Search Results

ആകാശം നക്ഷത്രമാലകൊണ്ട് എന്താണീ രാവില്‍ എഴുതുന്നത്? ഇളംപ്രായത്തിലെ ആവൃതി തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു മുതിര്‍ന്ന പെണ്‍കുട്ടി അത് വായിച്ചെടുക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. നിറമിഴികളോടുകൂടിയാണ് അവള്‍ അതു കണ്ടെത്തിയത്. ആദ്യത്തേത് T എന്നാണ്. അതെന്‍റെ പേരിന്‍റെ ആദ്യാക്ഷരമാണ് - തെരേസ്. ലിസ്യുവിലെ തെരേസയാണത്. ആകാശമായിരിക്കണം ഒരാള്‍ വായിച്ച ആദ്യത്തെ ധ്യാനപുസ്തകം. നമ്മുടെ കുഞ്ഞുമനസ്സിന്‍റെ സൗന്ദര്യശിക്ഷണങ്ങള്‍ക്ക് വിത്ത് വീണത് മേലെ വാനത്തില്‍ നിന്നാണ്. ഒരു പാലറ്റിലുമില്ലാത്ത ഒട്ടനവധി വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ ഭൂമിയിലുണ്ടെന്ന സൗമ്യമായ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലോടു കൂടിയാണതാരംഭിച്ചത്. ദൈവം ഭൂമിയോട് ഉടമ്പടിയിലായത് അതില്‍ തന്‍റെ വര്‍ണങ്ങളെല്ലാം ചാലിച്ചുചേര്‍ത്താണ് എന്ന നോഹയുടെ കഥ പിന്നീടാണു കേട്ടത്. അന്തിയില്‍ വെള്ളമേഘങ്ങള്‍ കുഞ്ഞാട്ടിന്‍പറ്റങ്ങളായി കൂടണയുന്നതും ഏതോ ഒരിടയന്‍ അവര്‍ക്കു കൂട്ടുപോകുന്നതും വാനമാണ് കാട്ടിത്തന്നത്. രാത്രി വാല്‍നക്ഷത്രങ്ങള്‍ പൂത്തിരിയായി കത്തി. ഭ്രമണപഥങ്ങളില്‍നിന്ന് പുറത്തു കടന്ന ഉല്‍ക്കകള്‍ വീട് വിട്ടവരെപ്പോലെ അതിവേഗം സഞ്ചരിച്ച് എരിഞ്ഞടങ്ങി. ചന്ദ്രബിംബത്തിലെ മുയലിനെക്കുറിച്ചു പലതരം കഥകള്‍ കേട്ടു. മഴ പെയ്യുമ്പോള്‍ മേഘവിതാനങ്ങള്‍ക്കു മീതെ ആരോ മറച്ചുപിടിച്ച തടാകങ്ങളെ ഓര്‍ത്ത് അത്ഭുതം പൂണ്ടു. തെല്ലു മുതിര്‍ന്നപ്പോള്‍ വിദൂരത്താണെങ്കിലും നമ്മള്‍ ഒരേ ആകാശം കാണുന്നു എന്ന് ദൂരെയുള്ള ഒരാള്‍ക്ക് കത്തെഴുതി. ഇളംഭാവനയെ ആകാശമുണര്‍ത്തിയതുപോലെ മറ്റൊന്നും ഉണര്‍ത്തുന്നില്ല. ഫ്ളാറ്റിലെ കുഞ്ഞുങ്ങളോടുള്ള ഒരേയൊരു സങ്കടം ഇതാണ് ആകാശം കാണുന്നില്ല- അല്ല കാട്ടുന്നില്ല. 'നീ ഒരിക്കലേ നിന്‍റെ ആകാശത്തെ കാണുകയുള്ളൂ, കശാപ്പുശാലയില്‍ വച്ചെന്ന്'ڔഅറബി അയാളുടെ ആടിനെ പരിഹസിക്കുകയാണ്. ടിബറ്റന്‍ ഗുരുപാരമ്പര്യങ്ങളില്‍ ഇപ്പോഴുമവരത് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ചെറിയ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കുന്നിന്‍ചരിവിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു. ആകാശത്തെ നോക്കി കിടക്കാന്‍ അവരോട് അനുശാസിക്കുന്നു. പതുക്കെ പതുക്കെ അവരുടെ ആന്തരികലോകം പ്രഭാപൂരിതമാകുന്നു. തങ്ങള്‍ പാര്‍ക്കുന്ന ഇടങ്ങള്‍ എത്ര ചെറുതാണെന്ന് അവര്‍ക്ക് വെളിപ്പെട്ടു കിട്ടുന്നു. സ്വന്തം നിസ്സാരതയും, ആ പരാശക്തിയുടെ അപാരതയും തിരിച്ചറിയുന്നതിനെക്കാള്‍ വലിയ ധ്യാനമെന്തുണ്ട്? സ്വാഭാവികമായി ഈ നീലമേഘങ്ങളെ നോക്കി നോക്കി ഈ കുഞ്ഞമക്കളുടെ ജീവിതത്തിന് ഭാരമില്ലാതെയാകുന്നു. കുഞ്ഞുപ്രാണനെ വലിഞ്ഞുമുറുക്കുന്ന ചരടുകള്‍ താനേ പൊട്ടുന്നതുകൊണ്ടാണത്. മെല്ലെ മെല്ലെ അവരൊരു ചെറിയ മേഘത്തുണ്ടായി മാറുന്നു. ആകാശം ഭൂമിയോട് ജ്ഞാനം മന്ത്രിക്കുന്നുവെന്ന് സങ്കീര്‍ത്തകന്‍ പാടുന്നത് വെറുതെയല്ല. അതുകൊണ്ട് തന്‍റെ ചുറ്റിനും നില്ക്കുന്നവരോട് നസ്രത്തിലെ ആ പ്രിയപ്പെട്ട തച്ചന്‍ ഇടയ്ക്കിടെ ഇങ്ങനെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കും- മിഴിയുയര്‍ത്തി നോക്കുക... അനന്തതയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു ജീവിക്കാനുള്ള ക്ഷണമാണത്. സ്വന്തം കാല്‍പ്പാദങ്ങളിലേക്ക് മാത്രം നോക്കി ലില്ലിപ്പുട്ടിലേതിനെക്കാള്‍ കുറിയ മനുഷ്യരാകുന്നു നമ്മള്‍. ഐവാന്‍ എന്നയൊരാളുടെ കഥ കുഞ്ഞുങ്ങളോട് പറയാറുള്ളതിങ്ങനെയാണ്: നാലാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്, സ്കൂളിലേക്കുള്ള വഴിയില്‍വച്ച് ഐവാന്‍ എന്ന നാലാം ക്ലാസ്സുകാരന് ഒരു നാണയം കളഞ്ഞുകിട്ടി. അതോടൂകൂടി അവന് വല്യ സങ്കടമായി. ഇത്രയും കാലം നിലത്തോട്ടു നോക്കാതിരുന്നതിനാല്‍ എത്ര ചെമ്പുനാണയങ്ങളാണ് കാണാതെ പോയത്. മേലില്‍ മുകളിലേക്ക് നോക്കി നടക്കില്ലെന്ന് കുട്ടി തീരുമാനിച്ചു. കളിക്കൂട്ടുകാര്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: ഐവാ, ഈ മൈതാനത്തിലേക്ക് വരിക. വൃക്ഷത്തലപ്പുകള്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: ഈ തണലിലേക്ക് വരിക. പള്ളിമണികള്‍ മുഴങ്ങി: ഈ സ്വച്ഛതയിലേക്ക് വരിക. പാടില്ല ഒരു നാണയം തടഞ്ഞാലോ. അങ്ങനെ നിലത്തു മാത്രം നോക്കിയയാള്‍ വൃദ്ധനായി. കൂനുപിടിച്ച ഒരു ശരീരം, അതിനെക്കാള്‍ കൂനുപിടിച്ച മനസ്സ്, പിന്നെ ഒരാക്രിപ്പെട്ടിയും! ഈ കാണുന്നവയ്ക്കപ്പുറം കാഴ്ചകളില്ലെന്നും ഈ കേള്‍ക്കുന്നവയ്ക്കപ്പുറം സംഗീതമില്ലെന്നും കരുതുന്നവര്‍ക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതല്ല ഗുരുമൊഴികളൊന്നും. പുതിയ മനുഷ്യര്‍ക്ക് വേണ്ടിയാണത്. ആരാണ് ഈ പുതിയ മനുഷ്യന്‍? ജീവനില്‍ നിത്യതയുടെ ചില അടയാളങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തിയ ഒരാള്‍ തന്നെ. ചീട്ടു കശക്കി കുത്തിയടുക്കുന്നതുപോലെ അയാളുടെ മൂല്യശ്രേണി ഇനി കീഴ്മേല്‍ മറിയും. അത്തരം ചില വിചാരങ്ങള്‍ എന്‍റെ ജീവിതത്തെ കുറെക്കൂടി ആഴത്തിലേക്കും നിശ്ശബ്ദതയിലേക്കും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകും. ഒരു ബുദ്ധഗുരു തന്‍റെ നഗരത്തെ നിശ്ശബ്ദമാക്കിയതുപോലെ. ഒരു പ്രഭാതത്തില്‍ തെരുവില്‍ കണ്ടുമുട്ടിയവരൊടൊക്കെ അയാള്‍ ചോദിച്ചു: എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്. കൃത്യമായ ഉത്തരങ്ങള്‍ അയാള്‍ക്ക് കിട്ടി. പിറ്റേന്നും അയാള്‍ അവിടെത്തന്നെയുണ്ട് അതേ ചോദ്യവുമായി. ഇപ്പോള്‍ നഗരവാസികള്‍ സന്ദേഹികളായി. അടുത്തദിവസവും അയാളത് ആവര്‍ത്തിച്ചു. അതോടുകൂടി ജപ്പാനിലെ തിരക്കുള്ള ഒരു നഗരം നിശ്ശബ്ദമായി. അവരിപ്പോഴും മിണ്ടിത്തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. മിഴിയുയര്‍ത്തിയവര്‍ക്കൊക്കെ പൊള്ളയായ ആരവങ്ങളില്‍നിന്ന് അങ്ങനെ മുക്തി കിട്ടുന്നു! വാനം ദൈവമേഖലയാണ്. അതത്ര യുക്തിഭദ്രമായ വിചാരമായിട്ടൊന്നുമല്ല. എന്നിട്ടും പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ ശരീരഭാഷ ആകാശത്തിലേക്കുയര്‍ത്തിയ മിഴികളും കരങ്ങളുമാണല്ലോ. ക്രിസ്തുവങ്ങനെ നില്‍ക്കുന്നത് കാണുക. നിലനില്‍പ്പിനാവശ്യമായ മന്നയൊക്കെ ആ ആകാശത്തിന്‍റെ കരുണയാണ്. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ തന്നെ അധരങ്ങളില്‍നിന്ന് നല്കപ്പെട്ട ഏക പ്രാര്‍ത്ഥന ആരംഭിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണെന്ന് നോക്കൂ- ആകാശങ്ങളില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ. അതില്‍ അര്‍ത്ഥിക്കുന്ന അന്നന്നുവേണ്ടുന്ന ആഹാരം പഴയനിയമത്തിലെ മന്ന തന്നെയാണ്. ആ വാക്കിന് ഓരോ ദിവസത്തേക്ക് വേണ്ട ജ്ഞാനമെന്നു കൂടി അര്‍ത്ഥമുണ്ട്. ആകാശം ദൈവത്തെ വിശദീകരിക്കാനുതകുന്ന അതീവ ലാവണ്യമുള്ള ഒരു മെറ്റഫര്‍ തന്നെയാവണം. ഭൂമിയിലുള്ള ഏതു ബിംബത്തിനും ആവശ്യത്തിലേറെ പരിമിതികളുണ്ട്. എന്നാല്‍ ആകാശത്തിന് അതിരുകളില്ല. സര്‍വ്വദാ സാന്നിദ്ധ്യമെന്ന ദൈവവിചാരത്തെ ആകാശമോര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ മറ്റെന്തിനാവും. സമാനതകളില്ലാതെ എന്നെ പൊതിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന അനുഭവം. ഹീബ്രു ബൈബിളില്‍ ദൈവകാരുണ്യത്തിനും ഗര്‍ഭപാത്രത്തിനും ഒരേ പേരാണ്- റഹാമാ. പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചിരുന്നവരെയൊക്കെ ആകാശത്തിന്‍റെ ഒരു തുണ്ട് വന്ന് പൊതിഞ്ഞു നിന്നതായുള്ള അനവധി സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തല്‍ വേദത്തിന്‍റെ താളുകളിലുണ്ട്. മോശയോടൊപ്പം അത് സംഭവിക്കുന്നത് നോക്കൂ. സീനായി മലമുകളില്‍, സമാഗമകൂടാരത്തിനു മീതെ, പിന്നെ മരുഭൂമിയുടെ അലച്ചിലുകളിലൊക്കെ ഒരു മേഘം കൂട്ടു വരുന്നു. സോളമന്‍റെ ദേവാലയ പ്രതിഷ്ഠയിലുമതുണ്ട്. പുതിയനിയമത്തില്‍ രൂപാന്തരീകരണമലയിലെത്തിയ ക്രിസ്തുവിനും ശിഷ്യന്മാര്‍ക്കും മീതെയത് ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള ക്ഷണമാണ്, ആകാശത്തിന്‍റെ നിശ്ശബ്ദ സുവിശേഷം. കിളികള്‍ കാണുന്ന കിനാവിന്‍റെ പേരാണ് ആകാശം. എത്രമാത്രം ചെറിയ കളങ്ങളിലേക്ക് കുരുങ്ങി എത്ര പരിക്ഷീണിതരായി നമ്മള്‍. പരല്‍മീനുകളെക്കാണാന്‍ മാത്രം ഉയരത്തില്‍ പറക്കുന്ന പക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങളില്‍നിന്ന് ഇനി ജോനാഥന്‍ എന്നൊരു കിളി ഉണ്ടാവില്ലെന്നാണോ? കുഞ്ഞുങ്ങളെയൊക്കെ കുറെക്കൂടി സ്വാതന്ത്ര്യത്തില്‍ വളര്‍ത്താന്‍ തയ്യാറാവേണ്ടേ? അവരെ ശരിക്കും ആകാശം കാട്ടി വളര്‍ത്തുക. ഒരതിരുകളിലേക്കും കുരുങ്ങരുതെന്ന് ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുക. യാഥാര്‍ത്ഥ്യ ബോധത്തോടെ ജീവിക്കാന്‍ നിങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയാണ് ആകാശത്തിന്‍റെ മറ്റൊരു ധര്‍മ്മം. എത്രമാത്രം ഹുങ്കുകളിലാണ് ഓരോരുത്തരുടെയും സഞ്ചാരം. അധികം കളിപ്പാട്ടങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാത്തൊരു ബാല്യമായിരുന്നു. എന്നാലും ഒരു ചെറിയ ബൈനാക്കുലറിനെയെങ്ങനെ മറക്കാന്‍. കോപ്പര്‍ നിക്കസിന്‍റെ ഭാവത്തോടെ ആകാശത്തെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോളാണ് എത്ര നിസ്സാരമാണീ നരജന്മമെന്ന വിചാരത്തിന്‍റെ വിത്ത് ഉള്ളില്‍ വീഴുന്നത്. നമ്മളൊന്നുമല്ല - നമ്മുടെ ശാഠ്യങ്ങളുമൊന്നുമല്ല. അവനവന്‍ കുറയുന്ന പ്രക്രിയയാണ് ആത്മീയതയെങ്കില്‍ ആകാശമെന്ന ധ്യാനപുസ്തകം നിങ്ങളെയതില്‍ ഇനിയും സഹായിക്കാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ. പിന്നെയും കുറെയധികം പാഠങ്ങള്‍. തെളിഞ്ഞ ആകാശംകൊണ്ട് കുഴഞ്ഞു കലങ്ങിയ നമ്മുടെ അകത്തെ ദൈവം പ്രലോഭിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. എല്ലാ രാത്രിയിലും നക്ഷത്രങ്ങള്‍ കാണേണ്ടതല്ലേ. എന്നിട്ടും അതങ്ങനെയല്ലാത്തതെന്തുകൊണ്ട്. ഏതൊക്കെയോ കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ വന്ന് ആ നക്ഷത്ര കാഴ്ചകളെ മറച്ചുകളഞ്ഞെന്നോര്‍ത്താല്‍ മതി. തെളിഞ്ഞ ആകാശംപോലെ തെളിഞ്ഞ മനസ്സ്. അതില്‍ കവിതയുടെയും ധ്യാനത്തിന്‍റെയും പ്രണയത്തിന്‍റെയും പരസഹസ്രം നക്ഷത്ര ചിരാതുകള്‍... വീണ്ടും പിറവികൊണ്ട് ക്രിസ്തു അര്‍ത്ഥമാക്കുന്നതും അതുതന്നെ - നിഷ്കളങ്കതയുടെ വീണ്ടെടുപ്പ്. ആകാശത്തെ നോക്കുന്നവര്‍ക്ക് എന്തു സംഭവിക്കുന്നു എന്നതിന്‍റെ ഉപമയാണീ കഥ. ക്രിസ്തു കടന്നുപോകുമ്പോള്‍ അവന്‍റെ വശങ്ങളിലായുയര്‍ന്ന രണ്ടു കുരിശുകള്‍. ഒരാള്‍ ക്രിസ്തുവിനോടു പറഞ്ഞു: നീ ദൈവപുത്രനാണെങ്കില്‍ രക്ഷപ്പെടുക. എന്നെ രക്ഷപ്പെടാന്‍ അനുവദിക്കുക. അങ്ങനെ രക്ഷപ്പെട്ടിട്ട് അയാള്‍ക്ക് എത്ര ദിവസം കൂടി ഈ വാഴ്വിലുണ്ടായിരിക്കും. അപരന്‍ ദൂരത്ത് നിന്നെന്നോ ക്രിസ്തുവിനെ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് അയാള്‍ ആകാശങ്ങളിലേക്ക് മിഴിയുയര്‍ത്തി. അങ്ങനെ അനന്തതയിലേക്ക് ഒരു കിളിവാതില്‍ തുറന്നു കിട്ടി. നിന്‍റെ രാജ്യത്തില്‍ എനിക്ക് ഇടം തരണമേ. മൂന്നുപേരുടെയും ശരീരം നിലത്തിറക്കി കിടത്തി. അതിനിടയില്‍ അയാളില്‍ ജീവന്‍റെ അതിദുര്‍ബലമായ മിടിപ്പുണ്ടെന്ന് സ്ത്രീകള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവരത് ആരോടും മിണ്ടിയില്ല. അയാളെ സംസ്ക്കരിക്കാമെന്നേറ്റ് താഴ്വാരങ്ങളിലേക്കിറങ്ങി. സ്ത്രീ സഹജമായ കരുതലോടെ ശുശ്രൂഷിച്ചു, സംരക്ഷിച്ചു. അണയാമായിരുന്ന ജീവന്‍റെ നാളത്തെ തിരികെ പിടിച്ചു. മാസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം വീടിന്‍റെ ഇരുട്ടില്‍ നിന്ന് ഒരു ഊന്നുവടിയുടെ സഹായത്തോടെ തെരുവിന്‍റെ ബഹളങ്ങളിലേക്ക് ഇടറയിടറി ഇറങ്ങി. ആരോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, മരണത്തിനു പോലും വേണ്ടാത്തവന്‍റെ പോക്കു കണ്ടില്ലേ. അവന്‍റെ മിഴികള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അവന്‍ അവനോടു തന്നെ സംസാരിച്ചു: അവര്‍ വിചാരിക്കുന്നു ഞാന്‍ നടന്നു പോകുന്നത് അവരുടെ ഇടവഴികളിലൂടെയാണെന്ന്. അല്ല; അവനെന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, അന്നുതൊട്ട് ഞാന്‍ അവനോടൊപ്പം പറുദീസയിലാണെന്ന്. നക്ഷത്രവിളക്കുകള്‍ തെളിഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന ആകാശവീഥികളിലൂടെ അവന്‍റെ കൈപിടിച്ചാണല്ലോ അന്നുതൊട്ട് എന്‍റെ സഞ്ചാരം. ചില മനുഷ്യര്‍ നമ്മളോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നുണ്ട്. ചിലപ്പോള്‍ നമ്മെക്കാള്‍ പരിക്കേറ്റ് ജീവിക്കുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും അവര്‍ നമ്മുടെ ലോകത്തിന്‍റെ ഭാഗമല്ല. മറ്റെതോ ലോകത്തിന്‍റെ അവകാശികളും ഉടയവരുമാണവര്‍. കാരണം, അവര്‍ മിഴിയുയര്‍ത്തി നില്ക്കുവാന്‍ ധൈര്യപ്പെട്ട മനുഷ്യരാണ്. ദൈവത്തെപ്പോലെ എല്ലായിടത്തുമുണ്ടായിരിക്കുകയും എന്നാല്‍ എങ്ങുമില്ലാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആകാശത്തിന് സ്വസ്തി. വാനമേഘങ്ങളില്‍ അവന്‍ വീണ്ടും വരുമെന്ന പാട്ടുപാടി ഇപ്പോഴും ഭൂതലം മിഴി ഉയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. അരവിന്ദന്‍റെ 'ചിദംബര'ത്തിലെ അവസാന ഫ്രെയിം ഓര്‍ക്കുക. ആവശ്യത്തിലേറെ കുറ്റബോധവുമായി അലയുന്നൊരാള്‍. അയാള്‍ ക്ഷേത്രപ്രദക്ഷിണത്തിലാണ്. പുറത്തു കടക്കുമ്പോള്‍ ചെരുപ്പു സൂക്ഷിക്കാന്‍ ഏല്പിച്ച വൃദ്ധയെ കണ്ട് അമ്പരക്കുന്നു. അത് അവള്‍ത്തന്നെയാണ് - അയാളുടെ കുറ്റബോധത്തിന്‍റെ കനല്‍. ക്യാമറ ഉയര്‍ന്നുയര്‍ന്ന് ക്ഷേത്രത്തിന്‍റെ മുകളിലേക്ക് പോയി. ആകാശത്തിന്‍റെ ഒരു കാഴ്ചയില്‍ അവസാനിക്കുന്നു. ജ്ഞാനത്തിന്‍റെ അംബരമാണത്.

ഇരകള്‍ക്ക് ചരിത്രകാരന്മാരില്ലാത്തിടത്തോളം വേട്ടയുടെ കഥകള്‍ പൊലിപ്പിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കും. (ആഫ്രിക്കന്‍ പഴമൊഴി) ജനാധിപത്യത്തില്‍ ഫോര്‍ത്ത് എസ്റ്റേറ്റ് എന്ന സംജ്ഞയിലാണ് മാധ്യമങ്ങള്‍ വിവക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്. സിവില്‍സമൂഹത്തിലേക്ക് തുറന്നിരിക്കുന്ന ജാഗ്രവത്തായ ഒരു മൂന്നാംകണ്ണ് മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കുണ്ടെന്നാണ് പരക്കെ വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നത്. എന്നാല്‍ വര്‍ത്തമാനകാലത്തില്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കുള്ള ഈ വിശേഷണങ്ങളെല്ലാം ഒരു മരീചികയായി മാറുന്ന കാഴ്ചയാണുള്ളത്. എന്‍റെ അഭിപ്രായത്തെ എതിര്‍ക്കുവാനുള്ള നിന്‍റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഞാനെന്‍റെ ജീവന്‍ നല്‍കി സംരക്ഷിക്കും എന്നുള്ള വോള്‍ട്ടയറുടെ വചനം വിസ്മരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഇന്നു മാധ്യമങ്ങള്‍ വാര്‍ത്തകളെ അപനിര്‍മ്മിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. കേരളത്തിന്‍റെ സാംസ്കാരിക പരിസരംതന്നെ അപഗ്രഥിച്ചാല്‍ ഇതിന് വളരെയേറെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളുണ്ട്. സമൂഹം ചാനലൈസ് ചെയ്യപ്പെട്ടതോടുകൂടി വാര്‍ത്തകള്‍ക്കിടയിലെ വിഷം പുരട്ടലിന് ദൃഢത കൂടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുന്‍പ് നടന്ന 'സരസന്‍' സംഭവം വായനക്കാരുടെ സ്മൃതിപഥത്തില്‍ ഉണ്ടാകുമെന്ന് കരുതട്ടെ. കേരളരാഷ്ട്രീയത്തിലെ അതികായകനായ ബേബിജോണ്‍ 'സരസന്‍' എന്ന ചെറുപ്പക്കാരനെ കൊന്ന് കടലില്‍ താഴ്ത്തി എന്നാരോപണം ഉയര്‍ന്നു. സരസനെ കൊന്നുതാഴ്ത്തിയത് ഇവിടെയാണെന്ന് ഈ ലേഖകന്‍ കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോള്‍ ശക്തികുളങ്ങരക്കാരനായ ഒരു സുഹൃത്തിന്‍റെ അച്ഛന്‍ കാണിച്ച് തരുകയും ചെയ്തു. അന്നു മാധ്യമങ്ങള്‍ ബേബിജോണിന്‍റെ രക്തത്തിനുവേണ്ടി ദാഹിച്ചു കൊണ്ട് അപസര്‍പ്പകകഥകള്‍ എഴുതി. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം സരസന്‍ തിരിച്ചുവന്നു. പക്ഷേ ബേബി ജോണിനെ കൊലയാളിയാക്കി തിരക്കഥയെഴുതിയ മാധ്യമങ്ങള്‍ ഒന്ന് പശ്ചാത്തപിക്കുവാന്‍പോലും തയ്യാറായില്ല. മലയാളത്തില്‍ മൗലികചിന്തയുടെ ധിഷണാസ്പര്‍ശമുള്ള കെ. പി. നിര്‍മ്മല്‍കുമാറിന്‍റെ നിരീക്ഷണം ഇവിടെ പ്രസക്തമാവുകയാണ്: "മലയാള മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകര്‍ തൊഴില്‍ മഹിമ അറിയാത്തവരാണ്. ഒരു പ്രസ്ക്ലബ് മാധ്യമസംഗമത്തില്‍ അവര്‍ ഇരിക്കുന്നതും ചലിക്കുന്നതും ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നതും തല താഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നതും കണ്ടാലറിയാം അവിടെ നടക്കുന്നത് മടിയന്‍റെ അരങ്ങേറ്റമാണ്. ക്ലബിന്‍റെ നിശ്ചിത തുക ഫീസടച്ച്, വായപ്പെട്ടി തുറന്ന് സകലവിധ അസത്യങ്ങളും പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയക്കാരനോട്, എഴുന്നേറ്റുനിന്ന് സത്യത്തിന്‍റെ ധൈര്യമുപയോഗിച്ച്, 'നിര്‍ത്തൂ ഈ അടിസ്ഥാനമില്ലാത്ത വിടുവായത്തം' എന്ന് ഗര്‍ജ്ജിക്കുന്നതിന് പകരം മൂക്കിലും വായിലും ചെവിയിലും വിരല്‍ തിരുകിയും ഇറക്കിയും അയാള്‍ പത്രധര്‍മ്മത്തെ പരിഹസിക്കുന്നു." മലയാളത്തിലെ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകരുടെ ഷണ്ഡത്വത്തെ ശരിയായിത്തന്നെയാണ് കെ. പി. നിര്‍മ്മല്‍കുമാര്‍ വിലയിരുത്തിയിരിക്കുന്നത്. അയഥാര്‍ത്ഥ നാടകവേദിയുടെ പ്രണേതാവായ യൂജിന്‍ അയനസ്കോയുടെ വിഖ്യാതയായ ഒരു നാടകമുണ്ട്- ദ ലീഡര്‍. നാടകത്തിന്‍റെ തിരശ്ശീല ഉയരുമ്പോള്‍, അരങ്ങില്‍ വെളിച്ചമുണരുമ്പോള്‍ പ്രേക്ഷകന്‍ കാണുന്നത് ഒരു ആള്‍ക്കൂട്ടത്തെയാണ്. ആള്‍ക്കൂട്ടം തങ്ങളുടെ നേതാവിന്‍റെ വരവും കാത്ത് നില്‍ക്കുകയാണ്. ആള്‍ക്കൂട്ടം നേതാവിന്‍റെ അപദാനങ്ങള്‍ ഒന്നൊന്നായി വാഴ്ത്തുന്നുണ്ട്. നേതാവ് തെരുവില്‍ നില്‍ക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ ചുംബിക്കുന്നത്, നിസ്വവര്‍ഗ്ഗത്തിന്‍റെ കണ്ണീരൊപ്പുന്നത്... അങ്ങനെ നേതാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വാഴ്ത്തുകള്‍ ഒന്നൊന്നായി വേദിയില്‍ ഉരുക്കഴിക്കപ്പെടുകയാണ്. വാദ്യഘോഷങ്ങള്‍ ഉച്ചത്തിലായി. നേതാവ് കടന്നുവരികയാണ്. ആള്‍ക്കൂട്ടം ആരവം മുഴക്കി. പൊടുന്നനവേ ഒരു കുട്ടി ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: "അയ്യോ... നമ്മുടെ നേതാവിന് തലയില്ലല്ലോ..." ശിരച്ഛേദം ചെയ്യപ്പെട്ട നേതാക്കള്‍ അരങ്ങുവാഴുമ്പോള്‍ രാജാവ് നഗ്നനാണെന്ന് പറയുവാനുള്ള കുട്ടിയുടെ നിഷ്കളങ്കതപോലും നമ്മുടെ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് ഇല്ലാതാകുന്നു. അധികാരമൊരുക്കുന്ന സുഖശീതളിമയില്‍ ജനാധിപത്യത്തിന്‍റെ കാവല്‍നായ്ക്കള്‍ ഒന്നു കുരയ്ക്കുവാന്‍പോലും കഴിയാതെ തങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടിയ എല്ലിന്‍കഷണങ്ങളും കടിച്ചുപിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. നീതി നിഷേധിക്കപ്പെട്ടവരുടേയും പ്രാന്തവല്ക്കരിക്കപ്പെട്ടവരുടേയും കരള്‍വിലാപങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ നമ്മുടെ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകരുടെ കാതുകള്‍ ബധിരമാവുകയാണ്. അനന്തപുരിയില്‍ നടന്ന ചില സംഭവങ്ങള്‍ പരിശോധിക്കുക. പത്മതീര്‍ത്ഥകുളത്തില്‍ മാനസികവിഭ്രമം ബാധിച്ച ഒരാള്‍ മറ്റൊരാളെ മുക്കി കൊല്ലുന്നത് ലൈവായി കാണിക്കുകയാണ്, ആള്‍ക്കൂട്ടത്തോടൊപ്പം നിഷ്ക്രിയമാവുകയാണ് മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകര്‍ ചെയ്തത്. തമ്പാനൂരെ ഓടക്കുള്ളില്‍ ഒരു സ്ത്രീ കാലുകുരുങ്ങി വിലപിക്കുന്നതിന് ആദ്യം ദൃക്സാക്ഷിയായത് ഒരു മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകനാണ്. എന്നാല്‍ അവരെ രക്ഷിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാതെ ആ സ്ത്രീയുടെ വിലാപങ്ങള്‍ ക്യാമറയുടെ വിവിധ ആംഗിളുകളില്‍ പകര്‍ത്തുകയായിരുന്നു സമൂഹത്തിന്‍റെ വഴിവെളിച്ചമാകേണ്ട പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്‍ ചെയ്തത്. ഇതൊക്കെ വൈയക്തികമായ അനുഭവങ്ങളാണെന്ന് വേണമെങ്കില്‍ വാദിക്കാം. എന്നാല്‍, വിദര്‍ഭയിലെ കര്‍ഷകരുടെ കൂട്ടആത്മഹത്യക്ക് പിറ്റേന്നിറങ്ങിയ ദിനപ്പത്രങ്ങളുടെ മുന്‍പേജ് വിശ്വസുന്ദരിയായി ഇന്ത്യക്കാരി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടതിന്‍റെ വര്‍ണ്ണചിത്രങ്ങളും വാര്‍ത്തകളുമായിരുന്നു. കോര്‍പ്പറേറ്റ് ശക്തികളുടെ അധിനിവേശ താല്പര്യങ്ങളുടെ ജിഹ്വയായി മാധ്യമങ്ങള്‍ മാറിയിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്‍റെ അടിസ്ഥാനാവശ്യങ്ങള്‍ മാറ്റി അവയ്ക്കുപരി കൃത്രിമാവശ്യങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഭ്രാന്തമായ ഉപഭോഗസംസ്കാരത്തിന്‍റെ ചാലകശക്തികളായി മാധ്യമങ്ങള്‍ മാറുകയാണ്. സമീപകാലത്ത് മൂത്തൂറ്റ് പോള്‍വധത്തെ മാധ്യമങ്ങള്‍ സമീപിച്ച രീതിയെക്കുറിച്ച് മാധ്യമനിരൂപക ഉഷ എസ്. നായര്‍ പറഞ്ഞ അഭിപ്രായം സ്മരണീയമാണ്: "അന്വേഷണാത്മക പത്രപ്രവര്‍ത്തനം ഗൗരവമേറിയ പ്രവൃത്തിയാണ്. ക്യാമറ കൊണ്ടുവന്ന സത്യാദ്ഭുതങ്ങള്‍ ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളിലൂടെ കണ്ട് പലപ്പോഴും ജനങ്ങള്‍ സംഭ്രമിച്ച് പോയിട്ടുണ്ട്. വിസ്മയങ്ങളാണ് മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തനത്തെ സജീവമാക്കുന്നത്. വിസ്മയങ്ങളും സ്തോഭങ്ങളുമില്ലെങ്കില്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് നിലനില്പില്ല എന്ന അവസ്ഥ വന്നുഭവിച്ചതിന്‍റെ ഏറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണമാണ് പോള്‍വധത്തിന്‍റെ വാര്‍ത്താസംപ്രേക്ഷണങ്ങള്‍, അന്വേഷണാത്മക മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തനത്തിന്‍റെ പിന്നിലെ കുശാഗ്രബുദ്ധിക്കും ധൈര്യത്തിനും അഭിനന്ദനങ്ങള്‍ അര്‍പ്പിക്കുമ്പോള്‍തന്നെ മാധ്യമങ്ങള്‍ പ്രൈവറ്റ് ബസുകളുടെ ചേലില്‍ മത്സരയോട്ടം നടത്തി പ്രേക്ഷകരെ ഇടിച്ച് വീഴ്ത്തുന്നത് ദയനീയ കാഴ്ചയാകുന്നു." ഗുണ്ടകളെ അതിമാനുഷരായി വാഴ്ത്തുന്ന ശൈലിയാണ് ഇന്ന് മാധ്യമങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുന്നത്. പുതുതലമുറയുടെ ഹൃദയത്തില്‍ ഇത്തരമൊരു ശൈലി സൃഷ്ടിക്കുന്നതിന്‍റെ ദുരന്തപ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ആര്‍ജവം മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് ഇല്ലാതെപോയി. തമിഴ്നാട്ടില്‍ കീഴടങ്ങിയ ഗുണ്ടകളെയുംകൊണ്ട് തമിഴ്നാട് പോലീസ് കേരളത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടത് 'ലുക്ക് ഔട്ട് നോട്ടീസുള്ള' പ്രതികളെ ഹാജരാക്കാനുള്ള പ്രത്യേക സംവിധാനത്തോടെയായിരുന്നു. ഈ പോലീസ് വാഹനത്തിന് പിന്നാലെ ഒബി വാന്‍ സഹിതമുള്ള സജ്ജീകരണത്തോടെ ചാനലുകള്‍ പുറപ്പെട്ടത് സ്വകാര്യബസുകളുടെ മത്സരഓട്ടത്തിന് സമാനമാണ്. ചാനലുകളിലൂടെ യാത്രയുടെ വിവരം ലഭിച്ച പ്രേക്ഷകര്‍ എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞ് വഴിവക്കില്‍ തടിച്ചുകൂടി. ഗുണ്ടകളെ ജയിലില്‍ എത്തിച്ചപ്പോള്‍ ഇതാ ഓം പ്രകാശിനെ കാണാം, ഇപ്പോഴിതാ പുത്തന്‍പാലം രാജേഷിനേയും നിങ്ങള്‍ക്ക് കാണാം എന്നൊക്കെ വിളിച്ച് കൂവിയത് ശബരിമലയില്‍ മകരജ്യോതിസ് തെളിയുന്നതിനെപ്പറ്റി പറയുന്ന അത്യുത്സാഹത്തോടെയായിരുന്നു. ഇവിടെ മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് 'സെന്‍സ് ഓഫ് പ്രൊപ്പോര്‍ഷന്‍' നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ളയുടെയും വക്കം മൗലവിയുടെയുമൊക്കെ മൂല്യവത്തായ പൈതൃകമുള്ളതാണ് മലയാള മാധ്യമരംഗം. എന്നാല്‍ ഇന്ന് ഏറ്റവും മലീമസമായ മേഖലയായി ഈ രംഗം മാറിയിരിക്കുന്നു. ആദിവാസിയുടെ നിലവിളിക്കുന്ന രക്തമോ, വികസനത്തിനായി കുടിയൊഴിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവന്‍റെ രോഷമോ, ധ്വംസിക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യാവാകശങ്ങളോ, പരിസ്ഥിതിക്ക് മേലുള്ള അധിനിവേശമോ ഇന്ന് മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് മുഖ്യവാര്‍ത്ത അല്ലാതാകുന്നു. ഒരു വാര്‍ത്തയെ എങ്ങനെ നിറംപിടിപ്പിച്ച നുണയാക്കാം അല്ലെങ്കില്‍ പൈങ്കിളി വല്കരിക്കാം എന്നാണ് ഇന്ന് മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകര്‍ നോക്കുന്നത്. മാധ്യമങ്ങളുടെ അജണ്ടകള്‍ മാറേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. വേട്ടക്കാരന്‍റെ സ്തുതിഗീതങ്ങള്‍ക്ക് ഇടം നല്‍കാതെ ഇരയോടൊപ്പം നില്‍ക്കുവാനുള്ള ആര്‍ജവവും സത്യസന്ധതയും ഉണ്ടാവുക എന്നുള്ളതാണ് യഥാര്‍ത്ഥ മാധ്യമധര്‍മ്മം. എങ്കില്‍ മാത്രമേ ജനാധിപത്യത്തിന്‍റെ ഈ നാലാം നെടുതൂണിന് അര്‍ത്ഥമുണ്ടാവുകയുള്ളൂ.

വിലയുള്ള ചരക്ക് കനകമായിരുന്നുയര്‍ന്നവിലയുള്ള ചരക്ക്. പിന്നെ മനുഷ്യന്‍റെ അംഗങ്ങള്‍ക്കായി വില. ഏറ്റം വിലയ്ക്കിന്ന് വില്‍ക്കപ്പെടുന്നത് മനുഷ്യന്‍റെ സ്വകാര്യതകളാണ്. അവന്‍റെ/ അവളുടെ ഒളിച്ചുവെയ്ക്കലുകളാണ്. തിരിച്ചറിവ് ഒറ്റക്കൊമ്പിലിരുന്ന് പാട്ടുപാടുകയായിരുന്നൊരു കിളി സാകൂതം ഞാനതിനെ നോക്കി. ഭക്ഷണത്തെ നോക്കുമ്പോലായോ നോട്ടമെന്നറിയില്ല. പ്രാണഭയത്തോടതുവേഗം പറന്നുപോയി. മറവി ഓര്‍മ്മകള്‍ മരിക്കരുത്. ഓക്സിജന്‍ കൊടുത്തെങ്കിലും അവയെ ജീവിപ്പിക്കണം നാളയുടെ ആയുധമാവേണ്ടവയാണവ. മറവി, ഇന്നിന്‍റെ കറുപ്പാണ്.

ചീത്ത എന്ന മലയാളം വാക്കിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം മോശമെന്നാണ്. എന്നാല്‍ നമ്മുടെ നാട്ടുപ്രയോഗത്തില്‍ ഈ വാക്ക് സാധാരണയായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് ലൈംഗികമായ ചിന്ത, ഭാവന, പ്രവൃത്തി ഇവയെ സൂചിപ്പിക്കാനാണ്. നമ്മുടെ ചിന്താഗതിയില്‍ ലൈംഗികമായതെന്തും മോശമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മാന്യതയുള്ള ഒരാളായിരിക്കുക എന്നാല്‍ ലൈംഗിക ഭാവനകളോ പ്രവൃത്തിയോ ഇല്ലാത്ത ഒരു വ്യക്തിത്വത്തിന് ഉടമയായിരിക്കുക എന്നര്‍ത്ഥം. പക്ഷെ എന്തുചെയ്യാം ഏറിയാല്‍ 'എനിക്ക് അത്തരം ചിന്തകളൊന്നുമില്ലെന്ന്' നടിക്കാനായേക്കാം. എന്നിരുന്നാലും നാമാരും ലൈംഗിക വൈകാരികതയില്ലാത്തവരാകുന്നില്ലല്ലോ! കൗമാരത്തിന്‍റെ തുടക്കംവരെ നമ്മുടെ ശരീരത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങള്‍ വിശപ്പും ദാഹവും ചൂടും തണുപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. മാനസിക ആവശ്യങ്ങളാവട്ടെ കളിവിനോദങ്ങളിലും മാതാപിതാക്കളോടും കൂട്ടുകാരോടുമുള്ള ഇഷ്ടത്തിലും പരിമിതപ്പെട്ടതായിരുന്നു. എന്നാല്‍ കൗമാരം പിന്നിട്ടപ്പോഴേയ്ക്കും ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും കൂടുതല്‍ സങ്കീര്‍ണ്ണമായ ചില മാറ്റങ്ങളിലൂടെ നാം കടന്നുപോയി. ശരീരം പുഷ്ടിപ്പെട്ടതോടൊപ്പം കൂടുതല്‍ സ്പര്‍ശന സംവേദനമാകാന്‍ തുടങ്ങി. ശരീരത്തിന്‍റെ ചില ഭാഗത്തുണ്ടാകുന്ന സ്പര്‍ശനങ്ങള്‍ പ്രത്യേകിച്ച് ലൈംഗികഭാഗത്തുണ്ടാകുന്ന സ്പര്‍ശനങ്ങള്‍ സുഖദായകമായ അനുഭവത്തിലേയ്ക്ക് നയിക്കുന്നുവെന്ന തിരിച്ചറിവുണ്ടായി. ഒപ്പം നമ്മുടെ എതിര്‍ലൈംഗിക വിഭാഗത്തില്‍പ്പെട്ടവരോട് അന്നോളമുണ്ടായിരുന്ന സൗഹൃദം എന്ന ബന്ധത്തിന്‍റെ തലം വിട്ട് അവരുടെ ശരീരത്തോട് മാനസികമായ ഒരാകര്‍ഷണം തോന്നിത്തുടങ്ങി. അവരുടെ നഗ്നമായ ശരീരങ്ങള്‍ കാണുന്നതും സ്പര്‍ശിക്കുന്നതും കൗതുകകരമായ ഭാവനകളായി മനസ്സില്‍ കടന്നുവരാനാരംഭിച്ചു. അങ്ങനെ സാവകാശം നാമൊക്കെ ലൈംഗികജീവികളായി രൂപപ്പെടുകയായിരുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ ലൈംഗികമായ അറിവുകള്‍ ആരെങ്കിലും നമുക്ക് പറഞ്ഞ് തന്നിരിക്കും; എന്നാല്‍ ശരീരത്തിന്‍റെയും മനസ്സിന്‍റെയും ഈ മാറ്റങ്ങള്‍ നമ്മില്‍ വളരെ സ്വാഭാവികമായി സംഭവിച്ചതാണ്. അല്ലാതെ ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞ് തന്നതുകൊണ്ട് നമ്മില്‍ സംഭവിച്ചതല്ല. ഊഷ്മളതയുള്ള സ്നേഹബന്ധങ്ങള്‍ക്കുടമകളാകാനും കുടുംബം കെട്ടിപ്പടുക്കാനും പക്വതയുള്ള വ്യക്തിത്വങ്ങളാകാനും ദൈവം തന്ന അനുഗ്രഹമാണിത്. പിന്നെ എപ്പോഴാണ് ഇതൊക്കെ 'ചീത്ത' എന്ന ചിന്ത നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ കടന്നുകൂടി കുറ്റബോധം സൃഷ്ടിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്! 2-ാം വര്‍ഷം എന്‍ജിനിയറിംഗിന് പഠിക്കുന്ന എബിന്‍ മാത്യു (പേര് സാങ്കല്പികം) അവധിക്കാലത്ത് ധ്യാനത്തില്‍ സംബന്ധിക്കാന്‍ വന്നതാണ്. ഏതെങ്കിലുമൊരു വൈദികനെ കണ്ട് നേരിട്ട് സംസാരിക്കണമെന്ന് മനസ്സില്‍ തീരുമാനിച്ചാണ് വന്നത്. 'ഈ ധ്യാനത്തിലൂടെയെങ്കിലും ദൈവമെ എന്‍റെ പ്രശ്നങ്ങളൊക്കെ മാറ്റിത്തരണമെയെന്ന്' ഒത്തിരി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചിട്ടാണ് സംസാരിക്കാന്‍ വന്നത്. എബിന്‍റെ പ്രശ്നങ്ങളാരംഭിക്കുന്നത് 9-ാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം മുതലാണ്. വഴിയിലൂടെ പോകുമ്പോള്‍ ശരീരഭാഗങ്ങളൊക്കെ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ച് നില്‍ക്കുന്ന സ്ത്രീകളുടെ സിനിമാപോസ്റ്ററുകള്‍ കാണുമ്പോള്‍ ചീത്തയായ ചിന്തകള്‍ മനസ്സില്‍ വരുന്നു. മിക്കപ്പോഴും കൂട്ടത്തില്‍ പഠിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടികളുമായും കാണാന്‍ ഭംഗിയുള്ള സ്ത്രീകളുമായും ശാരീരികമായി ബന്ധപ്പെടുന്നതായി ഭാവനയില്‍ കടന്നുവരുന്നു. അവരുടെ നഗ്നത കാണാന്‍ മനസ്സില്‍ വല്ലാത്ത ഭ്രമം. പള്ളി വീടിനടുത്തായതുകൊണ്ട് മിക്കദിവസങ്ങളിലും പള്ളിയില്‍ പോകും. ഈശോയോട് ഒത്തിരി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. പക്ഷേ ഇതുവരെ ഫലമുണ്ടായിട്ടില്ല. ജീസ്സസ് യൂത്തിലും, കെ.സി.വൈ.എം.ലും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ എപ്പോഴും മനസ്സില്‍ വല്ലാത്ത കുറ്റബോധം- "ഞാന്‍ നല്ല കുട്ടിയാണെന്നാ എല്ലാവരും വിചാരിക്കുന്നത്. എന്‍റെ ഈ അവസ്ഥകളൊക്കെ അവരറിഞ്ഞാല്‍....ഞാന്‍ ദൈവത്തെയും മറ്റുള്ളവരെയും കബളിപ്പിക്കുകയല്ലേ....?" ഈ കൗമാരപ്രായക്കാരന്‍റെ ചിന്തകളില്‍ അസന്മാര്‍ഗ്ഗികമായ എന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ? അഥവാ അതില്‍ അസന്മാര്‍ഗ്ഗികതയുണ്ടെന്ന് കരുതിയാല്‍പോലും ഈ കുട്ടിക്ക് സ്വന്തം പരിശ്രമങ്ങളിലൂടെ ഇത്തരം ഭാവനകളേയും ചിന്തകളേയും മറികടക്കാനാവുമോ? ഒരു പടികൂടി കടന്ന് പഠനവും പ്രാര്‍ത്ഥനയും മറ്റ് ചിന്തകളുമായി മനസ്സിനെ നിറച്ച് മനസ്സില്‍ സ്ത്രീകളോടുള്ള ആകര്‍ഷണം പരിപൂര്‍ണ്ണമായി ഇല്ലാതാക്കിയാല്‍ (അസാധ്യമായ ഒന്ന്) ഈ കുട്ടിക്ക് ഭാവിയില്‍ ഭാര്യയോടൊത്ത് ഒരു സന്തുഷ്ടകുടുംബജീവിതം സാധ്യമാകുമോ? സ്ത്രീയോട് മനസ്സില്‍ ആകര്‍ഷണം തോന്നാത്ത ഒരാള്‍ക്ക് എങ്ങനെ കുടുംബജീവിതം സാധ്യമാകും? ഈ കുട്ടിയുടെ ഭാവനയിലും ചിന്തയിലും മോശമായതൊന്നുമില്ലെന്ന ബോധ്യപ്പെടുത്തലില്‍തന്നെ ആരംഭിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. എന്നു മാത്രമല്ല ഈ യുവാവ് നല്ലൊരു ക്രിസ്തീയ ജീവിതം നയിക്കുന്ന, ശരിയായ മാനസിക-വൈകാരിക വളര്‍ച്ചയുള്ള ആളാണ്. (ഒരാളുടെ ഭാവനയും ചിന്തയും ധാര്‍മ്മികമായി വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ടത് അയാളുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്‍റെ ആകമാനമുള്ള ധാര്‍മ്മിക നിലവാരത്തിന്‍റെ വെളിച്ചത്തിലായിരിക്കണം എന്ന ധാര്‍മ്മിക മാനദണ്ഡം ഇവിടെ അനുസ്മരിക്കട്ടെ). ശരീരവും ലോകവും മുഴുവന്‍ തിന്മ നിറഞ്ഞതാണെന്ന തെറ്റായ തത്ത്വശാസ്ത്രചിന്ത ക്രിസ്തീയമതത്തിനുള്ളില്‍ കടന്ന് കൂടിയ കാലം മുതലാണ് ലൈംഗികഭാവനയെ നാം പാപചിന്തയോടെ നോക്കിക്കാണാന്‍ തുടങ്ങിയത്. ഈ അനഭിലഷണീയമായ കുറ്റബോധത്തെ സാവകാശം മറികടന്നില്ലെങ്കില്‍ ഒത്തിരി നന്മയ്ക്കുപകരിക്കാവുന്ന നമ്മിലെ മാനസികോര്‍ജ്ജത്തെ ഇത് നിരന്തരം തളര്‍ത്തിക്കളഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. നിരന്തരം മനസ്സ് ലൈംഗികചിന്തകളാല്‍ വേട്ടയാടപ്പെടുന്ന ഒരു യുവന്ന്യാസി. 71 വയസ്സുള്ള ആചാര്യതുല്യനായ സന്ന്യാസിയുടെ അടുക്കല്‍ ചെന്ന് ഒരിക്കല്‍ ചോദിച്ചു: "എത്ര വയസ്സ് കഴിയണം മനസ്സില്‍നിന്ന് സ്ത്രീകളോടുള്ള ആകര്‍ഷണം മാറിപ്പോകാന്‍?". മുതിര്‍ന്ന സന്ന്യാസി മറുപടി നല്കി: "70 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ അത്തരം ചിന്തകളൊന്നും മനസ്സില്‍ വരില്ല." ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തൊട്ടടുത്ത ഹോസ്റ്റലില്‍ താമസിച്ച് കോളേജ് പഠനം നടത്തിയിരുന്ന പെണ്‍കുട്ടികള്‍ അവരുടെ പഠനം പൂര്‍ത്തീകരിച്ച് പോകുന്നതിന് മുന്‍പ് യാത്രപറയാനായി സന്ന്യാസാശ്രമത്തില്‍ വന്നു. വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്ന മുതിര്‍ന്ന സന്ന്യാസിയെ കണ്ട് യാത്രപറയാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മുറിയിലും അവര്‍ ചെന്നു. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ യാത്രപറഞ്ഞ് പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുതിര്‍ന്ന സന്ന്യാസി കൊച്ചുസന്ന്യാസിയെ മുറിയിലേയ്ക്ക് വിളിപ്പിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു: "കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഇദ്ദേഹം ഒരു പ്രായത്തിന്‍റെ സംശയം ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ 70വയസ്സ് എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്. അത് 70 അല്ല കേട്ടോ 72 ആയിരുന്നു". ഇല്ല, പക്വതയാര്‍ന്ന വ്യക്തികളില്‍ ലൈംഗികഭാവനകള്‍ അവസാനിക്കുന്നില്ല, പ്രായത്തിനും കാലത്തിനും വ്യക്തികള്‍ക്കുമനുസരിച്ച് ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളു ണ്ടായേക്കാം. ചില സ്ത്രീകള്‍ അവര്‍ക്ക് ലൈംഗികഭാവനകള്‍ മനസ്സില്‍ കടന്നുവരാറില്ലെന്ന് അവകാശപ്പെടാറുണ്ട്. അത് ശരിയല്ല, സാമൂഹികമായ ലജ്ജാബോധത്തില്‍ അത് അവര്‍ വിസമ്മതിക്കുന്നതാണ്. മാത്രമല്ല സ്ത്രീകളുടെ ലൈംഗികഭാവന പുരുഷന്മാരുടേതില്‍നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. അവ കൂടുതല്‍ വൈകാരികമാണ്. നഗ്നത, ലൈംഗികപ്രവൃത്തി എന്നതിനേക്കാള്‍ അവരുടെ ഭാവനകള്‍ പുരുഷനുമായുള്ള വൈകാരിക പ്രേമത്തെക്കുറിച്ചായിരിക്കും. അഥവാ പ്രായപൂര്‍ത്തിയായ ഏതെങ്കിലും സ്ത്രീയിലോ പുരുഷനിലോ ലൈംഗികഭാവനകള്‍ ഉണരുന്നില്ലെങ്കില്‍ അവരുടെ ലൈംഗികവളര്‍ച്ചയില്‍ എന്തോ പ്രശ്നം നേരിട്ടുണ്ട്. അത്തരക്കാര്‍ക്ക് ഒരു ഡോക്ടറിന്‍റെയോ മനഃശാസ്ത്രവിദഗ്ദ്ധന്‍റെയോ സഹായം ആവശ്യമുണ്ട്. നീണ്ടുപോകുന്ന സന്മാര്‍ഗ്ഗിക വിശദീകരണത്തിനിടയില്‍ ക്രിസ്തു വിട്ടുപോകുന്നല്ലോ എന്ന് തോന്നിയേക്കാം. മനഃപൂര്‍വ്വം ക്രിസ്തുവിനെ വിട്ടുകളഞ്ഞതല്ല മറിച്ച് ലൈംഗിക ചിന്തകളുടെ ധാര്‍മ്മികതയെക്കുറിച്ച് സുവിശേഷത്തിലെ യേശു കാര്യമായിട്ടൊന്നും പരാമര്‍ശിച്ചിട്ടില്ല എന്നതു തന്നെ കാര്യം. ഇതിനേക്കാള്‍ പ്രാധാന്യമര്‍ഹിക്കുന്ന പല കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവന് ഏറെ പറയാനുണ്ടായിരുന്നതിനാലായിരിക്കണം ധാര്‍മ്മിക വിചിന്തനത്തിന്‍റെ മുന്‍ഗണനാക്രമത്തില്‍ അത്രകണ്ട് ഊന്നല്‍ കൊടുക്കേണ്ടതില്ലാത്ത ലൈംഗികഭാവനയെ ഒറ്റപ്പരാമര്‍ശത്തിലേക്ക് അവനൊതുക്കിയത്. ആ പരാമര്‍ശം മത്താ. 5:28-ല്‍ ഇങ്ങനെകാണുന്നു: "ആസക്തിയോടെ സ്ത്രീയെ നോക്കുന്നവന്‍ അവളുമായി ഹൃദയത്തില്‍ വ്യഭിചാരം ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു." ഈ വചനത്തിന്‍റെ വിവര്‍ത്തനത്തിലുള്ള ന്യൂനതയും ക്രിസ്തുവിന്‍റെ പരാമര്‍ശത്തിന്‍റെ പശ്ചാത്തലവും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ള ദൈവശാസ്ത്രപണ്ഡിതന്മാര്‍ പറയുന്നത് സ്ത്രീയെ ഉപയോഗവസ്തുവായി മാത്രം കണക്കാക്കിയിരുന്ന യഹൂദസംസ്കാരത്തില്‍ അവളുടെ മനുഷ്യമഹത്ത്വം ഉയര്‍ത്തിക്കാട്ടാനുള്ള ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ശ്രമമാണ് ഇതെന്നാണ്. ഏതൊരു മനുഷ്യനിലും രണ്ട് തരം ഭാവനകള്‍ ഉണരാറുണ്ട്. ഫലവത്തായ ഭാവനകളും ഫലവത്താകാന്‍ സാധ്യതയില്ലാത്ത ഭാവനകളും. (Efficacious and Non efficacious Fantasies). ബോധപൂര്‍വ്വമായ മനസ്സിന്‍റെ തീരുമാനത്തില്‍നിന്ന് ഉടലെടുക്കുന്ന ഭാവനകളാണ് ഫലവത്തായ ഭാവനകള്‍. എന്നാല്‍ ജൈവികചോദനകളില്‍നിന്ന് ഉടലെടുക്കുന്ന സ്വാഭാവിക ഭാവനകള്‍ ഫലവത്തല്ലാത്ത ഭാവനകളാണ്. ഇവയ്ക്ക് വെറും ദിവാസ്വപ്നം എന്ന തലംവിട്ട് പ്രവൃത്തിയിലേയ്ക്ക് കടക്കാനുള്ള കഴിവില്ല. ഫലവത്തല്ലാത്ത ഭാവനകള്‍ പ്രവൃത്തിയിലേയ്ക്ക് നയിക്കണമെങ്കില്‍ അതിന്മേല്‍ മനസ്സിന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തനം നടന്നിരിക്കണം. ഉദാഹരണത്തിന് ഒരാണ്‍കുട്ടി ഒരു കെട്ടിടത്തിന് മുകളില്‍നിന്ന് പറന്നുവന്ന് മല്ലന്മാരെ തലങ്ങും വിലങ്ങും ഇടിച്ച് വീഴ്ത്തുന്നതായും വെടിവെയ്ക്കുന്നതായും ഭാവനചെയ്തേക്കാം. എന്നാല്‍ ആ കുട്ടിയെ ഒരു തോക്കും കൊടുത്ത് കെട്ടിടത്തിന് മുകളിലേയ്ക്ക് കയറ്റിവിട്ടാല്‍ ഈ കാര്യങ്ങളൊന്നും ചെയ്യാന്‍ പോകുന്നില്ല. ലൈംഗികഭാവനകള്‍ ഏറിയപങ്കും ഇങ്ങനെയാണ്. ലൈംഗിക ആകര്‍ഷണീയതയുള്ള ചിത്രങ്ങളോ വ്യക്തികളെയോ കാണുമ്പോള്‍ അവരുമായി ലൈംഗിക ബന്ധത്തിലോ ചേഷ്ടകളിലോ ഏര്‍പ്പെടുന്നതായി ഭാവനയുണ്ടാകാമെങ്കിലും അതിന് സാധ്യതയുള്ള ഒരു സാഹചര്യം മുന്നില്‍ വന്നാല്‍ അവരെ ആക്രമിച്ചോ വശീകരിച്ചോ കീഴ്പ്പെടുത്തി ലൈംഗികബന്ധത്തിലേര്‍പ്പെടാന്‍ പോകുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ചിലരില്‍ മനസ്സിന്‍റെ ബോധപൂര്‍വ്വമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ നിന്ന് ഭാവനകളുണരും. ഉദാഹരണത്തിന് ഒരാളെ കൊല്ലാന്‍ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്ന വ്യക്തി അയാളെ എങ്ങനെ നീചമായി കൊലപ്പെടുത്തണമെന്നതിനെക്കുറിച്ച് പലവിധ ഭാവനകള്‍ മെനയും. ലൈംഗിക മേഖലയിലും അപൂര്‍വ്വം ചില വ്യക്തികളില്‍ ഈദൃശമായത് സംഭവിക്കാം. ആരെയും സ്വന്തം ലൈംഗികതാല്പര്യത്തിന് ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നതില്‍ മടിയില്ലാത്ത ചില വ്യക്തികളുണ്ട്. അങ്ങനെയുള്ളവര്‍ തങ്ങള്‍ക്ക ്ലൈംഗികമായി ആകര്‍ഷണം തോന്നുന്നവരെ ഉന്നം വയ്ക്കുകയും എങ്ങനെ അവരെ വശീകരിച്ച് വശത്താക്കാമെന്നോ ശാരീരിക ബലംകൊണ്ട് കീഴ്പ്പെടുത്തി ലൈംഗികതൃപ്തി നേടാമെന്നോ ഭാവനകള്‍ മെനയുകയും ചെയ്യും. "ആസക്തിയോടെ സ്ത്രീയെ നോക്കുന്നവന്‍" എന്ന ക്രിസ്തുവിന്‍റെ പ്രയോഗം ഇത്തരക്കാരെ ഉദ്ദേശിച്ചാണ്. ധാര്‍മ്മികതയുടെ മുന്‍ഗണനാക്രമത്തില്‍ ലൈംഗികവിഷയങ്ങള്‍ക്ക് അവ അര്‍ഹിക്കുന്നതിലേറെ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കാതിരുന്ന ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ധാര്‍മ്മികമനസ്സ് സ്വന്തമാക്കിയാല്‍ മാത്രമെ അനാവശ്യ കുറ്റബോധങ്ങളെ മറികടക്കാനാവൂ. വികാരങ്ങളെ അടിച്ചമര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിക്കരുതെന്ന് മനഃശാസ്ത്രജ്ഞന്മാര്‍ നമുക്ക് ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് തരുന്നുണ്ട്. അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട വികാരങ്ങളെന്തും മനസ്സിനെ കൂടുതല്‍ അലോസരപ്പെടുത്തുകയും മറ്റ് സ്വഭാവവൈകല്യങ്ങളിലേയ്ക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യും. ലൈംഗികഭാവനയുടെ കാര്യത്തിലും അങ്ങനെതന്നെ. ഭാര്യാഭര്‍ത്താക്കന്മാര്‍ക്കിടയിലെ ലൈംഗികഭാവനകള്‍ അവരുടെ ദാമ്പത്യജീവിതത്തെ സ്നേഹോഷ്മളമാക്കുമെന്നതിനാല്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നാണ്. എന്നാല്‍ ദമ്പതികളുടെ ലൈംഗികഭാവനയിലുള്ള വ്യക്തി സ്വന്തം ജീവിതപങ്കാളിയല്ലെങ്കില്‍ അത് ലൈംഗികബന്ധത്തിന്‍റെ ആസ്വാദ്യത കുറയ്ക്കുകയും സാവകാശം അവരുടെ ദാമ്പത്യബന്ധം മനംമടുപ്പിക്കാനിടയാവുകയും ചെയ്യാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാല്‍ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്ന ദമ്പതികള്‍ സ്വന്തം ജീവിതപങ്കാളിയെക്കുറിച്ചുതന്നെ ലൈംഗികഭാവനകള്‍ മെനയുകയാണ് വേണ്ടത്. എന്നാല്‍ വിവാഹജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് പ്രവേശിച്ചിട്ടില്ലാത്തവര്‍ തങ്ങളുടെ ലൈംഗികഭാവനയെ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിനായി തങ്ങളെ ദൈവം രൂപപ്പെടുത്തുന്ന മഹനീയ പ്രക്രിയയായി വേണം മനസ്സിലാക്കാന്‍. ഈ ഭാവന പൂവണിയുന്നത് വിവാഹജീവിതത്തിലാണ്. അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെടാതെയും ദൈവികദാനമായും ലൈംഗികഭാവനയെ ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ സ്വാഭാവികമായും ലൈംഗികത ശാരീരികഭാവനാതലം പിന്നിട്ട് വ്യക്തികള്‍ തമ്മിലുള്ള മാനസികവും ആത്മീയവുമായ അടുപ്പത്തിലേയ്ക്ക് കടക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ചില ദമ്പതിമാര്‍ ദീര്‍ഘകാലത്തെ ലൈംഗികജീവിതം പിന്നിട്ട് കഴിയുമ്പോള്‍ ശാരീരിക ലൈംഗികതയെ വളരെ ശാന്തമായും ചിലപ്പോള്‍ നിസ്സംഗമെന്ന് പോലും തോന്നിക്കാവുന്ന തരത്തില്‍ സമീപിക്കുന്നത്. ഡോക്ടര്‍മാര്‍ക്കും നേഴ്സുമാര്‍ക്കും രോഗിയുടെ നഗ്നമായ ശരീരത്തെ ലൈംഗിക ആകര്‍ഷണമില്ലാതെ നിരീക്ഷിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതും ഇവരിലെ ഭാവനയുടെ ജിജ്ഞാസകള്‍ സ്വാഭാവികമായി ശമിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ്. പാശ്ചാത്യസംസ്കാരത്തില്‍ അവധിക്കാലത്ത് ആളുകള്‍ അടിവസ്ത്രം മാത്രം ധരിച്ച് കുടുംബസമേതം കളിച്ച് ചിരിച്ച് കടലോരത്ത് വിശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും തോന്നാതിരിക്കുകയും, എന്നാല്‍ അച്ചടക്കത്തോടെ വസ്ത്രം ധരിച്ച മലയാളി ഇടം കണ്ണിട്ട് കടലിലെ തിരകള്‍പോലും കാണാതെ സദാ സമയം അവരെ തന്നെ നോക്കി നില്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് മലയാളിയുടെ അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട ലൈംഗികഭാവനയുടെ പ്രകടനമാണ്. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍, ലൈംഗികഭാവനകളെ സ്വാഭാവികമായും ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെയാണ് അവിവാഹിതര്‍ തങ്ങളുടെ ലഘുവായ ലൈംഗിക പിരിമുറുക്കങ്ങളെ മറികടക്കുന്നത്. ഒപ്പം ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് കൂടി: ലൈംഗികഭാവനകള്‍ മനസ്സില്‍ കടന്ന് വരുന്നത് സ്വാഭാവികവും ദൈവികവും പക്വതയുടെ ലക്ഷണവുമാണ്. എന്നാല്‍ മനസ്സിലേക്ക് ഭാവനകളെ നിരന്തരം ക്ഷണിച്ചു വരുത്തുകയും സദാസമയം മനസ്സിനെ ലൈംഗികലോകത്ത് അലയാന്‍ വിടുകയും ചെയ്യുന്നത് ഒരാളെ ധാര്‍മ്മിക അധഃപതനത്തിലേയ്ക്ക് നയിക്കും. ലൈംഗികഭാവനകള്‍ പഠനം, ജോലി, മറ്റ് ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള്‍ എന്നിവയ്ക്ക് വിലങ്ങുതടിയാവാതിരിക്കാന്‍ മനസ്സിനെ പരിശീലിപ്പിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. 'രണ്ടാം ക്രിസ്തു'വെന്നൊക്കെ ചരിത്രം വിശേഷിപ്പിച്ച ഒരു മനുഷ്യനുണ്ട് - അസ്സീസിയിലെ ഫ്രാന്‍സിസ്. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ലൈംഗികഭാവനാ ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ചില മനോഹരമായ പഠനങ്ങള്‍ നടന്നിട്ടുണ്ട്. ലോകം മുഴുവന്‍ തിന്മയാണെന്നും മാംസത്തിന്‍റെ പ്രലോഭനമാണ് ചെകുത്താന്‍റെ ഏറ്റവും വലിയ കെണിയെന്നു സന്ന്യാസിമാര്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലത്താണ് ഫ്രാന്‍സീസും തന്‍റെ സന്ന്യാസ ജീവിതമാരംഭിക്കുന്നത്. ലൗകിക ജീവിതത്തിന്‍റെ വശ്യതയ്ക്കുള്ളില്‍ ഏറെക്കാലം ജീവിച്ച ഈ മനുഷ്യന്‍റെ മനസ്സും സന്ന്യാസത്തിന്‍റെ തുടക്കനാളുകളില്‍ ലൈംഗികഭാവനകളാല്‍ വേട്ടയാടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇത്തരം ചിന്തകള്‍ മനസ്സില്‍ വരുമ്പോള്‍ ഇതിനെ മറികടക്കാന്‍ മറ്റൊരു വഴിയും കാണാഞ്ഞ് വസ്ത്രമുരിഞ്ഞ് മാറ്റി റോസമുള്ളില്‍ കിടന്നുരുണ്ട കഥവരെയുണ്ട്. പിന്നീടെപ്പോഴോ ലൈംഗിഭാവനയോടുള്ള ഫ്രാന്‍സിസിന്‍റെ സമീപനത്തില്‍ ചില ആഴമായ മാറ്റങ്ങള്‍ കണ്ടുതുടങ്ങി. ഒരു സ്ത്രീയെ ജീവിതസഖിയായി കിട്ടാനുള്ള ആഗ്രഹം മനസ്സില്‍ കട്ടപിടിച്ചു നിന്നിരുന്ന ഒരു ദിവസം ഈ മനുഷ്യന്‍ ചെയ്തതെന്തെന്നോ- പുറത്ത് പെയ്തു കിടക്കുന്ന മഞ്ഞിലേയ്ക്ക് പോയി മഞ്ഞ് കൈയില്‍ വാരിയെടുത്ത് ഒരു സ്ത്രീയുടെയും കുറെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയും പ്രതിമകള്‍ ഉണ്ടാക്കി. എന്നിട്ട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു: "ഫ്രാന്‍സിസ്, ഇതാ നില്‍ക്കുന്നു, നിന്‍റെ ഭാര്യയും മക്കളും. നീ ഇവര്‍ക്ക് ചെലവിന് കൊടുക്കുക....നാലുപേര്‍ക്ക് ചെലവിന് കൊടുക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ദരിദ്രനായ നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ അസാധ്യകാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച് മനസ്സ് പുണ്ണാക്കുന്നത്?" ഒരു നാള്‍ ലൈംഗികതയ്ക്ക് നേരെ മനസ്സ് കൊട്ടിയടച്ചയാള്‍ ഇന്ന് ഒരു തമാശക്കാരന്‍റെ മനസ്സോടെ ലൈംഗികഭാവനകളെ അഭിമുഖീകരിക്കാന്‍ പഠിക്കുന്നു. പിന്നീട് അത് സ്ത്രീകളെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി കാണുന്ന തലത്തിലേയ്ക്ക് സാവകാശം വളരാന്‍ തുടങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മരണക്കിടക്കയിലാണ് ഇത് സംഭവിച്ചത്. പ്രിയപ്പെട്ടവരെയൊക്കെ ഒന്നുകൂടി കാണാനുള്ള ആഗ്രഹവുമായി മരണത്തെ കണ്‍മുന്നില്‍കണ്ട് കിടക്കുമ്പോള്‍ ഒരു സഹോദരന്‍ ഈ വാര്‍ത്തയുമായി വന്നു. "അങ്ങയെ കാണാന്‍ ദൂരെ നിന്ന് 'ജാക്കോബ' എന്നൊരു സ്ത്രീ വന്നിട്ടുണ്ട്" ഫ്രാന്‍സിസ് പറഞ്ഞു: "അവരോട് അകത്ത് വരാന്‍ പറയൂ." അപ്പോള്‍ ആ സഹോദരന്‍ പറഞ്ഞു: "സ്ത്രീകളെ സന്ന്യാസമഠത്തിനുള്ളില്‍ പ്രവേശിപ്പിക്കാന്‍ നമ്മുടെ സന്ന്യാസനിയമം അനുവദിക്കുന്നില്ലല്ലോ ഫ്രാന്‍സിസ്". ഫ്രാന്‍സിസിന്‍റെ മറുപടിയിങ്ങനെ: "എന്നാല്‍ സഹോദരന്‍ 'ജാക്കോബ' യോട് അകത്ത് വരാന്‍ പറയൂ." ഇതാണ് സ്വന്തം ലൈംഗികതയെ തുറന്നമനസ്സോടെ സ്വീകരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നവരില്‍ സംഭവിക്കുന്നത്. ലൈംഗികത സാവകാശം സ്ത്രീപുരുഷ വ്യത്യാസത്തിന്‍റെ ചുരുങ്ങിയ ഭാവനാതലങ്ങളെ പിന്നിട്ട് വ്യക്തികള്‍ തമ്മിലുള്ള ആഴപ്പെട്ട ബന്ധത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാനാരംഭിക്കും.

ഭാര്യ, വേശ്യ എന്നീ രണ്ടു വാക്കുകള്‍ക്ക് സാധാരണ അര്‍ത്ഥം നമുക്കറിയാം. ഭാര്യ എന്ന പദത്തിനു ഏതാണ്ട് വിപരീതമായാണ് വേശ്യ. എന്നാല്‍ ഒരാള്‍ക്കുമാത്രം ലൈസന്‍സുള്ള വ്യഭിചാരമാണ് കല്യാണം എന്ന് അംഗീകരിക്കുന്നിടത്ത് ഈ രണ്ടു പദങ്ങള്‍ക്ക് വല്ലതും സംഭവിക്കുന്നുണ്ടോ? വാക്കുകള്‍ പൊളിയുന്നു; വേശ്യക്ക് കുറച്ചുകൂടി അന്തസ്സും ഭാര്യക്ക് അല്പം മങ്ങലും വരുന്നു. രണ്ടു പുരുഷന്മാര്‍ തമ്മിലുള്ള പിരിയാത്ത കൂട്ടിനു "കല്യാണം" എന്നു വിളിച്ചാല്‍ കല്യാണപദത്തിനു വല്ലതും സംഭവിക്കുന്നുണ്ടോ? വ്യഭിചാരിണികളെ ലൈംഗിക തൊഴിലാളികള്‍ എന്നു വിളിക്കുന്നിടത്ത് ഒരു ലൈംഗിക വിപ്ലവം നടക്കുന്നില്ലേ? ചില പദങ്ങള്‍ എടുക്കാത്ത നാണയങ്ങള്‍ പോലെ ജീവിതഭാഷയില്‍ നിന്നു വിരമിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മചര്യം, കന്യകാത്വം, ചാരിത്ര്യം എന്നീ പദങ്ങള്‍ ചില സമൂഹങ്ങളില്‍ എടുക്കാത്ത നാണയങ്ങള്‍ പോലെയായിരിക്കുന്നു. ചേടത്തി കന്യാസ്ത്രീ, അനിയത്തി വിവാഹിത. രണ്ടുപേരും ദൈവവിളി സ്വീകരിച്ചവരാണ് എന്ന് വികാരിയച്ചന്‍ പള്ളിയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ കന്യാസ്ത്രീക്കു വല്ലതും സംഭവിക്കുന്നുണ്ടോ? അല്മായനും അച്ചനും വൈദികനാണ് എന്നു മെത്രാന്‍ പള്ളിയില്‍ പറഞ്ഞാലോ? ദാരിദ്ര്യവ്രതം ലോകത്തില്‍നിന്ന് ഒളിച്ചോടി കൊവേന്തയില്‍ ജീവിക്കാനുള്ളതല്ല, അതു ലോകത്തില്‍ ജീവിക്കാനുള്ളതാണ് എന്നു പറഞ്ഞു ലൂഥറും കത്രീനയും കൊവേന്ത ചാടി കല്യാണം കഴിച്ചപ്പോള്‍ കൊവേന്തക്ക് വല്ലതും സംഭവിച്ചോ? യേശുക്രിസ്തു പള്ളി പണിതില്ല സഭയാണ് സ്ഥാപിച്ചത്; അവിടുന്നു കെട്ടിടത്തിലല്ല "രണ്ടോ മൂന്നോ പേര്‍ എന്‍റെ നാമത്തില്‍ ഒന്നിച്ചുകൂടുന്നിടത്താണ്" വസിക്കുന്നത് എന്നു പ്രൊട്ടസ്റ്റന്‍റുകാര്‍ വിശ്വസിച്ചപ്പോള്‍ പള്ളിക്കു വല്ലതും പറ്റിയോ? അവര്‍ വൈദികരെ അഭിഷേകം ചെയ്തുണ്ടാക്കാതെ പാസ്റ്റര്‍മാരെയും മിനിസ്റ്റര്‍മാരെയും നിയമിച്ചു. ഭാഷ കൊണ്ടാണ് മനുഷ്യന്‍ ജീവിക്കുന്നത്; ഭാഷാ ഭവനത്തില്‍ അവന്‍ വസിക്കുന്നു. ഭാഷയില്‍ മാറ്റം വരുമ്പോള്‍ അതു ജീവിതത്തില്‍ മാറ്റമുണ്ടാക്കും. വാക്കിന്‍റെ നിര്‍വചനങ്ങള്‍ മാറിയാല്‍ വാക്കിന്‍റെ പിന്നിലെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം മാറ്റപ്പെടും. ക്രൈസ്തവ വൈദിക സങ്കല്പത്തില്‍ ഏറ്റവും വലിയ പൊളിച്ചെഴുത്ത് പ്രൊട്ടസ്റ്റന്‍റ് വിപ്ലവമാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. വൈദികപദത്തോട് അവര്‍ അവിശ്വസ്തത പുലര്‍ത്തി. പാരമ്പര്യപദങ്ങള്‍ മാറ്റി പ്രതിഷ്ഠിച്ചു ബൈബിളില്‍ പറയുന്നതുപോലെ എല്ലാ ക്രൈസ്തവരും "പുരോഹിതഗണവും രാജകീയവംശവുമായി" വീണ്ടും ജനിച്ചവരാണ്. ജറുസലേം ദേവാലയം ഇല്ലായ്മ ചെയ്യപ്പെട്ടു; ക്രിസ്തു പുരോഹിതനല്ല, അജപാലകനും ശുശ്രൂഷകനുമാണ്. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്‍റുകാര്‍ ദേവാലയം പണിതില്ല; അവര്‍ക്ക് കത്തീഡ്രലും ബസിലിക്കയുമില്ല. അവര്‍ക്ക് ബലിയര്‍പ്പണമില്ല, സക്രാരിയുമില്ല; കൊവേന്തകളുമില്ല. ഈ കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ പലതും രണ്ടാംവത്തിക്കാന്‍ സൂഹനദോസോടെ കത്തോലിക്കാപള്ളിയിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. അപ്പോള്‍ കത്തോലിക്കാ വൈദികന് എന്തുപറ്റി? ഏറ്റവും വലിയ മാറ്റം അല്മായര്‍ വൈദികരായി എന്നതു തന്നെ. അല്മായര്‍ക്കുള്ള സഭയിലെ സ്ഥാനങ്ങളെക്കുറിച്ചും നാം ആവര്‍ത്തിച്ചുകേള്‍ക്കുന്നു. ദൈവിളി എല്ലാവര്‍ക്കുമായി. എല്ലാവരും കൊവേന്തക്കാരായപ്പോള്‍ കൊവേന്തകള്‍ ഇല്ലാതായ പ്രതിസന്ധിയിലാണ് കത്തോലിക്കാസഭ. എല്ലാവരും ചാരിത്രവ്രതം പാലിക്കുന്നവരായ പ്രൊട്ടസ്റ്റ് പാരമ്പര്യം സൃഷ്ടിച്ച കമ്പോളസംസ്കാരത്തില്‍ കന്യകാത്വവും ബ്രഹ്മചര്യവും എടുക്കാത്ത നാണയങ്ങളായോ? വൈദികന്‍ അല്മായര്‍ക്ക് സഭയില്‍ സ്ഥാനങ്ങള്‍ കൊടുക്കണമെന്ന് എല്ലാ മെത്രാന്മാരും പ്രസംഗിക്കുന്നു. അധ്യാപനം, എഴുത്ത്, കല, രാഷ്ട്രീയം ഇവിടെയൊന്നും അച്ചന്‍ വേണ്ട അല്മായര്‍ മതി. അച്ചന്മാര്‍ ആത്മീയ കാര്യങ്ങള്‍ മാത്രം നോക്കിയാല്‍ മതി; ബാക്കിയൊക്കെ അല്മായര്‍ക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കണം. അവിടെയും തീര്‍ന്നില്ല. അച്ചന്മാര്‍ ആത്മീയകാര്യങ്ങള്‍ക്ക് കൊള്ളാവുന്നവരാണോ? വചനം പ്രസംഗിക്കാനും, ധ്യാനിപ്പിക്കാനും അച്ചന്‍ വേണോ? പ്രൊട്ടസ്റ്റന്‍റു പാരമ്പര്യത്തിലെ പെന്‍റകോസ്റ്റല്‍ കരിസ്മാറ്റിക് വേദികളിലേക്കു നോക്കൂ. അതോടൊപ്പം നാം മറ്റൊരു പ്രസംഗവും മാധ്യമങ്ങളിലും വേദികളിലും കേള്‍ക്കുന്നു. അച്ചന്‍ പൂജാരിയല്ല. പള്ളിയില്‍ മാത്രം തമ്പടിച്ച് കൂദാശ പരികര്‍മ്മങ്ങളുടെ പൂജാവിധികളുമായി അച്ചന്മാര്‍ ചടഞ്ഞുകൂടരുത്. അവര്‍ ലോകത്തിലേക്കിറങ്ങണം. പക്ഷേ, ലോകം അല്മായന്‍റെ തട്ടകമല്ലേ? പള്ളിയിലിരുന്നു പള്ളി പണിയാമെന്നു വിചാരിച്ചാല്‍ പള്ളിപണി അച്ചന്‍റെയല്ലെന്ന മുറവിളി. പുറത്തേക്കിറങ്ങിയാല്‍ വൈദികന്‍ ലോകത്തിലേക്കിറങ്ങരുത് എന്ന താക്കീത്. മദ്ബഹയിലേക്കും അല്മായര്‍ രാജകീയ പൗരോഹിത്യത്തില്‍ ഇടിച്ചുകയറിയതോടെ വൈദികന് ഇടമില്ലെന്നായി!

കുമ്പസാരമെന്ന കൂദാശയെപ്പറ്റി ഒന്നു വിശദീകരിക്കാമോ? പാപം മോചിക്കാനുള്ള അധികാരം പുരോഹിതർക്കു മാത്രമോ, അതോ യേശുക്രിസ്തുവിൻ്റെ ജീവിതബലി സ്വജീവിതത്തിൽ പകർത്തുന്ന അത്‌മായരുണ്ടെങ്കിൽ, അവർക്കിതുസാധ്യമാണോ? അസ്സീസിയിലൂടെ മറുപടി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു ലിസമ്മ മാത്യു, IIT മദ്രാസ് - 36. പ്രിയപ്പെട്ട ലിസമ്മേ , കുമ്പസാരമെന്ന കൂദാശയെക്കുറിച്ച് കുറെക്കൊല്ലം മുമ്പ് ഈ പംക്തിയിൽ തന്നെ ഞാൻ എഴുതിയിരുന്നു. (ജീവൻ ബുക്സ്, പ്രസിദ്ധീകരണമായ "അപകടം പതിയിരിക്കുന്ന പാതകൾ", പേജ് 57 കാണുക). പാപം മോചിക്കുന്നതിനുള്ള അധികാരം പുരോഹിതർക്കു മാത്രമാണോ, അതോ യേശുക്രിസ്തുവിൻ്റെ ജീവിതബലി സ്വജീവി തത്തിൽ പകർത്തുന്ന അത്മായർക്കുമുണ്ടോ എന്നതാണല്ലോ ലിസമ്മയുടെ മുഖ്യമായ സംശയം. ഈ സംശയത്തിലേക്കു കടക്കുന്നതിനുമുമ്പ് കുമ്പസാരം അഥവാ അനുരഞ്ജനത്തിൻ്റെ കൂദാശ എന്താണെന്ന് അല്പം വ്യക്തമാക്കിക്കൊള്ളട്ടെ പാപത്തിൻ്റെയും പാപമോചനത്തിൻ്റെയും സാമൂഹികമാനം പാപത്തിൽനിന്നു മോചനം ലഭിക്കുന്നതിനുള്ള കൂദാശയാണല്ലോ കുമ്പസാരം. എന്താണ് പാപം? അറിവോടും സമ്മതത്തോടുംകൂടി ദൈവത്തിൻ്റെ കല്പനയെ ലംഘിക്കുന്നതാണ് പാപമെന്നു പൊതുവെ പറയാം. ദൈവകല്പനകൾ ദൈവേഷ്ടത്തിൻ്റെ പ്രകടനമാണ്. ദൈവത്തിൻ്റെ ഇഷ് ടമാകട്ടെ മനുഷ്യരുടെ സൗഭാഗ്യവും സുസ്ഥിതിയുമത്രേ - ഓരോ മനുഷ്യൻ്റെയും എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും ഈ സുസ്ഥിതിയും സൗഭാഗ്യവും സുരക്ഷിതമാക്കുകയാണ് ദൈവകല്പനകളുടെ ലക്ഷ്യം. മനുഷ്യൻ അറിവോടും സമ്മതത്തോടും കൂടി ദൈവകല്പനയെ ലംഘിക്കുമ്പോൾ, അവി ടത്തെ ഇഷ്ടത്തിനെതിരായി പ്രവർത്തിക്കയും അവിടത്തെ സ്നേഹത്തെ തിരസ്‌കരിക്കയും മാത്രമല്ല ചെയ്യുന്നത്. പിന്നെയോ മനുഷ്യരുടെ സൗഭാഗ്യത്തിനും സുസ്ഥിതിക്കുമെതിരായും അയാൾ തെറ്റുചെയ്യുന്നു. പാപിയെ മാത്രം ബാധിക്കുന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു പ്രതിഭാസമല്ല പാപം. ദൈവത്തെ അതു മുറിവേല്പിക്കുന്നു; അതുപോലെതന്നെ മനുഷ്യനെയും മുറിവേല്പിക്കുന്നു. എല്ലാ പാപത്തിനുമുണ്ട് സമൂഹപരമായ ഒരു മാനം. എല്ലാപാപവും സമൂഹത്തെ രോഷകരമായി ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. ഗൗരവമായ പാപമാകട്ടെ ഗുരുതരമായ വിധത്തിൽ സമൂഹത്തിനുദോഷം ചെയ്യുന്നു; സമൂഹത്തിൻ്റെ നന്മയെ ദുർബലമാക്കുന്നു; ഭാവിയെ അപകടത്തിലാക്കുന്നു. പാപത്തിൽ നിന്നുള്ള മോചനവും മുറിവേല്ക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരെയും മനുഷ്യസമൂഹത്തെയും ഒഴിച്ചു നിർത്തിക്കൊ ണ്ട് ദൈവം നേരിട്ടു പാപിക്കു കൊടുക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. പിന്നെയോ മനുഷ്യരുടെ, മനുഷ്യസമൂഹത്തിൻ്റെ, സഹകരണത്തോടുകൂടിയാണ് കൊടുക്കുന്നത്. പാപത്തിനു സാമൂഹികമായ ഒരു മാനമുള്ളതുപോലെതന്നെ, പാപമോചന ത്തിനുമുണ്ട് സാമൂഹികമായ ഒരുമാനം. ഈ വസ്തുത വിസ്മരിക്കുന്നതു കൊണ്ടാണ് ചിലർ ചോദിക്കാറുള്ളത്, പാപത്തിനു മോചനം നേടുവാൻ ദൈവത്തോടു നേരിട്ടു മാപ്പുചോദിച്ചാൽ പോരെ, എന്തിനു വൈദികരുടെ അടുത്തുപോയി കുമ്പസാരിക്കണമെന്ന്? പാപമോചനം ആദിമസഭയിൽ ആദിമസഭയിലെ അനുരജ്‌ഞനകൂദാശയുടെ പരികർമത്തിൽ പാപത്തിൻ്റെയും പാപമോചനത്തിൻ്റെയും സമൂഹമായമാനം കൂടുതൽ വ്യക്‌തമായിരുന്നു. ഗൗരവമായ പാപം ചെയ്ത വ്യക്‌തികളെ സഭാസ മൂഹത്തിൽനിന്നു മഹറോൻ ചൊല്ലി പുറത്താക്കുകയായിരുന്നു ആദിമസഭയിലെ പതിവ്. സഭാസമൂഹത്തിൻ്റെ പ്രതിനിധിയെന്നനിലയിൽ അതിൻ്റെ തലവനായ മെത്രാനാണ് പരസ്യപാപികളെ ഇങ്ങനെ ഔദ്യോ ഗികമായി സഭക്കു പുറത്താക്കിയിരുന്നത്. പാപത്തെപ്പറ്റി യഥാർഥമായ അനുതാപത്തോടെ മാനസാന്തരപ്പെട്ട് പാപി തിരികെ വന്ന് തൻ്റെ പാപം മെത്രാനോട് ഏറ്റുപറഞ്ഞാൽ, കഠിനമായ ചില പ്രായശ്‌ചിത്ത പ്രവൃത്തികൾ അദ്ദേഹം നിർദേശിച്ചിരുന്നു. ആഴചകളും മാസങ്ങളും ചിലപ്പോൾ വർഷങ്ങളും നീണ്ടു നില്ക്കുന്ന ഉപവാസം, മാംസ വർജനം, സഹോദരീസഹോദരന്മാരെപ്പോലെയുള്ള ഭാര്യാഭർത്ത്യജീവിതം, ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ള പ്രാർഥന, ചാക്കുവസ്ത്രം ധരിക്കുകയും ചാരം പൂശുകയും ചെയ്യുക, ദേവാലയവാതില്ക്കൽ മുട്ടുകുത്തിനിന്ന് അകത്തേക്കും പുറത്തേക്കും പോകുന്ന വിശ്വാസികളോടുള്ള മാപ്പുചോദിക്കലും പ്രാർഥനാഭ്യർഥനയും - ഇങ്ങനെ വളരെ കഠിനമായ പ്രായശ്‌ചിത്തപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തിട്ട്, സഭാസമൂഹവുമായുള്ള അനുരജ്ഞനത്തിനായി തിരിച്ചുവരാൻ അവരെ പറഞ്ഞയക്കുകയായിരുന്നു പതിവ്. പാപിയുടെ അനുതാപത്തിൻ്റെയും മാനസാന്തരത്തിൻ്റെയും ആഴവും പുതുജീവിത ത്തിനുള്ള സന്നദ്ധതയും തെളിയിക്കുകയായിരുന്നു കഠിനമായ ഈ പ്രായശ്ചിത്തപ്രവൃത്തികളുടെ ഒരു ലക്ഷ്യം. മറ്റൊരുലക്ഷ്യം പാപമോചനപ്രക്രിയയിൽ സമൂഹത്തിനുള്ള പങ്കു വ്യക്തമാക്കുകയായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ പരിഹാരം ചെയ്‌തുമടങ്ങിവരുന്ന വ്യക്തിയെ സഭാസമൂഹത്തിൻ്റെ ഔദ്യോഗികപ്രതിനിധിയെന്ന നിലയിൽ മെത്രാൻ ഈ സഭാസമൂഹത്തിലേക്കു വീണ്ടും സ്വീകരിച്ചിരുന്നു. സഭാസമൂഹ ത്തിൻ്റെ ഈ പുനർസ്വീകരണത്തിലും അനുരജ്‌ഞനത്തിലും ദൈവവും പാപിയോടു ക്ഷമിക്കുന്നുവെന്നതായിരുന്നു സഭയുടെ ആരംഭം മുതലുള്ള വിശ്വാസം. ഈ വിശ്വാസത്തിൻ്റെ പ്രതിഫലനം മത്താ 16, 19-ലും 18, 18-ലും നാം കാണുന്നുണ്ട്: "സ്വർഗരാജ്യത്തിൻ്റെ താക്കോലുകൾ നിനക്കു ഞാൻ തരും. നീ ഭൂമിയിൽ കെട്ടുന്നതെല്ലാം സ്വർഗത്തിലും കെട്ടപ്പെട്ടിരിക്കും; നീ ഭൂമിയിൽ അഴിക്കുന്നതെല്ലാം സ്വർഗത്തിലും അഴിക്കപ്പെട്ടിരിക്കും" (മത്താ. 16, 19); "സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, നിങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ കെട്ടുന്നതെല്ലാം സ്വർഗത്തിലും കെട്ടപ്പെട്ടിരിക്കും: നിങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ അഴിക്കുന്നതെല്ലാം സ്വർഗത്തിലും അഴിക്കപ്പെട്ടിരിക്കും" (മത്താ. 18, 18). അങ്ങനെ സഭയുമായുള്ള അനുരജ്‌ഞനമായിരുന്നു ആരംഭം മുതൽ പാപമോചനമെന്ന കൂദാശയുടെ ഒന്നാമത്തെ ഫലമായി പരിഗണിക്കപ്പെട്ടി രുന്നത്. ഈ അനുരജ്‌ഞനത്തിലായിരുന്നു ദൈവത്തിൽനിന്ന് പാപിക്കുമോചനം ലഭിക്കുന്നത്. ആരംഭത്തിൽ മെത്രാനായിരുന്നു അനുരജ്‌ഞനത്തിൻ്റെ കൂദാശയിൽ സഭാ സമൂഹത്തിൻ്റെ ഔദ്യോഗിക പ്രതിനിധിയായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്. കാലക്രമത്തിൽ സഭ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്കു വ്യാപിക്കുകയും സഭാംഗങ്ങളുടെ സംഖ്യ വർധിക്കുകയും ചെയ്തതോടെ മെത്രാൻ തന്നെ എല്ലായിടത്തും ഇതു നിർവഹിക്കുക ദുഷ്കരമായിത്തീർന്നു. അതിനാൽ, വൈദികരും സഭാസ മൂഹത്തിൻ്റെ ഔദ്യോഗിക പ്രതിനിധികളെന്ന നിലയിൽ അനുരജ്ഞനകൂദാശയിൽ കാർമികത്വം വഹിക്കാൻ തുടങ്ങി. സഭയുടെ ഔദ്യോഗികപ്രതിനിധിയുടെ സാന്നിധ്യവും നേതൃത്വവും വ്യക്തമാക്കിയത് പാപത്തിൻ്റെയും പാപമോചനത്തിൻ്റെയും സാമൂഹികമായ മാനമാണ് പാപം ദൈവത്തിനും സമൂഹത്തിനുമെതിരായ തിന്മയാകയാൽ, പാപത്തിൽനിന്നുള്ള മോചനത്തിലും ദൈവവും സഭയും കൂടി ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന ബോധ്യം ആദിമസഭയിൽ രൂഢമൂലമായിരുന്നു. അനുരജ്‌ഞനകുദാശ നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ അനുരജ്‌ഞനകൂദാശ പരികർമം ചെയ്യുന്ന രീതിയിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ പല മാറ്റങ്ങളും വന്നു. ഗൗരവമായ പാപം ചെയ്തവരെ സഭയിൽനിന്നു പുറത്താക്കു കയും, അനുതപിച്ചു തിരിച്ചുവന്നാൽ കഠിനമായ പരിഹാരപ്രവൃത്തികളിലൂടെ യഥാർഥമായ മാനസാന്തരമുണ്ടായെന്ന് തെളിഞ്ഞാൽ മാത്രം സഭയിലേക്കുവീണ്ടും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രീതി പലർക്കും അസഹനീയമായി അനുഭവപ്പെട്ടു. പോരെങ്കിൽ, ഒരൊറ്റപ്രാവശ്യം മാത്രമേ ഇങ്ങനെ അനുരജ്‌ഞനകൂദാശ സ്വീകരിച്ച് സഭയുമായി രമ്യപ്പെടുവാൻ സാധ്യമായിരുന്നുള്ളു. വീണ്ടും ഗൗരവമായ പാപത്തിൽ വീഴാനുള്ള നിർഭാഗ്യമുണ്ടായാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന പരിഹാരപ്രവൃത്തികളിലൂടെ ദൈവവുമായി അനുരജ്‌ഞനപ്പെടാനുള്ള സാധ്യത നിഷേധിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിലും, സഭയുമായു ള്ള അനുരജ്ഞനം അസാധ്യമായിരുന്നു. ഇക്കാരണത്താൽ ആദ്യത്തെ അനുരജ്‌ഞനകൂദാശയുടെ സ്വീകരണം പലരും മരണനേരത്തേക്കു മാറ്റിവെച്ചു. എന്നാൽ മരണം വരുന്നത് എപ്പോഴും മുന്നറിയിപ്പോടുകൂടിയല്ലല്ലോ. അതിനാൽ, അനുരജ്‌ഞനകൂദാശ സ്വീകരിക്കാനുള്ള അവസരം ലഭിക്കാതെ പലരും പരലോകംപൂകി.പാപ ത്തിൽ വീഴാനുള്ള നിർഭാഗ്യമുണ്ടായശേഷം, മരണം അടുക്കുന്നതുവരെ തിരുസഭയുമായി അനുരജ്ഞനപ്പെടാതെ ജീവിക്കുന്നത് പലരുടെയും മനഃസാക്ഷിയെ വ്രണപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അങ്ങനെ ജീവിക്കേണ്ടിവന്നവർ വിശുദ്ധമായ ജീവിതം നയിക്കുന്നവരെന്നു അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന വൈദികരോ സന്യാസികളോ അത്‌മായരോ ആയ ചില ആളുകളുടെ അടുത്തുപോയി തങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ ഏറ്റുപറയുകയും അവരുടെ പ്രാർഥനയും ഉപദേശവും ചോദിക്കുകയും തങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ചെയ്യേണ്ട പരിഹാരപ്രവൃത്തികൾ നിർദേശിച്ചുകൊടുക്കുവാൻ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പി ക്കുകയും ചെയ്തു തുടങ്ങി. ഏതാണ്ട് ആറാംനൂറ്റാണ്ടോടുകൂടിയാണ് ഈ പ്രതി ഭാസം വിശ്വാസികൾക്കിടയിൽ ദൃശ്യമായത്. അയർലൻഡിൽനിന്നും സ്കോർട്ട്ലൻഡിൽനിന്നും യൂറോപ്പുവൻകരയിലെത്തിയ സന്യാസികളാണെന്ന് പറയാം ഇതു വ്യാപകമായ ഒരു ശുശ്രൂഷയാക്കി മാറ്റിയത്. അതോടെ ഒരു പുതിയ ശൈലിതന്നെ ഈ ശുശ്രൂഷക്ക് ലഭിച്ചു. അന്നുവരെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പ്രാവശ്യം മാത്രമേ സഭയുമായുള്ള ഔദ്യോഗികമായ അനുരജ്ഞ‌നം സാധ്യമായിരുന്നുള്ളുവെങ്കിൽ, പുതിയ അനുരജ്‌ഞനരീതി ആവശ്യമുള്ളപ്പോഴൊക്കെ സാധ്യമായിത്തീർന്നു. കഠിനമായ നീണ്ട പരിഹാരപ്രവൃത്തികൾക്കുപകരം ലളിതവും ഹ്രസ്വവുമായ പ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾ അനുതപിക്കുന്ന പാപികൾക്കു നൽകപ്പെട്ടു. ചെയ്തുപോയ പാപങ്ങളും നിർദേശിക്കപ്പെട്ട പരിഹാരപ്രവൃത്തികളും തമ്മിൽ അനുപാതമുണ്ടായിരിക്കുവാൻ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു. അതിനു സഹായിക്കാൻ പാപങ്ങളും അവയ്ക്കുള്ള പരിഹാരപ്രവൃത്തികളും വിവരിക്കുന്ന അസംഖ്യം ലിസ്റ്റുകളും പുസ്തകങ്ങളും പ്രസിദ്ധികൃതമായി. ഐകരൂപ്യമോ ഔദ്യോഗികമായ അംഗികാരമോ ഒന്നും അവക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. സഭയുടെ ഔദ്യോഗികമായ അനുരജ്‌ഞനശുശ്രൂഷ പരസ്യമായിട്ടാണ് നടത്തിയിരുന്നതെങ്കിൽ, പുതിയ അനുരജ്ഞനഗുശ്രൂഷ നടത്തിയിരുന്നത് രഹസ്യമായിട്ടാണ്. പുതിയ അനുരജ്‌ഞനശുശ്രൂഷയിലും ആരംഭത്തിൽ പ്രായശ്ചിത്തപ്രവൃത്തികൾക്കാണ് കൂടുതൽ ഊന്നൽ കൊടുത്തിരുന്നത്. എന്നാൽ, കാലക്രമത്തിൽ ഏറ്റുപറച്ചിലിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകപ്പെട്ടു. ഏറ്റുപറച്ചിൽ പാപിയെ എളിമപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കാര്യമായതിനാൽ, അതുതന്നെ ഒരു പരിഹാരപ്രവൃത്തിയായി പരിഗണിക്കപ്പെട്ടു ഈ ശുശ്രൂഷക്കുതന്നെ ഏറ്റുപറച്ചിൽ എന്ന അർഥം വരുന്ന 'കുമ്പസാരം' (Confession) എന്ന പേരുണ്ടായത് ഈ പുതിയ ഊന്നലിൽനിന്നാണ്. ആദ്യമൊക്കെ പരിഹാരം ചെയ്തു തിരിച്ചുവരുമ്പോഴായിരുന്നു പാപമോചനത്തിനുള്ള പ്രാർഥനയും സഭയുമായുള്ള അനുരജ്‌ഞനവും നടന്നിരുന്നത്. രോഗികളുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമേ ഇതിന് അപവാദമുണ്ടായിരുന്നുള്ളുവെന്നുപറയാം. കാലക്രമത്തിൽ പലരും പരിഹാരം ചെയ്‌ത തിരിച്ചുവരുന്നതിൽ വീഴ്ച വരുത്തിത്തുടങ്ങി. അവസാനം, പരിഹാരം നിർദേശിക്കുന്നതോടുകൂടിത്തന്നെ പാപമോചനത്തിനുള്ള പ്രാർഥനയും സഭയുമായുള്ള അനുരജ്‌ഞനവും നടത്തുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ സഭയിൽ സ്വാഭാവികമായി നടപ്പിൽ വന്ന അനുരജ്‌ഞനശുശ്രൂഷയെ ആരംഭത്തിൽ ചില മെത്രാന്മാരും സഭാസിനഡുകളും എതിർത്തെങ്കിലും, അജപാലനപരമായ ഒരാവശ്യമായിരുന്നതുകൊണ്ടാകാം, ഇതു കൂടുതൽ കൂടുതൽ വ്യാപകമാകുകയാണുണ്ടായത്. മെല്ലെ, മെത്രാന്മാരും സിനഡുകളും ഇതിൻ്റെ ആത്‌മീയമായ പ്രയോജനം മനസ്സിലാക്കുകയും ഇതിനെ പ്രോത്‌സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുതുടങ്ങി. ഇങ്ങനെ, പരസ്യമായ അനുരജ്‌ഞന ശുശ്രൂഷയുടെ സ്ഥാനത്ത് നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ സഭയിൽ പ്രചാരത്തിൽവന്ന രഹസ്യമായ അനുരജ്‌ഞനശുശ്രൂഷയെ 1215-ൽ നാലാം ലാറ്ററൻസൂനഹദോസ് അംഗീകരിക്കുകയും, ആണ്ടിലൊരിക്കലെങ്കിലും എല്ലാ വിശ്വാസികളും ഇത് സ്വീകരിക്കണമെന്നത് നിർബന്‌ധിതമാക്കുകയും ചെയ്തു. ത്രെന്തോസ് സൂനഹദോസ് നാലാം ലാറ്ററൻ സൂനഹദോസിൻ്റെ തീരുമാനത്തെ സ്ഥിരീകരിച്ചു. ഗൗരവമായ പാപങ്ങളും അവക്കു തരംതിരിവുവരുത്തുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും ഇപ്രകാരമുള്ള അനുരജ്‌ഞന ശുശ്രൂഷയിൽ (അഥവാ കുമ്പസാരത്തിൽ) വൈദികനോട് ഏറ്റുപറഞ്ഞ് പാപമോചനം നേടണമെന്നത് അങ്ങനെ തിരുസഭയുടെ ഒരു നിയമമായി. പുരോഹിതൻ സഭാസമൂഹത്തിൻ്റെ ഔദ്യോഗികപ്രതിനിധി ആറാം നൂറ്റാണ്ടൊടുകൂടി പുതിയ അനുരഞ്ജനശുശ്രുഷ സ്വാഭാവികമായി സഭയിൽ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, വൈദീകരെന്നോ, സന്യാസികളെന്നോ, അല്മയരെന്നോ ഉള്ള വ്യത്യാസം കൂടാതെ, വിശുദ്ധ ജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന വ്യക്തികളുടെ അടുത്താണ് പാപങ്ങൾ ഏറ്റുപറയുന്നതിനും ഉപദേശവും പ്രാർത്ഥനയും പാപപരിഹാര നിർദേശങ്ങളും ലഭിക്കുന്നതിനുമായി വിശ്വാസികൾ പോയിരുന്നത്. അനുരജ്‌ഞനത്തിൻ്റെ കൂദാശ സ്വീകരിക്കുന്നുവെന്ന അവബോധത്തോടെ ആയിരുന്നില്ല അവർ അന്ന് അങ്ങനെ ചെയ്‌തിരുന്നത്. എങ്കിലും, പാപത്തെക്കുറിച്ച് ആത്‌മാർഥമായി അനുതപിക്കുകയും പുതിയ ഒരു ജീവിതം നയിക്കാൻ തിരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് ഈ ശുശ്രൂഷ സ്വീകരിച്ച വ്യക്‌തികൾക്കു പാപമോചനം ലഭിച്ചിരുന്നുവെന്നതു സംശയമില്ലാത്ത കാര്യമാണ്. കാലക്രമത്തിൽ, ആദിമ സഭയിലെ അനുരജ്‌ഞനകൂദാശയുടെ സ്ഥാനത്തുള്ള കൂദാശയായി ഈ ശുശ്രൂഷ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, വൈദികർക്കു മാത്രമേ ഈ പരികർമം ചെയ്യുവാൻ പാടുള്ളുവെന്ന് സഭ തീരുമാനിച്ചു. ഏതാണ്ട് പതിനൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടോടു കൂടിയാണെന്നുപറയാം ഈ നിയമം പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നത്. ഇപ്പോൾ വൈദികർക്കുമാത്രമാണ് കുമ്പസാരമെന്ന കൂദാശയിലൂടെ പാപം മോചിക്കാൻ അധികാരമുള്ളത്. പാപത്തിനും പാപമോചനത്തിനും സാമൂഹികമായ അഥവാ സഭാപരമായ ഒരു മാനമുള്ളതിനാൽ സഭയുടെ ഔദ്യോഗികപ്രതിനിധിയായ മെത്രാനോ വൈദികനോ വേണം പാപിയെ സഭയുമായി അനുരഞ്ജനപ്പെടുത്തുവാൻ എന്ന ചിന്താഗതിയാണ് ഈ നിയമത്തിൽ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്. ശരിയായ ഒരു ചിന്താഗതിയാണെന്ന് സമ്മതിച്ചേതീരു. കുമ്പസാരം അഥവാ അനുരജ്‌ഞനത്തിൻ്റെ കൂദാശ ഒന്നാമതായി പാപിയെ സഭയുമായി അനുരജ്‌ഞിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നതെന്നും സഭയുമായുള്ള ഈ അനുരഞ്ജനത്തിലാണ് പാപിക്ക് ദൈവത്തിൽനിന്ന് പാപമോചനം ലഭിക്കുന്നതെന്നും പറഞ്ഞു. സഭയുമായി അനുരഞ്ജിപ്പിക്കുവാൻ സഭയുടെ ഔദ്യോഗികപ്രതിനിധിയായ മെത്രാനോ വൈദികനോ മാത്രമേ അധികാരമുള്ളുവെന്ന് വ്യക്തമാണല്ലോ. യേശുക്രിസ്തുവിൻ്റെ ജീവിതബലി സ്വജീവിതത്തിൽ പകർത്തുന്ന വിശുദ്ധരായ അല്മായരാണെങ്കിൽ പോലും സഭ തങ്ങളെ ഏല്പിക്കാത്ത ഒരു ചുമതല ഔദ്യോഗികമായി സ്വയം ഏറ്റെടുത്തുനടത്തുവാൻ അവർക്കു പാടില്ലല്ലോ. പാപമോചനാധികാരം മാന്ത്രികശക്തിയല്ല കുമ്പസാരമെന്ന കൂദാശയിലെ പാപമോചനത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ചില തെറ്റിദ്ധാരണകളും നാം അകറ്റേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അനുരഞ്ജനകൂദാശയിൽ പുരോഹിതർ പാപം മോചിക്കുന്നുവെന്ന് പറയുമ്പോൾ, ഒരുകാര്യം നാം അറിഞ്ഞിരിക്കണം. പുരോഹിതൻ്റെ പാപമോചനമൊഴികളിലൂടെ മാന്ത്രികമായോ യാന്ത്രികമായോ ആരുടെയും പാപങ്ങൾ മോചിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ഒരു കൂദാശയ്ക്കുമില്ല മാന്ത്രികമായ ഫലദായകത്വം എന്നറിയാമല്ലോ. പാപങ്ങൾ മോചിക്കപ്പെടുന്നത് യഥാർഥമായ അനുതാപവും മാനസാന്തരവുമുള്ളിടത്ത് മാത്രമാണ്. അങ്ങനെ അനുതപിച്ച് യഥാർഥമായ മാനസാന്തരത്തിലേക്ക് വരുന്ന വ്യക്തി സഭയിൽ സന്നിഹിതനായിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുനാഥനെ കുമ്പസാരമെന്ന കൂദാശയിലൂടെ കണ്ടുമുട്ടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഈ കണ്ടുമുട്ടലിലാണ് അയാൾക്ക് കർത്താവിൻ്റെ കാരുണ്യവും പാപമോചനവും ലഭിക്കുന്നത്. ഈ കണ്ടുമുട്ടൽ സംഭവിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, പാപങ്ങൾ പുരോഹിതനോട് ഏറ്റുപറഞ്ഞതുകൊണ്ടോ പുരോഹിതൻ പാപമോചനമൊഴികൾ ഉച്ചരിച്ചതുകൊണ്ടോ യാതൊരു ഫലവുമുണ്ടാകുന്നില്ല. പാപം മോചിക്കാനുള്ള പുരോഹിതൻ്റെ അധികാരമെന്നുപറയുമ്പോൾ നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്, അനുതപിച്ച് മാനസാന്തരത്തിലേക്കുവരാൻ സന്നദ്ധനായ വ്യക്തിയെ സഭയുടെ ഔദ്യോഗിക പ്രതിനിധിയെന്ന നിലയിൽ സഭയുമായി അനുരജ്‌ഞിപ്പിക്കാ നും, ഈ അനുരജ്‌ഞനത്തിലൂടെ കർത്താവിൻ്റെ മാപ്പും കാരുണ്യവും അയാൾക്ക് ലഭി ക്കുന്നുവെന്ന് ഔദ്യോഗികമായി പ്രഖ്യാപിക്കാനുമുള്ള അധികാരമെന്നാണ്. ഈ വസ്തുത മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞാൽ, പാപങ്ങൾ മോചിക്കാനുള്ള അധികാരം പുരോഹിതർക്കു മാത്രമാണോ, അതോ ഉത്തമ ക്രൈസ്തവജീവിതം നയിക്കുന്ന അല്മായർക്കുമുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള വ്യക്‌തമായ ഉത്തരവും കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുമെന്നാണ് എനിക്കുതോന്നുന്നത്.

യഥാർത്ഥത്തിൽ മരണമടഞ്ഞ മനുഷ്യരാരും തിരിച്ചുവന്നിട്ടില്ല. മരണ ശേഷം എന്തു സംഭവിക്കുന്നുവെന്നതിനെപ്പറ്റി വസ്‌തുനിഷ്ഠമായ ഒരു റിപ്പോർട്ട് ലോകത്തിൽ ആർക്കും ലഭിച്ചിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട്‌ മരണാനന്തരത്തെപറ്റി ശാസ്ത്രീയമായ ഒരു പഠനമോ നിരീക്ഷണമോ സാധ്യവുമല്ല. എങ്കിലും രോഗം മൂർച്ഛിച്ചു അത്യാസന്നനിലയിലെത്തി മരണത്തെ മുഖാഭിമുഖം കണ്ടുകഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു വരുന്നതും, മരിച്ചു കഴിഞ്ഞെന്നു ഡോക്ടർമാർ വിധിയെഴുതിയ ശേഷം (clinical death) ശരീരകോശങ്ങൾ വീണ്ടും സജീവമാകുകയും ജീവിക്കുകയും ചെയ്തവരുമാ യ പലരുടെയും അനുഭവവിവരണങ്ങൾ നമുക്കു ഇന്നു ലഭ്യമാണ്. ഇത്രയും എഴുതിയപ്പോൾ ഒരു സംഭവം ഓർമ്മയിൽ വരുന്നു. ഞാൻ ഹൈസ്കൂളിൽ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ പ്രൈമറി വിദ്യാഭ്യാസം മാത്രമുള്ള എന്റെ ഒരു അങ്കിൾ എന്നോട് സത്യം ചെയ്തു പറഞ്ഞ കാര്യമാണ്. അദ്ദേഹത്തെ എന്തോ ഗുരുതരമായ ഒരു രോഗത്തിനു ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. കുറേ ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രോഗം കൂടുതലായി. തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിലേക്കു മാറ്റേണ്ടിവന്നു. രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം അവിടെ കഴിച്ചുകൂട്ടി രോഗം മൂർച്ചിച്ച് അത്യാസന്നനിലയിലെത്തുകയും, പിന്നെ കുറഞ്ഞു സുഖപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ആശുപത്രി വിട്ടുകഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം സ്വന്തപ്പെട്ടവരോടെല്ലാം പറഞ്ഞു, താൻ മരിച്ചിട്ട് തിരിച്ചുവന്നതാണ് മരിച്ചതോടെ ഇരുളടഞ്ഞ ഒരു ഇടനാഴിയോ, ടണലോ പോലെയുള്ള ഒരിടത്തുകൂടി കുറെനേരം പോയത്രേ. പിന്നെ പ്രകാ ശത്തിൻ്റെ ഒരിടത്തേക്കു വന്നു. അവിടെ എല്ലാം മനോഹരമായിരുന്നു. ഉജ്ജ ലവും സ്നേഹമയവുമായ ഒരു പ്രകാശം തന്നെ മുൻപോട്ടു നയിക്കുന്നതായി അനുഭവപ്പെട്ടത്രേ. അത്രയും മനോഹരവും പ്രകാശമാനവുമായ ദൃശ്യം മുമ്പൊരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് ആവർത്തിച്ച് ആവർത്തിച്ച് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. പാതി അതിശയോക്തിയും പാതി തമാശയുമായിട്ടേ ആദ്യമൊക്കെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതിനെ ഞങ്ങൾ കരുതിയുള്ളൂ. താൻ പറഞ്ഞതപ്പാടെ ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെന്ന് മനസിലാക്കിയ അദ്ദേഹം തെല്ലൊരു വേദനയോടെ എന്നോടു സത്യം ചെയ്തു പറഞ്ഞു. താൻ പറയുന്നതൊന്നും അതിശയോക്തി അല്ലെന്നും, വിവരിക്കാൻ വാക്കുകളില്ലാത്തവിധം ആശ്വാസപ്രദവും ആനന്ദകരവുമായ അനുഭവമാണ് തനിക്കുണ്ടായതെന്നും രോഗാതുരകൊണ്ടുണ്ടായ മതിഭ്രമം (hallucination ) ആണ് അദ്ദേഹത്തിന് അനുഭവപ്പെട്ടത് എന്നാണ് അന്നു ഞാൻ കരുതിയത്. എന്നാൽ ഇന്നു കൂടുതൽ ചിന്തിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമാണെന്നത് ഇന്നു എനിക്ക് തോന്നുന്നു വൈദ്യുതാസ്ത്രത്തിന്റെ പഠനങ്ങളനുസരിച്ച് രണ്ടു ഘട്ടങ്ങളായാണ് മരണം സംഭവിക്കുന്നത് . ശരീരത്തിന്റെ ജീവൽ പ്രധാനമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിലയ്ക്കുന്നതാണ് ഒന്നാമത്തെ ഘട്ടം അഥവാ താല്ക്കാലിക മരണം (somatic death), മൂന്നോ നാലോ മണിക്കൂറുകൾ കഴിഞ്ഞ് കോമളകളുടെ മരണം (molecular death) സംഭവിക്കുന്നു. അതാണ് രണ്ടാമത്തെ ഘട്ടം അഥവാ നിർണായക ഘട്ടം. താത്കാലിക മരണത്തിൽ നിന്നു തിരിച്ചെത്തിയ അഥവാ മരിച്ചുവെന്ന് ഡോക്ടർമാർ വിധി പ്രസ്താവിച്ച ശേഷം ജീവിച്ചവരും, രോഗം മൂർച്ഛിച്ചു അത്യാസന്ന നിലയിലെത്തിയിട്ട് മരണ വക്രതത്തിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയവരുമായ അനേകരുമായുള്ള അഭിമുഖത്തിലൂടെ ശാസ്ത്രീയമായ നിരീക്ഷണങ്ങളും പഠനങ്ങളും നടത്തിയ പല ഡോക്ടർമാരും മനഃശാസ്ത്രവിദഗ്ധന്മാരുമുണ്ട്.അവരിൽ പ്രമുഖരാണ് ഡോ. റെയ്മണ്ട് എ. മൂഡി ( Raymond A. moody life after life), എൽസബേത് കുബ്ലെർ റസ്സ് ( Elsabeth Kubler- Rass, M.D., On Death and dying), ഹാൻസ് തിയോഡോർ ബ്രിക്സ് (hans theodor briks and nach dem Tode 7 ) തുടങ്ങിയവർ. അവരുടെ റിപ്പോർട്ടുകളും നിഗമനങ്ങളും വളരെ സാമ്യമുള്ളവയാണ് . 150-ലധികം ആളുകളുടെ കേസുകൾ ഡോ . മൂഡി പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. അതിൽ 100 പേരുടെ കേസുകൾ ഡോ. മൂഡി തന്നെ നേരിട്ട് അവരുമായി നേരിട്ട് അഭിമുഖം നടത്തി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തിട്ടുള്ള കാര്യങ്ങളാണ് മതപരമായും വിദ്യാഭ്യാസപരമായും സാമൂഹീകമായും വ്യത്യസ്ഥ പശ്ചാത്തലങ്ങളിൽ നിന്ന് വരുന്ന വ്യക്തികളാണെലും, അവരുടെയെല്ലാം അനുഭവങ്ങൾ മിക്കവാറും സമാനസ്വഭാവമുള്ളവയത്രെ. ഈ അനുഭവങ്ങൾ ചില പൊതുവായ സവിശേഷതകൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. രോഗത്തിന്റെ മൂർദ്ധന്യാവസ്ഥയിലെത്തിയ വ്യക്തിയുടെ മരണം ഡോ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. രോഗി തന്നെ പലപ്പോഴും ഡോക്ടറുടെ സ്ഥിരികരണം ശ്രവിക്കുന്നു. അസഹ്യമായ ഒരു മുഴക്കമോ മൂളലോ മണിനാദമോ അയാൾ കേൾക്കുന്നു. നീണ്ട ഇരുളടഞ്ഞ ഒരു തുരങ്കത്തിലൂടെ അതിശീഘ്രവും പായുന്നതുപോലെ ഒരനുഭവവും അതോടൊപ്പമുണ്ടാകുന്നു ദൂരെ നിന്ന് തന്റെ ശരീരത്തെയും അതിനെ പുനര്ജീവിപ്പിക്കാനുള്ള ഡോക്ടർമാരുടെ പരിശ്രമങ്ങളെയും അസ്വസ്ഥതയോടും വികാരതീവ്രതയോടും കൂടെ അയാൾ വീക്ഷിക്കുന്നു. അല്പസമയത്തിനുശേഷം ഈ അപരിചിതസാഹചര്യങ്ങളുമായി കുറെ കൂടി ഒത്തുപോകുവാൻ അയാൾക്കു കഴിയുന്നു. താൻ വിട്ടുപോന്ന ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ശരീരമാണ് തനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഉള്ളതെന്ന് അവബോധം അയാൾക്കുണ്ടാകുന്നു. തന്നെ സഹായിക്കാൻ മറ്റുള്ളവർ "അരൂപിരൂപത്തിൽ " അടുത്തെത്തുന്നത് അയാൾ കാണുന്നു. അവർക്കിടയിൽ മരിച്ചുപോയ പല ബന്ധുമിത്രാദികളെയും കാണാം. അതിനുശേഷം അവാച്യമായ സ്നേഹവായ്പുകളോടെ ജ്വലിക്കുന്ന പ്രകാശമായ എന്തോ ഒന്ന് - താൻ ഒരിക്കലും കാണുകയോ അനുഭവിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ശക്തി വിശേഷം- തന്നെ സമീപിക്കുന്നത് അയാൾ കാണുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തേ വിലയിരുത്തുവാൻ ഈ പ്രഭാപൂരം വാക്കുകളൊന്നുമില്ലാതെ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ജീവിതം മുഴുവനും ഒരു വെള്ളിത്തിരയിലെന്നപോലെ ഒരു നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അരൂപികളോടൊപ്പം അപരിചിതമായ ഒരിടത്തേക്ക് ആനയിക്കപ്പെടുന്നതായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു ഘട്ടത്തിൽ മുമ്പിൽ ഒരു അതിർലേഖ! അവസാനം ഇനിയും ആയിട്ടില്ലെന്നും സ്വശരീരത്തിലേക്കും ഭുമിയിലേക്കും മടങ്ങണമെന്നും അയാൾ മനസിലാക്കുന്നു. താൻ അനുഭവിച്ച അവാച്യമായ ആനന്ദവും സമാധാനവുമുപേക്ഷിച് ജീവിതത്തിലേക്കു മടങ്ങുവാൻ മടിയും വിസമ്മതവും തോന്നുന്നുവെങ്കിലും, എങ്ങനെയോ ശരീരവുമായി വീണ്ടും യോജിക്കുകയും ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ അനുഭവവിവരണങ്ങളിൽ എല്ലാവരും ഊന്നിപ്പറയുന്ന കാര്യമാണ് ഒരു "ദിവ്യതേജസ്സ്‌ " പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടെന്നും അവാച്യമായ സ്നേഹവായ്പായിട്ടാണ് അത് അനുഭവപ്പെട്ടതെന്നും മങ്ങിയ വെളിച്ചമായിട്ടാണ് ആദ്യം അനുഭവപ്പെട്ട ഈ പ്രകാശഗോളം ജ്വലിക്കുന്ന ഒരു അഭൗമിക പ്രഭാപുരമായി വളർന്നു വികസിക്കുന്നു. പ്രത്യേക ആശയവിനിമയം നടത്തുന്നു . ആ പ്രകാശപൂരത്തിൽ എല്ലാം സുതാര്യമാകുന്നു. അസത്യത്തിനോ തെറ്റിദ്ധാരണക്കും ഒന്നും ഇടമില്ലാതെ എല്ലാം ദീപ്തമാകുന്നു. താത്കാലിക മരണത്തിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെ തിരിച്ചുവന്നവർ തങ്ങളുടെ അനുഭവം വിവരിക്കാൻ വാക്കുകളില്ലാതെ അസ്വസ്ഥരാകാറുണ്ട്. എങ്കിലും മിക്കവാറും എല്ലാവരുടെയും വിവരണങ്ങളിൽ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന സവിശേഷതകളാണ് താത്കാലിക മരണാനന്തരമനുഭവപ്പെടുന്ന ഇരുളടഞ്ഞ തുരങ്കം അഥവാ ഗുഹ, ആദ്യത്തെ അസ്വസ്ഥതയ്ക്കു ശേഷമുണ്ടാകുന്ന വർണനാതീതമായ ശാന്തത, സ്വശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള പുറത്തുകടക്കൽ, അപ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന ലഘുത്വം, മാർഗ്ഗതടസ്സമില്ലായ്ക , അടഞ്ഞ വാതിലിലൂടെ പുറത്തു പോകാനുള്ള കഴിവ്, സമായാതീതമായ അവസ്ഥ, മറ്റുള്ളവരുമായുള്ള കണ്ടുമുട്ടൽ, ജീവിതത്തെ വിലയിരുത്താൻ പ്രഭാപൂരത്തിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന നിർദ്ദേശം, പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന അതിർവരമ്പ്, തുടങ്ങിയവയെല്ലാം. രോഗമൂർച്ഛയിൽ മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടശേഷം ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്ന അനേകം വ്യക്തികളുമായുള്ള അഭിമുഖത്തിന് ശേഷം ഡോ .എലിസബത് കയുബ്ലർ റോസ്സും ഡോ. മൂഡിയുടെ നിഗമനങ്ങളിൽ സമാനമായ നിഗമനങ്ങളിൽ ആണ് എത്തിച്ചേർന്നത്. മരണമാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും അന്ത്യമെന്ന് ഒരിക്കൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന അവർ മരണാനന്തര ജീവിതത്തിന്റെ ശക്തയായ വക്താവായി തീർന്നു. ഡോ മൂഡിയുടേയും ഡോ.കയുബ്ലർ റോസ്സിന്റെയും അഭിമുഖങ്ങളിൽ ലഭിച്ച വിവരണങ്ങളോട് വളരെയേറെ സമാനതയുള്ള വിവരണങ്ങൾ ആണ് ടിബറ്റിലെ "പരേതരുടെ ഗ്രന്ഥ" ത്തിൽ നാം വായിക്കുക. ചരിത്രാതീതകാലം മുതൽ ടിബറ്റിലെ ജ്ഞാനികൾ വായ്‌മൊഴിയായി കൈമാറിയതും ക്രി. വ . എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടോടുകൂടി എഴുതി രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതുമായ കാര്യങ്ങളാണ് പരേതരുടെ ഗ്രന്ഥത്തിലുള്ളത്. ഭൗമീകമരണത്തിനു ശേഷം ആത്മാവു കടന്നു പോകുന്ന വിവിധ ഗ്രന്ഥങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള നീണ്ട വിവരണങ്ങൾ പരേതരുടെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ വായിക്കാൻ കഴിയും. മരണാനന്തരമുള്ള ആദ്യരംഗങ്ങളുടെ വിവരണവും ഡോ. മൂഡിയുടെ അഭിമുഖത്തിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച വിവരണങ്ങളുമായുള്ള സമാനത അത്ഭുതാവഹമാണ്. ആദ്യം അനുഭവപ്പെടുന്ന ശൂന്യത, കേൾക്കുന്ന അസഹ്യമായ ശബ്ദങ്ങൾ ഭൗതീകശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ബഹിർഗമനം, ബന്ധുമിത്രാദികളുടെ വിലാപവും മൃതസംസ്കാരത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളും ദർശിക്കുന്ന ആത്മാവ് മുതലായവയെല്ലാം ഡോ. മൂഡിയുടെ അഭിമുഖത്തിലും ലഭിച്ചത് തന്നെ. ഇവിടെയും ഭൗമീകശരീരത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ തിളങ്ങുന്ന ഒരു സൂക്ഷ്മശരീരം നമുക്കുണ്ടെന്ന് ആത്മാവ് അറിയുന്നു. പാറകളിലും ഭിത്തികളിലും മലകളിലും കൂടി ഒരു തടസവും കൂടാതെ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് കടന്നുപോകാനും ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്തെത്താനും സൂക്ഷ്മശരീരത്തിന് കഴിയുന്നു. തന്നെപോലെതന്നെ സൂക്ഷ്മശരീരികളായ മറ്റുള്ളവരെ ആത്മാവ് കണ്ടുമുട്ടുന്നു. സർവോപരി വ്യക്തവും ശുദ്ധവുമായ പ്രകാശത്തിന്റെ മുൻപിൽ ആത്മാവ് അനീതമാകുന്നു. പരേതന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ ഒരു കണ്ണാടിയിലെ പോലെ അയാളുടെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും മുമ്പിൽ അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അവർണ്ണനീയമായ സമാധാനവും സംതൃപ്തിയും അയാൾ അനുഭവിക്കുന്നു. മറ്റ് റിപ്പോർട്ടുമായുള്ള സമാനതകൾ സുവിദിതമാണെല്ലോ. 1688 മുതൽ 1772 വരെ സ്റ്റോക് ഹോമിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന പേരെടുത്ത ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞനാണ് എമ്മാനുവേൽ സ്വീഡൻ ബോർഗ്. അനാട്ടമിയിലും ഫിസിയോളജിയിലും സൈക്കോളജിയിലും പ്രബന്ധങ്ങൾ എഴുതി അംഗീകാരം നേടിയ ഒരു വ്യക്തിയാണ് അദ്ദേഹം. ആധ്യാത്മികമായ ഒരു പ്രതിസന്ധിയിലൂടെ കഥാ പുരുഷനു കടന്നു പോകേണ്ടിവന്നു. അതിനുശേഷമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്തുകളിൽ മരണാനന്തരത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ധാരാളം വിവരണങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയും. സ്വീഡർ ബർഗ്ഗിന്റെ ജീവിതത്തിലുമുണ്ടായി ഒരു താല്കാലികമരണാനുഭവം. ഈ അനുഭവത്തെ വളരെ വിശദമായി അദ്ദേഹം വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ വിവരണങ്ങളും ഡോ. മോഡിയുടെ അഭിമുഖത്തിലെ വിവരണങ്ങളും ടിബറ്റിലെ പരേതരുടെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ വായിക്കുന്ന വിവരണങ്ങളും തമ്മിൽ വീണ്ടും അത്ഭുതാവഹമായ സാദൃശ്യവും സമാനതയുമാണുള്ളത്. ഈ "മരണാനന്തരാനുഭവങ്ങൾ "മനസിലാക്കാനും വിലയിരുത്താനും അത്ര എളുപ്പമല്ല. ഒരു കൂട്ടർ ഫർമാകോളജി, ഫിസിയോളജി, ന്യൂറോളജി, സൈക്കോളജി തുടങ്ങിയ ശാസ്ത്രശാഖകളുടെ സഹായത്തോടെ വെറും സ്വാഭാവിക പ്രതിഭാസങ്ങളായി അവയെ വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ വ്യാഖ്യാനത്തിനു സംശയരഹിതമായ തെളിവുകൾ നല്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. നിസാരമല്ലാത്ത എതിർവാദങ്ങളും ആക്ഷേപങ്ങളും അവരുടെ വാദങ്ങളെ ദുര്ബലമാക്കുന്നുണ്ട്. മറ്റു ചിലരാകട്ടെ മരണത്തിനപ്പുറത്തും ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യാത്മാവും ഈ ആത്മാവിനെ മരണത്തിൽ നിന്ന് നിത്യജീവനിലേക്ക് സ്വീകരിക്കാൻ കാത്തുനിൽക്കുന്ന അതിന്റെ സൃഷ്ടാവായ ദൈവവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിയാണ് ഈ പ്രതിഭാസങ്ങളെ വ്യാഖ്യാനിക്കുക. അവർക്കും ഈ വ്യാഖ്യാനത്തിന് അസന്ദിഗ്‌ധമായ തെളിവുകളൊന്നുമില്ല. വിശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു നീരുമാണത് ശാസ്ത്രീയ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ നൽകുന്നവരും ആത്യന്തികമായി "വിശ്വസിക്കുക " മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. അവർക്കും തങ്ങളുടെ ആ വിശ്വാസത്തിനും തെളിവുകളൊന്നുമില്ലലോ. ദൈവത്തിലും മരണാനന്തര ജീവിതത്തിലും വിശ്വസിക്കുന്നവർ ഈ പ്രതിഭാസങ്ങളെ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിനുള്ള അടയാളങ്ങളും സ്ഥിരീകരണങ്ങളുമായി കാണുന്നതിൽ അപാകതയുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല .

മതാചാര്യന്മാരെല്ലാംതന്നെ ജീവിതലക്ഷ്യമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ആത്മസാക്ഷാത്കാരമെന്നും വിശുദ്ധിയെന്നുമൊക്കെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന 'പരിപൂര്‍ണ്ണത'യാണല്ലോ. ഈ പൂര്‍ണ്ണതയിലെത്താനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളാണ് അവര്‍ സ്വജീവിതങ്ങളിലൂടെ സ്പഷ്ടമാക്കിയതും ദിവ്യപ്രബോധനങ്ങളായി വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ വിവരിക്കുന്നതും. ശ്രീബുദ്ധനും ശ്രീരാമകൃഷ്ണനും ശ്രീ അരവിന്ദോയും രമണ മഹര്‍ഷിയുമെല്ലാം ജീവിതലാളിത്യവും ആഗ്രഹനിഗ്രഹവും താപസജീവിതത്തിലെ സാധനയുമെല്ലാം ഈ ലക്ഷ്യപ്രാപ്തിയുടെ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളായി സ്വീകരിച്ചവരാണ്. ഗാന്ധിജിയും നെല്‍സണ്‍മണ്ടേലയും മാര്‍ട്ടിന്‍ ലൂഥര്‍കിങ്ങ് ജൂണിയറും ലളിതജീവിതത്തിന്‍റെ മാഹാത്മ്യം സാമൂഹ്യരാഷ്ട്രീയ മേഖലകളിലേക്ക് വ്യാപിപ്പിച്ചവരാണ്. ടാഗോറിന്‍റെയും ഹെര്‍മന്‍ ഹെസ്സെയുടെയും നിക്കോസ് കസാന്‍ദ്സാക്കീസിന്‍റെയും വിക്ടര്‍ ഹ്യൂഗോയുടെയും ദോസ്തോയ്വിസ്ക്കിയുടെയും കൃതികള്‍ ആത്മാവിന്‍റെ ആര്‍ദ്രതയുടെയും സ്നേഹത്തിന്‍റെയും ഊഷ്മളതയിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്നവയാണ്. അസ്സീസിയിലെ ഫ്രാന്‍സിസിന്‍റെയും കല്‍ക്കട്ടയിലെ മദര്‍ തെരേസയുടെയും മൊറൊക്കൊയിലെ ചാള്‍സ് ദ് ഫുക്കോയുടെയും ജീവിതശൈലികള്‍ ലാളിത്യവും കരുണാര്‍ദ്രമായ സ്നേഹവും ശൂശ്രൂഷയും മനോഹരമായി സമന്വയിപ്പിക്കുന്നതായി കാണാം. വികസനത്തെപ്പറ്റിയും വളര്‍ച്ചയെപ്പറ്റിയുമുള്ള ചര്‍ച്ചകളില്‍ മേല്പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നതിന്‍റെ കാരണം ജീവിതത്തിന്‍റെ അന്തിമമായ ലക്ഷ്യത്തെപ്പറ്റി വ്യക്തതയില്ലാത്തതാണ്. "ഭൗതിക പുരോഗതി ആത്മീയ പുരോഗതിയെക്കാള്‍ വേഗത്തിലാവാന്‍ പാടില്ല" എന്ന് ഒരു ചൈനീസ് പഴമൊഴിയുണ്ട്. പൊതുസമൂഹത്തില്‍ ഭൗതിക വളര്‍ച്ചയും സമൃദ്ധിയും ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നു. സമ്പത്തും സുഖസൗകര്യങ്ങളും വളരുന്നത് നന്മയാണ്. സമ്പത്തും ആരോഗ്യവും വിദ്യാഭ്യാസവും സുഖസൗകര്യങ്ങളും എല്ലാ മനുഷ്യര്‍ക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാകയാല്‍ ഒരു ന്യൂനപക്ഷം മാത്രം അത് അവകാശപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍, മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് അത് നിഷേധിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍, ഭൗതിക വളര്‍ച്ചയും വികസനവും തിന്മയായി ഭവിക്കുന്നു. അതായത് സമ്പത്ത്, വികസനം, സുഖസൗകര്യങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയവയുടെ ധാര്‍മ്മിക അടിസ്ഥാനം മനുഷ്യര്‍ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലാണ് നാം കാണേണ്ടത്. അനീതിയായി സമ്പാദിക്കുന്നതും അനര്‍ഹമായി കൈവശം വയ്ക്കുന്നതും ഇല്ലാത്തവരുമായി പങ്കുവയ്ക്കാന്‍ തയ്യാറാകാത്തതുമായ സമ്പാദ്യം മനുഷ്യന് തിന്മയുടെ ഭാരമായിത്തീരും; ജീവിതലക്ഷ്യപ്രാപ്തിക്ക് പ്രതിബന്ധമായിഭവിക്കും.

ആമുഖം ആഗോളസാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം ലോകജനതയെ ഒരു ആപല്‍സന്ധിയിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ച പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് സാമ്പത്തികമേഖലയില്‍ അവശ്യം ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ട അടിസ്ഥാന ധാര്‍മ്മിക നിലപാടുകളിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്ന ഒരു ചാക്രിക ലേഖനം എഴുതുവാന്‍ ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമന്‍ മാര്‍പാപ്പ തുനിഞ്ഞത്. 2009 ജൂലൈ 7 ന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ ഔദ്യോഗിക പ്രബോധനത്തില്‍ 66 പേജുകളിലായി 159 അടിക്കുറിപ്പുകളോടെ സുപ്രധാനമായ ദൈവശാസ്ത്ര വിഷയങ്ങള്‍ സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക മേഖലയോടു ചേര്‍ത്തുവച്ച് പരിചിന്തനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ മാനവസമൂഹം മുഴുവന്‍റെയും ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും സുസ്ഥിതിയും സമഗ്രമായ വികസനവുമാണ് മാര്‍പാപ്പ ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുന്നത്. പ്രധാനമായും പോള്‍ ആറാമന്‍ മാര്‍പാപ്പായുടെ 'ജനതകളുടെ പുരോഗതി' (1967) എന്ന ചാക്രികലേഖനത്തിന്‍റെ ചുവട് പിടിച്ചാണ് 'സ്നേഹം സത്യത്തില്‍' എന്ന ഈ ചാക്രികലേഖനം എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. 'ദൈവം സ്നേഹമാകുന്നു' എന്ന തന്‍റെ പ്രഥമ ചാക്രികലേഖനത്തില്‍ രാഷ്ട്രീയ - സാമൂഹ്യമേഖലയും മതമേഖലയും തനതായ ഉത്തരവാദിത്വവും മുന്‍ഗണനകളും നിലനിര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ നീതിനിഷ്ഠമായ ഒരു സമൂഹ നിര്‍മ്മിതിക്കായി ഒരുമിച്ചു പ്രവര്‍ത്തിക്കണമെന്നു പ്രസ്താവിച്ചതിന്‍റെ തുടര്‍ച്ചയായും ഈ അപ്പസ്തോലിക രചനയെ കാണാനാവും(nos.28,29) . കേവലം കാഴ്ചക്കാരിയായി നില്ക്കാതെ സ്വാഭാവിക നീതിയുടെയും യുക്തിയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ധാര്‍മ്മികതയിലടിയുറച്ച ഒരു സമൂഹനിര്‍മ്മിതിക്ക് പ്രചോദനമേകുവാന്‍ സഭയ്ക്കു കടമയും അവകാശവുമുണ്ടെന്ന് മാര്‍പാപ്പ വാദിക്കുന്നു.  ചാക്രിക ലേഖനത്തിന്‍റെ സാരസംഗ്രഹം രണ്ടോ മൂന്നോ താളുകളില്‍ ഒതുക്കുക അസാധ്യമായതിനാല്‍ സുപ്രധാന ആശയങ്ങള്‍ എടുത്തു കാണിക്കാനും ഏതാനും നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ കുറിക്കുവാനും മാത്രമാണ് ഈ ലേഖനത്തില്‍ ശ്രമിക്കുക. പ്രാരംഭത്തില്‍ത്തന്നെ (nos.1-9) 'ദൈവം സ്നേഹമാകുന്നു' എന്ന തന്‍റെ പ്രഥമ ചാക്രികലേഖനത്തിന്‍റെ തുടര്‍ച്ചയെന്നോണം സഭയും സമൂഹവും (രാഷ്ട്രവും) തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ക്രിസ്തീയ കാഴ്ചപ്പാട് വ്യക്തമാക്കുന്നു. എന്താണ് സത്യത്തിലുള്ള സ്നേഹം? എന്താണ് ഈ സ്നേഹത്തിന്‍റെ സാമൂഹ്യപരിപ്രേക്ഷ്യം? നീതിക്കും സമാധാനത്തിനുമായി തുറന്ന മനസ്സോടെ സധൈര്യം പ്രവര്‍ത്തിക്കുവാന്‍ വ്യക്തിയെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന അസാധാരണ ശക്തിയാണ് സ്നേഹം. പരിപൂര്‍ണ്ണ സ്നേഹവും സനാതനസത്യവുമായ ദൈവമാണ് ഈ ശക്തിയുടെ പ്രഭവകേന്ദ്രം. തന്‍റെ ജീവിതത്തിലൂടെ പ്രത്യേകിച്ച് മരണത്തിലൂടെയും ഉത്ഥാനത്തിലൂടെയും യേശു സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയ യഥാര്‍ത്ഥ സ്നേഹം ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും മാനവകുലം മുഴുവന്‍റെയും വികസനത്തിനു പിന്നിലെ സുപ്രധാന ചാലകശക്തിയാണ്. തിരുസഭയുടെ സാമൂഹിക പ്രബോധനങ്ങളുടെയെല്ലാം അന്തസ്സത്ത ഈ സ്നേഹം തന്നെയാണ്. സ്നേഹത്തില്‍ സത്യം പറയുന്നതും (എഫേ. 4/15) സത്യത്തില്‍ സ്നേഹിക്കുന്നതും പരസ്പര പൂരകങ്ങളാണ്. സത്യത്താല്‍ സ്നേഹം ദീപ്തമാവുകയും സ്നേഹത്തിലൂടെ സത്യം ധാര്‍മ്മികശക്തിയും വിശ്വാസ്യതയും ആര്‍ജ്ജിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്നേഹം ധാര്‍മ്മികതയില്‍നിന്ന് വിച്ഛേദിക്കപ്പെടുകയും സത്യം ആപേക്ഷികമായി കരുതപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഇക്കാലത്ത് മാര്‍പാപ്പയുടെ പ്രബോധനത്തിന് കാലികപ്രസക്തിയേറുന്നു. സത്യത്തില്‍ അടിസ്ഥാനമില്ലാത്ത വെറും വൈകാരിക സ്നേഹത്തില്‍ ദൈവത്തിനു സ്ഥാനമില്ല. അത് ബന്ധങ്ങളെ ഊട്ടിയുറപ്പിക്കില്ല. സത്യത്തെ സ്നേഹിക്കുകയും സത്യത്തില്‍ വിശ്വാസമര്‍പ്പിക്കുകയും ചെയ്യാത്ത സമൂഹത്തില്‍ മനസ്സാക്ഷി മുരടിക്കുകയും ധാര്‍മ്മിക ഉത്തരവാദിത്വം നഷ്ടമാവുകയും മാത്രമല്ല, വ്യക്തിതാല്പര്യങ്ങളും ബലപ്രയോഗങ്ങളും വഴി സമൂഹം തന്നെ ശിഥിലമാവുകയും ചെയ്യും. ഈ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ സ്നേഹവും നീതിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മാര്‍പാപ്പ വ്യക്തമാക്കുന്നു. സ്നേഹം എന്നത് 'തനിക്കു സ്വന്തമായത്' അപരന് നല്‍കുന്നതാണ്. അതായത് നീതി ആവശ്യപ്പെടുന്നതിലധികം നല്‍കുന്നതാണ് യഥാര്‍ത്ഥ സ്നേഹം; നീതി സ്നേഹത്തിന്‍റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്. പൊതുനന്മയ്ക്കായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുക സ്നേഹവും നീതിയും നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തില്‍ അപരിത്യാജ്യമാണ്. സമൂഹത്തില്‍ തനിക്കുതുല്യമായ സ്വാധീനത്തിന് ആനുപാതികമായി പൊതുനന്മയ്ക്കായി പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ ഓരോ വ്യക്തിക്കും കടമയുണ്ട്. സത്യത്തോട് വിശ്വസ്തത പുലര്‍ത്താതെ മനുഷ്യനോട് വിശ്വസ്തത പുലര്‍ത്താനാവില്ലെന്നും ഈ വിശ്വസ്തതയിലാണ് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍റെ ഗ്യാരന്‍റിയും സമഗ്രമാനവിക വികസനത്തിന്‍റെ സാധ്യതയും നിലനില്‍ക്കുന്നതെന്നും മാര്‍പാപ്പാ എഴുതുന്നു. ഒന്നാമധ്യായത്തില്‍ (nos.10-20) പോള്‍ ആറാമന്‍ മാര്‍പാപ്പയുടെ 'ജനതകളുടെ പുരോഗതി'യില്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അടിസ്ഥാനതത്വങ്ങളെ ക്രോഡീകരിച്ചിരിക്കുകയാണ്. സത്യത്തിലും നീതിയിലും സ്നേഹത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു നവലോക നിര്‍മ്മിതിയുടെ ശുശ്രൂഷയില്‍ സഭ മുഴുകേണ്ടതാണെന്നും മാനവപുരോഗതി ആദ്ധ്യാത്മിക ഘടകങ്ങളും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നതാവണമെന്നും മനുഷ്യരെല്ലാം ജീവന്‍ പരിപോഷിപ്പിക്കാന്‍ വിളിക്കപ്പെട്ടവരാണെന്നും മാര്‍പാപ്പ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. രണ്ടാമധ്യായത്തില്‍ (nos.21-33) സമഗ്രമാനവ വികസനത്തില്‍ അടിയന്തിര ശ്രദ്ധ പതിയണമെന്ന് നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നതോടൊപ്പം അവികസനത്തിന്‍റെ കാരണങ്ങളും വിശകലനവിധേയമാക്കുന്നു. ജോണ്‍പോള്‍ രണ്ടാമന്‍ മാര്‍പാപ്പായുടെ ശൈലിയില്‍നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി സാമൂഹ്യവിശകലനത്തെക്കാള്‍ താത്വിക വിശകലനത്തിനാണ് ഇവിടെ പ്രാധാന്യം നല്‍കിയിരിക്കുന്നത്. എന്താണ് സമഗ്രമായ വികസനം? വിശപ്പില്‍നിന്നും രോഗങ്ങളില്‍നിന്നും അജ്ഞതയില്‍നിന്നും ജനങ്ങളെ രക്ഷിക്കുക; ആഗോള സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയില്‍ എല്ലാ രാജ്യങ്ങള്‍ക്കും സമത്വത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാനാവുക. സമൂഹത്തില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും വിദ്യാഭ്യാസം ലഭ്യമാക്കി ഐകദാര്‍ഢ്യത്തില്‍ ജീവിക്കാനാവുക; സ്വാതന്ത്ര്യവും സമാധാനവും ഉറപ്പുവരുത്തുന്ന ജനാധിപത്യ സംവിധാനങ്ങള്‍ വളര്‍ത്തുക. മാത്രമല്ല, ഇതെല്ലാം നടപ്പിലാക്കാനായോ എന്ന് ആത്മശോധനയും ആവശ്യമാണ്.   സാമ്പത്തിക ഇടപെടലുകളുടെ ആത്യന്തികലക്ഷ്യം ലാഭം സ്വരുക്കൂട്ടലല്ല, പൊതുനന്മയായിരിക്കണം.  ആഗോള സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം നാടകീയ സംഭവവികാസങ്ങള്‍ക്കും വ്യക്തികളുടെയും രാജ്യങ്ങളുടെയും സാമ്പത്തികത്തകര്‍ച്ചയ്ക്കും കാരണമായി. പുതിയ പ്രതിസന്ധികള്‍ പരിഹരിക്കുന്നതിന് പുതിയ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളും കണ്ടെത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ പ്രതിസന്ധിയുടെ കാരണങ്ങളായി മാര്‍പാപ്പാ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളില്‍ ചിലതു താഴെപ്പറയുന്നു: ലോകത്തില്‍ ധനം കൂടിവരുമ്പോഴും വര്‍ദ്ധിക്കുന്ന അസമത്വവും അഴിമതിയും, സമ്പന്നരാജ്യങ്ങളുടെ അറിവിന്‍റെമേലുള്ള കുത്തകാവകാശം,  വികസനം അസാധ്യമാക്കുന്ന ചില സാമൂഹിക- സാംസ്കാരികാചാരങ്ങളും പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും മാറ്റാന്‍ മടികാണിക്കുന്ന ദരിദ്രരാജ്യങ്ങള്‍, തൊഴിലാളി സംഘടനകളുടെ ന്യായമായ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെമേലുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങള്‍, സംസ്കാരികരംഗത്തെ വാണിജ്യവത്കരണം തുടങ്ങിയവയാണവ. ഇത്തരുണത്തില്‍ ചില അടിസ്ഥാനതത്വങ്ങളും മാര്‍പാപ്പ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. 'വിശക്കുന്നവന് ഭക്ഷണം നല്‍കുക' എന്നത് യേശു തിരുസ്സഭയ്ക്ക് നല്‍കിയ ധാര്‍മ്മിക ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.  സമ്പത്ത് നീതിയുക്തമായി പങ്കുവയ്ക്കുന്നതിലൂടെയും ജനങ്ങളുടെ ഐകദാര്‍ഢ്യത്തിലൂടെയും മാത്രമേയതു സാധ്യമാകൂ. ദീര്‍ഘദൃഷ്ടിയുള്ള നയരൂപീകരണവും സാമ്പത്തിക - കാര്‍ഷിക  മേഖലകളില്‍ സഹകരണവും ഇതിനാവശ്യമാണ്. മാന്യമായി ജീവിക്കാനുള്ള അടിസ്ഥാനാവകാശംപോലെതന്നെ ഭക്ഷണത്തിനും കുടിവെള്ളത്തിനും വിവേചനമില്ലാതെ എല്ലാവര്‍ക്കും അവകാശമുണ്ട്. ഇക്കാര്യം സമൂഹമനസ്സാക്ഷിയെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുക മതങ്ങളുടെ കടമയാണ് ദൈവനിഷേധമല്ല, നേരെമറിച്ച് ദൈവാഭിമുഖ്യമാണ് മനുഷ്യനെ അവന്‍റെ സമഗ്രതയില്‍ വളര്‍ത്തുക. ദൈവ സാദൃശ്യത്തില്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യന്‍ തദനുസരണമുള്ള മാഹാത്മ്യത്തില്‍ ജീവിക്കാനും വളരാനുമുള്ള സാധ്യതയും ദൈവത്തില്‍നിന്ന് സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ വളര്‍ച്ചയും വികസനവും അവന്‍റെ ദൈവവിളി തന്നെയാണ്. മൂന്നാമധ്യായം (nos.34 - 42) സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ചയെപ്പറ്റിയും സിവില്‍ സമൂഹത്തെപ്പറ്റിയുമാണ് പരാമര്‍ശിക്കുന്നത്. ഉത്ഭവപാപത്താല്‍ സ്വാഭാവികമായി തിന്മയിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരിക്കുന്ന മനുഷ്യന്‍ താന്‍ തന്നെയാണ് ജീവിതത്തിന്‍റെ സ്രോതസ്സ് എന്നു തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. മനുഷ്യരെ തമ്മില്‍ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്‍റെ സ്രോതസ്സ് ദൈവമാണ്. സ്വന്തം കഴിവുകൊണ്ട് തിന്മയില്‍നിന്ന് മോചനം നേടാന്‍ മനുഷ്യന് സാധിക്കുകയില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സാമ്പത്തിക വാണിജ്യമേഖലകള്‍ ധാര്‍മ്മിക ഇടപെടലിന് അതീതമല്ല. ആഗോള മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥിതിയില്‍ ഭരണകര്‍ത്താക്കള്‍ ഇടപെടണമെന്ന് ലിയോ പതിമൂന്നാമന്‍റെ 'റേരും നോവാരും' (1887) വഴി നല്‍കിയ ആഹ്വാനം ബെനഡിക്റ്റ് പാപ്പായും ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു. സ്വകാര്യ പൊതുമേഖലാ പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍  എന്ന വ്യത്യാസം മാത്രം കണക്കിലെടുക്കാതെ ലാഭത്തിലേറെ പൊതുനന്മയെ ലക്ഷ്യമാക്കി സര്‍ക്കാരിന്‍റെ ഇടപെടല്‍ ഉണ്ടാക്കണം. നാലാമധ്യായത്തില്‍ (nos.43-52) ജനതകളുടെ വികസനവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി അവകാശങ്ങളും ചുമതലകളും, പരിസ്ഥിതി എന്നീവിഷയങ്ങളാണ് പ്രബോധന വിഷയമാക്കുന്നത്. മാക്സിമം അവകാശങ്ങള്‍ക്കായി കലഹിക്കുന്ന സമ്പന്ന സമൂഹങ്ങളും മിനിമം സാധ്യതകളില്ലാതെ തളരുന്ന പാര്‍ശ്വസമൂഹങ്ങളും ഇന്നിന്‍റെ പ്രത്യേകതയാണ്. പരസ്പരമുള്ള ചുമതലകളെപ്പറ്റിയുള്ള ബോധ്യമാണ് ശരിയായ വികസനം സാധ്യമാക്കുന്നത്.  മൈക്രോ ക്രെഡിറ്റ് പോലുള്ള ജനകേന്ദ്രീകൃത ബാങ്കിംഗ്  സംവിധാനങ്ങള്‍ സാമൂഹ്യ ധാര്‍മ്മികത ഉറപ്പുവരുത്താന്‍ സഹായകമാകും. അധികാര വികേന്ദ്രീകരണത്തിലൂന്നിയ കമാനുഗത അധികാരപങ്കാളിത്തവും (subsidiarity)  പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. പ്രകൃതി കേവലം ഒരു അസംസ്കൃത സാധനമല്ലെന്നും പരിണാമവാദത്തിന്‍റെ പരിധിയില്‍നിന്നു മാത്രം വീക്ഷിച്ചാല്‍ മനുഷ്യന്‍ പ്രകൃതിയോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തില്‍നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാന്‍ ഇടയാകുമെന്നും മനുഷ്യനും ചുറ്റുമുള്ള ചരാചരങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്‍റെ ആഴവും പരപ്പും നിഷേധിക്കാനാവില്ലെന്നും മാര്‍പാപ്പ വ്യക്തമാക്കുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യം ഉത്തരവാദിത്വപൂര്‍വ്വം ഉപയോഗിക്കുക വഴി ഒരു അതിസ്വാഭാവികതലത്തിലേക്ക് പ്രകൃതിയുടെ അന്തഃസത്തയെയും ലക്ഷ്യത്തെയും ഉയര്‍ത്താനാവുമെന്നു നിരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. വികസനത്തിന്‍റെ പേരില്‍ പ്രകൃതിയെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ തലമുറകളോടുള്ള  ഉത്തരവാദിത്വവും പരിഗണനയിലുണ്ടായിരിക്കണം. ചില രാഷ്ട്രങ്ങളും ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനികളും ഊര്‍ജ്ജസ്രോതസ്സുകളെ സ്വന്തമാക്കി വികസനത്തിന് തടസ്സം നില്ക്കുന്നുണ്ട്. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് മുന്‍പേ സ്വന്തമാക്കി എന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താല്‍ പ്രകൃതിസമ്പത്തിന്‍റെ ഉടമസ്ഥാവകാശം ആര്‍ക്കും ലഭിക്കുന്നില്ല. പ്രകൃതിസമ്പത്തിന്‍റെ അമിതമായ ചൂഷണവും അനീതിപരമായ ഉപഭോഗവും പൊതുവികസനം അപകടത്തിലാക്കുന്നു. പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളുടെ നീതിയുക്തവും ഫലപ്രദവുമായ ഉപയോഗം ഉറപ്പുവരുത്താന്‍ ഭരണകര്‍ത്താക്കള്‍ നിയമനിര്‍മ്മാണം വഴി ഇടപെടേണ്ടതുണ്ട്.  ഭൂമിയും ജലവും വായുവും സംരക്ഷിക്കുക മാത്രമല്ല മനുഷ്യകുലത്തെത്തന്നെ സ്വയം നാശത്തില്‍നിന്ന് രക്ഷിക്കാനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗമാണിത്. ഏതാനും പ്രകൃതി സംരക്ഷണ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളോ അതിനുള്ള ബോധവത്ക്കരണമോ മാത്രമല്ല, സമൂഹത്തില്‍ ധാര്‍മ്മിക നിലപാടുകള്‍ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിലാണ് സഭ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്. ആത്യന്തിക വിശകലനത്തില്‍ സത്യവും സ്നേഹവും നമുക്കുത്പാദിപ്പിക്കാനാവില്ല എന്നും സ്വീകരിക്കാനേ കഴിയൂ എന്നും ഇതിന്‍റെ സ്രോതസ്സ് മനുഷ്യനല്ല ദൈവമാണ് എന്നും നമുക്കു തിരിച്ചറിയാനാകും. നമുക്കതീതമായതും നമുക്കു മുന്‍പേയുള്ളതുമാണ് നമ്മെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്. ശരിയായ വികസനത്തിന്‍റെ കാര്യത്തിലും ഇതു വ്യക്തമാണ്. അഞ്ചാമധ്യായത്തില്‍ (nos.53-67) ആഗോളമാനവ കുടുംബത്തിലെ സഹകരണത്തെപ്പറ്റിയാണ് മാര്‍പാപ്പ പ്രതിപാദിക്കുന്നത്. ഏകാന്തതയുടെ അനുഭവം കഠിനമായ ദാരിദ്ര്യമാണ്, ദാരിദ്ര്യം ഉണ്ടാകുന്നത് ഏകാന്തതയില്‍ നിന്നാണ് - സ്നേഹിക്കപ്പെടാത്തതിനാലും സ്നേഹിക്കാന്‍ കഴിവില്ലാത്തിനാലും.  ദൈവത്തിന്‍റെ ത്രിത്വൈക ഭാവത്തിലാണ് മനുഷ്യര്‍ തമ്മിലുണ്ടായിരിക്കേണ്ട ബന്ധം വ്യക്തമായും പ്രകാശിതമാകുന്നത്.   പൊതുസമൂഹത്തില്‍- സാമൂഹിക സാംസ്കാരിക, സാമ്പത്തിക രാഷ്ട്രീയ കാര്യങ്ങളില്‍ - ദൈവത്തിനു ഉചിതമായ സ്ഥാനം നല്‍കിയാല്‍ മാത്രമെ മാനവ പുരോഗതിക്കായി മതങ്ങള്‍ക്കു സാരമായ സംഭാവനകള്‍ നല്‍കാനാവൂ. ബുദ്ധിയും യുക്തിയും ദൈവവിശ്വാസത്തില്‍ പവിത്രീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. അതുപോലെ വിശ്വാസവും യുക്തികൊണ്ട് ശുദ്ധിചെയ്യപ്പെടേണ്ടതാണ്. ഇത്തരം വിശ്വാസ- യുക്തി സംവേദനങ്ങളാണ് വിശ്വാസികളും നിരീശ്വരവാദികളും തമ്മിലുള്ള സഹകരണത്തിലേക്ക് നയിക്കാന്‍ സഹായിക്കുക. വികസനത്തിനായുള്ള സഹകരണം സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങളില്‍ ഒതുക്കാതെ സാംസ്കാരിക സംവേദനത്തിനും വേദിയാകണം. മേല്‍ക്കോയ്മാ വാദങ്ങളില്ലാതെയുള്ള സഹകരണവും പങ്കാളിത്തവും മാത്രമാണ് അഭികാമ്യം.   സമഗ്രവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്‍റെ ആവശ്യകതയും തൊഴിലില്ലായ്മയും ആഗോള കുടിയേറ്റവും കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ട രീതിയും പരാമര്‍ശിക്കപ്പെടുന്നു. തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളുടെയും ഉപഭോക്തൃ സംഘടനകളുടെയും സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും പ്രബോധന വിഷയമാകുന്നുണ്ട്. കൂടുതല്‍ അധികാരവും പ്രവര്‍ത്തനക്ഷമതയുമുള്ള ഐക്യരാഷ്ട്രസംഘടനയുടെയും മറ്റു ആഗോള സാമ്പത്തിക - രാഷ്ട്രീയ പങ്കാളിത്ത സമൂഹങ്ങളുടെയും ആവശ്യകതയും മാര്‍പാപ്പ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. അവസാനത്തെ അധ്യായത്തില്‍ (nos.68 -77) പ്രധാനമായും വികസനപ്രക്രിയയില്‍ സാങ്കേതിക വിജ്ഞാനത്തിന്‍റെ സ്ഥാനത്തെപ്പറ്റിയാണ് പ്രതിപാദ്യം. ജനതകളുടെ പുരോഗതി വ്യക്തികളുടെ സമഗ്രവികസനവുമായി അഭേദ്യം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പുരോഗതിയും വികസനവും യാദൃച്ഛികമായോ യാന്ത്രികമായോ സംഭവിക്കുന്നതല്ല; മറിച്ച് ബോധപൂര്‍വ്വമായ തീരുമാനങ്ങളുടെയും തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളുടെയും ഫലമാണ്. ദൈവം തന്നെ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളില്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്ന സ്വാഭാവിക ധാര്‍മ്മിക നിയമങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാവണം പ്രസ്തുത തീരുമാനങ്ങള്‍. വികസനം സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ വളര്‍ച്ചയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ എങ്ങനെയാണ് എന്നതിന,് എന്തിനാണ് എന്നതിനെക്കാള്‍ പ്രാധാന്യം നല്‍കപ്പെടുമ്പോള്‍ സാങ്കേതിക വിജ്ഞാനം ധാര്‍മ്മികതയില്‍നിന്ന് വിച്ഛേദിക്കപ്പെടും. ഇതുവരെയുള്ള പരിമിതകളെ അതിലംഘിക്കുകയും സാധ്യതകളുടെ ചക്രവാളങ്ങളെ വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാനാവുന്ന സാങ്കേതിക വിദ്യ ധാര്‍മ്മിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്‍റെയും സാമൂഹ്യനന്മയുടെയും പരിധി കടക്കാന്‍ പാടില്ല. ആത്മാര്‍ത്ഥമായ സത്യാന്വേഷണത്തിലെല്ലാം ഓരോ വിജ്ഞാനമേഖലയിലും ഭൗതികതയെ അതിലംഘിക്കുന്ന ആശ്ചര്യകരമായ ഒരു ദൈവികത അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടും.   ഉപസംഹാരമായി (78-79) തന്‍റെ പ്രബോധനം മാര്‍പാപ്പ ഇങ്ങനെ സംഗ്രഹിക്കുന്നു. ദൈവത്തെകൂടാതെ മനുഷ്യന് സ്വയം അറിയുവാനോ ജീവിത പ്രയാണത്തില്‍ ശരിയായ ദിശാബോധം നേടാനോ സാധിക്കില്ല. മാനവ പുരോഗതി കൈവരിക്കാനെന്ന മട്ടില്‍ സ്രഷ്ടാവായ ദൈവത്തെ നിഷേധിക്കുകയോ ദൈവത്തോട് നിസ്സംഗത പുലര്‍ത്തുകയോ ചെയ്യുമ്പോള്‍ മനുഷ്യജീവന്‍റെ മാഹാത്മ്യവും മൂല്യങ്ങളുമാണ് അതോടൊപ്പം നഷ്ടമാവുക. ശരിയായ മാനവിക വികസനം സത്യത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ സ്നേഹത്തിലൂടെ മാത്രമേ സാധ്യമാവൂ എന്ന അറിവ് സമഗ്ര മാനവികവികസനം ഒരു ദൈവദാനമാണെന്നും അതിനായി പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ പരിശ്രമിക്കാനും ക്രിസ്തുശിഷ്യരെ പ്രാപ്തരാക്കും.   നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ സ്വതസ്സിദ്ധമായ താത്വിക ശൈലിയില്‍ സ്നേഹത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാന സാമൂഹ്യവശങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള ദൈവശാസ്ത്ര വിശകലനമാണ് നമുക്ക് ഈ ചാക്രികലേഖനത്തില്‍ കാണാനായത്. കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെടുന്ന വിഷയത്തിന്‍റെ സങ്കീര്‍ണ്ണതയും ആഗോള സ്ഥിതിവിശേഷത്തിന്‍റെ വൈവിധ്യവും അനുബന്ധ വിഷയങ്ങളുടെ ബാഹുല്യവും കാരണമാവാം സാമൂഹ്യവിശകലനം  അപര്യാപ്തമായത്. സാമൂഹ്യ- സാംസ്കാരിക - സാമ്പത്തിക മേഖലകളിലെ അവ്യക്തത. 'വേട്ടക്കാരനെയും ഇരയെയും' തിരിച്ചറിയുക ശ്രമകരമാക്കുന്നു. ചില ആവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഊന്നല്‍ കൊടുക്കുന്നതിന് ആവശ്യമാണെങ്കിലും വായനക്കാര്‍ക്ക് വിരസതയുളവാക്കിയേക്കാം. ജോണ്‍ പോള്‍ രണ്ടാമന്‍ മാര്‍പാപ്പയുടെ സാമൂഹ്യ പ്രബോധനങ്ങളില്‍ക്കാണുന്ന മുതലാളിത്ത - സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളോടുള്ള സമദൂര വിമര്‍ശനാത്മക സമീപനവും പ്രായോഗിക അജപാലന സമീപനങ്ങളും ഇവിടെ വ്യക്തമാകുന്നില്ല.  മുന്‍ഗാമിയുടെ ലിഖിതങ്ങളില്‍ കാണാറുള്ള ദരിദ്രരോടുള്ള മുന്‍ഗണനാപരമായ സ്നേഹവും പ്രാന്തവത്ക്കരിക്കപ്പെടുന്ന ന്യൂനപക്ഷങ്ങളോടുള്ള ഐക്യദാര്‍ഢ്യവും ഈ ചാക്രികലേഖനത്തില്‍ ശക്തമായി പ്രതിഫലിക്കുന്നില്ല. ആഗോളസാമ്പത്തിക തകര്‍ച്ചയ്ക്ക് വഴിമരുന്നിട്ടത് ധനിക രാഷ്ട്രങ്ങളിലെ ബാങ്കിംഗ് മേഖലയിലെ മേലാളരുടെ നീതിനിഷ്ഠയും പ്രതിബദ്ധതയുമില്ലാത്ത പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളായിരുന്നു എന്ന വസ്തുതയും ജനങ്ങളുടെ സമ്പത്ത് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നവരെന്ന നിലയില്‍ അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും പ്രതിഫലത്തിനും നിയന്ത്രണം ഏര്‍പ്പെടുത്തണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടേണ്ടതും അനിവാര്യമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഇക്കാര്യം ചാക്രികലേഖനത്തില്‍ വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടു. പോള്‍ ആറാമന്‍ മാര്‍പാപ്പയുടെ ദൈവശാസ്ത്രത്തിലൂന്നിയ കാഴ്ചപ്പാട് സ്വീകരിച്ച് ബൗദ്ധിക മേഖലയിലെ താത്വിക സംവേദനത്തിനാണ് ബെനഡിക്റ്റ് മാര്‍പാപ്പ പ്രാധാന്യം നല്‍കുന്നത്. സഭയുടെ ദൗത്യത്തെപ്പറ്റി വ്യക്തമായ ബോധ്യവും വ്യഗ്രതയും ഇവിടെ നിഴലിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും യൂറോപ്യന്‍ കേന്ദ്രീകൃത കാഴ്ചപ്പാടും സമ്പന്നരാജ്യങ്ങളിലെ സാംസ്കാരിക നിലപാടുകള്‍ മാതൃകയാകണമെന്ന സൂചനയും തുറന്നവായനയ്ക്ക് തടസ്സമായേക്കാം. മറ്റു മേഖലകളിലെ കുറവും വൈകല്യവും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതിനൊപ്പം സഭയുടെ ആത്മവിമര്‍ശനത്തിനും തുനിയാതിരുന്നത് സ്വീകാര്യതയ്ക്കു മങ്ങലേല്പിക്കുന്നു. എങ്കിലും സംവേദനത്തിനും ചര്‍ച്ചയ്ക്കും ഈ ചാക്രികലേഖനം ഉപകാരപ്രദമാണെന്നു മാത്രമല്ല, ദൈവശാസ്ത്ര നിഗമനങ്ങളും നിരീക്ഷണങ്ങളും വിശ്വാസത്തിലുള്ള വളര്‍ച്ചയ്ക്കും ഉത്തരവാദിത്വപൂര്‍ണ്ണമായ സ്നേഹപ്രവര്‍ത്തനത്തിനും നമ്മെ സഹായിക്കുമെന്നതില്‍ സംശയമില്ല.