Search Results

ഒന്ന് കഴിഞ്ഞ പെസഹനാളില്‍ ഞാനും സുഹൃത്ത് ദിനകറും കൂടി കര്‍ണാടകത്തിലെ ഗ്രാമങ്ങള്‍ കണ്ടു നടക്കുകയായിരുന്നു. അവിടെ വച്ച് പരിചയപ്പെട്ട സുബ്രഹ്മണ്യനായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ വഴികാട്ടി. അയാള്‍ അത്ഭുതങ്ങളുടെ ആള്‍ രൂപമായിരുന്നു. കമ്മനള്ളിയിലെ പഴയ ചായക്കടയിലിരുന്നപ്പോഴാണ് സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ അതുവഴിവന്നത്. അയാളുടെ കഴുത്തില്‍ ജപമണികളില്‍ കോര്‍ത്ത ഒരു മരക്കുരിശുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെനെറ്റിയില്‍ മൂന്നു വിരല്‍ചൊടുവില്‍ ചന്ദനം ചാര്‍ത്തിയിരുന്നു. നരച്ച കരിമ്പടത്തിനുള്ളില്‍ അയാളുടെ ശരീരം കാറ്റിലാടുന്ന ഒരു തൃണം പോലെ തോന്നി. ചായക്കടക്കാരനാണ് സുബ്രഹ്മണ്യനെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തിത്തന്നത്. സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ ഞങ്ങളെ നോക്കി ചിരിച്ചില്ല. പകരം, അടുത്തേക്ക് വന്ന് പാതി ഗൗരവത്തോടെ 'നടക്കാം' എന്നു പറഞ്ഞു. ഞങ്ങള്‍ സുബ്രഹ്മണ്യനൊപ്പം നടന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ പള്ളിയിലേക്കാണ് സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ ഞങ്ങളെ കൊണ്ടുപോയത്. അത് മറിയത്തിന്‍റെ നാമത്തിലുള്ള ഒരു ദേവാലയമായിരുന്നു. പാപരഹിതയും നിത്യകന്യകയുമായ മറിയത്തിന്‍റെ തിരുരൂപം പള്ളിമുറ്റത്തുണ്ടായിരുന്നു. അണഞ്ഞു തുടങ്ങിയ മെഴുകുതിരികളെ കൊടുങ്കാറ്റിനെ അടക്കുന്ന കൈവിരുതോടെ സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ രക്ഷിച്ചു നിര്‍ത്തുന്നത് കണ്ടു. പള്ളിയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കടന്ന് അയാള്‍ തിരുരൂപത്തിനു മുന്‍പില്‍ മുട്ടുകുത്തി. ഞങ്ങള്‍ പകച്ചു നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. പ്രാര്‍ത്ഥന കഴിഞ്ഞ് സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങിവന്നു. തോള്‍ സഞ്ചിയില്‍ നിന്നൊരു ചിത്രം പുറത്തേക്കെടുത്തു. അത് ഡച്ച് ചിത്രകാരനായ വാന്‍സീര്‍വെയ്സന്‍റെ 'ദ ഡീപൊസിഷന്‍' എന്ന ചിത്രത്തിന്‍റെ നരച്ച പകര്‍പ്പായിരുന്നു. കാല്‍വരിയിലെ കുരിശില്‍ നിന്ന് ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറക്കിക്കിടത്തുന്ന ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ഒരു നിമിഷമായിരുന്നു അത്. മഹാസഹനത്തിന്‍റെ ചരിത്രം പറയുന്നതിനിടയ്ക്ക് അയാള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പം തന്നു. ക്രിസ്തു എന്ന മഹാസാമ്രാജ്യത്തെക്കുറിച്ച് വികരാധീനനായി. 'തെറ്റുകള്‍ക്കെതിരായ പീഡനങ്ങളേറ്റുവാങ്ങാനും ആളുകളാല്‍ വെറുക്കപ്പെടാനും ക്രിസ്തുസന്നദ്ധനായിരുന്നു; പരാതിപ്പെടാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ധൈര്യമുണ്ടോ?' എന്ന് തോമസ് അകംപിസിനെ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ ഞങ്ങളോട് ചോദിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ നിശബ്ദത കണ്ടിട്ട് അയാള്‍ വല്ലാതെ സങ്കടപ്പെട്ടു. കര്‍ത്താവിന്‍റെ ഈ ദിനം പരിശുദ്ധമായി ആചരിക്കണമെന്ന് അയാള്‍ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തി. അയാള്‍ കല്പനകളുടെ ചുരുളഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പിതാവ്, പുത്രന്‍, പരിശുദ്ധാത്മാവ് എന്ന ത്രിത്വ വിശുദ്ധിയെക്കുരിച്ച് അയാള്‍ വിലപിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ദൈവത്തിനോട് മനുഷ്യര്‍ കാട്ടുന്ന അനുസരണക്കേടിനെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങള്‍ക്ക് താക്കീത് തന്നു. ശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെ പാപം നീക്കി സ്വര്‍ഗ്ഗവിശുദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നവരെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു. ഞങ്ങളുടെ കേള്‍വിയിലേക്ക് സമുദ്രസംഗീതം പോലെ സുബ്രഹ്മണ്യന്‍റെ വാക്കുകള്‍ ഒഴുകിവരികയായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ മൗനം ഘനീഭവിച്ച് ഹൃദയത്തിനുമേല്‍ പെയ്തിറങ്ങണമേ എന്ന് നിശബ്ദമായി ഞങ്ങള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്.നു ജീവിതത്തിന്‍റെ പരുക്കന്‍ ഇടനാഴിയില്‍ വച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയ ഈ മനുഷ്യന്‍ ആരാണ്? ഇയാള്‍ എവിടെ നിന്നു വരുന്നു? ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഇത്തരമൊരു കൂടിച്ചേരല്‍ ആരുടെ തീരുമാനമായിരുന്നു? ചോദ്യങ്ങളുടെ നെടുങ്കന്‍ഘോഷയാത്രകള്‍ ഒന്നൊന്നായി മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. സുവിശേഷപ്രഘോഷണത്തിനായി വിശുദ്ധനായ പൗലോസ് നടത്തിയ യാത്രകളെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ പണ്ട് വായിച്ചിരുന്നു. പുതിയ നിയമത്തിലെ പതിമൂന്ന് ലേഖനങ്ങള്‍ എന്‍റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. പൗലോസിനുണ്ടായ മാനസാന്തരം പോലൊന്ന് സുബ്രഹ്മണ്യനും സംഭവിച്ചിരിക്കാമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അയാള്‍ കരയുകയാണ്. ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി ഭൂമിയിലൊഴുക്കുന്ന കണ്ണീര്‍ നദിയില്‍ അയാളുടെ ഉപ്പും അലിഞ്ഞുചേരുന്നു. 'നിങ്ങള്‍ ഭൂമിയുടെ ഉപ്പാകുന്നു' എന്നു വിളിച്ചു പറഞ്ഞവന്‍റെ വചനധാരയ്ക്കു മുന്‍പില്‍ ഞങ്ങളറിയാതെ മുട്ടുകുത്തിപ്പോകുന്നു. സുബ്രഹ്മണ്യന്‍റെ വാക്കുകള്‍ ഞങ്ങളെ പാറമേല്‍ വീടുപണിയാന്‍ ധൈര്യപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ സുബ്രഹ്മണ്യനെ കടന്ന് വളരെ മുന്നോട്ടുപോയി. ചുട്ടുപഴുത്ത മണ്ണില്‍ നഗ്നപാദനായി നടന്നുവരുന്ന ഈ മനുഷ്യനെ ഇതിനുമുന്‍പ് കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ. കൊടുങ്കാറ്റിനെ ശമിപ്പിക്കാന്‍ ധൈര്യപ്പെടുന്ന ഈ മെലിഞ്ഞ മനുഷ്യന്‍ ഏതുഗോത്രത്തില്‍ നിന്നാണ് വരുന്നത്. ഇവന്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ദൈവരാജ്യത്തെക്കുറിച്ചാണല്ലോ സംസാരിക്കുന്നത്. പിന്നാലെ വരുന്ന സുബ്രഹ്മണ്യനെ കാത്ത് ഞങ്ങള്‍ ഉച്ചവെയിലിലേക്ക് ഇറങ്ങി നിന്നു. സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ പറഞ്ഞു: 'എനിക്കറിയാമായിരുന്നു, നിങ്ങള്‍ക്കെന്നെ അത്രപെട്ടന്ന് ഒഴിവാക്കാനാവില്ലെന്ന്. നിങ്ങളുടെ കേള്‍വിയിലാകെ പറ്റിച്ചേര്‍ന്ന ക്ലാവ് നിങ്ങള്‍ക്ക് മാത്രമേ ഇളക്കിക്കളയുവാനാകൂ. വരൂ, നമുക്ക് നടക്കാം,' ഞങ്ങള്‍ നടന്നു. സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. രണ്ട് ക്രിസ്തു സഹനങ്ങളുടെ ദാസനായിരുന്നു. പീഡനത്തിനും സഹനത്തിനുമിടയില്‍ അവന്‍ നടന്ന ദൂരങ്ങള്‍ ഭൂമിയിലാര്‍ക്കും അളെന്നെടുക്കാനാവില്ല. മഹത്തായബലിയുടെ പാതയായിരുന്നു അവന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തത്. നിങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവര്‍ക്ക് വേണ്ടി നിങ്ങള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുവിന്‍ എന്നാണ് അവന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്. ജറുസലേമിലേക്ക് അവന്‍ പ്രവേശിച്ചപ്പോള്‍ പ്രകാശത്താല്‍ ആകാശം താഴ്ന്നു താഴ്ന്നു വന്നു. പെസഹയ്ക്ക് ആഴ്ചകള്‍ മാത്രമുണ്ടായിരുന്നപ്പോഴാണ് അവന്‍ ജറുസലേമിക്കെത്തിയത്. ഒലിവ് മലയെ ബഥാനിയയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പര്‍വ്വതതാഴ്വാരത്തു വച്ച് ക്രിസ്തു കിളികളോടു മേഘങ്ങളോടും സംസാരിച്ചു. ഇതു കണ്ടിട്ട് ശിഷ്യന്മാര്‍ വിതുമ്പുകയായിരുന്നു. ലോകം മുഴുവന്‍ നസ്രത്തിലെ ദീര്‍ഘദര്‍ശിയായ ക്രിസ്തുവിനൊപ്പമായിരുന്നു. അവന്‍റെ പിന്നില്‍ ജനസമുദ്രമിരമ്പി. അവരുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ക്കിടയിലൂടെ അവന്‍ ദേവാലയഗിരിയിലേക്ക് നടന്നു. ദേവാലയമുറ്റത്ത് കണ്ട ഭിക്ഷാടകനായ അന്ധനെ ക്രിസ്തു തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. മണ്ണില്‍നിന്ന് ചേറെടുത്ത് അവന്‍ അന്ധന്‍റെ മിഴികളില്‍ പുരട്ടി. എന്നിട്ട് അവനോട് സീലോഹായിലെ ജലത്തില്‍ കണ്ണുകള്‍ കഴുകിവരാന്‍ പറഞ്ഞു. പ്രകാശത്തിന്‍റെ വലിയ അത്ഭുതങ്ങളുമായിട്ടാണ് അവന്‍ മടങ്ങിവന്നത്. പെസഹായ്ക്ക് രണ്ടുനാള്‍ മുന്‍പ് അവന്‍ ബഥാനിയായിലേക്ക് വരികയായിരുന്നു. ശിഷ്യന്മാര്‍ അവനൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. അവന്‍ നേരെ പോയത് ലാസറിന്‍റെ ഭവനത്തിലേക്കായിരുന്നു. ലാസര്‍ മരിച്ചിട്ട് അന്ന് നാലാം നാളായിരുന്നു. മര്‍ത്തയും മറിയയും അവനെ വിളിച്ച് വിതുമ്പുകയായിരുന്നു. ക്രിസ്തു അവരോടായി പറഞ്ഞു: 'നിന്‍റെ സഹോദരന്‍ ഉയര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കും!' പുനരുദ്ധാനത്തിന്‍റെയും ജീവന്‍റെയും പ്രകാശത്തിനു താഴെ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ മാലാഖാരൂപങ്ങള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവന്‍ കല്ലറയ്ക്കരികിലേക്ക് ചെന്നു ലാസറിനെ വിളിച്ചു. ലാസര്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നു. ലാസര്‍ ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു. സുബ്രഹ്മണ്യന് ലാസറിന്‍റെ മുഖമായിരുന്നു. ലാസറിനെപ്പോലെ സുബ്രഹ്മണ്യന്‍റെ പാദങ്ങളും വിണ്ടുകീറിയിരുന്നു. മര്‍ത്തയെയും മറിയയെയും പോലെ സുബ്രഹ്മണ്യനും രണ്ടു സഹോദരിമാരുണ്ടായിരുന്നു. അയാള്‍ ലാസറിനെപ്പോലെ മൃത്യുവിന്‍റെ ഗുഹയില്‍ നിന്ന് പരുക്കു പറ്റാതെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവന്നവനായിരുന്നു. ഞങ്ങളോടിതു പറയുമ്പോള്‍ സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ വിതുമ്പിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അയാളെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കായില്ല. ഭൂമിയിലെ എല്ലാ ദുഃഖിതരുടെയും വിലാപങ്ങള്‍ അയാള്‍ ശേഖരിച്ചു വച്ചിരിക്കുകയാണോ എന്നു തോന്നി. അന്നു രാത്രി ഞങ്ങളൊരു സത്രത്തില്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടി. വൃത്തി കുറഞ്ഞ ഒരിടമായിരുന്നു അത്. സുബ്രഹ്മണ്യന്‍റെ വഴിയമ്പലങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു അത്. പാതിരാവില്‍ ഒരു വൃദ്ധന്‍ കത്തിച്ചുവച്ച മെഴുകുതിരിവെട്ടത്തിലിരുന്ന് നാണയങ്ങള്‍ എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. അയാള്‍ക്കടുത്ത് ഒരു നായ് ചുരുണ്ടുകൂടിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്കവിടം ഭൂമിയിലെ നരകമായി തോന്നി. ദിനകര്‍ പുറത്തേ വരാന്തയില്‍ ചെന്നു നിന്നു. അവന്‍ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. ഈ രാത്രി നമുക്കുറങ്ങാതെ ക്രിസ്തുവിനെ വായിക്കാമെന്ന് സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ പറഞ്ഞു. അവന്‍റെ വാക്കുകള്‍ക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത സ്തുതിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവനൊരു മെഴുകുതിരി തെളിച്ച് ഇരുട്ടിനുള്ളില്‍ വച്ചു. അപ്പോഴവിടം പ്രകാശത്തിന്‍റെ ഒരു ദളം വീണു കിടക്കുമ്പോലെ തോന്നി. സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ കണ്ണുകളടച്ച് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവന്‍, ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ 'പിതാവേ, സമയമായിരിക്കുന്നു' എന്നാണ് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു തുടങ്ങിയത്. സ്നേഹവിശുദ്ധി കലര്‍ന്ന അത്തിയിലകള്‍ അപ്പോള്‍ ഇളം കാറ്റില്‍ തുളുമ്പുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവന്‍ മഹത്വമാര്‍ന്ന ഒരു പ്രാര്‍ത്ഥനാ മുകുളംപോലെ നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. പത്രോസിന്‍റെ വാക്കുകള്‍ തൊണ്ടയില്‍ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നതായും തോമസിന്‍റെ നിശബ്ദത ഭയാനകമായ ഒന്നാണെന്നും അവന്‍ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തി കൊണ്ടിരുന്നു. ക്രിസ്തു ഒലിവുമലയിലേക്കു നടന്നു. അവന്‍ മലയുടെ മറുകരയായ ഗദ്സെമിനിയിലെത്തി. അവിടെ അവന് പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. പിതാവേ, ഈ പാനപാത്രം എന്നില്‍ നിന്ന് അകന്നുപോകണമേ എന്നവന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചിരുന്നു. വിചാരണ നാളുകളില്‍ അവന്‍ ശാന്തനായിരുന്നു. സംഘപ്രമാണികളുടെ ദുര്‍ബലമായ ആരോപണങ്ങള്‍ കേട്ട് അവന്‍ കൂടുതല്‍ നിശബ്ദനായി. പീലാത്തോസിന്‍റെ മുമ്പില്‍ അവന്‍ അചഞ്ചലനായിരുന്നു. കൂര്‍ത്ത തുകല്‍ വാറുകള്‍ കൊണ്ട് കെട്ടിയ ചമ്മട്ടി കൊണ്ടടിച്ചപ്പോഴും ശരീരമാകെ മുറിവേറ്റ് നീറിയപ്പോഴും അവന്‍ പിടഞ്ഞില്ല. അവനപ്പോഴും അവര്‍ പറഞ്ഞ നീചവാക്കുകള്‍ ഓര്‍ത്ത് സങ്കടപ്പെടുകയായിരുന്നു. ചുവന്ന കുപ്പായത്തിനുള്ളില്‍ മുള്‍ക്കിരീടം ചൂടി അവന്‍ അചഞ്ചലനായി നിന്നു. അവന്‍റെ മുന്‍പിലൂടെയായിരുന്നു ബറാബസിനെ ജനങ്ങള്‍ തെരുവിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത്. നീതിമാന്‍റെ രക്തത്തില്‍ പങ്കില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് പീലാത്തോസ് കൈകഴുമ്പോള്‍ ആകാശം കൂടുതല്‍ ഇരുണ്ടുവരികയും മേഘങ്ങള്‍ ഇടിഞ്ഞു താഴുകയും ചെയ്തു. കുരിശുയാനത്തില്‍ പിന്നാലെ കൂടിയ ഒര്‍സലേം പുത്രിമാരെ നോക്കി അവന്‍ സഹതപിച്ചു. പച്ചമരത്തിന്‍റെയും ഉണക്കമരത്തിന്‍റെയും അനുഭവങ്ങളോടെ അവന്‍ അവരോട് സമാധാനിക്കുവാന്‍ പറഞ്ഞു. മണലാരണ്യത്തില്‍ നിന്ന് ചുട്ടുപഴുത്ത കാറ്റുവീശി. അവന്‍ ദേവാലയത്തെ നോക്കിക്കിടന്നു. അവന്‍ അമ്മയെ നോക്കി യോഹന്നാനെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിക്കൊടുത്തു പറഞ്ഞു, 'ഇതാ നിന്‍റെ മകന്‍.' അനന്തരം യോഹന്നാനെ നോക്കി അവന്‍ പറഞ്ഞു, 'മകനേ, ഇതാ നിന്‍റെ അമ്മ.' ഭൂമിയിലെ എല്ലാ അമ്മമാര്‍ക്കുമായി അവന്‍ മക്കളേയും എല്ലാ മക്കള്‍ക്കുമായി അമ്മമാരേയും നല്കുകയായിരുന്നു. മൂന്ന് സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ നിശബ്ദനായി കിടന്നു. അയാള്‍ ശ്വാസം വല്ലാതെ വലിച്ചു വിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തില്‍ അയാളുടെ നരച്ച നെഞ്ച് ഒരു കാട്ടുമൃഗത്തെപ്പോലെ അമറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ മഹത്തായ ശാന്തതപോലെ അയാളുടെ മുഖവും ശാന്തമായി. ഞങ്ങള്‍ ഭൂമിക്കും ആകാശത്തിനുമിടയില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി. വിലാപ യാത്രയില്‍ അവനെ അനുഗമിച്ച് ഞങ്ങളും നടന്നു. മണ്ണിലേക്ക് ഇറക്കി ക്കിടത്തുമ്പോള്‍ അവനെ ഓര്‍ത്ത് ആരും നിലവിളിച്ചില്ല. എണ്ണിത്തീര്‍ക്കാനാകാത്തത്ര നിലവിളികളാല്‍ ഞങ്ങളുടെ നെഞ്ചിന്‍ കൂട് തകര്‍ന്നു പോകുമോയെന്നു തോന്നി. സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ ആരായിരുന്നു? അയാളെന്തിനാണ് ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ഭാഷയില്‍ ഞങ്ങളോട് സംസാരിച്ചത്. ഒന്നും അറിയില്ല. അയാള്‍ ക്രിസ്തുവിനോളം തന്നെ മഹത്തായൊരു പ്രാര്‍ത്ഥനയായിരുന്നുവെന്ന് കാരുണ്യത്തോടെ ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

മലവഴികളിലൂടെയുള്ള ബസ്സ് അപൂര്‍വ്വമായതിനാല്‍ പുലരിയിലെ ബസ്സിന് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തിരിച്ചു. വരുമെന്ന് മുന്നറിയിപ്പുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ പുലരിത്തണുപ്പില്‍ താഴ്വര കയറി മദ്ധ്യവയസ്കനായ ഒരാള്‍ ഗ്രാമവിശുദ്ധിയോടെ ഞങ്ങളെ വഴികാത്ത് നിന്നിരുന്നു. അത് മടിക്കാങ്കല്‍ ഔസേപ്പച്ചന്‍ ചേട്ടനായരുന്നു. പുതിയ യുഗത്തിന്‍റെ ആദാമാണ് താനെന്ന് സ്വയം തിരിച്ചറിയുന്ന മണ്ണിന്‍റെ മണമുള്ള ഒരു മലയോര കര്‍ഷകന്‍. നീര്‍ച്ചാലുകള്‍ ഒഴുകുന്ന കുന്നിന്‍ ചെരുവിലൂടെയായിരുന്നു ഔസേപ്പച്ചന്‍ചേട്ടന്‍റെ 31/2 കൃഷിയിടത്തിലേയ്ക്കുള്ള യാത്ര. ഉര്‍വ്വരതയും ഓജസ്സും നഷ്ടപ്പെടാത്ത, വൃക്ഷവിളകള്‍ കുടചൂടിക്കുന്ന, പച്ചക്കറിയും നടുതലകളും കളകളോടൊപ്പം മണ്ണിനെ പച്ചപ്പിന്‍റെ പുതപ്പണിയിക്കുന്ന മണ്ണിലേക്ക് കയറുമ്പോള്‍ തന്നെ, ഏഴാം ക്ലാസ്സ് വിദ്യാഭ്യാസം മാത്രമുള്ള ഔസേപ്പച്ചന്‍ ചേട്ടന്‍ ഒരദ്ധ്യാപകനെപ്പോലെ വാചാലനാകുന്നു. കൃഷിയുടെ പ്രകൃതി പാഠങ്ങള്‍. ഏതൊരു മലയോര കര്‍ഷകനെപ്പോലെയും കൈയില്‍ വാക്കത്തിയും തൂമ്പയും പേറി കാടുവെട്ടിയും കളവെട്ടിയും കുഴികള്‍കുഴിച്ചും കിളച്ചും മറിച്ചും നീറ്റുന്ന രാസവളം കൈയിലെടുത്ത് മണ്ണില്‍ തൂവിയും മൂക്കുപൊത്തി കീടനാശിനി ചീറ്റിച്ചും എട്ട് വര്‍ഷം മുന്‍പുവരെ ഔസേപ്പച്ചന്‍ചേട്ടനും കൃഷി ചെയ്തു. അപ്പോഴും മണ്ണുമായി ജൈവികമായ ഒരു പൊക്കിള്‍ക്കൊടി ബന്ധം സൂക്ഷിച്ച അയാള്‍ തന്‍റെ മണ്ണ് വന്ധ്യവും ഊഷരവുമാകുന്നതും മണ്ണിന് നീറ്റുന്നതും വേദനിക്കുന്നതും വിളകള്‍ വിളറുന്നതും ജീവന്‍ മണ്ണില്‍ നിന്ന് ചോര്‍ന്ന് പോകുന്നതും ഹൃദയം കൊണ്ട് തൊട്ടറിഞ്ഞു. ഇത് ഒരു കര്‍ഷ കുടുംബത്തിന്‍റെ മാനസാന്തര കഥയുടെ തുടക്കമാണ്. ഈ കൃഷിയിടത്തില്‍ ഭാര്യ ചിന്നമ്മച്ചേച്ചിയും മൂത്തമകന്‍ വിനോദും ഔസേപ്പച്ചന്‍ ചേട്ടനെപ്പോലെ തന്നെ സ്ഥിരം കര്‍മ്മനിരതരാണ്. മുറ്റത്ത് വളരുന്ന പുല്ലുപോലും അയിത്തമായി കരുതി കോണ്‍ക്രീറ്റ് സ്ഥാപിക്കുന്ന താന്‍പോരിമയുടെ സംസ്കാരത്തില്‍ ഈ പറത്താനം സ്വദേശിയുടെ കൃഷിയിടത്തില്‍ 72 ഇനം സസ്യലതാദികളാണുള്ളത്. സ്കൂള്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് ഇന്നിവിടം പ്രകൃതിസംവാദവേദിയാണ്. പച്ചക്കറികള്‍, കിഴങ്ങുവര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍, പഴവര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍, ഫലവൃക്ഷങ്ങള്‍, വന്‍വൃക്ഷങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയവ നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ 31/2 ഏക്കര്‍ കൃഷിയിടത്തില്‍. 14-ാ മത്തെ വയസ്സില്‍ ആരംഭിച്ചതാണ് കൃഷിയെന്ന ഈ ആത്മീയ ജീവിത പരീക്ഷണം. ഒരേക്കര്‍ കൃഷിയിടത്ത് 200 റബ്ബര്‍ത്തൈകള്‍ വയ്ക്കുകയും ഇടവിളയായി 500 വാഴകള്‍ നടുകയും ചെയ്തു. ഫലമോ, 90% വിളവ്. 4 കുല വീതം ഓരോ ചുവട്ടില്‍ നിന്നും കിട്ടിയതായി അഭിമാനത്തോടെ ഈ കര്‍ഷകന്‍ പറയുന്നു. വളരെ പ്രാകൃതവും സ്വതസ്സിദ്ധവുമായ രീതിയില്‍ നട്ട റബ്ബര്‍ത്തൈകള്‍ ഇന്ന് പൂര്‍ണ്ണവളര്‍ച്ചയെത്തയിരിക്കുന്നു. ജില്ലയിലെ മികച്ചകര്‍ഷകനുള്ള, സംസ്ഥാന ജൈവകര്‍ഷകസമിതിയുടെ അവാര്‍ഡ് ജേതാവ് കൂടിയായ കര്‍ഷകന്‍ അഞ്ചുവര്‍ഷമായി സീറോ ബഡ്ജറ്റ് കൃഷിരീതി ശീലിച്ചു പോരുന്നു. ജീവാമൃതം എന്ന ഒറ്റമൂലി വളം തന്നെയാണ് തന്‍റെ വിളവുകളുടെ ഉണര്‍വ്വ് എന്ന് ഈ കര്‍ഷകന്‍ അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നു. അതിനായി അദ്ദേഹം നാടന്‍ കന്നുകാലികളെ മാത്രം വളര്‍ത്തുന്നു. നാടന്‍ പശുവിന്‍റെ ചാണകം മാത്രമേ ചാണകമെന്ന വിശേഷണത്തിന് അര്‍ഹതയുള്ളൂ. അതിന്‍റെ പാലിനെ മാത്രമേ പാലെന്ന് വിളിക്കാവൂ. അതിനെ മാത്രമേ പശുവായി കരുതാവൂ. പൊന്നു വിളയുന്ന മണ്ണിലല്ല, പാറയില്‍ മണ്ണുകൂട്ടി കൃഷിയിടമൊരുക്കി കൃഷി ചെയ്യുന്ന രീതിയാണ് ഇദ്ദേഹത്തിനുള്ളത്. കൃഷിയിടത്തിലെ പാറയെയും വര്‍ദ്ധിച്ചുവരുന്ന മുതല്‍മുടക്കിനെയും നഷ്ടത്തെയുംപറ്റി പരിഭവം പറയുന്ന കര്‍ഷകര്‍ക്ക് ഇദ്ദേഹം ഒരു വെല്ലുവിളിയാണ്. ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ സ്ഥലത്തുനിന്ന് ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ചെലവില്‍ കൂടുതല്‍ ഉത്പാദിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യവും സ്വപ്നവും അനുദിന ചിന്തകളാകട്ടെ അതിനുവേണ്ടിയുള്ള വഴികളും. ഔസേപ്പച്ചന്‍ചേട്ടനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കൃഷിയെന്നത് പ്രകൃതിയുടെ ഇടപെടലാണ്. അവിടെ മനുഷ്യനും ശാസ്ത്രത്തിനും കൂടുതലായി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല. മനുഷ്യന്‍ പ്രകൃതിക്ക് അനുകൂലമായി നീങ്ങുകയാണ് വേണ്ടത്. മറിച്ചായാല്‍ ഭൂമിയുടെ തന്മയത്വം നഷ്ടമാവുകയാണ്. ഔസേപ്പച്ചന്‍ ചേട്ടന്‍റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ പ്രകൃതിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ മാലിന്യം രാസവളങ്ങള്‍ തന്നെയാണ്. കൃഷിയെ ഈ 68 വയസ്സുകാരന്‍ ദൈവിക കാഴ്ചപ്പാടോടു കൂടിയാണ് കാണുന്നത്. കൃഷിയിടം പവിത്രമാണ്; ദൈവികതയും ആത്മീയതയും നിറഞ്ഞ ഇടമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെതന്നെ വാക്കുകളില്‍: "എന്‍റെ കൃഷിയിടം എന്‍റെ ബലിയിടമാണ്, ബലിയിടമാണെങ്കില്‍ അത് വിശുദ്ധവുമാണ്." ഇന്നത്തെ ആദമാണ് ഓരോ കര്‍ഷകനും എന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിക്കുന്നു. മണ്ണില്‍ പണിയെടുക്കേണ്ടവന്‍, മണ്ണായിത്തീരേണ്ടവന്‍. ജീവശ്വാസമൊഴികെ മനുഷ്യന് സ്വന്തമായുണ്ടെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നതെല്ലാം മണ്ണിന്‍റേതാണെന്ന് ഔസേപ്പച്ചന്‍ചേട്ടന്‍ പറയുന്നു. മരണത്തിലൂടെ മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന ഞാന്‍ ഒരുനാള്‍ ഇവിടെ ഈ മണ്ണില്‍ പൂവായും കായായും പഴമായും പുനര്‍ജ്ജനിക്കും. കൃഷിയിടത്തില്‍ കൃഷിക്കാരന്‍റെ അമിതമായ ഇടപെടലാണ് കൃഷിയുടെ നാശത്തിന്‍റെ തുടക്കം എന്നാണ് ഔസേപ്പച്ചന്‍ചേട്ടന്‍റെ അഭിപ്രായം. കൃഷി മനുഷ്യന് ആയാസരഹിതമായ ഒരു വിനോദമാകുന്ന കാലം വരണം. മണ്ണിന്‍റെ സ്വഭാവിക ജീവന്‍ വീണ്ടെടുക്കാനും വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാനും സഹായിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് കൃഷിക്കാരന്‍ ചെയ്യേണ്ടത്. വിളവുത്പാദനം ദൈവത്തിന്‍റെയും പ്രകൃതിയുടെയും സമ്മാനമാണ്, അല്ലാതെ മനുഷ്യന്‍റെ സൃഷ്ടിയല്ല. ഒരിക്കല്‍ വീട്ടുമുറ്റത്ത് 200 കിലോ കപ്പ ഒരു മരച്ചീനിത്തണ്ടില്‍ വിളഞ്ഞപ്പോള്‍ ഏറെ അഭിമാനിച്ചു, അല്പം അഹങ്കരിക്കുകകൂടിച്ചെയ്തു. ഔസേപ്പച്ചന്‍ ചേട്ടന്‍ പറയുന്നു. "ഇന്നെനിക്കറിയാം 200 കിലോ എന്നല്ല 1/2 കിലോ കപ്പ പോലും എനിക്ക് ഉണ്ടാക്കാനാവില്ല. കപ്പത്തടിയില്‍ നിന്ന് കപ്പയുണ്ടാക്കാന്‍ പ്രകൃതിക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ. കാലില്‍നിന്ന് നാം കഴുകിക്കളയുന്ന ചെളിക്ക് നെല്ലിന് ജീവന്‍ കൊടുക്കാനാവും. എന്നാല്‍ അത് ആഹരിക്കാനല്ലാതെ നെല്ലിന് ജീവന്‍ കൊടുത്ത് വിളവുണ്ടാക്കാന്‍ നമുക്കാവില്ല. അതുകൊണ്ട്, ഒരു കൊച്ചുചെടിയെപ്പോലും പറിച്ചു കളയാന്‍ നമുക്കെന്തവകാശം?" പ്രകൃതിയെ ക്ഷതമേല്‍പ്പിക്കുന്ന ഏത് പ്രവര്‍ത്തനവും ദൈവമനുഷ്യബന്ധത്തിന്‍റെ തിരസ്കരണമാണ്. പ്രകൃതിയിലെ കര്‍ഷകനാണ്, മണ്ണില്‍നിന്നുണ്ടായ മനുഷ്യന്‍. കര്‍ഷകന് ജീവശ്വാസം നല്കിയത് ദൈവവും. അതിനാല്‍ത്തന്നെ പ്രകൃതിയുടെ നേര്‍ക്കുള്ള ഏതു കടന്നുകയറ്റവും ഇദ്ദേഹത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കര്‍ഷകന്‍റെ ആത്മാഹൂതി തന്നെയാണ്.

ബനഡിക്ട് പതിനാറാമന്‍ പാപ്പ തിരുസഭാഭരണത്തിന്‍റെ അമരത്തുനിന്ന് സ്വയം ഒഴിഞ്ഞ് മാറാന്‍ തിരുമാനിച്ച വിവരം അറിയച്ചതോടെ ലോകം ഒരിക്കല്‍ കൂടി വത്തിക്കാനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. മാദ്ധ്യമങ്ങളെല്ലാം മാര്‍പാപ്പയുടെ തീരുമാനത്തെ മഹാത്യാഗമെന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു. സമീപകാലത്തെങ്ങും കേട്ടുകേള്‍വിയില്ലാത്ത, സഭയുടെ മുഴുവന്‍ ചരിത്രമെടുത്താല്‍ത്തന്നെയും അത്യപൂര്‍വ്വകമെന്ന് ആരും സമ്മതിക്കുന്ന ഈ സംഭവത്തിന് സമകാലീനരാകാന്‍ കഴിഞ്ഞത് നമ്മുടെ അസുലഭ ഭാഗ്യം! രണ്ടാം വത്തിക്കാന്‍ കൗണ്‍സിലിന്‍റെ അമ്പതാംവാര്‍ഷികം ആഘോഷിക്കുന്ന ഈ അവസരത്തില്‍ കൗണ്‍സില്‍ തുടക്കം കുറിച്ച 'സഭാ നവീകരണം' എന്ന സമഗ്രമായ നവീകരണ മുന്നേറ്റത്തിലെ ഏറ്റവും തിളക്കമാര്‍ന്ന നാഴികകല്ലായി ബനഡിക്ട് പാപ്പയുടെ തീരുമാനത്തെ പില്‍ക്കാല ചരിത്രകാരന്മാര്‍ വാഴ്ത്തും. രണ്ടാം വത്തിക്കാന്‍ കൗണ്‍സിനെത്തുടര്‍ന്ന് ആധുനിക ലോകത്തിന്‍റെ നടുമുറ്റത്തേക്ക് വേഗത്തില്‍ നടന്നിറങ്ങിയ സഭയുടെ ഹൃദയമിടുപ്പിന്‍റെ താളവും ത്രാസവും നേരിട്ടറിഞ്ഞയാളാണ് ജോസഫ് റാറ്റ്സിങ്ങര്‍ എന്ന യുവവൈദികന്‍. കൗണ്‍സില്‍ പിതാക്കന്മാര്‍ക്ക് ദൈവശാസ്ത്ര ഉള്‍ക്കാഴ്ചകള്‍ പകര്‍ന്നു കൊടുത്തുകൊണ്ടും കൗണ്‍സില്‍ പ്രമാണരേഖകള്‍ക്ക് ആധികാരികമായ വ്യഖ്യാനങ്ങള്‍ എഴുതികൊണ്ടും അദ്ദേഹം കൗണ്‍സിലിന്‍റെ നടത്തിപ്പിന്‍റേയും സ്വീകരണത്തിന്‍റേയും ഭാഗമായിത്തീര്‍ന്നു. ഒരിക്കലും മാറ്റാനാവാത്ത തത്ത്വസംഹിതകളുടേയും പ്രവര്‍ത്തനശൈലികളുടേയും ഒരു സമാഹാരമല്ല സഭ; ഈ ലോക സാഹചര്യങ്ങളില്‍ നിന്ന് ഒന്നും സ്വീകരിക്കാത്ത, ഒന്നും സ്വീകരിക്കാനില്ലാത്ത ഒരു സ്ഥാപനവുമല്ല അത്. ലൗകീകമായ പലതിനും ആന്തരീക മൂല്യമുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുള്ള സഭ ലോകവുമായി ക്രിയാത്മകമായ ബന്ധത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. സഭയുടെ ആന്തരീകജീവിതവും ബാഹ്യലോകത്ത് നിലനില്‍ക്കുന്ന മൂല്യസംവിധാനങ്ങളും തമ്മില്‍ കാര്യക്ഷമമായ ബന്ധം സാധ്യമാണെന്ന് സഭാംഗങ്ങള്‍ക്ക് അറിവുള്ള കാര്യം തന്നെയാണ്. മാനുഷീകമായ അപര്യാപ്തകളുടെ പേരില്‍ ജോലിയില്‍ നിന്നും പദവികളില്‍നിന്നും വിരമിക്കുകയെന്നത് ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥിതികള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന സമൂഹങ്ങളില്‍ സാധാരണമാണ്. രാജാവിനെ ദൈവതുല്യം കാണുന്ന ഏകാധിപത്യ വ്യവസ്ഥിതികള്‍ ഉള്ളിടത്ത് മാനുഷിക പരിമിതികള്‍ പരിഗണിക്കാറില്ല. ദൈവത്തെപ്പോലെ രാജാവും നിത്യനാണെന്നാണ് സങ്കല്പം. എത്രയോ രാജ്യങ്ങളിലും സ്ഥാപനങ്ങളിലും ജനാധിപത്യമൂല്യങ്ങളില്‍ അധിഷ്ഠിതമെന്ന് വിമ്പിളക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികളില്‍പോലും വൃദ്ധാധിപത്യങ്ങള്‍ ഇന്നും നിലനില്‍ക്കുന്നു. പ്രായാധിക്യവും മറ്റ് അരിഷ്ടതകളും വകവയ്ക്കാതെ ഒരു സ്വയം കല്പിത നിയോഗമെന്ന പോലെ പദവികളില്‍ പ്രത്യക്ഷമായിത്തന്നെ തുടരുകയൊ അല്ലെങ്കില്‍ പിന്‍ഗാമികളെ നിശ്ചയിക്കുന്നതിലും പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ ആഭിമുഖ്യങ്ങള്‍ നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതിലും പരോക്ഷമെങ്കിലും ശക്തമായിത്തന്നെ ഇടപെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പല രാജാക്കന്മാര്‍ക്കും രാജ്ഞിമാര്‍ക്കും മുതിര്‍ന്ന നേതാക്കള്‍ക്കുമുള്ള സൗമ്യമായ ഒരു താക്കീതും മാര്‍പാപ്പയുടെ സ്ഥാനത്യാഗത്തില്‍ നിന്ന് നാം വായിച്ചെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. ശരാശരി കത്തോലിക്കര്‍ മറിച്ച് ചിന്തിക്കാനൊ ഭാവനചെയ്യാന്‍ പോലുമോ കൂട്ടാക്കാതിരുന്ന ഒരു വലിയ മിത്താണ് മാര്‍പാപ്പ ആയാസരഹിതമായി പൊളിച്ചെഴുതിയത്. പ്രായം, രോഗം തുടങ്ങിയ ലോക സാധാരണമായ ബലഹീനതകള്‍ക്ക് അനീതനായി നിന്ന് അജപാലനത്തിന്‍റെ സമസ്തമേഖലകളിലും അവിരാമം ഇടപെടാന്‍ കഴിയുന്ന അമാനുഷീകനാണ് മാര്‍പാപ്പയെന്ന വളരെ മിത്തിക്കലായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടിന് ഇനി പ്രസക്തിയില്ല. മനസ്സിന്‍റെയും ശരീരത്തിന്‍റെയും പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ കാര്യക്ഷമമായി ഏകോപിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത സാഹചര്യത്തില്‍ സാര്‍വ്വത്രീക സഭയുടെ അജപാലന ശുശ്രൂഷ അസാധ്യമാണെന്ന ലളിതസത്യമാണ് സ്വയം വിരമിക്കുന്നതിന് കാരണമായി മാര്‍പാപ്പ എടുത്തു പറഞ്ഞത്. അനുഭവജ്ഞാനമുള്ള ഒരാള്‍ക്കും നിഷേധിക്കാനാവാത്ത ഒരു കാര്യമാണിത്. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോള്‍, മാര്‍പാപ്പയുടെ തിരുമാനത്തില്‍ അസാധാരണമായൊ മഹത്തരമായൊ ഒന്നുമില്ലെന്ന് തോന്നിപ്പോകാം. അതുശരിയല്ല. ഇത്രയേറെ ഉന്നതമായ പദവിയില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഒരാള്‍ എത്രയും സാധാരണമായ പ്രായം, അനാരോഗ്യം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളെ വലിയ മുഖവിലക്കെടുത്തു എന്നതിലാണ് മഹത്വം. 'എനിക്ക് ദാഹിക്കുന്നു', 'എന്‍റെ ഹൃദയം അസ്വസ്ഥമായിരിക്കുന്നു', 'നിങ്ങളുടെ കയ്യില്‍ ഭക്ഷിക്കാനെന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ?' എന്നിങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിച്ചും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഈ ഭൂമിയില്‍ ജീവിച്ച നസറായനിലെ ദൈവത്തെ നാം വീണ്ടും ഓര്‍ത്തുപോകുന്നു. സഭയുടെ ആന്തരീകഘടനയെ സംബന്ധിച്ചുള്ളചര്‍ച്ചകളിലും സഭൈക്യ പ്രവര്‍ത്തനമേഖലയിലും വളരെയധികം പ്രാധാന്യമര്‍ഹിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്: 'ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സഭയില്‍ "പത്രോസ്" ഒരു വ്യക്തിയാണൊ അതോ ശുശ്രൂഷയാണൊ?' വ്യക്തിയേയും വ്യക്തിചെയ്യുന്ന ശുശ്രൂഷയേയും വേര്‍തിരിക്കാനാവില്ലെന്ന് ഏവര്‍ക്കും അറിയാമെന്നിരിക്കെ ചോദ്യത്തിന്‍റെ കാതല്‍ എന്തെന്ന് നാം ചിന്തിക്കണം. പത്രോസ് ഒരു വ്യക്തിയാണ്, ഒരു ശുശ്രൂഷയുമാണ്. എന്നാല്‍ ഇവയില്‍ ഏതിനാണ് മുന്‍തൂക്കം? സ്വയം വിരമിക്കാനുള്ള മാര്‍പാപ്പയുടെ തീരുമാനം ചില ശക്തമായ സൂചനകള്‍ നല്‍കുന്നുണ്ട്. പൗരോഹിത്യ ശുശ്രൂഷ എന്നൊക്കെ പറയുന്നതുപോലെ "പത്രോസ് - ശുശ്രൂഷ" എന്ന രീതിയിലാണ് തന്‍റെ പദവിയെ ബനഡിക്ട് പാപ്പ കണ്ടെതെന്ന് തോന്നുന്നു. അതുകൊണ്ടാവണം തന്നില്‍ നിക്ഷിപ്തമായ ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് താനെന്ന വ്യക്തി ശാരീരികമായും മാനസീകവുമായി അപര്യാപ്തനാണെന്ന് ബോധ്യമായ ക്ഷണത്തില്‍ ശുശ്രൂഷ മറ്റൊരു വ്യക്തിയിലേക്ക് കൈമാറാന്‍ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചത്. നിശ്ചിത പ്രായത്തില്‍ വൈദികരെല്ലാം അവരുടെ അജപാലന ശുശ്രൂഷയില്‍ നിന്ന് വിരമിക്കുന്ന പതിവ് എല്ലാ സഭകളിലുമുണ്ട്. നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ നീണ്ടുനിന്ന ഒരു കീഴ്വഴക്കത്തിന്‍റെ ഇരുമ്പുമറയ്ക്കപ്പുറത്ത് എങ്ങനെയും തന്‍റെ പദവികയ്യാളാമായിരുന്നിട്ടും, ദൈവഭവനമാകുന്ന സഭയുടെ മുഖ്യകാര്യക്കാരന്‍ എന്ന ജോലിയില്‍ നിന്നും മാര്‍പാപ്പ സ്വയം പിന്മാറുകയാണ്. "സഭയെ ഞാന്‍ അവളുടെ ഇടയനെ ഭരമേല്‍പ്പിക്കുന്നു" എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വാക്കുകള്‍ ഏറെ ചിന്തോദ്ദീപകമാണ്. താന്‍ പോയാല്‍ പ്രളയം എന്ന അദ്ദേഹം ചിന്തിക്കുന്നില്ല. താനൊരു താത്ക്കാലിക പകരക്കാരന്‍ മാത്രമാണെന്ന സുന്ദരമായ സ്വയാവബോധമാണ് അദ്ദേഹത്തെ നയിക്കുന്നത്. "പത്രോസ്" ഒരു വ്യക്തിയെന്നതിനേക്കാള്‍ ഒരു ശുശ്രൂഷയാണെന്ന സുപ്രധാന പാഠം സ്വജീവിതം കൊണ്ട് ഉദാഹരിച്ച് പഠിപ്പിച്ചിട്ടാണ് മികച്ച ദൈവശാസ്ത്ര അധ്യാപകന്‍ കൂടിയായിരുന്ന പ്രൊഫസര്‍ ജോസഫ് റാറ്റ്സിങ്ങള്‍ -ബനഡിക്ട് പതിനാറാമന്‍ പാപ്പ പടിയിറങ്ങുന്നത്. മിച്ചമുള്ള സമയം മുഴുവന്‍ സഭയ്ക്കുവേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ ശുശ്രൂഷചെയ്യാനായി ബനഡിക്ട് പാപ്പ തിരശ്ശീലയ്ക്ക് പിന്നിലേക്ക് മറയുമ്പോള്‍, വിശ്വാസ ഐക്യത്തിന്‍റെയും ഇടയനടുത്ത നേതൃത്വത്തിന്‍റെയും "പത്രോസ്- ശുശ്രൂഷ" ചെയ്യാന്‍ പുതിയൊരു പാപ്പയെ പരിശുദ്ധാത്മാവ് തിരഞ്ഞെടുത്തുയര്‍ത്തട്ടെയെന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാം.

'സാറേ, എന്താ ഇവിടെ ?' ഈരാറ്റുപേട്ട മാര്‍ക്കറ്റ് റോഡില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന പ്രകൃതി ജീവനകേന്ദ്രം തേടി നടന്ന എന്നോട് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ കടയ്ക്കുള്ളില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്ന് ചോദിച്ചു. ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. നല്ല മുഖ പരിചയം. മനസ്സിന്‍റെ തട്ടിന്‍പുറത്ത് കിടന്ന് പൊടിമൂടിപ്പോയെങ്കിലും പതിവുപോലെ നല്ല പരിചയം നടിച്ച് പറഞ്ഞു: 'ഞാന്‍ റോയിയെ കാണാന്‍ വന്നതാ. അദ്ദേഹമല്ലേ ഈ പ്രകൃതി ജീവന കേന്ദ്രം നടത്തുന്നത്? എന്താ ഇത് അടച്ചിട്ടിരിക്കുന്നത് ?' 'ഓ.... റോയിയോ.... ആ വട്ട് കേസാണോ? സാറ് ബോര്‍ഡ് വായിച്ചില്ലേ? 4 മുതല്‍ 7 വരെയാ പ്രവര്‍ത്തന സമയം. മയക്കം കൂട്ടിയേ വരത്തൊള്ളൂ.' ങാ... പിടികിട്ടി...മറുപടി കേട്ടപ്പോഴേ മനസ്സിലായി. ഇതവന്‍ തന്നെ...... സുബൈര്‍. 'വട്ട് കേസ്സോ? അതെന്താ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്? ഇയാള്‍ക്ക് അങ്ങേരെ നന്നായറിയാമോ?' എന്‍റെ ജിജ്ഞാസ കണ്ട് സുബൈര്‍ പറഞ്ഞു: 'അതേ.... ഈ വട്ടെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അങ്ങനത്തെ വട്ടല്ല.' 'പിന്നെ?' എന്‍റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞപ്പോള്‍ ചെറു ചമ്മലോടെ സുബൈര്‍ തുടര്‍ന്നു. 'സാറേ ...... അത് പിന്നെ നടപ്പില്ലാത്ത കാര്യം പറഞ്ഞ് അങ്ങേര് നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് കാലം കുറെയായി. ആ മുറിയുടെ വാടക കൊടുക്കാനുള്ള കച്ചവടമെങ്കിലും അങ്ങേര്‍ക്കുണ്ടോ എന്നാ സംശയം. എന്തിനിങ്ങനെ വെറുതെ സമയം പാഴാക്കുന്നു.? ഞാനൊക്കെ ദിവസം പത്ത് രണ്ടായിരം രൂപ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്.' 'ഓ........അങ്ങനെ........അപ്പോള്‍ പണമുണ്ടാക്കാനറിയാത്തവരെല്ലാം വട്ടന്മാരാണെന്നാ തന്‍റെ അഭിപ്രായം. അല്ലേ? 'സാറിനോട് തര്‍ക്കത്തിനൊന്നും ഞാനില്ല. അങ്ങേരുടെ കാരറ്റ് ചായയും മല്ലിക്കാപ്പിയും വെജിറ്റബിള്‍ സൂപ്പുമൊന്നും ഞങ്ങള്‍ക്ക് പറ്റില്ലേ..........' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് കടയിലേക്ക് കയറാന്‍ തുടങ്ങിയ സുബൈറിനെ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു: 'ശരിയാ... നിങ്ങള്‍ക്കിതൊന്നും പറ്റില്ല. നിങ്ങള്‍ക്ക് പറ്റിയത് ഷവര്‍മ്മയും ഷേയ്ക്കും ചിക്കന്‍ഫ്രൈയുമൊക്കെയാ. പക്ഷേ ഇതൊക്കെ നിങ്ങളുടെ വായ്ക്ക് കൊള്ളാം വയറിന് പറ്റില്ല കേട്ടോ.....' അപ്പോഴേക്കും റോയി എത്തിയത് സുബൈറിന്‍റെ ഭാഗ്യം. ഇല്ലെങ്കില്‍ കുറച്ചുകൂടി ഞാനവനെ ബോധവത്കരിച്ചേനേ. അല്ലെങ്കില്‍ത്തന്നെ നല്ല കാര്യം കേള്‍ക്കാനും അനുകരിക്കാനും ആളില്ലല്ലോ. 'ക്ഷമിക്കണം. അല്പ്പം താമസിച്ചു. ഇറങ്ങാന്‍ നേരത്താ രണ്ട് പേര്‍ കണ്‍സല്‍ട്ടിംഗിന് വന്നത്. അതാ പറ്റിയത്' റോയി പറഞ്ഞു. 'അത് സാരമില്ല. എന്ത് കണ്‍സല്‍ട്ടിംഗാണ്?' 'ക്യാന്‍സര്‍, പലതരം വാതങ്ങള്‍, പ്രഷര്‍, പ്രമേഹം, അള്‍സര്‍, ത്വക്ക് രോഗങ്ങള്‍ എന്നിങ്ങനെ പലതരം രോഗങ്ങള്‍ പിടിപെട്ടവര്‍ പ്രകൃതി ജീവനത്തില്‍ പരിഹാരം തേടിയെത്താറുണ്ട്. അവര്‍ക്ക്, എനിക്കറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും. അത്രയേയുള്ളു' 'അപ്പോള്‍ റോയി ഒരു പ്രകൃതി ചികിത്സാ ഡോക്ടര്‍ കൂടിയാണല്ലേ?' 'അല്ല. ഞാന്‍ പ്രകൃതി ജീവനത്തെക്കുറിച്ചാണ് നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ കൊടുക്കുന്നത്. പ്രകൃതി ചികിത്സയും പ്രകൃതി ജീവനവും രണ്ടാണ്. പ്രകൃതി ജീവനത്തില്‍ ഡയറ്റിനാണ് പ്രാധാന്യം. രോഗത്തിന്‍റെ സ്വഭാവത്തിനനുസരിച്ച് വായു, ജലം, പ്രകാശം, ഭക്ഷണം, ഊര്‍ജ്ജം ഇവ ലഭ്യമാക്കേണ്ട രീതിയാണ് നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നത്. സ്ത്രീകള്‍ക്ക് മെന്‍സസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രോഗങ്ങള്‍ക്കും കുട്ടികളില്ലാത്തവര്‍ക്ക് കുട്ടികളുണ്ടാകുന്നതിനുമൊക്കെ, ഈ ഡയറ്റ് ഫലപ്രദമാണെന്ന് തെളിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്.' 'നാം കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണവും നമ്മുടെ ഭക്ഷണ രീതിയുമാണ് ഗുരുതരമായ പല രോഗങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാന കാരണം' എന്ന് ശ്രീചിത്ര ക്യാന്‍സര്‍ സെന്‍ററിന്‍റെ തലവനായിരുന്ന ഡോ. വി. പി. ഗംഗാധരന്‍ ഒരു പ്രസംഗത്തില്‍ പറഞ്ഞതാണ് റോയിയുടെ വാക്കുകള്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്കോര്‍മ്മ വന്നത്. എങ്കിലും 'ഇതൊക്കെപ്പറയാനും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ കൊടുക്കാനും ഇങ്ങേര്‍ക്കെന്താ യോഗ്യത? എന്നായിരിക്കും ഇതൊക്കെ വായിക്കാനിടയുള്ള ഭൂരിഭാഗം ഡോക്ടര്‍മാരുടേയും ചിന്ത. കഴിഞ്ഞ 25 വര്‍ഷമായി ഈ രംഗത്ത് പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും അതില്‍ 5 വര്‍ഷത്തോളം ഗുരുവിനൊപ്പം താമസിക്കുകയും പ്രകൃതി ജീവന സമിതിയുടെ മൂന്ന് വര്‍ഷം നീളുന്ന കോഴ്സ് 2000 ല്‍ പാസ്സാകുകയും 12 വര്‍ഷമായി വ്യത്യസ്ത രോഗികള്‍ക്ക് മാര്‍ഗ്ഗ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന 48 വയസ്സുള്ള പ്ലാത്തോട്ടത്തില്‍ റോയി വിവാഹിതനും രണ്ട് കുട്ടികളുടെ പിതാവുമാണ്. ഭാര്യ ഷൈലമ്മയും ഡിഗ്രി വിദ്യാര്‍ത്ഥിയായ മകന്‍ ഷെബിനും പ്ലസ് ടുവില്‍ പഠിക്കുന്ന മകള്‍ ഷൈബിയും പ്രകുതി ജീവനം നയിക്കുന്നവരാണെന്ന അറിവ് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. കാരണം, അതൊരപൂര്‍വ്വ സംഭവമാണ്. റോയി എന്ന വ്യക്തിയുടെ പ്രവര്‍ത്തനത്തിന്‍റെ ഏറ്റവും വലിയ അംഗീകാരവുമാണ്. പരിസ്ഥിതി പ്രശ്നമുയര്‍ത്തിയ പാറമടയ്ക്കെതിരെയുണ്ടായ സമരത്തിലും മീനച്ചിലാര്‍ സംരക്ഷണ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളിലും പരിസ്ഥിതി ക്യാമ്പുകളിലെ ഫുഡ്കമ്മറ്റിയിലും ഒക്കെ നിശ്ശബ്ദനായി ആരാലും അധികം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാനാഗ്രഹിക്കാതെ സജീവ പ്രവര്‍ത്തനം കാഴ്ചവെയ്ക്കുന്നയാളാണ് ശ്രീ. റോയി പ്ലാത്തോട്ടം. തന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ വഴിത്തിരിവായ സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതിതാണ്: 'തമിഴ്നാട്ടിലെ ശിവശൈലം നല്‍വാഴ്വ് ആശ്രമത്തിലെ 5 വര്‍ഷത്തെ ജീവിതം എന്‍റെ ജീവിതശൈലി മാറ്റി മറിച്ചു. വേവിച്ച ഭക്ഷണമോ മത്സ്യമാംസാദികളോ ഉപയോഗിച്ചില്ല. ഇത് എന്‍റെ തനത് സ്വഭാവത്തില്‍പ്പോലും അടിമുടി മാറ്റം വരുത്തി. പൊതുവേ ചൂടനായിരുന്ന ഞാന്‍ ശാന്ത സ്വഭാവക്കാരനായി.' ലളിതജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കുന്നവരും ലളിത ജീവിതം നയിക്കുന്നവരും ഉണ്ട്. ലളിത ജീവിതം നയിക്കുന്നവരില്‍ത്തന്നെ രണ്ടു കൂട്ടരുണ്ട്: പണം കൈയിലെത്തും വരെ മാത്രം ലളിത ജീവിതം നയിക്കുന്നവരും പണമുണ്ടായിട്ടും ലളിത ജീവിതം നയിക്കുന്നവരും. റോയി ഏത് വിഭാഗത്തില്‍പ്പെടുമെന്ന് നോക്കാം. 'പറയുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ സ്വന്തം ജീവിതത്തിലും പിന്തുടരുന്നുണ്ടോ?' 'എന്‍റെ കുട്ടികള്‍ക്ക് പ്രതിരോധ കുത്തിവെയ്പുകള്‍ ഒന്നുപോലും എടുത്തിട്ടില്ല. ഒരിക്കല്‍ അമ്മവീട്ടില്‍ നിന്ന് പട്ടികടിയേറ്റ എന്‍റെ മകനെ വീട്ടിലെത്തിച്ച് 7 ദിവസത്തെ ഉപവാസവും ഇലമരുന്ന് പ്രയോഗവും നടത്തുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. 15 ാം ദിവസം നാരങ്ങാവെള്ളം കൊടുത്തു. അത്രയ്ക്ക് ഉറപ്പില്ലെങ്കില്‍ ഞാനതു ചെയ്യുമോ? സ്വന്തം മകന്‍റെ കാര്യത്തില്‍ പരീക്ഷണത്തിന് തയ്യാറാകുമോ? ' 'എന്താണ് ഇലമരുന്ന് പ്രയോഗം?' കറകപ്പുല്ല്, കൂവളത്തില, കൊടകന്‍, തഴുതാമയില ഇവയൊക്കെ മരുന്നിന് ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. പ്രഗല്‍ഭ പ്രകൃതി ജീവന വിദഗ്ധനായ ശ്രീ. ആലപ്പുഴ കെ. സേതുവാണ് ഗുരു.' പ്രകൃതി ജീവനത്തിനൊപ്പം പ്രകൃതിക്കൃഷിയിലും തത്പരനായ റോയിക്ക് പക്ഷേ, ജൈവവളത്തോടുള്ള താത്പര്യം മണ്ണിര കമ്പോസ്റ്റിനോടില്ല. അതിന് കാരണം അദ്ദേഹം പറയുന്നതിതാണ് 'യഥാര്‍ത്ഥ മണ്ണിര മണ്ണിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. മറ്റുള്ളവ കൃത്രിമമാണ്. അവ വിസര്‍ജ്യത്തിലൂടെ ഈയം കമ്പോസ്റ്റില്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് മണ്ണിന് നന്നല്ല.' 'താങ്കള്‍ കണ്‍സല്‍ട്ടിംഗിന് ഫീസ് വാങ്ങുന്നില്ലല്ലോ. അപ്പോള്‍ എന്താണ് വരുമാന മാര്‍ഗ്ഗം?' 'ഉണക്കലരി കൊണ്ടുള്ള ഇലയട, വിവിധ തരം ശുദ്ധമായ പൊടികള്‍ ഒക്കെ ഓര്‍ഡര്‍ അനുസരിച്ച് കൊടുക്കാറുണ്ട്. കൂടാതെ പ്രകൃതി ജീവന സദ്യകളും.' പിന്നെ ഇവിടെ പ്രകൃതി ജീവന കേന്ദ്രത്തില്‍ കുറെ സ്ഥിരം ഉപഭോക്താക്കളുണ്ട് അവര്‍ക്ക് തേങ്ങാപ്പാല്‍ കാപ്പി, മല്ലിക്കാപ്പി, വെജിറ്റബിള്‍ സൂപ്പ്, ഈന്തപ്പഴക്കൂട്ട്, ചിരട്ടപ്പുട്ട് എന്നിങ്ങനെ ഓരോ ദിവസവും മാറി മാറി തയ്യാറാക്കിക്കൊടുക്കും. 'നാട്ടുകാരിതൊക്കെ എങ്ങനെ കാണുന്നു.?' 'ആദ്യ കാലത്തൊക്കെ എനിക്ക് വട്ടാണെന്ന് പലരും പറയുമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ചിന്തിക്കുന്ന കുറേപ്പേര്‍ ഉണ്ട്‌. പൊറോട്ടയെപ്പറ്റി അടുത്ത കാലത്ത് എന്തുമാത്രം ചര്‍ച്ച നടന്നതാ. എന്നിട്ടെന്തുണ്ടായി.? അതുകൊണ്ട് സമൂഹത്തെ മുഴുവനും എന്‍റെയൊപ്പം കൊണ്ടുവരാമെന്ന മിഥ്യാധാരണയൊന്നും എനിക്കില്ല. എന്തായാലും നമ്മുടെ ആഹാരവും ആഹാര രീതികളുമാണ് ഇന്നത്തെ ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്ക് കാരണമെന്ന കാര്യത്തില്‍ എനിക്ക് സംശയമില്ല.' "Better late than never" എന്നെഴുതി വഴിയരുകില്‍ വെച്ചിരിക്കുന്ന മുന്നറിയിപ്പ് ബോര്‍ഡ് വണ്ടിയുടെ വേഗം മൂലം മുഴുവന്‍ വായിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ പോലെയാണ് ഇതെല്ലാം. അല്ലേ?

ഇന്ത്യയിലെ മുഖ്യധാര ദിനപത്രങ്ങളും മാസികകളും ഈ ദിവസങ്ങളില്‍ ബൗദ്ധിക ചര്‍ച്ചായോഗങ്ങള്‍ സംഘടിപ്പിക്കാനുള്ള വാശിയിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു. conclave എന്നോ conference എന്നോ ഒക്കെ പല പേരുകളില്‍ സംഘടിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഈ അരങ്ങുകള്‍ തികച്ചും ബുദ്ധിപരമായ ചര്‍ച്ചകള്‍ നടക്കുന്ന ഒന്നായി കാഴ്ചവയ്ക്കാന്‍ ഇതിന്‍റെ സംഘാടകര്‍ കിണഞ്ഞ് പരിശ്രമിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ ഈ ചര്‍ച്ചായോഗങ്ങള്‍ സംഘടിപ്പിക്കാന്‍ പുകഞ്ഞ തലയുടെ പകുതി ഫലം പോലും പരിപാടികളില്‍ കാണുന്നില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം. വലിയ ധൂര്‍ത്തിന്‍റെ പിന്‍ബലത്തില്‍ അരങ്ങേറുന്ന ഈ ചര്‍ച്ചകളില്‍ പങ്കെടുക്കുന്ന ഓരോ വ്യക്തികളും കാണികളുടെ കൈയടിക്ക് വേണ്ടി തകര്‍ന്നാടുന്ന നടീനടന്മാര്‍ ആകുമ്പോള്‍ ഇതിലെ അവതാരകര്‍ കുറച്ചുകൂടി മെച്ചപ്പെട്ട നടീനടന്മാരാകാന്‍ പയറ്റിനോക്കുകയാണ്. ചര്‍ച്ചകള്‍ക്ക് അതിന്‍റേതായ ഒരു 'ഗും' കിട്ടണമെങ്കില്‍ രാഷ്ട്രീയം, സിനിമ, ക്രിക്കറ്റ് തുടങ്ങിയ മേഖലകളില്‍ അന്തര്‍ദേശീയതലത്തില്‍ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടവര്‍ കൂടിയേ തീരു. ഇവരോടൊപ്പം ഒരു പൊതുപ്രവര്‍ത്തകനും കൂടി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോള്‍ സംഗതിയ്ക്ക് ഒരു മൂല്യപരിവേഷവും ലഭിക്കുന്നു. ഇനി ചര്‍ച്ചകള്‍ക്കിടയില്‍ ഏതെങ്കിലും ബോളിവുഡ് താരത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ഒരു പരദൂഷണവും കൂടി ആയാല്‍ എല്ലാം പൂര്‍ത്തിയായി. ഈ ചര്‍ച്ചകളിലെയെല്ലാം പ്രേക്ഷകര്‍ സമൂഹത്തിന്‍റെ മുഖ്യധാരാ ശ്രേണിയില്‍ പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയത്തിന്‍റെയും മാധ്യമങ്ങളുടെയും നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുടെയും ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള പ്രമുഖരാണ് എന്നകാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധയാകര്‍ഷിക്കുന്നു. ഇവരുടെ ജോലിയാകട്ടെ തയ്യാറാക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന തിരക്കഥ അനുസരിച്ചുള്ള ചോദ്യശരങ്ങള്‍ വര്‍ഷിച്ച് കേന്ദ്ര കഥാപാത്രത്തില്‍നിന്നും ഏറ്റവും നല്ല പ്രകടനം പുറത്തെടുക്കുക എന്നതും. പങ്കെടുക്കുന്ന എല്ലാവരും തന്നെ ഗൗരവ പ്രകൃതക്കാര്‍. ധരിച്ചിരിക്കുന്ന വേഷം തികച്ചും മാന്യം. ഭീമമായ തുക ചിലവഴിച്ച് സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധത പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന നല്ല തിരക്കഥയുള്ള നാടകം എന്നല്ലാതെ മറ്റെന്താണ് ഇവയെ വിളിക്കുക.? ചര്‍ച്ചകളുടെ ഗുണം കണക്കിലാക്കണമെങ്കില്‍ എന്തിന് ഈ അരങ്ങുകള്‍ സംഘടിപ്പിച്ചു എന്ന ചോദ്യത്തിന് ആദ്യം ഉത്തരം പറയണം. പുതുചിന്തകള്‍ കൊണ്ടുവരാനും കൈമാറാനും ചര്‍ച്ച ചെയ്യാനും ഒരു പൊതുവേദി ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യം എന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ നമുക്ക് പറയാം. എന്നാല്‍ അങ്ങനെ ഒന്നാണെങ്കില്‍ ചര്‍ച്ചകള്‍ കഴിയുമ്പോള്‍ പ്രാധാന്യമര്‍ഹിക്കുന്നതും മനസ്സാക്ഷിയെ മുറിവേല്‍പ്പിക്കുന്നതുമായ പുതിയ കാഴ്ചകള്‍ നമ്മെ വേട്ടയാടാന്‍ ആരംഭിക്കണം. ഈ ചര്‍ച്ചകളില്‍ എന്താണ് നടക്കുന്നത്? പുതിയതോ, ചിന്തയെ പ്രക്ഷുപ്തമാക്കുന്ന തരത്തിലുള്ളതോ, ജീവിതത്തെ മാറ്റി മറിക്കാന്‍ ഉതകുന്നതോ, ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ പക്ഷം സ്വന്തം ജീവിതത്തെപറ്റി ഒന്ന് ചിന്തിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതോ ആയ ഒന്നും തന്നെ ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നില്ല. ഇത് വെറും വാചക കസര്‍ത്തുകള്‍. അതിനപ്പുറം ഇവ ഒന്നുമല്ല, ഇവയില്‍ ഒന്നുമില്ല. പലപ്പോഴും ഈ ചര്‍ച്ചകള്‍ക്ക് അതിന്‍റെ കാമ്പ് നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഇനി ഗൗരവപ്രധാനമായ എന്തെങ്കിലും ഈ ചര്‍ച്ചകളില്‍ കടന്നുവന്നാല്‍ അത് തികച്ചും യാദൃശ്ചികം മാത്രമാണ്. ചര്‍ച്ചകള്‍ സംഘടിപ്പിക്കാന്‍ ചിലവഴിക്കുന്ന തുകയുടെ കാര്യം വിസ്മരിക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല. സ്വകാര്യ വ്യക്തിയുടെ പണം ധൂര്‍ത്തടിക്കുന്നതിന് നമ്മള്‍ എന്തിന് വിഷമിക്കണം എന്ന മറുചോദ്യം ഇവിടെ ഉയരുന്നുണ്ട്. ഈ അരങ്ങുകള്‍ തന്നെയാണ് പൊതുഖജനാവില്‍ നിന്ന് പണം ധൂര്‍ത്തിടിക്കുന്നതിനെതിരെ കൊടിയും പിടിച്ച് ആദ്യം നടുത്തളത്തില്‍ ഇറങ്ങുന്നത് എന്ന കാര്യം മറക്കരുത്. പലപ്പോഴും വലിയ കോര്‍പ്പറേറ്റ് കമ്പനികളുടെ സഹായത്തോടെ അരങ്ങേറുന്ന ഈ ചര്‍ച്ചകളില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നവര്‍ കമ്പനി വഴി പ്രത്യേകം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നവരും അവരുടെ ഏജന്‍റുമാരുമായിരിക്കും. ഇങ്ങനെ വരുമ്പോള്‍ ചിന്തകളില്‍ പോലും മായം കലര്‍ത്തപ്പെടുന്നു. എന്തുകൊണ്ട് ഈ ചര്‍ച്ചകളില്‍, ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന സാധാരണക്കാര്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്നില്ല? ഈ ചര്‍ച്ചകളില്‍ നിന്ന് ഉരിത്തിരിയുന്ന വിജ്ഞാനം സാധാരണക്കാരുടെ ഗ്രഹണശക്തിക്ക് അതീതമായതിനാലാണോ? പൊതുജനങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ട് ജോലി മാത്രമേ ഉള്ളു എന്ന് തോന്നി പോകുന്നു. ഒന്ന്, അവരെ ബാധിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കെതിരെ ശബ്ദമുയര്‍ത്തി ചര്‍ച്ചകള്‍ക്ക് ഒരു വിഷയം ഉണ്ടാക്കുക. രണ്ട്, ഇങ്ങനെ ചര്‍ച്ചകളുടെ ഭാഗമായി വരുന്ന രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും അവിടെ വരാന്‍ ഉള്ള അവസരം കിട്ടാന്‍ അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി വോട്ടുകുത്തുക. പലപ്പോഴും ഈ അരങ്ങുകള്‍ വളരെ സൗകര്യപൂര്‍വ്വം അതിന്‍റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന വ്യക്തികളെ മറക്കുന്നു. ശരിക്കും ആരാണ് ഈ വിഷയങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യേണ്ടത്? പൊതുജനങ്ങള്‍ അല്ലേ? പക്ഷെ പങ്കെടുക്കുന്നവരോ സമൂഹത്തിന്‍റെ മുഖ്യധാരാ ശ്രേണിയില്‍ നിന്നുള്ളവരും. കാരണം പൊതുജനങ്ങള്‍ പങ്കെടുക്കുന്ന ചര്‍ച്ചകള്‍ക്ക് മാര്‍ക്കറ്റ് വാല്യു കുറവായിരിക്കും. അത് കവര്‍ ചെയ്യാന്‍ ചാനലുകള്‍ ഉണ്ടായെന്ന് വരില്ല. എന്തെന്നാല്‍ ഇവയുടെയൊക്കെ അടിസ്ഥാനമായി നില്‍ക്കുന്നത് പണമാണ്. എന്തെങ്കിലും പുതുമയും വ്യത്യസ്തതയും പ്രതീക്ഷിച്ച് ഈ ചര്‍ച്ചയ്ക്ക് മുമ്പില്‍ ചടഞ്ഞുകൂടുന്നവര്‍ തികച്ചും നിരാശരായാണ് പുറത്ത് വരുന്നത്. നമുക്ക് വേണ്ടത് 'ഗൗരവം' ജനിപ്പിക്കുന്ന ചര്‍ച്ചകള്‍ മാത്രമാണ്. ഇത്തരം ചര്‍ച്ചകള്‍ നമ്മുടെ ചിന്താഗതിയെ തന്നെ വഴിമാറ്റി വിടുന്ന കാണികളുള്ള പ്രകടനങ്ങളാണ്. അരങ്ങുകള്‍ അവയ്ക്ക് പിന്നിലുള്ള ഗൂഢലക്ഷ്യങ്ങള്‍ ഇല്ലാതാക്കണം. അപ്പോള്‍ പങ്കെടുക്കുന്ന പ്രേക്ഷകരുടെ മേന്മ വര്‍ദ്ധിക്കും. ഇതോടൊപ്പം കര്‍ഷകനും ആശാരിക്കും കൊല്ലനും വേലക്കാരനും സംസാരിക്കാനുള്ള വേദികള്‍ ഉണ്ടാകണം. അവര്‍ അവിടെ സംവദിക്കുന്നത് അവരെപോലുള്ള അനേകരോടായിരിക്കും. നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കാന്‍ സമൂഹം ഒന്നാകണമെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു മാറ്റം കൂടിയേ തീരൂ. (പരിഭാഷ: നിതിന്‍)

പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ കുടിയേറ്റ കര്‍ഷക മേഖലയായ മണ്ണാര്‍ക്കാട് ടൗണില്‍ നിന്ന് അല്‍പ്പം മാറി പയ്യനടത്തെത്തുമ്പോള്‍ എല്ലാ കുടിയേറ്റ മേഖലയെയും പോലെ തൊടികളെല്ലാം റബ്ബറിന് വഴിമാറിയത് കാണാം. ബഷീര്‍ മാഷിന്‍റെ വീടന്വേഷിച്ച് സുന്ദരമായ ഒരു കൃഷിയിടത്തിലേക്കുള്ള മണ്‍പാതയിലേക്കിറങ്ങുമ്പോള്‍ തനി പാലക്കാട് ഇടനാടിന്‍റെ വശ്യത അനുഭവിച്ചറിയാം. പഴയ മട്ടിലുള്ള തുറന്ന പൂമുഖത്ത് ഇരിക്കുന്ന നേര്‍ത്ത ശരീരം, കേരളത്തിലെ വിദ്യാഭ്യാസമേഖലയില്‍ മാറ്റങ്ങള്‍ക്ക് കാരണഭൂതനായ കരുത്തനായ ബഷീര്‍മാഷ്. കേരളത്തില്‍ വിദ്യാഭ്യാസപരമായി ഏറ്റവും പിന്നോക്കം നിന്ന മലപ്പുറം ജില്ലയെ മുന്‍പന്തിയിലെത്തിച്ചതിന്‍റെ ക്രെഡിറ്റ് സ്വന്തം പേരിലെടുക്കാന്‍ പക്ഷേ അദ്ദേഹം തയ്യാറല്ല. ദീര്‍ഘകാലം വിദ്യാഭ്യാസ ഡെപ്യൂട്ടി ഡയറക്ടറായും ഡി.ഇ.ഒ. ആയും പ്രവര്‍ത്തിച്ചു ബഷീര്‍ മാഷ് തന്‍റെ വ്യത്യസ്തമായ വിദ്യാഭ്യാസദര്‍ശനങ്ങള്‍ കൊണ്ട് വ്യവസ്ഥാപിത വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ 'അനുയോജ്യ വിദ്യാഭ്യാസം' എന്ന ഗ്രന്ഥം മലയാളത്തില്‍ ബദല്‍ വിദ്യാഭ്യാസ ചിന്താവീഥിയില്‍ ഉള്ള അപൂര്‍വ്വം പുസ്തകങ്ങളിലൊന്നാണ്. ഇപ്പോഴത്തെ വിദ്യാഭ്യാസ രീതിക്ക് എന്തൊക്കെയോ പിഴവുകളുണ്ടെന്ന് എല്ലാവര്‍ക്കും തോന്നിതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കാരണം, നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസം പുറത്തേക്ക് വിടുന്ന കുട്ടികളില്‍ നിന്ന് സമൂഹം പ്രതീക്ഷിരുന്നതൊന്നും ലഭിക്കുന്നില്ല എന്ന് ആനുകാലിക സംഭവങ്ങളിലൂടെ നാം തിരിച്ചറിയുന്നു. ബഷീര്‍ മാഷ് പറയും, അടിമുടി പൊളിച്ചെടുക്കാതെ ഈ സംവിധാനത്തില്‍ നിന്ന് ഗുണകരമായി ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട എന്ന്. കാരണം? ഇവിടെ പാഠ്യപദ്ധതി, കെട്ടിടങ്ങള്‍, പരീക്ഷ തുടങ്ങി വിദ്യാഭ്യാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നിലവിലിരിക്കുന്നതെല്ലാം തെറ്റാണ്. കുട്ടികളുടെ നൈസര്‍ഗ്ഗികമായ കഴിവുകള്‍ നഷ്ടപ്പെടുത്തി കുഞ്ഞുങ്ങളെ അനുസരണശീലവും യജമാനഭക്തിയുമുള്ള, ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവരാക്കി മാറ്റാനുള്ള ഒരു ആസൂത്രിത പരിപാടിയാണ് നമ്മുടെ സ്കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസം എന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്താണ് കുട്ടി പഠിക്കേണ്ടത് എന്ന് ആരാണ് തീരുമാനിക്കേണ്ടത്? എന്‍.സി.ഇ.ആര്‍.റ്റി.യും എസ്.സി.ഈ.ആര്‍.റ്റി. യുമല്ല. മറിച്ച് കുട്ടിയുടെ അഭിരുചി, വളരുന്ന പ്രദേശം എല്ലാം കണക്കിലെടുത്ത് കുട്ടിയും അദ്ധ്യാപകനും ചേര്‍ന്ന് സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതാണ് പാഠ്യപദ്ധതി. രക്ഷാകര്‍ത്താക്കള്‍ക്കും ഇതില്‍ പങ്കുചേരാം. മാഷിന്‍റെ വിദ്യാഭ്യാസ സങ്കല്പങ്ങള്‍ പങ്കുവച്ച് തുടങ്ങുമ്പോള്‍, അനാരോഗ്യം വഴിമാറി അദ്ദേഹം വാചാലനാകും. പാഠ്യപദ്ധതി ഏകീകരണത്തെപ്പറ്റിയും കേന്ദ്രീകൃത സിലബസിനെപ്പറ്റിയും 'പറയു'ന്ന കാലഘട്ടത്തിലാണ് ബഷീര്‍ മാഷ് വളരെ ചെറിയ ഗ്രാമത്തിന് പോലും വ്യത്യസ്തമായ പാഠ്യപദ്ധതിയുണ്ടാവട്ടെ എന്ന് പറയുന്നത്. അപ്പോള്‍ എവിടെ തുടങ്ങണം? ഇവിടെ ഈ സംവിധാനത്തില്‍ എല്ലാം മുകളില്‍ നിന്ന് താഴേക്കാണ്. രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ക്ക് മാത്രമേ ഇതില്‍ വ്യത്യാസം കൊണ്ട് വരാനാവുകയുള്ളൂ. ബാക്കിയുള്ളവര്‍ക്കൊക്കെ ഇത് കൊണ്ടു നടക്കാന്‍ മാത്രമേ പറ്റൂ. അതിന് ഇത്രയേറെ അരാഷ്ട്രീയവത്കരിക്കപ്പെട്ട ഭരണസംവിധാനത്തില്‍ ഒരു ദര്‍ശനം വയ്ക്കാനുള്ള രാഷ്ട്രീയക്കാരെവിടെ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍, ഈ സംവിധാനം മാറ്റരുത് എന്നതാണവരുടെ ദര്‍ശനം, ആ രാഷ്ട്രീയം വളരെ ശക്തമാവുണെന്നദ്ദേഹം. അപ്പോള്‍ എന്തിന് വേണ്ടിയാവണം വിദ്യാഭ്യാസം എന്ന് നിര്‍വ്വചിച്ചതിന് ശേഷമാവണം പരിവര്‍ത്തനം എന്നദ്ദേഹം പറയുന്നു. ഓരോ കുഞ്ഞിന്‍റെയും തനതായ കഴിവുകള്‍ വികസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് സമൂഹത്തില്‍ തങ്ങളുടേതായ പങ്ക് നിര്‍വഹിച്ചു ജീവിക്കുന്ന ഒരു സന്തുലിത വ്യക്തിയാകാനുള്ള പരിശീലനമാണ് വിദ്യാഭ്യാസം നല്‍കേണ്ടത്. അദ്ദേഹത്തോട് പല സംശയങ്ങളും പങ്ക് വയ്ക്കുന്നതിനിടെ യോഗ്യതാ പരീക്ഷയെപ്പറ്റിയും സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകളെപ്പറ്റിയും ചോദിച്ചപ്പോള്‍ പറഞ്ഞത് ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ഉത്തരമായിരുന്നു. കൈകൊണ്ട് അന്നം ഉണ്ടാക്കാന്‍ അറിയുന്നവന് എന്ത് സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് വേണം? അതിലും മഹത്തായ പഠനം ഉണ്ടോ? യോഗ്യതകളെക്കാള്‍ എത്ര വലുതാണ് ജീവിതം! എത്രയോ സുന്ദരമാണ് ജീവിതം! മലപ്പുറം ജില്ലയില്‍ സ്കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്ത് കോഴിക്കോട് ഫാറൂഖ് കോളജില്‍നിന്ന് ബിരുദം നേടിയ ബഷീര്‍ മാഷ്, 1975 ല്‍ അദ്ധ്യാപകനായി. പിന്നെ 1989 ല്‍ നേരിട്ടുള്ള നിയമനത്തില്‍ ജില്ലാ വിദ്യാഭ്യാസ ഓഫീസറായി. പിന്നീട് മലപ്പുറം, ആലപ്പുഴ ജില്ലകളിലൊക്കെ ഡി.ഡി. ആയി പ്രവര്‍ത്തിച്ചു. നീണ്ട തന്‍റെ സര്‍വ്വീസ് കാലഘട്ടത്തെ പ്രധാനപ്പെട്ട സംഭാവനയെന്തെന്ന് ചോദിച്ചാല്‍, അങ്ങനെ ഒരാള്‍ക്കും ഇതില്‍ ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ല, ഞാനും കാര്യമായി ഒന്നും ചെയ്തില്ല എന്നേ പറയൂ. എന്നാല്‍ 1999-2000 കാലഘട്ടത്തില്‍ അദ്ദേഹം മലപ്പുറത്ത് നടത്തിയ പരിവര്‍ത്തനം ആ ജില്ലയെ മാറ്റിമറിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. അക്കാലത്ത് കൂടുതലും സര്‍ക്കാര്‍ സ്കൂളുകളും പിന്നെ എയ്ഡഡ് വിദ്യാലയങ്ങളുമായിരുന്നു മലപ്പുറത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ജില്ലയുടെ വിദ്യാഭ്യാസപരമായ പിന്നാക്കാവസ്ഥ മുതലെടുത്ത് മറ്റ് ജില്ലകളില്‍ നിന്ന് ഉദ്യോഗാര്‍ത്ഥികള്‍ വന്ന് പി.എസ്.സി. പരീക്ഷയെഴുതും. സര്‍വ്വീസില്‍ കയറിയാല്‍ ലീവെടുത്തും വല്ലപ്പോഴും വന്നുമൊക്കെ എങ്ങനെയെങ്കിലും സ്വന്തം സ്ഥലത്തേക്ക് ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ ഒപ്പിക്കുന്നത് വരെ കഴിയും. അതുകൊണ്ട്തന്നെ സ്കൂളുകളില്‍ ഒരിക്കലും ക്രമമായി ക്ലാസ്സ് നടക്കുന്നുണ്ടാവില്ല. താത്കാലിക അദ്ധ്യാപകരെ നിയമിക്കാന്‍ അന്ന് ഡി.ഡി. ക്ക് മാത്രമേ അധികാരമുള്ളൂ. എഴുത്തുകുത്തും മറ്റും നടത്തി വരുമ്പോള്‍ പ്രായോഗികമായി സമയത്ത് ആളെ കിട്ടില്ല. ഡി.പി.ഐ. ആയിരുന്ന ലിഡാ ജേക്കബ്, അന്നത്തെ പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ സെക്രട്ടറി ജയകുമാര്‍സാര്‍ തുടങ്ങിയവരുടെ അകമഴിഞ്ഞ പിന്തുണയോടെ ബഷീര്‍ മാഷ് താത്കാലിക അദ്ധ്യാപകരെ നിയമിക്കാന്‍ ഉള്ള അധികാരം അതത് ഹെഡ്മാസ്റ്റര്‍മാര്‍ക്ക് നല്‍കിക്കൊണ്ടുള്ള ഒരു ഉത്തരവുണ്ടാക്കി. അദ്ദേഹം സ്വയം അതില്‍ മറ്റൊന്നു കൂടി കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു, ഓരോ സ്കൂളിലേയും പൂര്‍വ്വവിദ്യാര്‍ത്ഥിക്ക് താത്കാലിക നിയമനത്തില്‍ മുന്‍ഗണന നല്‍കണമെന്ന്. വലിയ ഒരു മാറ്റത്തിന് അത് വഴി തുറന്നു. തന്‍റെ സ്ഥാപനം എന്ന ആത്മബന്ധത്തോടെ താത്കാലിക അദ്ധ്യാപകര്‍ ജോലിയെടുത്തു. നാട്ടുകാരും സ്കൂള്‍ കാര്യങ്ങളില്‍ കൂടുതല്‍ താല്പര്യമെടുത്തു. അതോടെ കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും പിന്നാക്കം നിന്ന മലപ്പുറം പതിയെ കുതിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അന്നത്തെ താത്കാലിക അദ്ധ്യാപകരായ ആ കുട്ടികളാണ് മലപ്പുറത്തെ വിജയശതമാനം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നതില്‍ പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചതെന്ന് മാഷ് പറയുന്നു. അദ്ധ്യാപകര്‍ക്കായി അദ്ദേഹം ഒരാഴ്ച വീതം നീണ്ട് നില്‍ക്കുന്ന ക്യാമ്പുകള്‍ നടത്തി. 200 ഓളം അദ്ധ്യാപകരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ സങ്കല്പത്തെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുവാനും തനതായ സംഭാവനകള്‍ ചെയ്യുവാനും പ്രാപ്തരാക്കി. കേരളത്തിലെ മുജാഹിദ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ തുടക്കക്കാരിലൊരാളായ ജ. ഉമ്മര്‍ മൗലവിയുടെ മകനായി പിറന്ന കെ. ബഷീര്‍ പക്ഷേ ഫിസിക്സ് പഠിച്ച് പുറത്ത് വന്നതു വ്യത്യസ്തമായ ജീവിത വീക്ഷണത്തോടെയാണ്. വര്‍ഷങ്ങളായി പ്രകൃതിജീവനം ചര്യയാക്കിയ ബഷീര്‍മാഷ് ശ്വാസകോശ സംബദ്ധമായ ചില പ്രയാസങ്ങള്‍കൊണ്ടാണ് 'നല്‍വാഴ്വ്' ആശ്രമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതും പിന്നീട് പ്രകൃതിജീവനം ജീവിതമാക്കിയതും. കുന്തിപ്പുഴയുടെ ഓരത്തുള്ള പച്ച നിറഞ്ഞ കുളിര്‍മയുള്ള കൃഷിയിടത്തില്‍ 2004 മുതല്‍ വിശ്രമവും കൃഷിയും മറ്റുമായി കഴിയുന്ന ബഷീര്‍മാഷിനെത്തേടി എപ്പോഴും ആരെങ്കിലും വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും. കുട്ടികള്‍, നാട്ടിലെ ചെറുപ്പക്കാര്‍, വിദ്യാഭ്യാസപ്രവര്‍ത്തകര്‍, പഴയ അദ്ധ്യാപകര്‍ അങ്ങനെ പലരും. കുറേ ചെറുപ്പക്കാര്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ തൊടിയില്‍ അവിടെ ഒരു നാടന്‍ കോഴി പരിപാലന പരിപാടി നടത്തുന്നു. ആശയം അദ്ദേഹത്തിന്‍റേത്. വിദ്യാഭ്യാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുള്ളതാണ് ബഷീര്‍ സാറിന്‍റെ വായനയില്‍ അധികവും. ഗാന്ധി, റസ്സല്‍, ചോംസ്കി, ടാഗോര്‍, കൃഷ്ണമൂര്‍ത്തി ഇങ്ങനെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുള്ളവര്‍ പലരാണ്. തന്‍റേതായി പുറത്തിറങ്ങിയ പുസ്തകം "അനുയോജ്യമായ വിദ്യാഭ്യാസം" വളരെയേറെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടു. ആ പുസ്തകത്തില്‍ നമ്മുടെ വിദ്യാലയങ്ങളും ജയിലും തമ്മിലുള്ള 15 ലേറെ സാമ്യങ്ങള്‍ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. യൂണിഫോമും മണിയും മുതല്‍ പലതും. അടിമകളെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സമ്പ്രദായമാണിന്നുള്ളതെന്നു പറയാനാണ് അദ്ദേഹം ഇത്തരം നിരന്തര "കണ്ടീഷനിംഗി" ന്‍റെ സ്കൂള്‍ പ്രയോഗങ്ങള്‍ വിവരിക്കുന്നത്. സ്വതന്ത്രരായ പൗരന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു വിദ്യാഭ്യാസത്തെ സ്വപ്നം കാണുന്ന ബഷീര്‍ മാഷ് അദ്ധ്യാപകരോട് പറയുന്നു: "മറ്റുള്ളവരെ അംഗീകരിക്കുന്നതിനുള്ള കഴിവാണ് ഏറ്റവും അധികം നിങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടത്, പ്രത്യേകിച്ചും കുട്ടികളെ."

ഇന്ത്യയിലെ സാധാരണജനങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍ ഏറെ സന്ദേഹങ്ങള്‍ നിറയുന്ന കാലമാണ് ഇപ്പോള്‍ കടന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. നിയമവും അധികാരവുമെല്ലാം സാധാരണക്കാരുടെ മുകളിലൂടെ തേരോട്ടം നടത്തുകയാണോ എന്ന സംശയം നമുക്കുണ്ട്. ചില കോടതി വിധികളും തൂക്കിക്കൊലകളും സൂര്യനെല്ലി, ബസന്ത്, കെ. സുധാകരന്‍ എന്നിങ്ങനെയുള്ള പ്രശ്നങ്ങളും നമ്മില്‍ ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ നിറയ്ക്കുന്നു. പെരുകുന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ പകച്ചുനില്‍ക്കുകയാണ് നാം. ഡല്‍ഹിസംഭവത്തെത്തുടര്‍ന്നുണ്ടായ സംവാദങ്ങളുടെ സ്വഭാവവും ഇതിനോടുബന്ധപ്പെട്ട് നാം പരിഗണിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഒരു പ്രശ്നത്തെ നാം പരിഹരിക്കേണ്ടത് എപ്രകാരമാണ്? കാലത്തിനു പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ച് നമുക്ക് പ്രശ്നങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല. പരിഷ്കൃത സമൂഹത്തിനുയോജിച്ച രീതി ശാസ്ത്രത്തിലൂടെയാണ് നാം മുന്നോട്ടുപോകേണ്ടതെന്നത് വാസ്തവം. മതവും ജാതിയുമെല്ലാം തീവ്രതരമാകുന്ന വര്‍ത്തമാനകാലസന്ധിയില്‍ നിയമവും നീതിയും തമ്മിലുള്ള അകലം വര്‍ദ്ധിക്കുന്നതും സത്യം അകലേക്കു മാഞ്ഞുപോകുന്നതും കണ്ട് നാം ഞെട്ടുന്നു. പാര്‍ലമെന്‍റ്സമ്മേളനത്തിനു മുമ്പ് ഒരാളെ തൂക്കിക്കൊല്ലേണ്ടിവരുന്നത് രാഷ്ട്രീയത്തിന്‍റെ, ജനാധിപത്യത്തിന്‍റെ, പരാജയമാണെന്ന് പലരും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. തെറ്റുകാരനെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെടുന്നതിനുമുമ്പേ തിടുക്കപ്പെട്ട് നടപ്പിലാക്കിയ ശിക്ഷയ്ക്കു പിന്നില്‍ ദുരൂഹതകള്‍ ഏറെയാണെന്ന സത്യം നാം പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ചില സംഭവങ്ങളില്‍ തിടുക്കം കാട്ടുന്ന കോടതികള്‍ മറ്റുചില സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങുന്നു. സൂര്യനെല്ലി പ്രശ്നം കഴിഞ്ഞിട്ട് പതിനാറുവര്‍ഷത്തിലധികമാകുന്നു. അതുപോലെ എത്രയോ കേസുകള്‍. നീതിപീഠവും ഭരണകൂടവും കൂട്ടുചേരുന്ന ചില സവിശേഷമുഹൂര്‍ത്തങ്ങളില്‍ നിയമത്തിന് വേഗം കൂടുന്നു. വിചാരണകാത്ത് ഇന്ത്യന്‍ ജയിലുകളില്‍ കഴിയുന്നത് ലക്ഷക്കണക്കിനാളുകളാണ്. രേഖപ്പെടുത്തിയ നിയമത്തെ പ്രായോഗികതലത്തില്‍ കൊണ്ടുവരുന്നതില്‍ ആര്‍ക്കും താത്പര്യമില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. സമൂഹത്തെ നമുക്കിപ്പോള്‍ രണ്ടു ഗണമാക്കിത്തിരിക്കാം: ഇരകളും വേട്ടക്കാരും. ഭരണകൂടവും അധികാരത്തെ കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കാന്‍ ശേഷിയുള്ളവരും വേട്ടക്കാരുടെ ഭാഗമാണ് അഭിനയിക്കുന്നത്. സാധാരണക്കാര്‍ എപ്പോഴും ഇരകളായിത്തീരുന്നു. ആദിവാസികള്‍, ദളിതര്‍, സ്ത്രീകള്‍ എന്നിങ്ങനെ ദുര്‍ബലവിഭാഗങ്ങള്‍ എപ്പോഴും വേട്ടയാടപ്പെടുന്നു. ഡല്‍ഹിസംഭവത്തിനുശേഷം സ്ത്രീകള്‍ക്കു കൂടുതല്‍ നിയന്ത്രണമേര്‍പ്പെടുത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് പലരും സംസാരിക്കുന്നത്. നിയമവും നീതിപീഠവുമൊന്നും പലപ്പോഴും ഇവരുടെ പക്ഷത്തല്ല എന്നതാണ് ശ്രദ്ധേയം. സൂര്യനെല്ലിക്കേസില്‍ ജസ്റ്റീസ് ബസന്തിന്‍റെ വിധി ഉദാഹരണമാണ്. അതിനുശേഷമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പ്രതികരണങ്ങളും ആണ്‍കാഴ്ചപ്പാടിന്‍റെ ഏറ്റവും വികലമായ രൂപമാണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. സ്ത്രീകള്‍ക്കനുകൂലമായ ബില്ല് പാസാക്കേണ്ടവര്‍ തന്നെയാണ് അവരുടെ അവകാശത്തെ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നതെന്ന വസ്തുത നാം കാണാതിരുന്നുകൂടാ. കെ. സുധാകരനെപ്പോലുള്ളവര്‍ നമ്മുടെ സമൂഹത്തില്‍ നിരവധിയാണ്. ശക്തിയില്ലാവര്‍ക്ക് എന്തവകാശം എന്നാണ് അവരുടെ ഭാവം. ദരിദ്രര്‍ക്ക് ജീവിക്കാനോ നിലനില്‍ക്കാനോ ആവാത്തവിധത്തിലാണ് പുതിയ സാമ്പത്തികക്രമം വികസിക്കുന്നത്. അവരെ താങ്ങിനിര്‍ത്തേണ്ട ബാദ്ധ്യതയില്‍ നിന്ന് ഭരണകൂടം ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നു. അതില്‍നിന്ന് അനേകം അസമത്വങ്ങള്‍ ഉണര്‍ന്നുവരുന്നു. അടിമുടി അസമത്വം നിറഞ്ഞ ലോകത്തില്‍ നീതിപീഠങ്ങളും സമ്പന്നപക്ഷത്തേക്ക് ചായുന്നു. നീതി വില കൊടുത്തു വാങ്ങേണ്ട ഉത്പന്നമായി മാറുന്നു. കോടതി വെറുതെവിട്ടു എന്നത് ചിലപ്പോഴെങ്കിലും സത്യത്തിന്‍റെ പരാജയമായി മാറുന്നു. ഉപരിവര്‍ഗത്തിന്‍റെ കൈകളിലേക്ക് നിയമവും നീതിയുമെല്ലാം എത്തുന്നു. ആനന്ദിന്‍റെ 'ഗോവര്‍ധന്‍റെ യാത്രകളി'ലെ ഗോവര്‍ധന്‍റെ അവസ്ഥയിലാണ് സാധാരണപൗരന്മാര്‍. ആഗോളീകരണത്തിന്‍റെ വര്‍ത്തമാനകാലത്ത് കടുത്ത മത്സരത്തിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍ അഭയാര്‍ത്ഥികളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. വേട്ടയാടപ്പെടുന്ന ഇരകള്‍ക്ക് നിലവിളിക്കാന്‍ പോലും അവകാശമില്ലാതാകുന്നു. അവരുടെ നിലവിളി നീതിപീഠത്തില്‍ എത്തുന്നില്ല. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുശേഷമുള്ള ദശകങ്ങള്‍ പരിശോധിച്ചാല്‍ മൂല്യങ്ങളുടെ, നീതിയുടെ, കൊടിയിറക്കമാണ് നമുക്കു കാണേണ്ടിവരുന്നത്. നീതിപീഠത്തിനുപോലും ഇപ്പോള്‍ ജാതിമതവിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രതികരണങ്ങളെ പ്രധാനമായിക്കാണേണ്ടിവരുന്നു. പെട്ടെന്നു മുറിവേല്‍ക്കുന്ന മതവികാരവുമായാണ് നാമോരോരുത്തരും ജീവിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്കു തന്നെ ആത്മവിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ. അതുകൊണ്ടാണ് കോടതികള്‍ക്കും മതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളില്‍ കര്‍ശന നിലപാടെടുക്കാന്‍ കഴിയാത്തത്. ഒരേ നിയമത്തെത്തന്നെ ഭിന്നവ്യക്തികള്‍ വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോള്‍ സാധ്യതകള്‍ മാറിമറിയുന്നു. മനുഷ്യാവകാശത്തില്‍ പ്രാഥമിക പാഠങ്ങള്‍പോലും പലപ്പോഴും അപ്രസക്തമാകുന്നത് നാം കാണുന്നു. നിയമത്തെക്കുറിച്ചും നീതിയെക്കുറിച്ചും ഡോ. കെ. ബാലഗോപാല്‍ എന്ന മനുഷ്യാവകാശപ്രവര്‍ത്തകന്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുന്‍പ് എഴുതിയ കാര്യങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും പ്രസക്തമാണ്. ലാഭം മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കുന്ന വ്യവഹാരമായി മനുഷ്യജീവിതത്തെപ്പോലും കാണുന്ന പുതിയ വിപണിസമ്പദ്വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് സൗകര്യങ്ങളൊരുക്കുകയാണ് ഭരണകൂടത്തിന്‍റെയും നീതി പീഠത്തിന്‍റെയും കടമയെന്ന നിലയിലേക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ എത്തിയിരിക്കുന്നു. കോര്‍പറേറ്റുകള്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്ന കേസുകളിലെ വിധികള്‍ പരിശോധിച്ചാല്‍ ഇത്തരത്തിലുള്ള സംശയം അസ്ഥാനത്തല്ല എന്നു മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധിക്കും. ഓരോ ദിവസവും മാധ്യമങ്ങളില്‍ നിറയുന്നതെല്ലാം കാണുമ്പോള്‍ സോമന്‍ കടലൂരിന്‍റെ ഈ കവിത ഓര്‍മ്മവരും: "ഓരോന്നിനും വാദിച്ച് വാദിച്ച് ഓരോരുത്തരും ഓരോ വഴിക്കായി തൊഴിലാളിക്കുവേണ്ടി വാദിച്ചവര്‍ മുതലാളിമാരായി കീഴാളന്വേണ്ടി വാദിച്ചവര്‍ മേലാളരായി ഇരകള്‍ക്കുവേണ്ടി വാദിച്ചവര്‍ വേട്ടക്കാരായി മണ്ണിനുവേണ്ടി വാദിച്ചവര്‍ മണ്ണുടമകളായി പെണ്ണിനുവേണ്ടി വാദിച്ചവര്‍ ആണായി മനുഷ്യനുവേണ്ടി മിണ്ടിയവര്‍ മാത്രം മൃതരായി" വാദങ്ങളും പ്രതിവാദങ്ങളും പെരുകുന്നു. എന്നാല്‍, നീതി അകലുന്നു. ജീവിതംതന്നെ വലിയൊരു നിലവിളിയായി മാറിയവര്‍ക്ക് ഒരു നീതിപീഠവും താങ്ങാകുന്നില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം. പുത്തന്‍ ലാഭമന്ത്രങ്ങളില്‍ മനുഷ്യാവകാശങ്ങള്‍ ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്നു. എല്ലാം കച്ചവടമാകുമ്പോള്‍ ചെട്ടിമിടുക്ക് അതിപ്രധാനമാകുന്നു. നിയമത്തെയും നീതിപീഠത്തെയും നോക്കുകുത്തികളാക്കി പുതിയ അശ്വമേധം നടക്കുന്നു. പരമോന്നതനീതിപീഠത്തെപ്പോലും പണം വിഴുങ്ങുന്നത് നാം ഭയത്തോടെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു. കാലം പിന്‍തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള്‍ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തി മുന്നോട്ടുനയിക്കാനുള്ള ജാഗ്രതകാണിക്കാനുള്ള സമയമിതാണ്!

ഓശാന ഞായറും പെസഹാവ്യാഴവും ദുഃഖവെള്ളിയും ഉയിര്‍പ്പു ഞായറുമെല്ലാം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ദിവസങ്ങളാണിത്. വിശുദ്ധ മത്തായിയുടെ സുവിശേഷം 17-ാമദ്ധ്യായത്തില്‍ ഏലിയായും മോശയും യേശുവിനോടു സംസാരിക്കുന്നതായി കാണുന്നു. അവരുടെ പ്രവചനങ്ങളില്‍ പറഞ്ഞതെല്ലാം യേശുവില്‍ പൂര്‍ത്തീകരിക്കപ്പെടുമെന്ന സൂചന ഇവിടെ നമുക്കു ലഭിക്കുന്നു. കുരിശിന്‍റെ വഴിയിലൂടെ നടന്ന് ഉത്ഥാനത്തിലേക്ക് അടുക്കണമെന്ന് യേശു നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. എന്നെ അനുഗമിക്കുവാനാഗ്രഹിക്കുന്നവന്‍ സ്വയം പരിത്യജിച്ച് തന്‍റെ കുരിശുമെടുത്തു പിന്നാലെ വരുവാനാണ് അവിടുന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് (മത്തായി 16/24). പരാതിയില്ലാതെ കുരിശെടുക്കുന്നതും ക്രൂശിതന്‍റെ പിന്നാലെ പോകുന്നതും നിര്‍വ്യജ സ്നേഹത്തിന്‍റെ പ്രകടനമാണ്. കുരിശ് സ്നേഹപൂര്‍വ്വം ചുമക്കുന്നതും സ്നേഹത്തിന്‍റെ പ്രകടനമാണ്. ഒരാളെ ഞാന്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുമ്പോള്‍ ആ വ്യക്തിക്ക് വേണ്ടി കുരിശെടുക്കുവാന്‍ സന്നദ്ധനാകും. ആ സ്നേഹമാണ് തന്‍റെ കുരിശു വഹിക്കലിലൂടെ യേശു പ്രകടിപ്പിച്ചത്. കുരിശിലെ വേദനക്കിടയിലും അവിടുന്ന് തന്‍റെ ക്ഷമ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ഒത്തിരിയേറെ വേദനിപ്പിച്ചവരോടെല്ലാം അവിടുന്ന് നിരുപാധികം ക്ഷമിക്കുന്നു. സ്നേഹത്തോടെ കുരിശുകള്‍ വഹിക്കുന്നവരെല്ലാം കണക്കുവയ്ക്കാതെ ക്ഷമിക്കും. അമ്മയുടെ സ്നേഹം അപ്രകാരമുള്ള സ്നേഹമല്ലേ? ഇങ്ങനെയുള്ള സ്നേഹത്തിന്‍റെ അടയാളങ്ങള്‍ നമ്മുടെ ചുറ്റും വച്ചിട്ടുണ്ട്. രക്ഷിക്കുന്ന സ്നേഹത്തെ നാം കുരിശില്‍ കാണുന്നു. യേശുവിന്‍റെ കുരിശിന്‍റെ ഇടത്തും വലത്തുമായി രണ്ട് കള്ളന്മാര്‍ കുരിശില്‍ തൂക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒരുവന്‍റെ നോട്ടം താഴേയ്ക്കും അപരന്‍റെ നോട്ടം മുകളിലേയ്ക്കും ആയിരുന്നു. ഒരുവശത്തെ കള്ളന്‍ ഈ ലോകത്തിലെ ജീവിതം അല്പം കൂടി നീട്ടിക്കിട്ടുവാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. ഇവിടുത്തെ ജീവിതം നീട്ടികിട്ടുന്നതില്‍ എല്ലാമടങ്ങിയിരിക്കുന്നതായി അവന്‍ കരുതി. രക്ഷിക്കുവാന്‍ കഴിയുന്ന വലിയ സ്നേഹത്തിന്‍റെ സാന്നിദ്ധ്യം അവന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. മറുവശത്തെ കള്ളന്‍ പറുദീസായ്ക്കുവേണ്ടി ദാഹിക്കുന്നു. രണ്ടു പേര്‍ക്കും ഒരേ അവസരം ലഭിച്ചു. ഒരാള്‍ ആ അവസരത്തെ തള്ളിക്കളയുന്നു, അപരന്‍ ആ അവസരത്തെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. സൂര്യന്‍റെ പ്രകാശം ഒന്നുപോലെ താഴേക്കു പതിക്കുന്നു. ആ പ്രകാശത്തിലെ ചൂടേല്‍ക്കുന്ന മെഴുക് ഉരുകുന്നു. അതേ പ്രകാശത്തിന്‍റെ ചൂടില്‍ തന്നെ ചെളി കട്ടയായിതീരുന്നു. ക്രൂശിതന്‍റെ സ്നേഹത്തിന്‍റെ ചൂട് ഏറ്റു വാങ്ങുന്ന ഞാന്‍ സ്വയം ഉരുകി മാനസാന്തരപ്പെടുന്നവനാണോ? അതോ കഠിനഹൃദയനാകുന്നുവോ? രണ്ടുവിധത്തിലുള്ള കരങ്ങള്‍ നാം കാണാറുണ്ട്. ചുരുട്ടപ്പെട്ട കരങ്ങളുണ്ട്, തുറക്കപ്പെട്ട കരങ്ങളുമുണ്ട്. ചുരുട്ടപ്പെട്ട കരങ്ങള്‍ അമര്‍ഷത്തെയും വിദ്വേഷത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഹേറോദേസും പീലാത്തോസുമൊക്കെ ചുരുട്ടപ്പെട്ട കരങ്ങളുമായി നടന്നു. എന്നാല്‍ യേശുവിന്‍റെ കരങ്ങള്‍ തുറന്നുപിടിച്ച കരങ്ങളായിരുന്നു. സ്നേഹവും കരുണയും പകര്‍ന്നു കൊടുത്ത കരങ്ങള്‍. അവ എന്നും ആശീര്‍വദിച്ചു കൊണ്ടു ജീവിക്കുന്നു. പീലാത്തോസ് എവിടെ? ഹേറോദേസ് എവിടെ? തുറന്ന കരങ്ങളുമായി കടന്നു വരുന്ന യേശു എന്നും ജീവിക്കുന്നു. കുരിശിന്‍റെ ചുവട്ടില്‍ പലവിധത്തിലുള്ള വ്യക്തികളെ നാം കാണുന്നു. യേശുവിന്‍റെ അങ്കിയ്ക്ക് വേണ്ടി കുറിയിടുന്ന പടയാളികളാണ് ഒരു കൂട്ടര്‍. യേശുവിന്‍റെ വേദനയെ കാണാതെ സ്വന്തം ലാഭം നോക്കുന്നവര്‍. അപരന്‍റെ വേദനയുടെ പേരില്‍ പിരിവുനടത്തി ലാഭം കൊയ്യുന്നവരുടെ പ്രതിനിധികളാണവര്‍. ക്രൂശിതനെ അവഗണിച്ചു അവന്‍റെ അങ്കിയില്‍ മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുന്ന മനോഭാവക്കാരാണ് മറ്റൊരു കൂട്ടര്‍. ഒന്നാമത്തെ കൂട്ടര്‍ ലാഭം തേടുമ്പോള്‍ രണ്ടാമത്തെ കൂട്ടര്‍ ക്രൂശിതനെ മറന്നവരാണ്. യേശുവില്‍ നിന്ന് ഒന്നും പഠിക്കാതെ അങ്കിയില്‍ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചവര്‍. കര്‍ത്താവിനെക്കുറിച്ച് പലതും പഠിച്ചിട്ട് കര്‍ത്താവിനെ പഠിക്കാത്തവരുടെ പ്രതിനിധികളാണിവര്‍. നമ്മളിതില്‍ ഏതെങ്കിലും കൂട്ടരില്‍പ്പെടുന്നവരാണോ? ഈ ചോദ്യം ആത്മവിചിന്തനത്തിനായി ഗൗരവത്തിലെടുത്തു കൊണ്ട് ഉത്ഥാനത്തിന്‍റെ പ്രഭയില്‍ ജീവിതത്തെ ചേര്‍ത്തു വയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാം.

നഗ്നത വസ്ത്രത്തിലൂടെ അതിന്‍റെ ജന്മപരമ്പര പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്നത് വസ്ത്രത്തില്‍ നഗ്നതയും നഗ്നതയില്‍ വസ്ത്രവും രൂപപ്പെടുത്തിയാണ്. ശരീരത്തിന്‍റെ ചിലഭാഗങ്ങള്‍ മറയ്ക്കുകയും ചിലഭാഗങ്ങള്‍ വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ നഗ്നമായ ഭാഗം മറച്ചുവെച്ച ഭാഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാവനയിലേക്ക് കാഴ്ചക്കാരെ കൊണ്ടുപോകുന്നുണ്ട്. ഉള്ളതില്‍ നിന്ന് ഇല്ലാത്തതിലേക്കു സഞ്ചരിക്കുകയെന്ന മനുഷ്യമനസ്സിന്‍റെ ഒരു സവിശേഷതയാണ് ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നത്. ഇത് പല നിലകളില്‍ വരുന്നു. തിമിംഗിലത്തെ പ്രധാന കഥാപാത്രമാക്കിയ സിനിമയില്‍ തിമിംഗിലത്തെ പൂര്‍ണ്ണ രൂപത്തില്‍ പലപ്പോഴും കാണിക്കുകയില്ല. പൂര്‍ണ്ണ രൂപത്തില്‍ എന്തു കണ്ടാലും അത് അപൂര്‍ണ്ണതയുടെ ബോധമാണ് കാഴ്ചക്കാരില്‍ സൃഷ്ടിക്കുക. ഭാവനയിലെ രൂപത്തെക്കാള്‍ വളരെ ചെറുതാണ് അതെന്നു തോന്നും. അതുകൊണ്ട് വിവരമുള്ള സംവിധായകര്‍ ചെയ്യുക, തിമിംഗിലത്തിന്‍റെ വാലോ ശരീരത്തിന്‍റെ ഒരു നിഴലോ മാത്രം കാണിക്കുകയാണ്. അപ്പോള്‍ തിമിംഗിലത്തിന്‍റെ ബാക്കിയുള്ള ശരീരഭാഗം സമുദ്രം തന്നെയാണെന്ന് നിങ്ങള്‍ക്കു തോന്നും. പൊത്തില്‍നിന്ന് പാമ്പിന്‍റെ വാല്‍ മാത്രം കാണുമ്പോള്‍ അതിന്‍റെ ഉടല്‍ ഈ ഭൂമിയോളം തന്നെ ഭാവനയില്‍ വലുതാവാനിടയുണ്ട്. ഭാവനയെ തോല്‍പിക്കാന്‍ പലപ്പോഴും യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിന് കഴിയാറില്ല, ചില കാര്യങ്ങളിലൊഴിച്ച്. മുമ്പൊരിക്കലും കടല്‍ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരാളുടെ ഭാവനയെ കടലിന്‍റെ നേര്‍ക്കാഴ്ച ക്ഷണത്തില്‍ തിരുത്തും. കടല്‍ അത്രമാത്രം അപാരമാണ്. ഒരിക്കലും സിനിമ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരാള്‍ക്ക് സിനിമയെക്കുറിച്ചുണ്ടായിരുന്ന ഭാവനയെ സിനിമയുടെ കാഴ്ചയും തിരുത്തും. ചില കാര്യങ്ങളില്‍ ഭാവനയ്ക്ക് രൂപപ്പെടുത്തിയെടുക്കാവുന്നതിന് പരിമിതികളുണ്ട്. ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ വലിപ്പം തന്നെ ഭാവനയ്ക്കതീതമാണല്ലോ. എന്നാല്‍ ശരീരത്തിന്‍റെ ഒരു പ്രത്യേകത, മറച്ചുവെച്ച ശരീരഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് കാഴ്ചക്കാര്‍ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഭാവനാ ചിത്രങ്ങള്‍ യഥാര്‍ത്ഥ ശരീരത്തെക്കാള്‍ മികവുറ്റതായിരിക്കും എന്നതാണ്. വസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതെല്ലാം നഗ്നതയെക്കുറിച്ചും പറയാം എന്നത് വസ്ത്രത്തിന്‍റെയും നഗ്നതയുടെയും ഒരു പ്രത്യേകതയാണ്. കാരണം, നഗ്നത വസ്ത്രം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്, വസ്ത്രം നഗ്നതയും. വസ്ത്രം പ്രാഥമികമായി ഒരു 'വസ്ത്രബോധം' സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്. വസ്ത്രബോധം പലതരത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കാം. ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും വരുന്ന ചില രോഗങ്ങള്‍ ഇറുകിയ വസ്ത്രബോധം സൃഷ്ടിക്കാറുണ്ട്. സ്കിസോഫ്രേനിയാ രോഗികള്‍ക്ക് എപ്പോഴും ഇറുകിയ വസ്ത്രം ധരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെയാണ് തോന്നുക. അതുകൊണ്ട് രോഗാവസ്ഥയില്‍ വസ്ത്രം ഉരിഞ്ഞെറിയാന്‍ അവര്‍ ആഗ്രഹിക്കും. ലോകം ഇറുകിയ ഒരു വസ്ത്രം പോലെ അവര്‍ക്കനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരിക്കും. ആത്മവിശ്വാസക്കുറവുള്ളവര്‍ക്ക് വസ്ത്രം ശരീരത്തെക്കാള്‍ പ്രധാനമായിരിക്കും. മരണം മൂലമുള്ള വേര്‍പാടിന്‍റെ കടുത്ത ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ശരീരത്തില്‍ അത്യധികം ഇറുകിക്കിടക്കുന്ന വസ്ത്രം അല്പം ആശ്വാസമാണ് നല്‍കുക. മനസ്സിന്‍റെ വേദന ശരീരം കൊണ്ട് പരിഹരിക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടാവണം. ദുഃഖത്തെ ഒഴിവാക്കാനുള്ള ഒരു മാര്‍ഗ്ഗം വിശന്നിരിക്കുകയെന്നതാണല്ലോ. മനസ്സിനെ ശരീരം കൊണ്ട് കീഴ്പ്പെടുത്താനുള്ള ഒരു മാര്‍ഗ്ഗമാണത്. ശരീരത്തെ സ്വയം അറിയാനും അറിയാതിരിക്കാനും വസ്ത്രബോധം ഉപകരിക്കുന്നുണ്ട്. വസ്ത്രത്തിനുള്ളില്‍ നാം നഗ്നരാണ് എന്ന ബോധം അനുനിമിഷം അലട്ടാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ ആള്‍ വീട്ടിലിരിക്കുകയേയുള്ളൂ. ചില ഒ.സി.ഡി. രോഗികളില്‍ അങ്ങനെയൊരു മാനസിക ഭാവം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പരിപൂര്‍ണ്ണ നഗ്നനായി നിന്നുകൊണ്ട്, എന്‍റെ ഈ കോട്ടിന്‍റെ നിറം ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ എന്നു ചോദിക്കുന്നവരുമുണ്ട്. നഗ്നത തന്നെ വസ്ത്രമായി അനുഭവപ്പെടുകയാണ് ഇവിടെ. എത്ര വസ്ത്രം ധരിച്ചാലും മതിയാവാത്തവരുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന് ജിംനോഫോബിയ (gymnophobia) എന്ന രോഗമുള്ളവര്‍ക്ക് നഗ്നതയോട് മാനസികമായ എതിര്‍പ്പാണ് തോന്നുക. ആരെങ്കിലും കുപ്പായമുരിയുന്നതു കണ്ടാല്‍ ഇവരുടെ നെഞ്ചിടിക്കാന്‍ തുടങ്ങും. വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരിക്കും എപ്പോഴും ഇവരുടെ ആലോചന. തലയുണ്ട് എന്ന ബോധം രൂക്ഷമാവുക തലവേദനയുള്ളപ്പോഴാണല്ലോ. നാം നടക്കുകയാണ് എന്ന ബോധം, വിടാതെ പിന്തുടരുമ്പോള്‍ അത് ധ്യാനമായിത്തീരാം. അതുപോലെ, വസ്ത്രബോധം അതിനിശിതമാവുമ്പോള്‍ ധ്യാനത്തിലേക്കും മനോരോഗത്തിലേക്കും വഴി തെളിയാം. നഗ്നതയുടെ കാര്യവും ഇങ്ങനെതന്നെയാണ്. വസ്ത്രത്തിന് കവിഞ്ഞ പ്രാധാന്യമുള്ള സാമൂഹികാവസ്ഥയില്‍ ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരാള്‍ക്ക് അസുഖകരമായ ജീവിതാനുഭവങ്ങള്‍ ചിലപ്പോള്‍ നഗ്നതയുടെ അനുഭവം നല്‍കും. ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ വച്ച് ഒരുവനോട്. 'നീ അത്ര വലിയ ആളൊന്നുമല്ല. നിന്നെ എനിക്കറിയില്ലേ.' എന്നു പറഞ്ഞ് ഒരു പ്രത്യേക ചിരിയും ചിരിച്ചാല്‍ പെട്ടെന്ന് തുണിയുരിഞ്ഞാലെന്നതുപോലെ അയാള്‍ക്ക് നഗ്നതയുടെ അനുഭവമുണ്ടാവും. കാരണം. മാനസികാനുഭവങ്ങള്‍ രൂപപ്പെടുക പലപ്പോഴും ഭൗതികാനുഭവങ്ങളുടെ അക്ഷരമാലാക്രമത്തില്‍ത്തന്നെയാണ്. ഉരിയുക, അണിയുക, ഉണരുക, ഉറങ്ങുക, തിന്നുക, ഛര്‍ദ്ദിക്കുക, എന്നിവയെല്ലാം ഭൗതിക ക്രിയകളാണെങ്കിലും അവയെല്ലാം അവയോട് പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ ഒട്ടും ബന്ധമില്ലാത്ത മാനസികവും ആത്മീയവുമായ അനുഭവങ്ങളുടെ മുന്നുപാധികളായി വരുന്നുണ്ട്. മഹാഭാരതത്തില്‍ കര്‍ണ്ണന്‍ ഇങ്ങനെ നഗ്നതയുടെ അനുഭവത്തിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നുണ്ട്. കര്‍ണ്ണനാണ് തങ്ങള്‍ക്ക് പ്രബലനായ ശത്രു എന്ന് തോന്നിയതു കൊണ്ട് പാണ്ഡവര്‍ കണ്ടുപിടിച്ച ഒരു തന്ത്രമാണ് കര്‍ണ്ണന്‍റെ നിന്ദ്യഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ച് ആളുകള്‍ക്കിടയില്‍ വെച്ച് പറയുകയെന്നത്. ആ നിമിഷം കര്‍ണ്ണന് ആളുകള്‍ക്കിടയില്‍ വെച്ച് തുണിയുരിഞ്ഞിട്ട അനുഭവമുണ്ടായിരിക്കാനിടയുണ്ട്. അടിവസ്ത്രം ധരിച്ചിട്ടില്ലാത്തവന്‍ എത്ര പ്രകോപിതനായാലും ശാന്തനായി വീട്ടിലേക്കു പോവുകയേയുള്ളൂ. അതുപോലെ, ഭൂതകാലം അടിവസ്ത്രം പോലെ അനുഭവപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരമില്ലെങ്കില്‍ നഗ്നതയുടെ അനുഭവമുണ്ടാകും. കര്‍ണ്ണനില്‍നിന്ന് കവചകുണ്ഡലങ്ങള്‍ കവര്‍ന്നെടുക്കുന്നതുപോലെത്തന്നെയുള്ള ഒരു പ്രവൃത്തിയാണ് 'നിനക്കു തന്തയില്ല' എന്ന് ആളുകള്‍ക്കിടയില്‍ വച്ച് പറയുന്നതും. വ്യക്തിയെ നിരായുധനാക്കാനുള്ള ഒരു മാര്‍ഗ്ഗമാണത്. വാക്കുകൊണ്ട് നടത്തുന്ന ഒരു വസ്ത്രാക്ഷേപമാണത്. ആര്യന് അനാര്യനെ ഇങ്ങനെ നഗ്നതയുടെ അനുഭവത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരാന്‍ കഴിയും. ഇത്തരം വസ്ത്രാക്ഷേപം കാലങ്ങളായി ഭാരതത്തിലെ അധഃകൃത വര്‍ഗ്ഗം അനുഭവിച്ചു വരുന്നുണ്ട്. സംസ്കൃതഭാഷ, ഇത്തരം വസ്ത്രാക്ഷേപത്തിന് ഒരു കാലത്ത് വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. വൃത്തിയുള്ള അടിവസ്ത്രം ധരിച്ചാല്‍ ആത്മവിശ്വാസം കൂടുമെന്ന് ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിനറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഗുരു അധഃകൃതരോട് കുളിക്കാനും വൃത്തിയുള്ള വസ്ത്രം ധരിക്കാനും കൂടെക്കൂടെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്. ഉറപ്പുള്ള ഭൂതകാലം ഉണ്ട് എന്ന 'വസ്ത്ര ബോധ'മുള്ളയാള്‍ക്ക് കൈയിലുള്ള ആയുധം കൃത്യമായി ഉപയോഗിക്കാന്‍ കഴിയും. അതില്ലാത്തയാള്‍ ആയുധം കൈയില്‍ പിടിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന നിരായുധനായിരിക്കും. ശരീരത്തിന്‍റെ ചിലഭാഗങ്ങള്‍ മറയ്ക്കുക എന്നതിനര്‍ത്ഥം മറ്റു ചില ഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് 'ഊന്നല്‍' നല്‍കുക എന്നാണ്. ഉടല്‍ മറയ്ക്കുമ്പോള്‍ മുഖത്തിന് 'ഫോക്കസ്' കൈവരുന്നു. വസ്ത്രവിപണി വളര്‍ന്നതോടെ വസ്ത്രത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യംതന്നെ ഇങ്ങനെ ശരീരത്തിലെ ചില ഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് ഊന്നല്‍ നല്‍കല്‍ ആയിത്തീര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. നാണം മറയ്ക്കാനാണ് വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നത് എന്ന് പറയാറുണ്ടല്ലോ. 'നാണം' എന്നത് എക്കാലത്തും ഒരുപോലെയായിരുന്നുവോ എന്ന ചോദ്യം വരുന്നു. സ്ത്രീശരീരത്തിലെ ചിലഭാഗങ്ങള്‍ മാത്രം എങ്ങനെ മറച്ചു വെക്കേണ്ട 'നാണം' ആയി മാറി എന്ന ചോദ്യവും വരുന്നു. ഓരോ ചരിത്രഘട്ടവും ശരീരത്തിലെ ചിലഭാഗങ്ങളെ മറച്ചുവെക്കേണ്ട 'നാണം' ആയി എന്തുകൊണ്ട് വിവരിക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യവും വരുന്നു. 'നാണ'മാണോ 'വസ്ത്ര' മാണോ ആദ്യം ഉണ്ടായത് എന്നും ചോദിക്കാവുന്നതാണ്. സ്ത്രീ ശരീരത്തിന്‍റെ 'നാണ'ത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളത്തിലെ ചില സമുദായങ്ങളില്‍ വസ്ത്രധാരണത്തിനുശേഷമാണ് അവരില്‍ നാണം ഉണ്ടായത് എന്നു വേണം കരുതാന്‍. മാറിടം അക്കാലത്ത് നമ്പൂതിരി സ്ത്രീകള്‍ക്കും മറ്റു ചില സമുദായങ്ങളില്‍പ്പെട്ട സ്ത്രീകള്‍ക്കും നാണത്തിന്‍റെ കേന്ദ്രമായിരുന്നില്ല. നഗ്നത സ്വാഭാവികവും, വസ്ത്രം ധരിക്കുകയെന്നത് അസ്വാഭാവികവുമായിരുന്നു. അത് പിന്നീട് വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ലൈംഗികതയ്ക്കും വസ്ത്രത്തിനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് ഹാവ്ലോക്ക് എല്ലിസ് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. നഗ്നത മറ്റൊരു തരത്തില്‍ വസ്ത്രവും വസ്ത്രം നഗ്നതയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്നാണ് എല്ലിസ് പറയുന്നത്. വസ്ത്രത്തിന്‍റെ ചുളിവുകളും മടക്കുകളും വസ്ത്രത്തിനുള്ളിലെ ശരീരത്തെയാണ് വിളംബരം ചെയ്യുന്നത്. ഈ ചുളിവുകളാണ് ശരീരത്തിന്‍റെ നേര്‍ക്കാഴ്ചയെക്കാള്‍ ലൈംഗിക വികാരമുണര്‍ത്തുക എന്നാണ് എല്ലിസ് പറയുന്നത്. 'നഗ്നതയെക്കാള്‍ പതിന്മടങ്ങ് ഉദ്ദീപകമാണ് വസ്ത്രം ധരിച്ച ശരീരം. നഗ്നശരീരത്തെക്കാള്‍ അത് കാമാതുരതയുണര്‍ത്തും. ലജ്ജ ഉണ്ടാക്കിയത് വസ്ത്രമാണ്, ലജ്ജ വസ്ത്രത്തെ ഉണ്ടാക്കുകയല്ല ചെയ്തത്' എന്നു എല്ലിസ് പറയുന്നുണ്ട്. പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളത്തിലെ നഗ്നതയുമായി തട്ടിച്ചുനോക്കിയാല്‍ എല്ലിസിന്‍റെ അഭിപ്രായം ശരിയാണെന്നു മനസ്സിലാവും. നഗ്നനായി നടക്കുന്ന ഒരാള്‍ക്ക് വസ്ത്രം ധരിച്ചു നടക്കുന്നയാളെക്കാള്‍ ശരീരബോധം കുറവായിരിക്കും. ലോകത്തെവിടെയുമുള്ള സന്ന്യാസിമാരും സൂഫികളുമെല്ലാം ശരീരബോധം ഒഴിവാക്കാനാണ് പലതരത്തില്‍ അലഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ശരീരത്തെ ശരീരം കൊണ്ട് ഒഴിവാക്കാനാണ് യോഗ പദ്ധതികള്‍ പരിശ്രമിക്കുന്നത്. ശരീര ചലനങ്ങളെ അത്യധികം സൂക്ഷ്മമായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിലൂടെ ശരീരബോധം ഒഴിവാക്കാന്‍ ബുദ്ധന്‍ പല പ്രകാരത്തില്‍ പരിശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ. സന്ന്യാസിമാരും സൂഫികളും വസ്ത്രത്തില്‍ കാര്യമായി ശ്രദ്ധിച്ചവരായിരുന്നില്ല. അവര്‍ക്ക് വസ്ത്രം ഒരാശയം തന്നെയായിരുന്നു. സന്ന്യാസിമഠപ്രസ്ഥാനകാലത്തെ മഹാന്മാരായ ക്രിസ്ത്യന്‍ സന്ന്യാസിമാരും അങ്ങനെ തന്നെ. പുരാതന ഗ്രീസിലെ മഹാനായ ഡയോജനീസിന്‍റെ ജീവിതം ശരീരത്തിനും ശരീരത്തിന്‍റെ പ്രതിനിധിയായ സാമൂഹിക രാഷ്ട്രീയ മൂല്യങ്ങള്‍ക്കുമെതിരെയുള്ള സുദീര്‍ഘമായ കലഹമായിരുന്നു. ഡയോജനീസ് പലപ്പോഴും നഗ്നനായാണ് നടന്നിരുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചക്രവര്‍ത്തിക്കും ആ ദാര്‍ശനികനെ പിടികിട്ടിയിരുന്നില്ല. ചക്രവര്‍ത്തിക്ക് ഒരു പക്ഷേ ഡയോജനീസ് തന്‍റെ ഏകാന്തതകളിലെ ഒരു ബാദ്ധ്യതയായിരുന്നിരിക്കണം. അക്കാദമികളിലും സര്‍വ്വകലാശാലകളിലും കൃത്യസമയത്ത് പോയി തത്ത്വശാസ്ത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നവര്‍ ഏതുവരെ പോകുമെന്ന് ഭരണകൂടത്തിനറിയാം. യൂണിഫോമില്‍ നടക്കുന്നയാള്‍ എന്തൊക്കെ ചെയ്യാനിടയുണ്ടെന്ന് ആ യൂണിഫോം തന്നെ പറയുന്നുണ്ടല്ലോ. എന്നാല്‍, ഡയോജനീസിനെ അങ്ങനെ പിടി കിട്ടുകയില്ല. പിടി കിട്ടാത്തതിനെ വണങ്ങി നിര്‍വീര്യമാക്കുക എന്ന ഒരു വഴിയാണ് പിന്നെയുള്ളത്. ഗാന്ധിജിയുടെ അര്‍ദ്ധ നഗ്നമായ ശരീരമായിരുന്നിരിക്കണം ബ്രിട്ടീഷുകാരെ അല്പമെങ്കിലും ഭയപ്പെടുത്തുകയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നിട്ടുണ്ടായിരിക്കുക. ബാരിസ്റ്റര്‍ പരീക്ഷയൊക്കെ പാസ്സായ ഒരാള്‍ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ നടക്കുന്നതെന്ന് അവര്‍ക്ക് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും മനസ്സിലായിക്കാണില്ല. ഗാന്ധിജിയുടെ ശരീരം ഒരു ജനതയുടെ വസ്ത്രത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. കുപ്പായമിടാതെ ഇരുന്നൂറ്റമ്പത് വാര അകലേക്ക് നടന്നാല്‍ തല കറങ്ങിവീഴുന്ന അഭ്യസ്തവിദ്യരുടെ ലോകത്താണ് ഗാന്ധിജി ഒരു ഒറ്റമുണ്ടും ഉടുത്ത് നടന്നത്. അത് ചരിത്രത്തില്‍ അധികം ആവര്‍ത്തിക്കാത്ത ഒരു കാഴ്ചയാണ്. വട്ടമേശസമ്മേളനങ്ങളില്‍ വട്ടത്തിലിരിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഗാന്ധിജി പ്രതിനിധാനം ചെയ്തിരുന്നത് ഭാരതത്തിന്‍റെ അനാഗരിക ചേതനയെയായിരുന്നു. ഒരു പക്ഷേ, പുല്ലിനെയും പുല്‍ച്ചാടിയെയും അതികായന്മാരായ വന്‍മരങ്ങളെയും പറക്കലിലൂടെ മാത്രം ആകാശം വിരചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പക്ഷികളെയും മറ്റും... ഒരു രാജ്യത്തെ ഒരു അര്‍ദ്ധ നഗ്നന്‍ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുകയെന്നത് ഒരു അപൂര്‍വതയായിരുന്നു.

ഓരോ ദിവസവും 25,000 പേര്‍ പട്ടിണി മൂലം മരിക്കുന്നു. നമ്മള്‍ അവരിലൊരാള്‍ ആകാതെ പോയത് നമ്മുടെ ഭാഗ്യം. എന്നാല്‍ വിശപ്പ് മൂലം മരിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ വേദന കാണാന്‍ മാത്രം ഹൃദയവായ്പ് നമുക്ക് ഉണ്ടാകാതെ പോകുന്നുണ്ടോ? അന്യന്‍റെ വേദനയില്‍ അലിയുന്ന ഒരു ഹൃദയമുണ്ടെങ്കില്‍ നമുക്കെങ്ങനെ ഈ പ്രശ്നപരിഹാരത്തിന്‍റെ ഭാഗമാകാന്‍ കഴിയുമെന്ന് നാം ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഇനിമേല്‍ ഞാന്‍ ആഹാരം പാഴാക്കില്ലെന്ന് നമുക്ക് തീര്‍പ്പുകല്പിക്കാം, കാരണം, പാഴാക്കുന്ന ഭക്ഷണം 'ലോകവിശപ്പി' ന്‍റെ തോത് ഉയര്‍ത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. 'ലോക ഭക്ഷ്യപരിപാടി'കളിലൂടെ സംഘടനകള്‍ വിശക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍ക്ക് ആഹാരം നല്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ ഭക്ഷണം തെല്ലും പാഴാക്കാതെ അവര്‍ക്ക് നമ്മളാലാവുന്ന സംഭാവനകള്‍ ചെയ്തുകൊണ്ട് സഹായിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. ഭാരതീയ ചിന്തയനുസരിച്ച് "അന്നം പരബ്രഹ്മസ്വരൂപ"മാണ്. നമ്മുടെ പിതാമഹന്മാരുടെ ദര്‍ശനമനുസരിച്ച് ആഹാരം ദൈവത്തിന്‍റെ തനിസ്വരൂപമാണ്. എന്നാല്‍ അവരുടെ പിന്‍ഗാമികളായ നാം ഈ പുരാതന ദൈവത്തിന് വേണ്ടത്ര ബഹുമാനം കൊടുക്കുന്നുണ്ടോ? നമ്മില്‍ പലരും കൊടുക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ഫലമോ, ദശലക്ഷക്കണക്കിന് നമ്മുടെ സഹോദരങ്ങള്‍ വിശന്ന് മരിക്കുമ്പോള്‍, ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ടണ്‍ ആഹാരം അകാരണമായി നമ്മള്‍ വലിച്ചെറിയുകയോ പാഴാക്കുകയോ അവഗണിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ആഹാരം പാഴാക്കുന്നതിന് നമ്മള്‍ ചില കാരണങ്ങള്‍ കണ്ടെത്താറുമുണ്ട്. ആ പ്രശ്നങ്ങളെ നീക്കി കളയാന്‍ സാധിച്ചാല്‍ നിസ്സാരമായി പരിഹരിക്കാവുന്ന ഒന്നാണ് ഇന്നത്തെ പട്ടിണി എന്ന ലോക പ്രതിഭാസം. ചുരുക്കത്തില്‍, "ആഹാരം പാഴാക്കരുത്... അത് വിശക്കുന്നവന് കൊടുക്കുക." ആഹാരം പാഴാക്കുന്നത് സാമ്പത്തികമായോ പാരിസ്ഥിതികമായോ ധാര്‍മ്മികമായോ ന്യായീകരിക്കാവുന്നതല്ല. കാര്യങ്ങള്‍ ശരിയായ വഴിയിലല്ലാ പോകുന്നതെങ്കില്‍ തെറ്റ് കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ നമുക്ക് ബാധ്യതയുണ്ട്. അടിസ്ഥാന കാരണം ജാതി-വര്‍ണ്ണം-വര്‍ഗ്ഗം-ഭാഷ-മതം-വിശ്വാസം-ദേശം എന്നിവയ്ക്കെല്ലാം അതീതമായി മനുഷ്യനില്‍ സംഭവിച്ച മൂല്യശോഷണമാണ്. ശാസ്ത്രത്തിന്‍റെ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങള്‍ സമൃദ്ധിയെ സൃഷ്ടിക്കുമ്പോള്‍ മറുവശത്ത് വ്യാപാരവാണിജ്യത്തിന്‍റെ ധാരണകള്‍ ദൗര്‍ലഭ്യത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഉത്പാദന ഘടകങ്ങള്‍ ഭാഗികമായി നശീകരണ ഘടകങ്ങളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. സംസ്കാരം മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് നാം അവകാശപ്പെടുന്നു, എന്നാല്‍ മൂല്യങ്ങളില്‍ നാം പിന്നാക്കം പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഒരു സാധാരണക്കാരന്‍റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ നിന്ന് കാര്യങ്ങളെ നോക്കി കാണാന്‍ ശ്രമിക്കാം. ഒരു കാലത്ത് ആഹാരം ദൈവികമായി കണക്കാക്കുകയും ആദരവോടെ പങ്കുവയ്ക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാല്‍ വ്യവസായവത്കൃത സംസ്കാരം രൂപപ്പെട്ടതോടെ ആഹാരം സമൃദ്ധിയായി ലഭിക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയും സമ്പത്തിന്‍റെയും സാമൂഹ്യപ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെയും പ്രകടനോപാധിയായി അത് മാറുകയും ചെയ്തു. ആഡംബരപൂര്‍ണ്ണമായ സദ്യകളും അതിന്‍റെ ഉച്ഛിഷ്ടവത്കരണവും സമ്പത്തിന്‍റെയും സ്ഥാനമാനത്തിന്‍റെയും പ്രകടനമാകുമ്പോള്‍ ഭക്ഷണം മനുഷ്യന്‍ അവശ്യമനുസരിച്ചല്ല ആഹരിക്കുന്നത്, ഒരുവന്‍റെ വയറിന്‍റെ ഇലാസ്തികതയ്ക്ക് അനുസരിച്ചാണെന്ന് വരുന്നു. ഒരു സദ്യയോ മറ്റെന്തെങ്കിലും ആഘോഷച്ചടങ്ങുകളോ സംഘടിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ മിച്ചംവരുന്ന ആഹാരം നഷ്ടപ്പെടാതെ ഉപയോഗപ്പെടുത്താന്‍ അടുത്തുള്ള ഏതെങ്കിലും അനാഥമന്ദിരങ്ങളോ മറ്റേതെങ്കിലും സ്ഥാപനങ്ങളോ ആയി മുന്‍കൂട്ടി ഒരു ധാരണയുണ്ടായിരിക്കുന്നത് ഉചിതമാണ്. അങ്ങനെ നല്കുമ്പോള്‍ അത് സ്വീകരിക്കുന്നവരെ പരമാവധി ബഹുമാനിച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കണം ചെയ്യേണ്ടത്, അല്ലാതെ ഭിക്ഷ കൊടുക്കുന്ന മനോഭാവത്തോടെ ആയിരിക്കരുത്. വീട്ടിലോ വിരുന്നുപോകുമ്പോഴോ സദ്യകളില്‍ പങ്കെടുക്കുമ്പോഴോ നിങ്ങള്‍ ഭക്ഷിക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ തീരുമാനപ്രകാരം സ്വന്തം വിശപ്പകറ്റാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമായിരിക്കണം. അല്ലാതെ മറ്റുള്ളവരുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ആവശ്യമുള്ളതും ഇല്ലാത്തതും വയറിന് അസ്വസ്ഥത ജനിപ്പിക്കുവോളമായിരിക്കരുത് കഴിക്കുന്നത്. ആഹാരകാര്യത്തില്‍ ആവശ്യക്കാരനല്ലാത്ത ഒരാളെ, കഴിക്കാന്‍ അമിതമായി നിര്‍ബന്ധിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുക. പാത്രത്തില്‍ ഭക്ഷണം ബാക്കിവെയ്ക്കുമ്പോള്‍ ചിന്തിക്കുക, അത്രയും ആഹാരം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാന്‍ കൃഷിയിടം മുതല്‍ തീന്‍മേശ വരെ അതിന് പിന്നില്‍ വ്യയം ചെയ്ത ഊര്‍ജ്ജവും ധനവും സമയവും എത്രമാത്രമെന്ന്. പാടം ഉഴുതുമറിച്ച് കൃഷി ചെയ്ത് നനച്ച് വിളവെടുത്ത കര്‍ഷകന്‍, ധാന്യം പൊടിച്ച് പരുവപ്പെടുത്തിയെടുത്ത മില്ലുകാരന്‍, ചന്തയിലെത്തിച്ച ആള്‍, കടയില്‍ വാങ്ങിവെച്ച് നിങ്ങള്‍ക്കായി വിറ്റ കടക്കാരന്‍, അടുക്കളയിലെത്തിച്ച് പാകം ചെയ്തയാള്‍, അവസാനം പാത്രത്തില്‍ വിളമ്പിയ ആള്‍... വളരെ ലളിതമെന്ന് തോന്നാവുന്ന അല്പം ഉച്ഛിഷ്ടമാക്കപ്പെട്ട ആഹാരത്തിന് പിന്നില്‍ അത്രയും നീണ്ട ഒരു പ്രക്രിയയുണ്ട്. അതാണ് അവസാനം ഫലം കാണാതെ മാലിന്യക്കൂമ്പാരത്തിലാകുന്നത്. ഇതിന്‍റെയെല്ലാം അടിസ്ഥാനമായി വര്‍ത്തിക്കുന്നത് ജീവിതോദ്ദേശ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തതയില്ലായ്മയും മൂല്യങ്ങളുടെ ശോഷണവുമാണ്. നമ്മള്‍ ജീവിതം മുഴുവന്‍ വലിയ ഒരു ഓട്ടത്തിലാണ്-ജനനം മുതല്‍ മരണം വരെ നീളുന്ന ഓട്ടം. അതിനിടയില്‍ നന്മതിന്മകളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാന്‍, ലാഭനഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാന്‍, നല്ലശീലങ്ങളെയും ദുശ്ശീലങ്ങളെയും കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാന്‍ നമുക്കെവിടെ സമയം?! നമ്മള്‍ ഓടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുകയാണ്. ആദ്യം സ്കൂളിലേക്ക്, പിന്നെ ഓഫീസിലേക്ക്, ശേഷം സൂപ്പര്‍ സ്പെഷ്യാലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലുകളിലേക്ക്, അവസാനം മരണത്തിലേയ്ക്ക്. അതിനിടയിലെ ജീവിതത്തിലെ നിസ്സാരങ്ങളായ പലതിന്‍റെയും മൂല്യത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാന്‍ നമുക്ക് സമയം കിട്ടാറില്ലതന്നെ. ഇത് പരിഹാരമില്ലാത്ത ഒരു പ്രശ്നമല്ല. നമുക്കാവശ്യം തീക്ഷ്ണതയും പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാനുള്ള നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യവുമാണ്. പൂച്ചയ്ക്ക് ആര് മണികെട്ടും? 'നമ്മള്‍' തന്നെ. ആഹാരം കഴിക്കുന്ന ഏവനുമറിയണം അയാളുടെ വീടിന് വെളിയില്‍ അപ്പാര്‍ട്ട്മെന്‍റിന് വെളിയില്‍, മണിസൗധത്തിന് വെളിയില്‍. വിശക്കുന്ന ആരൊക്കെയോ ഉണ്ടെന്ന്. ആരെങ്കിലും ഭക്ഷണം പാഴാക്കുന്നത് കണ്ടാല്‍ അവരോട് അരുതെന്ന് നിഷ്കര്‍ഷിക്കാന്‍ നമുക്ക് ബാധ്യതയുണ്ട്. നമ്മള്‍ ഭക്ഷണം പാഴാക്കരുത് എന്ന് മാത്രമല്ല, പാഴാക്കുന്നവരെ അതിന്‍റെ അരുതായ്മയെക്കുറിച്ച് നിരന്തരം ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുകയും വേണം. നിശ്ചയമായും ഈ നിരന്തരമായ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍ അവരുടെ മനസ്സില്‍ സാവകാശം വേരുറയ്ക്കുകയും എപ്പോഴെങ്കിലും പ്രവര്‍ത്തിക്കാനാരംഭിക്കുകയും ചെയ്യും. ആഹാരം പാഴാക്കാതിരിക്കുക എന്നത് ഭക്ഷണ ധാര്‍മ്മികതയുടെ ഒന്നാം പകുതി മാത്രമേ ആകുന്നുള്ളൂ; രണ്ടാം പകുതി അത് വിശക്കുന്നവനുമായി പങ്കുവയ്ക്കുക എന്നതാണ്. ആരെങ്കിലും ഈ പങ്കുവെയ്പ്പ് ആരംഭിച്ചാല്‍ അത് സാവകാശം ദേശീയമാവുകയും പിന്നീട് അന്തര്‍ദേശീയമാവുകയും ചെയ്യും. നമ്മള്‍ ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കേണ്ട സമയമായിരിക്കുന്നു. ഭക്ഷണമെന്നത് ഒരു പ്രശ്നമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സംസാരിച്ച് തുടങ്ങുക. വാക്കുകളുടെ ആറ്റോമിക ശക്തി നമ്മുടെ ഭാവനയ്ക്കതീതമാണ്. ഒരു ദേശീയ ദുരന്തമോ ഏതെങ്കിലും പ്രഗല്ഭരുടെ മരണമോ എത്ര പെട്ടെന്നാണ് കാട്ടുതീ പോലെ വാര്‍ത്തയാകുന്നത്. എന്തുകൊണ്ട് ഭക്ഷണവും അങ്ങനെ ഒരു വാര്‍ത്തയാക്കികൂടാ? ഇന്നത്തെ സാമ്പത്തികശാസ്ത്രത്തിന്‍റെ ഭാഷയില്‍, ഈ പ്രശ്നത്തെ നന്നായി 'മാര്‍ക്കറ്റിങ്ങ്' നടത്തണം. ആരിത് ചെയ്യും? സാമൂഹിക ഉന്നമനത്തിനായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഏത് സംഘടനകള്‍ക്കും ഇത് ചെയ്യാനാവണം. ഇത് കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പാഠപുസ്തകത്തിന്‍റെ ഭാഗമാക്കണം. എനിക്ക് ഇക്കാര്യത്തില്‍ പ്രചോദനം കിട്ടിയിത് മൂന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ എന്‍റെ ടീച്ചര്‍ പഠിപ്പിച്ച പാഠത്തില്‍ നിന്നാണ്. ഈ സന്ദേശത്തിന് സ്ത്രീകളുടെ ലോകത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാനാവണം. കാരണം, അവരാണ് ഇക്കാര്യത്തില്‍ 'അഭ്യന്തര വകുപ്പ്' കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. അവള്‍ പാചകം ചെയ്യുന്ന ഓരോ വിഭവത്തിലും എത്രമാത്രം വരുമാനമാണ് ദിവസവും ചെലവഴിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന്, അവള്‍ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കായി നിറയ്ക്കുന്ന ചോറ്റുപാത്രത്തിലും കുടുംബത്തിനായി ഒരുക്കുന്ന ഊട്ടുമേശയിലും വിളമ്പപ്പെടുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്‍റെ വിവേകപൂര്‍വ്വമായ ഉപയോഗം വാര്‍ഷിക വരുമാനത്തിന്‍റെ കരുതല്‍ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുമെന്നും തത്തുല്യമായ മൂല്യങ്ങള്‍ക്കായി അവ ഉപയോഗപ്പെടുത്താമെന്നും ബോധ്യമായ സ്ത്രീ ഇക്കാര്യത്തില്‍ തീര്‍ച്ചയായും പ്രവര്‍ത്തന നിരതയാകും. ഈ ഭക്ഷണവിപ്ലവം സ്ത്രീയില്‍നിന്നുതന്നെ ആരംഭിക്കട്ടെ. അവള്‍ക്ക് അതിനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. അവള്‍ പാകം ചെയ്യുന്ന ഭക്ഷണത്തോടുള്ള ബഹുമാനം അവകാശപ്പെടാന്‍ പ്രാഥമികമായി അവള്‍ക്കല്ലാതെ ആര്‍ക്കാണ് കഴിയുക? ഭക്ഷണമൊരുക്കാന്‍ സ്ത്രീ വ്യയം ചെയ്യുന്ന ഊര്‍ജ്ജവും സമയവും പണവും ക്രിയാത്മകതയും പരിഗണിക്കുമ്പോള്‍, പാകം ചെയ്ത ഭക്ഷണം എച്ചില്‍പ്പാത്രത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ അത് അവളെ വേദനിപ്പിക്കേണ്ടതല്ലേ? ആഹാരം ഒരു സാമ്പത്തിക ഉറവിടം കൂടിയാണ്. സ്ത്രീ അതിന് പരമാവധി വില കല്പിക്കാന്‍ ബാധ്യസ്ഥയാണ്. "അന്നം പരബ്രഹ്മരൂപം" എന്ന ഹിന്ദുവിശ്വാസം പോലെ ആഹാരം പാഴാക്കുന്നതിനെതിരെ ഖുറാനും അന്തര്‍ദേശീയ ഉപവി പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കായ് സ്വയം സമര്‍പ്പിച്ചുകൊണ്ട് ക്രിസ്തുമതവും ഭക്ഷണത്തിന്‍റെ മൂല്യത്തെ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്നു. ഗവണ്‍മെന്‍റും വ്യാപാരസംഘടനകളും ഇക്കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരായാല്‍ മറ്റ് പ്രശ്നങ്ങള്‍ നമുക്ക് പരിഹരിക്കാനാവുന്നതേയുള്ളൂ. മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കും ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഒരു പ്രധാന പങ്കുവഹിക്കാനുണ്ട്. വര്‍ത്തമാന പത്രങ്ങളും മാസികകളും ടെലിവിഷനും ഇന്‍റര്‍നെറ്റും ഈ മേഖലയില്‍ ഉണര്‍ന്ന് പ്രവര്‍ത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അവയ്ക്ക് കാര്യങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കാനോ നശിപ്പിക്കാനോ സാധിക്കും. ഗവണ്‍മെന്‍റിനെയും വ്യാപാരസംഘടനകളെയും ഈ പ്രശ്നത്തെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരാക്കുക എന്ന കാര്യം ഏറ്റവും നന്നായി ചെയ്യാനാവുന്നത് മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കാണ്. ഇതെല്ലാം സാധാരണക്കാരനായ എന്‍റെ ചിന്തകളാണ്. ഈ പ്രശ്നത്തിന് ഇനിയും പല തലങ്ങളും പരിഹാരമാര്‍ഗ്ഗങ്ങളും ഞാന്‍ കാണാതെ പോയതുണ്ടാവും. ഇത് വിശന്നിരിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിന്‍റെയോ സ്ത്രീയുടെയു ചിത്രം കാണുമ്പോള്‍, മറുവശത്ത് ധനവാന്‍റെ ഭക്ഷണമേശയില്‍ നിന്ന് പാഴായിപ്പോകുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്‍റെ വൈവിധ്യവും അളവും കാണുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന, എന്‍റെ സ്വകാര്യ വ്യാകുലതയാണ്. ഗാന്ധിയാണ് ഒരിക്കല്‍ പറഞ്ഞത്, ദൈവം ഇനി ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയാണെങ്കില്‍ അത് വിശക്കുന്ന ദശലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ഒഴിഞ്ഞപാത്രങ്ങളില്‍ ഭക്ഷണരൂപത്തിലായിരിക്കും എന്ന്. അമേരിക്കന്‍ ഐക്യരാജ്യങ്ങളില്‍ പാഴാക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭക്ഷണം ഇന്ന് ഒരു പാരിസ്ഥിതിക പ്രശ്നം തന്നെയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പഠനങ്ങള്‍ കാണിക്കുന്നത് പാകം ചെയ്യുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്‍റെ ശരാശരി 27% പാഴാക്കിക്കളയുന്നു എന്നാണ്. ഈ ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന പണമല്ല, പാഴാക്കിക്കളയുന്ന ഭക്ഷണം നിര്‍മ്മാര്‍ജ്ജനം ചെയ്യാന്‍ തന്നെ അമേരിക്കന്‍ ഐക്യനാടുകള്‍ കോടിക്കണക്കിന് ഡോളറുകളാണ് പ്രതിവര്‍ഷം ചെലവഴിക്കുന്നത്. "എന്‍റെ അമ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും ഔന്നത്യമുള്ള കാര്യം കഴിഞ്ഞ മുപ്പത് വര്‍ഷങ്ങളായി അവര്‍ വീട്ടില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കായി വിളമ്പിയത് മിച്ചം വന്ന ഭക്ഷണമാണ്. യഥാര്‍ത്ഥ ഭക്ഷണം ഞങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല." (കാല്‍വിന്‍ ത്രില്ലിന്‍) ഏതെങ്കിലും ചടങ്ങില്‍ ആഹാരം മിച്ചം വരികയാണെങ്കില്‍ 1098 (ഇന്ത്യയില്‍ മാത്രം) എന്ന നമ്പറിലേക്കു വിളിക്കൂ. ഇത് കുഞ്ഞുങ്ങളെ സഹായിക്കുന്ന ഹെല്‍പ്പ് ലൈനാണ്. അവര്‍ വന്ന് ആഹാരം ശേഖരിച്ച് കൊണ്ടുപൊയിക്കൊള്ളും.

ഉയരമുള്ള, എന്നാല്‍ കൂനിത്തുടങ്ങിയ ആ വൃദ്ധമനുഷ്യന്‍ മച്ചിന്‍റെ അരണ്ടവെളിച്ചത്തില്‍ കൊച്ചുജനാലകള്‍ക്കൊന്നിനരികില്‍ കൂട്ടിയിട്ടിരുന്ന പഴയപെട്ടികള്‍ക്കരികിലേക്ക് നീങ്ങി. ഏറ്റവും മുകളിലിരുന്ന പെട്ടിയിലെ മാറാലകള്‍ മാറ്റി വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നീക്കിപ്പിടിച്ച് അതില്‍ അയാള്‍ ഫോട്ടോ ആല്‍ബങ്ങള്‍ തിരയുകയാണ്. ഓരോ ആല്‍ബത്തിന്‍റെയും പേജുകള്‍ ആകാംക്ഷയോടെ മറിക്കുന്ന അയാള്‍ തന്നെ ഈ മച്ചിന്‍റെ ഇരുട്ടിലേക്കും ജീര്‍ണ്ണതയിലേക്കും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വന്ന പ്രചോദനത്തെ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം പരതുകയാണ്. ഈ ഫോട്ടോകള്‍ക്കിടയില്‍ ഗതകാലങ്ങളില്‍ എവിടെവെച്ചോ തന്നെ പിരിഞ്ഞുപോയ പ്രിയസഖിയുടെ പ്രണയത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ പേറുന്ന ഒരു ചിത്രമുണ്ട്. തട്ടിന്‍പുറത്തെ കുഞ്ഞനെലിയെപ്പോലെ ക്ഷമാപൂര്‍വ്വം ശാന്തനായി ഭൂതകാലത്തിന്‍റെ ആ നിധിപ്പുരയില്‍ പരതുമ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മകളുടെ തിരകളില്‍ അയാള്‍ കടലെടുത്തു പോകുന്നു. സഖിയുടെ വേര്‍പാടിന് ശേഷവും ജീവിതചക്രം കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും വര്‍ത്തമാനകാലത്തിന്‍റെ ഏകാന്തതയെക്കാള്‍ ഭൂതകാലത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ അയാളില്‍ ജീവനുറ്റതായിരുന്നു. പൊടിപിടിച്ച ഒരാല്‍ബം മാറ്റിവെച്ചിട്ട് ഏറെ പഴകിയ നാള്‍വഴിപ്പുസ്തകം പോലെ തോന്നിച്ച ഒന്ന് പെട്ടിയില്‍ നിന്ന് അയാള്‍ പുറത്തെടുത്തു. അത് ഇപ്പോള്‍ മദ്ധ്യവയസ്കനായിത്തീര്‍ന്ന അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മകന്‍റെ കുഞ്ഞുന്നാളിലെ ഡയറിയായിരുന്നു. അങ്ങനെയൊന്ന് പണ്ടെന്നെങ്കിലും കണ്ടിരുന്നതായി അയാള്‍ക്ക് ഓര്‍മ്മിക്കാനാവുന്നില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ത്തന്നെ തന്‍റെ മോന് അനുദിന കുറിപ്പുകള്‍ സൂക്ഷിക്കുന്ന ശീലം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് അയാള്‍ ചിന്തിച്ചിട്ടുപോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. 'കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഈ പഴയ സാധനങ്ങളൊക്കെ അവളെന്തിനാണിങ്ങനെ വെറുതെ കെട്ടിപ്പെറുക്കി വയ്ക്കുന്നത്?' ആശ്ചര്യപൂര്‍വ്വം, നരച്ച തലയിളക്കി മുഖത്ത് ഒരു തമാശപുഞ്ചിരിയോടെ അയാള്‍ ചിന്തിച്ചു. നാള്‍വഴിപ്പുസ്തകത്തിന്‍റെ ഒരു മഞ്ഞതാള്‍ തുറന്ന് അതിലെ കൊച്ചെഴുത്ത് വായിക്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ വിസ്മയഭരിതനായി. മധുരവും വ്യക്തവുമായ, ആത്മാവില്‍ മുഴങ്ങുന്ന ആ വാക്കുകള്‍ അയാളുടെ മിഴികളെ പ്രകാശപൂരിതമാക്കുന്നു. ഇത് ഈ വീടിനുള്ളില്‍ വേഗത്തില്‍ വളര്‍ന്നുപോയ ഒരു കുഞ്ഞിന്‍റെ ശബ്ദമാണ്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ പിന്നിട്ട് ഇന്നാശബ്ദം അയാള്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ അവ്യക്തവും അപരിചിതവുമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മച്ചിന്‍റെ അപാരനിശ്ശബ്ദതയില്‍ ആറു വയസ്സുള്ള നിഷ്കളങ്കനായ കുഞ്ഞിന്‍റെ ശബ്ദം അത്ഭുതങ്ങള്‍ രചിച്ച് തീര്‍ത്തും വിസ്മൃതിയിലാണ്ട ഒരു ഗതകാലത്തിലേക്ക് ആ വൃദ്ധനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. താളുകള്‍ ഓരോന്നായി മറിക്കുമ്പോള്‍ വൈകാരികമായ ഒരു ദാഹം അയാള്‍ അറിഞ്ഞു. ഒപ്പം, തന്‍റെ കുഞ്ഞിന്‍റെ നിര്‍മ്മലവും ലളിതവുമായ ചിന്തകള്‍ അക്കാലത്തെ തന്‍റെ ചിന്തകളില്‍നിന്ന് എത്ര വ്യത്യസ്തമായിരുന്നുവെന്ന് അയാള്‍ വേദനയോടെ ഓര്‍ത്തു. എന്നാല്‍ എത്ര വ്യത്യസ്തം? അക്കാലത്ത് താനും ബിസ്സിനസ് വ്യവഹാരങ്ങളുടെ ഒരു നാള്‍വഴിപ്പുസ്തകം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന വിവരം അപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മയിലെത്തിയത്. തന്നെ അരണ്ട ഈ മച്ചിന്‍ പുറത്തേക്ക് നയിച്ച ആ പ്രിയപ്പെട്ട ചിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തപോലും മറന്ന് തന്‍റെ കുഞ്ഞിന്‍റെ നാള്‍വഴിപ്പുസ്തകം അടച്ചെടുത്ത് അയാള്‍ താഴേക്ക് പോകാനൊരുങ്ങി. തലമുട്ടാതിരിക്കാന്‍ കുനിഞ്ഞ് മച്ചിന്‍റെ തടിക്കോവണിയിറങ്ങി ചുവന്ന പരവതാനി വിരിച്ച വരാന്തയിലൂടെ അയാള്‍ തന്‍റെ ഓഫീസ് റൂമിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ചില്ലുവാതില്‍ തുറന്ന് ഉള്ളില്‍ കടന്ന് തന്‍റെ ബിസിനസ്സ് നാള്‍വഴി തപ്പിയെടുത്ത് അയാള്‍ തന്‍റെ കുഞ്ഞിന്‍റെ നാള്‍വഴിപ്പുസ്തകത്തോടൊപ്പം അത് മേശപ്പുറത്ത് ചേര്‍ത്തുവച്ചു. അയാളുടെ നാള്‍വഴിപ്പുസ്തകം, തുകലില്‍ പൊതിഞ്ഞ് പുറംചട്ടയില്‍ വൃത്തിയായി സ്വര്‍ണ്ണാക്ഷരങ്ങളില്‍ പേരെഴുതിയ ഒന്നായിരുന്നു. എന്നാല്‍ മകന്‍റേതാകട്ടെ തടിപ്പിച്ച വലിയ അക്ഷരങ്ങളില്‍ പുറംചട്ട നിറയുമാറ് "ജിമ്മി" എന്നെഴുതിയ മുഷിഞ്ഞ് എഴുത്തുകള്‍ മാഞ്ഞുതുടങ്ങിയ ഒന്നും. ആ അക്ഷരങ്ങള്‍ക്ക് മുകളിലൂടെ അയാള്‍ തന്‍റെ ശോഷിച്ച കൈവിരലുകള്‍ ഓടിക്കുമ്പോള്‍ ഉപയോഗവും കാലപ്പഴക്കവും കൊണ്ട് മാഞ്ഞുതുടങ്ങിയ ചിലതിനെ തിരികെ പിടിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു. അയാള്‍ തന്‍റെ നാള്‍വഴിയിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോള്‍ ഒരു ദിവസത്തെ കുറിപ്പില്‍ കണ്ണുകള്‍ പെട്ടെന്ന് ഉടക്കി നിന്നു, കാരണം അത് മറ്റ് ദിവസങ്ങളിലേതിനെക്കാള്‍ വളരെ ചെറിയ ഒരു കുറിപ്പായിരുന്നു. വൃത്തിയുള്ള കൈയക്ഷരത്തില്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരിക്കുന്നു: "ജിമ്മിയുടെ കൂടെ മീന്‍ പിടിച്ച് മുഴുവന്‍ ദിവസവും നഷ്ടപ്പെടുത്തി; ഒരു മീന്‍പോലും കിട്ടിയുമില്ല." ഒരു നെടുനിശ്വാസത്തോടെ തലയിളക്കിക്കൊണ്ട്, അയാള്‍ ആ ദിവസത്തെ, ജൂണ്‍ 4-ലെ, ജിമ്മിയുടെ നാള്‍വഴിക്കുറിപ്പിലേക്ക് നോക്കി. വലിയ ചളുങ്ങിയ അക്ഷരത്തില്‍ തടുപ്പിച്ച് ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരിക്കുന്നു: "ഇന്ന് ഡാഡിയുടെ കൂടെ മീന്‍പിടിക്കാന്‍ പോയി എന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല ദിവസം."

ഭൂതത്തിന്‍റെ കണ്ണീരായി പ്രഭാതത്തില്‍ മിന്നിനില്ക്കുകയും സ്വപ്നംപോലെ മാഞ്ഞുപോകുകയും ചെയ്ത മഞ്ഞുതുള്ളിയാണ് നളന്ദ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലുതും ഐതിഹാസികവുമായ ലൈബ്രറികളിലൊന്നിന്‍റെ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നതാണ് നളന്ദ. 427-നും1197-നും ഇടയ്ക്ക് ഇന്ത്യയിലും നേപ്പാളിലും ടിബറ്റിലുംനിന്ന്, എന്നല്ല, ചൈനയിലും ജപ്പാനിലും നിന്നുപോലുമുള്ള അന്വേഷകര്‍ എത്തിയിരുന്ന, അന്താരാഷ്ട്ര ബുദ്ധിസ പഠനകേന്ദ്രമായിരുന്നു അത്. 5-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്‍റെ തുടക്കത്തില്‍ കുമാരഗുപ്തന്‍റെ ഭരണകാലത്താണ് നളന്ദ സര്‍വകലാശാലയുടെ ആവിര്‍ഭാവം. അതിനും ആയിരത്തിലേറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പേ ബുദ്ധന്‍റെയും മഹാവീരന്‍റെയും കാലത്തു ലഭിച്ച ഉദ്ബോധനങ്ങളുമായി ഉറ്റബന്ധമുള്ള കാര്യങ്ങളായിരുന്നു ഇവിടെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നത് എന്നതിനാല്‍ നളന്ദയ്ക്ക് ഒരര്‍ഥത്തില്‍ അത്രയും പൗരാണികത്വം അവകാശപ്പെടാവുന്നതാണ്. ഭാരതചക്രവര്‍ത്തിയായിരുന്ന മഹാനായ അശോകന്‍ ധനസഹായങ്ങളും സ്കോളര്‍ഷിപ്പുകളും നളന്ദയ്ക്ക് നല്‍കിയിരുന്നു എന്നാണ് പരമ്പരാഗത വിശ്വാസം. നളന്ദ, ഈജിപ്തില്‍ അലക്സാന്‍ഡ്രിയായിലുണ്ടായിരുന്ന പ്രശസ്തവും പുരാതനവുമായ മഹാലൈബ്രറിയോട് കിടപിടിച്ചിരുന്നു. രണ്ടും ഒരേപോലെ വിനാശത്തിനിരയായി എന്നതാണ് കഷ്ടം. ബിരുദം നല്കുന്ന ഒരു കോളേജ് എന്നതിനെക്കാള്‍ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസം നല്കുന്ന ഒരു ഉപരിപഠനകേന്ദ്രം തന്നെയായിരുന്നു നളന്ദ. അവിടെയെത്തുന്ന വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ കുറഞ്ഞത് 20 വയസ്സെങ്കിലും തികഞ്ഞവരും യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രവേശനത്തിനുള്ള വാചിക പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞവരുമായിരുന്നു. വ്യത്യസ്ത മേഖലകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പഴയതും പുതിയതുമായ പുസ്തകങ്ങളോടും നാനാ മേഖലകളില്‍പ്പെട്ട വിഷയങ്ങളോടും ഉള്ള ആഴത്തിലുള്ള അടുപ്പം അവര്‍ കാണിച്ചുകൊടുക്കണമായിരുന്നു. അപേക്ഷകരില്‍നിന്ന് പത്തില്‍ രണ്ടോ മൂന്നോ പേരില്‍ കൂടുതല്‍ പ്രവേശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല, അവര്‍പോലും താമസംവിനാ അധ്യാപകരുടെയും സഹപാഠികളുടെയും ധിഷണയില്‍ വിനയാന്വിതരാകുമായിരുന്നു. ഹുയാന്‍സാങ്ങിന്‍റെ അഭിപ്രായത്തില്‍, "നിശിതമായ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കും അവയുടെ ഉത്തരങ്ങള്‍ക്കും ഒരു ദിവസം മതിയാകുമായിരുന്നില്ല. പ്രഭാതം മുതല്‍ പ്രദോഷം വരെ അവര്‍ ചര്‍ച്ചകളില്‍ മുഴുകിയിരുന്നു, ചെറുപ്പക്കാരും പ്രായമേറിയവരും പരസ്പരം സഹായിച്ചിരുന്നു. ത്രിപിടകയില്‍ നിന്നുള്ള ചോദ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു ചര്‍ച്ചചെയ്യാന്‍ കഴിവില്ലാത്തവര്‍ മോശപ്പെട്ടവരും നാണക്കേടുകൊണ്ട് സ്വയം ഒളിക്കുന്നവരുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വ്യത്യസ്ത നഗരങ്ങളില്‍നിന്നുള്ള, ചര്‍ച്ചകളില്‍ പെട്ടെന്ന് ഖ്യാതി നേടാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന, ധാരാളം വിദ്യാസമ്പന്നര്‍ സംശയനിവാരണത്തിന് ഇവിടെ എത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു..." ഹുയാന്‍സാങ് നളന്ദ സന്ദര്‍ശിച്ചപ്പോള്‍, ഒന്നോ രണ്ടോ നിലകളുള്ള 108 ആശ്രമക്കെട്ടിടങ്ങളിലായി 8500 വിദ്യാര്‍ഥികളും 1500 അധ്യാപകരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. വളരെക്കാലത്തിനു ശേഷമുള്ള ഉത്ഖനനത്തില്‍, നയന മനോഹരമായ ക്ഷേത്രങ്ങളും ചെങ്കല്ലില്‍ തീര്‍ത്ത സ്തൂപങ്ങളും കണ്ടെത്തുകയുണ്ടായി. ഓരോ ആശ്രമത്തിലും ഒരു കട്ടിലുള്ളതോ രണ്ടു കട്ടിലുള്ളതോ ആയ വേണ്ടത്ര മുറികളുണ്ട്. കതകുകള്‍ തടികൊണ്ടുള്ളതായിരുന്നു. നാലുകെട്ടിന്‍റെ ആകൃതിയിലുള്ള ആ താമസസ്ഥലത്തിന്‍റെ മുറ്റത്ത് പ്രവേശനകവാടത്തിന് അഭിമുഖമായി ഒരു ശ്രീകോവിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. മുറികളിലെല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്ന കസേരകളും തടിക്കട്ടകളും ചെറിയ വിരിപ്പുകളും ഭിത്തിയില്‍ അനുയോജ്യമായ സ്ഥലത്തു സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പാത്രങ്ങളും ഒരേ പോലെയുള്ളവയായിരുന്നു. മഴക്കാലത്തിനു മുമ്പായി ഏറ്റവും നല്ല മുറികള്‍ സമൂഹത്തിലെ ഏറ്റവും മുതിര്‍ന്നവര്‍ക്കായി നല്കുന്ന പതിവുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് യി ചിങ് എഴുതിയിരിക്കുന്നു. പിന്നീടുള്ള തന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ ഹുയാന്‍സാങ് ചെയ്തതുപോലെ, നല്ല അധ്യാപകരില്‍ ചിലര്‍ പഠിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല പ്രബന്ധങ്ങളും വ്യാഖ്യാനങ്ങളും തയ്യാറാക്കി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. നിരവധിപ്പേര്‍ പ്രശസ്തരാവുകയും നളന്ദയിലെ വിദ്യാഭ്യാസം കീര്‍ത്തി കൈവരിക്കുകയും ചെയ്തു. അധ്യാപകര്‍ക്കുള്ള പ്രസംഗപീഠവും പൊതുവായ അടുപ്പും കുളിമുറികളും കിണറും പൊതുസവിശേഷതകളായുള്ള, അഷ്ടാംഗമാര്‍ഗത്തെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തില്‍ എട്ടായി വിഭജിച്ചിരുന്ന, ആശ്രമങ്ങളില്‍ കുട്ടികളോടൊപ്പം അധ്യാപകര്‍ താമസിച്ചു. തറകള്‍ നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ ഇഷ്ടികയോ കല്ലോ ഉപയോഗിക്കാതിരുന്നിടത്ത് ചാണകവും കച്ചിയും ചേര്‍ത്ത് മെഴുകി ഭംഗിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ദിനചര്യകളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിന് ജലഘടികാരങ്ങളും പരിപാടികള്‍, സേവനങ്ങള്‍, ആഘോഷങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയവയുടെ തുടക്കത്തിനും സമാപനത്തിനും അടയാളമായി മണികളും ഉപയോഗിച്ചു. യീ ചിങ്ങ് എഴുതി: "നളന്ദ ആശ്രമത്തിനു സമീപം പത്തിലേറെ കുളങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ദിവസവും സന്ന്യാസികളെ സ്നാനസമയം അറിയിക്കുന്നതിന് മണിമുഴങ്ങും." അവരുടെ പ്രതിദിനവ്യായാമത്തിന്, സന്ന്യാസികള്‍ രാവിലെ അല്പ്പം വൈകിയോ വൈകുന്നേരങ്ങളിലോ പോയിരുന്നു. നളന്ദ ഒരിക്കലും കൊടുക്കുന്നതിന് അലംഭാവം കാണിച്ചിട്ടില്ല എന്നുമാത്രമല്ല, ഒരിക്കല്‍ ഇവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് സന്ന്യാസികളും അധ്യാപകരും വിദ്യാര്‍ഥികളും സമാധാനത്തോടെയും ക്ഷമയോടെയും കഴിഞ്ഞതാണ്. ഒമ്പതുനില ലൈബ്രറിയില്‍ ഗണിതശാസ്ത്രം, അസ്ട്രോണമി, ആല്‍ക്കമി (കെമിസ്ട്രി), മെഡിസിന്‍ എന്നിവയുള്‍പ്പെടെ വ്യത്യസ്ത വിഷയങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പതിനായിരത്തിലധികം പുസ്തകങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ വേദങ്ങളില്‍നിന്നും ഇതിഹാസങ്ങളില്‍ നിന്നുമുള്ള പുസ്തകങ്ങളും എല്ലാ മതങ്ങളിലും തത്വശാസ്ത്രങ്ങളിലും പെട്ട പുസ്തകങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. ബുദ്ധമത ഗ്രന്ഥങ്ങളായിരുന്നു മുഖ്യമെങ്കിലും സാഹിത്യം, കവിത, സംഗീതം എന്നിങ്ങനെ എല്ലാ വിഷയങ്ങളെപ്പറ്റിയും പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. അറിയപ്പെടുന്ന എല്ലാ ഭാഷയും പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. അറിവുകള്‍ പങ്കുവെച്ചിരുന്നു. ലോകവുമായി അറിവുകള്‍ പങ്കുവെയ്ക്കുന്നതിനായാണ് ബുദ്ധിസ്റ്റുകള്‍ നളന്ദയ്ക്ക് രൂപംകൊടുത്തത്. ആര്‍ക്കും നളന്ദയിലെത്തുകയും പഠിക്കുകയും ചെയ്യാമായിരുന്നു. 1193-ല്‍ തുര്‍ക്കിയില്‍നിന്നുള്ള മുസ്ലീമുകള്‍ ബക്തിയാര്‍ കില്‍ജിയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഇത് കവര്‍ച്ച ചെയ്യാനെത്തി. സ്വര്‍ണ്ണം പ്രതീക്ഷിച്ചെത്തിയ അവര്‍, എല്ലാം പുസ്തകങ്ങളാണെന്നു കണ്ടപ്പോള്‍ നളന്ദയെ അഗ്നിക്കിരയാക്കി. 12000-ത്തോളം ആത്മാക്കളെ അവര്‍ ജീവനോടെ കത്തിച്ചു. ആ തീ നളന്ദയെ വിഴുങ്ങി. നളന്ദ കത്തിത്തീരാന്‍ മൂന്ന് മാസം വേണ്ടിവന്നു എന്നു ചിലര്‍ പറയുന്നു. സൂര്യനെപ്പോലും പിന്തള്ളുന്ന വിധമായിരുന്ന കത്തിക്കലാണ് അവര്‍ നടത്തിയ ഗ്രന്ഥഹോമം. അങ്ങനെ രാത്രിയെ പകലാക്കി എന്നവര്‍ വീമ്പടിച്ചു. നളന്ദ കത്തുന്ന വെളിച്ചത്തില്‍ അവര്‍ക്ക് പാതിരാപ്രാര്‍ഥനയ്ക്ക് ഖുറാന്‍ വായിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു. ദലൈലാമയെ ആദ്യവും അവസാനവുമായി കരയിച്ച ആ വാര്‍ത്ത ടിബറ്റിലെത്തിച്ചത്, ദുരന്തത്തെ അതിജീവിച്ച് അവിടെയെത്തിയ ഒരു വൃദ്ധസന്ന്യാസിയും ഒരധ്യാപകനും ഒരാണ്‍കുട്ടിയുമായിരുന്നു. നളന്ദയുടെ ദുരന്തം ചരിത്രം പോലും മാറ്റിമറിച്ചു. പഠനം മരിക്കുമ്പോള്‍ അജ്ഞത ഭരണം നടത്തുന്നു. ഭാവിയെ നേരിടാന്‍ ആവശ്യമായിരുന്ന ആയിരക്കണക്കിനു വര്‍ഷത്തെ അറിവ് ഭാരതത്തിന് നഷ്ടപ്പെട്ടു. ദുഷ്ടമനുഷ്യര്‍ ഭാരതത്തെ അജ്ഞതയുടെ അന്ധകാര ഗര്‍ത്തത്തില്‍ തള്ളി. പക്ഷേ അപ്പോഴും എല്ലാ നളന്ദകളും കത്തുകയായിരുന്നു. സര്‍വ്വോപരി ലോക ലൈബ്രറികളോരോന്നും അഗ്നിക്കിരയാക്കിയതിനൊപ്പം അധ്യാപകരെയും പിശാചുക്കളെന്ന് വിളിച്ച് അവര്‍ ചുട്ടെരിച്ചു. ഈജിപ്തിലെ അലക്സാന്‍ഡ്രിയായില്‍ നളന്ദക്കൊപ്പം ഭീമാകാരമായ ഒരു ലൈബ്രറി പൗരാണികര്‍ നിര്‍മ്മിച്ചിരുന്നു. ഇത് അലക്സാന്‍ഡ്ര ലൈബ്രറി എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. പുരാതന ഗ്രീസിലും ഈജിപ്തിലും എഴുതപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. പൗരാണികരുടെ സമസ്ത അറിവുകളും, യുദ്ധങ്ങളെയും പിടിച്ചടക്കലുകളെയും അതിജീവിച്ചു. റോമില്‍നിന്നുള്ള ജൂലിയസ് സീസര്‍ അലക്സാന്‍ഡ്രിയയിലെ നൗകാശയത്തിലുണ്ടായിരുന്ന വ്യാപാരരേഖകള്‍ അടങ്ങുന്ന മറ്റൊരു ലൈബ്രറിക്ക് യാദൃച്ഛികമായി തീ കൊടുക്കുകയുണ്ടായി. അത് മുമ്പു പറഞ്ഞ മഹത്തായ അലക്സാന്‍ഡ്രാ ലൈബ്രറിക്കായിരുന്നെങ്കില്‍ അതൊരിക്കലും പുനരുദ്ധരിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല. റോം പോലും അദ്ദേഹത്തിന് മാപ്പ് കൊടുക്കുമായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അദ്ദേഹം ഭാഗ്യവാനായിരുന്നു. കാരണം മഹത്തായ ലൈബ്രറി മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു. അലക്സാന്‍ഡ്രിയയിലെ നൗകാശയത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ആയിരത്തോളം വര്‍ഷങ്ങളിലെ വളരെ വിലപ്പെട്ട വാണിജ്യരേഖകളും കച്ചവട വിവരണങ്ങളുമാണ് അദ്ദേഹം അഗ്നിക്കിരയാക്കിയത്. ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെയൊക്കെ പകര്‍പ്പുകള്‍ തയ്യാറാക്കാന്‍ അക്കാലത്ത് പ്രസ്സുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകര്‍പ്പെടുക്കേണ്ട നിരവധി പുസ്തകങ്ങള്‍ എല്ലാം ഒരിടത്തു മാത്രമായി സംഭരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. 640-ല്‍ ഖലീഫാ ഒമറിന്‍റെ നേതൃത്വത്തില്‍ മുസ്ലീങ്ങള്‍ അലക്സാന്‍ഡ്രിയ ആക്രമിച്ച് കീഴടക്കി. അങ്ങനെ പുരാതന ലോകത്തിലെ മഹത്തായ നഗരങ്ങളില്‍ ഒന്നു തകര്‍ന്നു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പുരാതനമായ സുന്ദരക്ഷേത്രങ്ങള്‍ അവര്‍ തകര്‍ത്തു. പുരാതനമായ കൊത്തുപണികളും പ്രതിമകളും അവര്‍ തകര്‍ത്തു. മാനവചരിത്രത്തിലെ പുരാതനനിര്‍മ്മിതികളായ പിരമിഡുകള്‍ തകര്‍ക്കാനും അവര്‍ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അവ ഭീമാകാരമായിരുന്നതിനാല്‍ അവര്‍ക്കതിനു കഴിഞ്ഞില്ല. പിന്നെയവര്‍ പാശ്ചാത്യലോകവിജ്ഞാനത്തിന്‍റെ നിറവായ അലക്സാന്‍ഡ്രിയായിലെ ലോകോത്തരമായ ലൈബ്രറിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഇസ്ലാമിന്‍റെ രണ്ടാമത്തെ ഖലീഫായായ ഒമര്‍, ഖുറാനൊഴികെ മറ്റെല്ലാ ഗ്രന്ഥങ്ങളും കത്തിക്കാന്‍ ഉത്തരവിട്ടു. ഖുരാനെ എതിര്‍ത്തെഴുതിയിട്ടുള്ളവ വേദവിരുദ്ധവും അനുകൂലിച്ചെഴുതിയിട്ടുള്ളവ ഉപരിപ്ലവവും ആയിരിക്കും; അതിനാല്‍ ഖുറാന്‍മാത്രം ശേഷിച്ചാല്‍മതി എന്നായിരുന്നു ഒമറിന്‍റെ നിലപാട്. കുളിമുറികളില്‍ വെള്ളം ചൂടാക്കാന്‍ അലക്സാന്‍ഡ്രയില്‍ എല്ലായിടത്തും ജനങ്ങള്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍ കത്തിച്ചു. സ്പാനീഷ് ഇന്‍ക്വിസിഷനിലും പുസ്തകങ്ങള്‍ അഗ്നിക്കിരയാക്കുകയുണ്ടായി. എന്തുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യര്‍ പുസ്തകങ്ങളെ ഭയപ്പെടുന്നത്? കാരണം പുസ്തകങ്ങള്‍ കൂട്ടുകാരാണ്, അവ അറിവിന്‍റെ മായാജാലവുമാണ്. അറിവ് അത് ഗ്രഹിക്കാനും ഉപയോഗിക്കാനും അറിയാവുന്നവര്‍ക്ക്‌ ശക്തിയാണ്. എഴുതുന്ന പേന വാളിനെക്കാള്‍ ശക്തമാണ്. ഇന്ന് നളന്ദയ്ക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ജനങ്ങള്‍ നിരക്ഷരരാണെന്നത് ഹൃദയഭേദകമായ ഒരു വൈരുധിമാണ്. സമീപ ഗ്രാമങ്ങളില്‍ ഉന്തിയ വയറുമായി നിരവധി കുട്ടികളെ നമുക്ക് കാണാന്‍ കഴിയും. സുന്ദരമായ ഭൂപ്രകൃതിയും സമ്പന്നമായ പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളും ആവേശകരമായ ചരിത്രവും ഉള്ള ബുദ്ധന്‍റെയും മഹാവീരന്‍റെയും അശോകന്‍റെയും നാട്‌ അവയൊന്നും ഓര്‍മിക്കാന്‍പോലും ആവാത്തവിധം ദരിദ്രമായിപ്പോയിരിക്കുന്നു. പൂജ്യവും ദശാംശ സമ്പ്രദായവും കണ്ടുപിടിച്ച ഗുപ്ത കാലഘട്ടത്തിലെ കല, നാടകം, സാഹിത്യം, ഗണിത, ജ്യോതിശാസ്ത്ര കണ്ടെത്തലുകള്‍ ഒക്കെ വിപുലമായ തോതില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന സാംസ്കാരിക സ്വാധീനവും ബീഹാര്‍ ഇന്ന് വിസ്മരിച്ചിരിക്കുന്നു. രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും അവികസിതമായ, രാഷ്ട്രീയ അഴിമതിയില്‍ കുപ്രസിദ്ധിയാര്‍ജ്ജിച്ച പ്രദേശമായി ബീഹാര്‍ ഇന്ന് മാറിയിരിക്കുന്നു. നളന്ദയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ക്ക് അരികിലായി ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര യൂണിവേഴ്സിറ്റിയും പോസ്റ്റ്ഗ്രാജുവേറ്റ് പഠനത്തിനുള്ള ഒരു റസിഡന്‍ഷ്യല്‍ സ്കൂളും ഉള്‍പ്പെടുന്ന ഒരു മോഹപദ്ധതി പരിഗണനയിലുണ്ട്. സിംഗപ്പൂര്‍, ജപ്പാന്‍, ചൈന, ഇന്ത്യ എന്നീ രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ ചേര്‍ന്നു വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന, നൂറുകോടി ഡോളര്‍ ചെലവു പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന പദ്ധതിയാണിത്. ബുദ്ധിസപഠനം, തത്വശാസ്ത്രം, മതതാരതമ്യം, ഭാഷ, ചരിത്രം, അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങള്‍, പരിസ്ഥിതി മുതലായവ പഠിക്കാനുള്ള കേന്ദ്രങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെടെ ഏഷ്യന്‍ ജനതയുടെ പുരോഗതിയും പഴയബന്ധങ്ങളുടെ പുനഃസ്ഥാപനവും ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള നിരവധി സ്ഥാപനങ്ങള്‍ ഇവിടെയുണ്ടാവും. ഹുയാന്‍സാങ്ങും യീ ചിങ്ങും തീര്‍ച്ചയായും അംഗീകരിക്കപ്പെടും.