുറിച്ചും ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. നമ്പൂതിരിയെ മനുഷ്യനാക്കാനും മനുഷ്യനെ സ്വതന്ത്രനാക്കാനും ശ്രമിച്ച കേരളത്തിലെ നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചും ഞാന്‍ വിവരിച്ചു. എന്‍റെ ജന്മഗൃഹത്തിന്‍റെ പഴമ ഫ്രഞ്ചുക്യാമറ ഒപ്പിയെടുത്തു. ജന്മഗ്രാമമായ നീണ്ടൂരിന്‍റെ തോടുകളില്‍ ഞങ്ങള്‍ വള്ളം തുഴഞ്ഞു. പിന്നെ കല്ലറ, പെരുംതുരുത്ത് ഗ്രാമങ്ങളുടെ വിശാലമായ നെല്‍പ്പാടങ്ങളുടെ ഹൃദയഹാരിയായ ദൃശ്യങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു. സന്ധ്യയുടെ സാന്നിദ്ധ്യത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ തണ്ണീര്‍മുക്കം ബണ്ടിലേക്കു പോവുകയായിരുന്നു. ആളുകളെ കുത്തിനിറച്ചു എതിരെവന്ന വാഹനങ്ങള്‍ മനുഷ്യച്ചങ്ങലയുടെ ബാക്കിപത്രമാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ജാക്കൂസ് പറഞ്ഞു: കക്ഷിരാഷ്ട്രീയത്തിനതീതമായൊരു രാഷ്ട്രം, മതാതീതമായൊരു മതവും ദൈവവും, രണ്ടും എന്നും സങ്കല്പങ്ങളായിരിക്കുമോ? നോക്കൂ, നാനാജാതിയില്‍പ്പെട്ട ഈ പറവകള്‍ ഈ തെങ്ങോലകളില്‍ പറന്നിരുന്നു ഇണക്കത്തില്‍ കഴിയുന്നു. നാനാജാതിയില്‍പ്പെട്ട മനുഷ്യരും ഇതേപോലെ ഇണക്കത്തില്‍.... ഒക്ടോബറിന്‍റെ സന്ധ്യയ്ക്കുമേല്‍ നേരത്തേ വന്ന ഇരുട്ടു പരന്നുകഴിഞ്ഞു. മൂന്ന് "ഞാനാണു വഴിയും സത്യവും ജീവനും എന്നിലൂടെയല്ലാതെ ആരും എന്‍റെ പിതാവിന്‍റെ പക്കല്‍ എത്തുകയില്ല. ഇതു ഈശോയാണു പറഞ്ഞത്. നമ്മളൊക്കെ ഈശോയുടെ ആളുകളാണ്. ഈശോയിലൂടെ നമുക്കു സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍പ്പോകാം. ഈശോയില്‍ വിശ്വസിക്കാത്തവര്‍ക്കു സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിപ്പോകാനാവില്ല." മണ്ണാര്‍ക്കാട്ടില്‍ അച്ചുസാറ്, ഒരു ഞായറാഴ്ച, ഞങ്ങളെ വേദപാഠം പഠിപ്പിക്കുകയാണ്, നീണ്ടൂര്‍ സെന്‍റ് മൈക്കിള്‍സ് എല്‍.പി.സ്കൂളില്‍. ഞാനിതേ സ്കൂളില്‍ നാലാം ക്ലാസ്സ് വിദ്യാര്‍ത്ഥിയാണ്. അച്ചുസാറും ഈ സ്കൂളിലെ അധ്യാപികയാണ്. നാലാം ക്ലാസ്സിലെ മുറിയിലാണ് ഞങ്ങളുടെ വേദപാഠക്ലാസ്സും. ഈ ക്ലാസ്സുമുറിയില്‍ത്തന്നെയാണ് അവറാച്ചനും തോമ്മാച്ചനും കറിയാച്ചനും ഗോപിയും കൃഷ്ണനും, ദാമോദരനും, നാരായണനും, കൗസല്യയും, ലക്ഷ്മിയും, നളിനിയും മറ്റും എന്നോടൊപ്പം പഠിക്കുന്നത്. "അപ്പോ ഗോപിയും കൃഷ്ണനും കൗസല്യയുമൊന്നും സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിപ്പോവൂല്ലേ?" ഞാനെഴുന്നേറ്റു നിന്നു, നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യത്തോടെ. "അവരു ഹിന്ദുക്കള്‍, ചോകോന്മാര്, ഈശോയില്‍ വിശ്വസിക്കാത്തവര്, അവരു ഈശോയുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍പ്പോവൂല." അച്ചുസാറിന്‍റെ സംശയമില്ലാത്ത ഉത്തരം. വേദപാഠംകഴിഞ്ഞു അച്ചുസാറ് എന്നെ വിളിച്ചു മാറ്റിനിറുത്തി നെറുകയില്‍ തലോടി ചെവിയില്‍ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: മത്തച്ചനിങ്ങനെയൊന്നും ചോദിക്കരുത്. ഈശോ പിണങ്ങും. എന്‍റെ അടുത്ത കൂട്ടുകാരനും സഹപാഠിയുമായ ഗോപിക്കും ഗോപിയുടെ ചേട്ടന്മാരായ കുമാരനും പപ്പനും അവരുടെ അച്ഛനോടും അമ്മയോടുമൊപ്പം, വെള്ളം പൊങ്ങുമ്പോള്‍ അവരുടെ കുടിലില്‍നിന്നും വന്നു ഞങ്ങളുടെ വീടിന്‍റെ ഉരല്‍പ്പുരയിലും കിഴക്കേപ്പുരയിലും താമസിക്കും. മിഥുനം കര്‍ക്കിടക മാസങ്ങള്‍ എനിക്ക് ഏറെ സന്തോഷം തന്നിരുന്നു. കാരണം ഗോപിയോടൊപ്പം ചാണകം മെഴുകിയ നിലത്തു തഴപ്പായില്‍ കിടക്കാം. മഴയത്തു ഓടിച്ചാടി കളിക്കാം. ഗോപിയുടെ അമ്മ പാറുവമ്മയൂടെ മീന്‍കറി കൂട്ടാം. ഗോപിയുടെ അച്ഛന്‍ മാധവച്ചോകോന്‍ വലവീശി പിടിച്ചോണ്ടുവരുന്ന മീനാണത്. ഓണത്തിനും വിഷുവിനും ഗോപിയുടെ വീട്ടിലാണ് എന്‍റെ ഊണ്. ക്രിസ്മസ്സിനും ഈസ്റ്ററിനും ഗോപിയും ചേട്ടന്മാരും എന്‍റെ വീട്ടിലാണ് ഊണ്. സെക്കന്‍ഡ് ഫോമില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്കു ന്യുമോണിയാ വന്നപ്പോള്‍ ഗോപിയാണു എനിക്കു കൂട്ടിരുന്നത്, സ്കൂളില്‍പ്പോലും പോകാതെ. ഭേദവിചാരങ്ങളില്ല, സ്നേഹവിചാരങ്ങളേയുള്ളൂ. ജാതിചിന്തകളില്ല, ജാത്യാലുള്ള മനോഭാവങ്ങളേയുള്ളു. ഞാന്‍ കോളേജിലെത്തുമ്പോള്‍ മര്‍ത്തോമ്മക്കാരനായ മാത്തുക്കുട്ടി കോശിയും, ലാറ്റിന്‍ കത്തോലിക്കനായ അര്‍ബനും യാക്കോബായക്കാരനായ ബിനോയ് ചാത്തുരുത്തിയും വടക്കനായ ടിസി ഫിലിപ്പും നായന്മാരായ വി. പി. ശിവകുമാറും, നരേന്ദ്രപ്രസാദും, ഡി.വിനയചന്ദ്രനും ഈഴവരായ എന്‍.സുഗതനും, സി.ആര്‍.ഓമനക്കുട്ടനും, മുസ്ലീങ്ങളായ അലിയാരും, ബഷീറും അങ്ങനെ ഭേദങ്ങളില്‍ അഭേദത്തിന്‍റെ രക്തബന്ധങ്ങളുണ്ടായി. അവരെന്നെ വായിക്കാനും ചിന്തിക്കാനും സ്വപ്നം കാണാനും പഠിപ്പിച്ചു. കണ്ണീരിനും കിനാവിനും ചിരിക്കും പൊട്ടിച്ചിരിക്കും യാത്രയ്ക്കും സൗഹൃദത്തിനും ഭക്ഷിക്കുന്നതിനും പാനം ചെയ്യുന്നതിനും തൊട്ടുകൂട്ടുന്നതിനും തൊട്ടുകൂടുന്നതിനും നേരകാലങ്ങളില്ലെന്ന് നിറഭേദങ്ങളില്ലെന്ന് അവരെന്നെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തി. എന്‍റെ മതത്തിന്നപ്പുറത്തു വേറെ മതങ്ങളുണ്ടെന്നും എന്‍റെ സമുദായത്തിന്നപ്പുറത്തു വേറെ സമുദായങ്ങളുണ്ടെന്നും എന്‍റെ ദൈവത്തിന്നപ്പുറത്തു വേറെ ദൈവങ്ങളുണ്ടെന്നും അവരെനിക്കു ബോധോദയം നല്‍കി. ബൈബിള്‍ മാത്രമല്ല ഖുറാനും ഗീതയും ഉപനിഷത്തുകളും വായിക്കാന്‍ അവരെന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഡോസ്റ്റോവ്സ്കിയും കസാന്‍ദ്സാക്കീസും ഖലീല്‍ ജിബ്രാനും ആന്‍റണ്‍ ചെക്കോവും ജെ.കൃഷ്ണമൂര്‍ത്തിയും ഓഷോയും നിഷേയും നിത്യചൈതന്യയതിയും സെബാസ്റ്റ്യന്‍ കാപ്പനും എനിക്കു പ്രിയപ്പെട്ടവരാകുവാനും അവര്‍ നിമിത്തമായി. മതാതീതമായൊരു മനസ്സില്‍ മതാതീതമായൊരു ദൈവത്തെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുമ്പോള്‍ ഞാനും ദൈവവും തമ്മില്‍ ഭേദമില്ലെന്നു ഇന്നു ഞാനറിയുന്നു. മതങ്ങളുടെ കരങ്ങള്‍കൊണ്ടു നിര്‍മ്മിച്ച ആലയങ്ങളിലല്ല ദൈവം വസിക്കുന്നതെന്നും ദൈവത്തിന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥ ആലയം ഞാനാണെന്നും എനിക്കു ബോദ്ധ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എളിയവരില്‍ എളിയവനു ചെയ്യുന്നതെന്തും ദൈവശുശ്രൂഷയാണെന്നുള്ള പരംപൊരുള്‍ ഞാനിന്ന് ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നു. മതത്തിനൊരു ആത്മാവുണ്ടെന്നും ആ ആത്മാവും എന്നാത്മാവും ഒന്നിച്ചു വിശ്വപ്രകൃതിയുടെ അന്തരാത്മാവില്‍ ലയിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ദൈവമഹത്വത്തിലെത്തുന്നുവെന്നും ഞാനിന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നു. സ്വതന്ത്രമായ ആത്മഗീതം ഒഴുകിവരുന്നത് അഴികള്‍ക്കിടയിലൂടെയല്ല, ആഴിപ്പരപ്പിനുപരി വിശാലതയിലൂടെയാണ്.